จากนี้ไป
แกเป็นของฉัน
แกต้องวาดแผนที่ให้ฉัน
แกมีพรสวรรค์
และฉันจะใช้มันเพื่อครองทะเลนี้
แกจะต้องจ่ายฉันร้อยล้านเบรี
ฉันไม่สนว่าแกจะหามายังไง ถ้าต้องขโมยก็เรื่องของแก
เมื่อแกจ่ายได้
ฉันสัญญา...
แกกับเมืองของแกจะได้เป็นอิสระ
และฉันรักษาสัญญาเสมอ
อาลองทําเรื่องแบบนี้เหรอ
ทําไปทําไม
เพราะจะลงโทษคนในหมู่บ้าน
และลงโทษฉัน
- มีอะไรกัน - โนจิโกะเล่าเรื่องที่เธอเสียสละ
เราไม่รู้มาก่อน ยกโทษให้เราได้มั้ย
ไม่มีอะไรต้องยกโทษให้
หมู่บ้านโคโคยาชิเป็นบ้านของฉัน
งั้นก็ถึงตาพวกเราเสียสละบ้างแล้ว พอกันทีที่จะอยู่ด้วยความกลัว
เราจะมุ่งหน้าไปอาลองพาร์ค ถ้าพวกมนุษย์เงือกอยากจะสู้...
แบบนั้นไม่เรียกว่าสู้ มันคือสังหารหมู่ ทุกคนจะตายกันหมด
ถ้าไม่มีหวังที่เราจะไถ่เสรีภาพได้
เราก็ยอมตายเพราะพยายามสู้ให้ได้มา!
ใช่!
ทุกคน อย่าทํานะ
ไม่ ฉันไม่ยอมให้ทุกคนทําแบบนั้น
นี่คือศึกของฉัน
ไม่ใช่
นี่คือศึกของเรา ใช่มั้ย ทุกคน
- เออ จะได้ฟันอะไรเสียที - แต่จะเอาชนะอาลองยังไง
- เราก็เห็นที่มันทําที่บาราติเอ - สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีจุดอ่อน
- แม้แต่พวกที่กระสุนเจาะไม่เข้าน่ะนะ - ต้องเห็นก่อนถึงจะรู้
และเมื่อฉันรู้
ฉันไม่ลังเลแน่
(วันพีซ)
กัปตันเนสุมิ
กองเรือที่ 16 เป็นอย่างไรบ้าง
เรียบร้อยดีมากครับ ขอบคุณที่ถาม
เหตุใดเรือชื่อก้องของคุณ จึงมาเยือนชายฝั่งแสนสงบของผม
ตามผมมา ลูกน้องรอก่อนก็ได้
พลเรือโท
คณะต้อนรับมาถึงแล้วครับ
พลเรือโทการ์ป ยินดีมากครับที่ได้เจอ
นายอาจไม่ยินดีเมื่อได้ยินสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้
ฉันได้รายงานว่ามีโจรสลัด เคลื่อนไหวอยู่ในหมู่บ้านโคโคยาชิ
ครับ เหตุโชคร้ายไม่น่าเกิด
มั่นใจได้ครับ เราคุมสถานการณ์อยู่
เราได้รับรายงานด้วยว่าอาลอง กับกลุ่มมนุษย์เงือกของเขา
บุกโจมตีไปทั่วหมู่เกาะแถบนี้
เราจับตาดูอาลองอยู่แล้ว
แต่แถวนี้มีโจรสลัดกลุ่มใหม่ นําโดยฆาตกรใจโฉดไม่ปรานีปราศรัย
โจรสลัดหมวกฟาง
เขาคือคนที่ทําการโจมตีโหดเหี้ยมเหล่านั้น
- อะไรนะ - ไม่ใช่ละ
- นายเรือ - เป็นไปไม่ได้
หาว่าฉันโกหกเหรอ ไอ้หนู
ผมว่าคุณลูฟี่ไม่มีทางทําอะไรแบบนั้น
กล้าดียังไงถึงมากล่าวหาฉัน ฉันเป็นกัปตันทหารเรือ
ฉันเป็นพลเรือโท
เพราะงั้นเลิกเอายศมาข่มกันได้แล้วนะ
ขออภัยครับ พลเรือโท
ผมจะจัดการให้โจรสลัดเหล่านี้ ได้ลิ้มรสคมดาบของผม
ไม่ต้องทําอะไรแบบนั้น
เขาอยู่ไหน ลูฟี่อยู่ไหน
(หมู่เกาะโคโนมิ)
ทุกคนเร่งมือหน่อย รู้นี่ว่าอาลองใจร้อน
นี่มันบ้าอะไรกัน ใครมันโง่พอที่จะโจมตีเรา
มนุษย์เงือก! เตรียมต่อต้านผู้บุกรุก!
อาลองอยู่ไหน
น่าจะอยู่ในห้องแผนที่
งั้นเราก็จะไปตรงนั้น
อย่าโดนหน้าสิ
ซวยละ
- ที่นี่มันยังไงเนี่ย - เอาแผนที่แล้วรีบเผ่นดีกว่า
เขายอมให้ฉันถอดโซ่ล่ามตอนอายุ 12
บอกว่าเป็นของขวัญวันเกิด
มาเร็ว ไปกันเถอะ
แต่เพิ่งมาถึงเองนะ
ขอต้อนรับสู่อาลองพาร์ค
- ไอ้นั่นฉันเอาอยู่ - ถ้านายเอาอยู่ มันจะมาถึงฉันได้ไง
มนุษย์ครองผืนทะเลมานานเกินไปแล้ว
มองลงมาจากหอคอยงาช้าง
หอคอยที่สร้างด้วยหยาดเหงื่อมนุษย์เงือก
รัฐบาลของพวกแกกลัวพวกฉัน
พวกแกเลยบีบบังคับให้พวกเราเป็นทาส
ไม่ควรมีใครโดนบังคับให้ทําอะไรทั้งนั้น ทุกคนควรได้ใช้ชีวิตตามใจ
เก็บความสงสารของแกไว้ ไอ้หนู
การทําร้ายเอาโทษกับพวกเราจะสิ้นสุดเสียที
ฉันจะเป็นผู้นํามนุษย์เงือกสู่การปฏิวัติใหญ่
ถึงตาที่พวกแกจะต้องรู้จักอับอายเจ็บปวดบ้าง
แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ
ฉันเพิ่งเริ่มเอง คนสวย
แต่นามิ ที่จริงแกอาจจะรอด
ถ้ามายืนอยู่เคียงข้างฉัน
แต่ไม่ ก็เหมือนพวกแกทุกคน แกทรยศฉัน
เพื่ออะไร เพื่อเจ้านี่น่ะนะ
แกไม่คิดจะช่วยฉันตั้งแต่ต้น
แกบอกเนสุมิว่าฉันมีเงินซุกเอาไว้
ก็แค่เล่นตามกฎของพวกมนุษย์
มีแผนที่เหล่านี้ ฉันก็จะสร้างโลก ที่มนุษย์เงือกได้ปกครองเหนือทุกคน
ยิ่งรู้ที่ตั้งของฐานทัพเรือ และแหล่งซุ่มของโจรสลัดทุกกลุ่ม
จะไม่มีอะไรหยุดฉันไม่ให้ยึดครองอีสต์บลู
พร้อมกับทะเลอื่นๆ หลังจากนั้น
อ๋อ ใช่สิ
นามิ ฉันทําได้เพราะแกเลยนะ
งั้นบอกหน่อย เจ้าราชาโจรสลัด
เป็นแกจะใช้งานนามิได้ดีขนาดนี้มั้ย
ใช้งานเหรอ
- ไม่! - นามิไม่ใช่เครื่องมือไว้ใช้งาน
เธอเป็นคน มีความปรารถนา และความฝันของตัวเอง
แล้วแกก็พรากสิ่งเหล่านั้นไปจากเธอ
แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าไอ้มือขวาน หรือไอ้พ่อบ้านสร้างภาพ
หรือใครก็ตามที่พยายามทําร้ายผู้อื่น
ฉันจะเล่นงานแกเหมือนที่ทํากับพวกนั้นมาแล้ว
เพราะใครก็อย่าได้มายุ่งกับเพื่อนฉัน
ฉันจะปรานีฆ่าพวกแกด้วยกันก็แล้วกัน
ออกไปจากตรงนี้ นามิ
- แต่ลูฟี่... - ไปเถอะ ฉันจัดการได้
คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ นามิ
ยกสองเริ่มได้ อาลอง
แค่ต้องยิงให้โดนนัดเดียว นายทําได้
ขอเชิญพบกับพลังแห่งกระสุนพิเศษ...
ดูเหนื่อยๆ นะ
เหนื่อยนักพักก่อนมั้ย
- เอ็งนั่นแหละ กลับเข้าครัวไป - เลิกเล่นได้แล้ว ลูฟี่ต้องการเรา
เพิ่งมาแท้ๆ รู้ได้ไงว่าลูฟี่ต้องการอะไร
- เขาต้องใช้ฝีมือทําอาหารของฉัน - แค่เอาขนมปังแปะกันต้องใช้ฝีมือเรอะ
- หูย เขม่นกันมาแต่ชาติไหน - หุบปาก!
งั้นก็ส่งฉันกลับคืนร่างสิ อยู่แถวนี้แหละ แทบกระดิกตีนได้แล้ว
- เชื่อสิ เดี๋ยวช่วยให้ชนะ - สาบานเลย ไอ้ไม่ตลก ถ้าหักหลังเรา...
อุต๊ะ!
เยส!
ดีกว่าที่จําได้เยอะเลย
คือว่า งี้...
ขอเผ่นแล้วจ้า
- เฮ้ย! - เสียใจด้วยตัวเอง
ก็อยากจะแก้ไขนะ แต่ต้องขยับไขข้อจรลีจากเวทีนี้ก่อน
ไอ้ตัวตลกแดก
เสียดายนะ ตัวเล็ก
เพิ่งเริ่มสนุกกันก็ตายซะแล้ว
(ซอสมะเขือเทศ)
โดนไป
เฮ้ย ไอ้เหงือก จะไปไหนล่ะ
นายยังไม่ได้ชิมน้ําจิ้มสูตรเด็ดของฉัน
ถึงยังไงก็ไม่รอด
ฉันหนังหนาเกินกระสุนเจาะ
งั้นก็ลองเอากระสุนลิขสิทธิ์เฉพาะ ของใหม่ไฟแลบของฉันไปกิน
ฉันเป็นมนุษย์เงือก
ฉันไม่ติดไฟ
ตัวเองน่ะไม่ติด
แต่แอลกอฮอล์จุดติดแน่
ท่าพิเศษ ดาวระเบิด!
ดูไว้! กัปตันอุซปผู้ยิ่งใหญ่ จัดการผู้ร้ายชื่อก้องได้อีกคนแล้ว
แต่ไม่มีใครอยู่เป็นพยานเลย
ไม่เป็นไร พูดไปคนก็เชื่อแหละ
กล้าดียังไงมาทําร้ายพี่น้องเรา
พวกแกไม่มีทางฟลุค ชนะคาราเต้มนุษย์เงือกของฉันได้
ลุกขึ้นมา
ต่อให้มีพลังจากผลปีศาจ แกก็สู้ฉันไม่ได้ ไอ้หนู
ก็อาจจะจริง แต่แกทําต้นหนของเราร้องไห้
หมัดปืนยางยืด!
พวกแกต่อกรกับฉันไม่ได้หรอก ลูกเตะฉันหักกระดูกงูเรือได้
แค่นั้นจิ๊บจ๊อย แกต้องลองโดนลูกเตะเซฟ
ตอนเจอเปลือกไข่ในแครมบรูเล่
เข้าใจนะ เซฟใจร้ายต่อน้อง โอ๋เอ๋
แกมันโง่งี่เง่าถ้าคิดว่าจะช่วยนามิได้
ถามตัวเองสิว่าทําไมมันถึงกลับมาหาฉันทุกที
อาลองพาร์คคือบ้านของมัน
เป็นคุกต่างหาก
ต่อให้ไม่ชอบ แต่ฉันดึงส่วนที่ดีสุดของนามิออกมาได้
ถ้าไม่มีฉัน มันก็ไร้ค่า
ไม่ใช่
แกต่างหากจะไร้ค่าถ้าไม่มีเธอ
สมกับเป็นมนุษย์
จะชนะได้ไงถ้าต่อยให้ตรงเป้ายังไม่ได้
ฉันอาจเอาชนะแกไม่ได้
แต่ฉันทําลายทุกอย่างที่แกสร้างมาได้
ไม่!
นามิช่างโง่ที่คิดจะฝากชีวิต ไว้กับมิตรสหายอ่อนหัดขนาดนี้
อย่าบังอาจปากเสียใส่คุณนามิ
หาเรื่องใส่ตัวซะแล้ว
โกตแลตต์!
กอลีเย่!
เอโปล!
ปัวทรีน!
มูตง ช็อต!
มูตง ช็อต เนี่ยนะ
ยอดนักสู้ทุกคนต้องตะโกนชื่อท่าไม้ตายสิ
เออ นายเข้ากับคนแถวนี้ได้แน่ๆ
ไม่ต้องกลัว กัปตันอุซปผู้ย่ิงใหญ่มา...
มา...
พวกนายก็ฝีมือใช้ได้อยู่นะ เก่งมาก
คุณนามิ!
พวกนายไม่เป็นไร
ลูฟี่อยู่ไหน
ยังอยู่ในนั้น
สู้กับอาลองอยู่
เขาไหวแหละ
ใช่มั้ยนะ
หมัดปืนกลยางยืด!
มนุษย์กระจ้อยร่อย ไม่มีทางทําลายอาลองพาร์คได้!
ขวานศึกยางยืด!
ลูฟี่!
นามิ!
เธอคือเพื่อนเรา!
เราคือกลุ่มของเธอ!
กินให้อร่อยครับ
- ขอบใจจ้ะ - ยินดีครับ ขอให้อร่อยนะ
- ไง - จานนี้ก็ต้องขอสูตรเหมือนกัน
นายน่าจะเขียนตําราอาหาร
แหม ศิลปินตัวจริงไม่เผยเคล็ดลับหรอก
แต่กล่อมดีๆ อาจจะสอนให้เป็นการส่วนตัวกันครับ
ฝันไปเถอะ
นี่ครับ คนสวย ทานให้อร่อย
ถึงกับมาขอเพิ่ม สงสัยจะถูกปาก
- ก็พอใช้ได้ - กินคลีนขนาดนี้ไม่ใช่แล้วมั้ง
ต้องกินเอาแรง ต่อให้เป็นฝีมือนาย
ตอบแทนบุญคุณกันหน่อยสิ ฉันอุตส่าห์ช่วยนายจากมนุษย์เงือกพวกนั้น
- ไงนะ ฉันต่างหากช่วยนาย - คิดได้ไง แค่มือนายยังไม่ยอมให้เปื้อน
ก็ไม่ได้พกดาบสามเล่ม เพื่อพิสูจน์ความเป็นชายแล้วกัน
แต่ฉันอยู่ตรงนั้น
โดดเดี่ยวเดียวดาย
มนุษย์เงือกรายล้อม
กัปตันอุซปผู้ยิ่งใหญ่จ้องความตายตรงหน้า
แต่รู้ว่าไม่อาจยอมแพ้ง่ายๆ ได้
ถ้าชะตาของหมู่บ้านโคโคยาชิ แขวนอยู่บนเส้นด้าย!
ฉันเลยควักหนังสติ๊กคู่ใจออกมา
ยิงจนกระทั่งบาดนิ้วหลั่งเลือด
ไม่หยุดจนกระทั่งสามารถเอาชนะ อาลองกับกลุ่มโจรสลัดสุดโฉดด้วยตัวคนเดียว
ก็มีคนช่วยนิดหน่อย แหงอยู่
คือว่า ไม่ได้หัวเดียวกะเทียมลีบขนาดนั้น
ไชโยให้กัปตันอุซป! ไม่มีเขาเราแย่แน่ๆ
ทหารเรือ!
จัดแถว!
คิดให้ดีก่อนชักดาบ
นี่น่ะเหรอ กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง
ทหารเรือ จับมัน
แต่กลุ่มหมวกฟางไม่ได้ทําลายหมู่บ้าน เป็นฝีมือของอาลองครับ
ได้ยินคําสั่งแล้วนี่ นายเรือ
ไม่ได้ครับ
- ว่าอะไรนะ - บอกว่าไม่ได้ครับ
รู้ใช่ไหมว่าขัดคําสั่งโดยตรงจะเจอโทษร้ายแรง
ผมไม่เห็นด้วยกับคําสั่งเหล่านั้นครับ
ผมด้วย
มีใครอยากพยศตามอีกมั้ย
หรือทุกคนอยากจะทําตามคําสั่ง
ถ้าคนไหนขยับ ให้รู้ว่าจะขยับเป็นครั้งสุดท้าย
มานี่ เด็กน้อย
ฉันมอบโอกาสทุกอย่างให้แกเดินตามรอยเท้าฉัน
ให้มาเป็นทหารเรือที่มีคนนับหน้าถือตา
แต่แล้ว
แกดันเลือกไปเป็นโจรสลัด
เปล่านะปู่
ผมเป็นโจรสลัดมาตั้งแต่เกิด
ไม่ต้องหนีแล้ว
โอกาสสุดท้าย
ล้มเลิกซะ
บังเอิญไม่ใช่นิสัย
งั้นมีฝีมืออะไรก็งัดออกมา
อยากได้แบบนี้ใช่มั้ย อยากเป็นโจรสลัด
ฉันจะทําให้ดูว่าทหารเรือจัดการยังไงกับโจรสลัด
- ผมไม่อยากสู้กับปู่ - แกสู้กับฉันมาทั้งชีวิต
เมื่อไหร่จะจําเสียทีว่าสู้ไปก็ไม่ชนะ
ฉันว่าฉันสอนแกมาดีกว่านี้
ก็ใช่
จรวดยางยืด!
แกไม่รู้หรอกว่าโลกนี้อันตรายแค่ไหน
แกรนด์ไลน์ไม่ใช่สนามเด็กเล่น
ฉันบอกแล้ว แกยังไม่พร้อม
ปู่จะอัดผมทั้งวันก็ได้
แต่ผมไม่ทิ้งความฝันเด็ดขาด
- เอางั้นเหรอ - ผมจะไปแกรนด์ไลน์
ผมจะไปตามหาวันพีซ
และผมจะเป็น...
ราชาโจรสลัด
งั้นก็ตามใจ
เรียบอาวุธ!
มัวยืนบื้ออะไรอยู่อีก
โจรสลัดของอาลองยังลอยนวล ไปตามล่าจับมาซะ
แล้วกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางนี่ล่ะ
พวกนี้ทําไม
จับพวกมันด้วยสิ พวกนี้ก็ผู้ร้ายตัวจริง
ฉันรู้ว่าไม่มีวันเปลี่ยนใจแกได้
แกมันดื้อด้าน
เหมือนฉันเป๊ะ
แต่ฉันรู้ว่าแกเป็นคนยังไง ไอ้หนู
แค่อยากให้แน่ว่าแกเองก็รู้ตัว
นี่มาทดสอบกันหรอกเหรอ
ไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ก็ได้มั้ง
มันจะสนุกตรงไหนล่ะ
ต่อไปแกต้องสู้คนเดียวแล้วนะ
ไม่ ไม่ใช่คนเดียว
ผมมีเพื่อนๆ
หนูทําได้แล้ว แม่
หนูเป็นอิสระแล้ว
ชีวิตกลับมาเป็นของตัวเองอีกครั้ง
เดินหน้าได้โดยไม่ต้องอายใคร
แม่ต้องการแบบนั้นมาตลอด
ขอโทษที่หนูไม่เข้าใจความเสียสละที่แม่ทําเพื่อหนู
(เบลเมล)
ตอนนี้เข้าใจแล้ว
หนูเข้าใจการต่อสู้เพื่อครอบครัวแล้วล่ะ
และหนูสัญญาว่าจะไม่มีวันลืม
รู้ว่าสายเกินไป แต่...
หวังว่าแม่จะภูมิใจในตัวหนู
แม่ภูมิใจในตัวเธอมาตลอด
ฉันก็เหมือนกัน
แขนเป็นยังไงบ้าง
ยังระบมนิดๆ
แต่คุ้มค่า
ขอบคุณนะ
ไม่เอา คํานั้นออกจากปากเธอ ฟังยังไงก็ขัดหู
- ไม่ชินเนอะ - นิดนึง
ต้องไปจริงๆ เหรอ ฉันเพิ่งเริ่มกลับมาชอบเธอใหม่
ถึงจะดีต่อใจมาก...
แต่ฉันจําเป็นต้องไป
เข้าใจ
แค่อยากให้เธอรู้เอาไว้นะ
ไม่ว่าจะไปไกลแค่ไหน เธอมีที่ให้กลับมาตรงนี้ได้เสมอ
ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอตลอดไป
(เบลเมล)
โคบี้!
- มาส่งเราเหรอ - ทํางั้นคงไม่ดีเท่าไหร่
หรือจะพยายามจับฉัน
เพราะทํางั้นคงไม่ดีเท่าไหร่เหมือนกัน
ผมไม่ได้มาในฐานะทหารเรือครับ คุณลูฟี่ แต่มาเพราะเราเป็นเพื่อนกัน
มีอะไรมาให้ดูด้วย
(มังกี้ ดี. ลูฟี่)
ทําสําเร็จแล้วนะครับ มีหน้าอยู่ในประกาศจับแล้ว
การแก้แค้นท่าสุดท้ายของเนสุมิ
เย้! โคตรได้!
- ค่าหัวเยอะมากด้วย - สูงที่สุดในทะเลอีสต์บลู
คุณมีค่าหัวแล้วนะ
ต้องการงี้เป๊ะเลย
งั้นทีนี้เราคงต้องลากัน
ลาก่อน โคบี้
เป็นทหารเรือที่ดีล่ะ
เป็นโจรสลัดที่ดีด้วยนะ
ทุกคน
มาดู
โหย ดูดิ ดังแล้วเรา
พูดอะไร นั่นประกาศจับลูฟี่
ไม่ใช่แค่ลูฟี่ไง
เสียใจด้วยนะ ถ้าพวกนายทุ่มหนักกว่านี้ อาจมีค่าหัวของตัวเองมั่ง
แบบนี้ไม่นับ
อิจฉาตาร้อนกันได้นะ ปล่อยใจจอยบ้างก็ได้
- โง่แบบนี้ไม่เถียงดีกว่า - นี่จะทําให้ชีวิตยากขึ้น
มีค่าหัวงี้ นักล่าโจรสลัด ทุกคนในอีสต์บลูจะจ้องจับตัวนาย
ไม่ใช่แค่ลูฟี่ พวกนั้นจะจ้องจับเราทุกคน
งั้นก็ดีแล้วที่เราไม่คิดจะอยู่อีสต์บลู
พวกเราจะไปแกรนด์ไลน์
โถ อุซป
สามสิบล้านเหรอ
ฉันจะเชือดไอ้เด็กเวรนั่นเอง
ถ้าแกไม่เชือด ฉันก็เชือด
ค่าหัวแรกก็สูงลิ่วเลยนะ
- มันก็คงได้จากฉันไปบ้างเหมือนกัน - ท่านครับ
ผมไม่เสียใจกับสิ่งที่ทําลงไปครับ ผมพร้อมจะรับโทษทุกอย่าง
ครับ ผมก็เช่นกัน
แค่ทําตามคําสั่งไม่ได้ทําให้เป็นทหารเรือที่ดี
ต้องทําตามคุณธรรมในใจต่างหาก
เราทุกคนล้วนมีความยุติธรรมในแบบของตัวเอง
นายทั้งคู่ทําตามนั้น ถือว่าดีมาก
แปลว่าจะไม่ทําโทษเราเหรอ
ก็ว่าไม่ได้
วิธีฝึกทหารของฉัน มีคนเรียกว่าเป็นการลงโทษที่โหดที่สุด
คิดว่ารับไหวมั้ยล่ะ
ท่านจะฝึกให้เราเองเลยเหรอครับ
อยากแกร่งขึ้นไม่ใช่เหรอ อยากฝึกการต่อสู้
ใช่ครับ
ผมอยากเก่งจนคู่ควรกับคนอย่างคุณลูฟี่
แล้วนายล่ะ นายต้องการอะไร
ผมอยากทําให้คนเห็นว่า
โรโรโนอา โซโรไม่ได้ใช้ดาบเป็นอยู่คนเดียว
และอยากแกร่งขึ้นด้วย
เหมือนเพื่อนผม
หรือเป็นอะไรก็เถอะ
ตาเชฟเฒ่านั่นอาจพูดถูก
ถึงเวลาของพวกนายแล้ว
จะเริ่มฝึกพรุ่งนี้
ไปได้
ที่นี่ไม่ค่อยเข้ากับคนระดับนายเลยนะ
พอเลย ทุกคน
เรากําลังเจอกับเทพโจรสลัดแห่งท้องทะเล
ควรต้อง... เคารพเขาหน่อย
แต่วันนี้ไม่มีอารมณ์ดวลด้วยหรอกนะ ตาเหยี่ยว
- แอบเมาค้างนิดนึง - ไม่ได้จะมาชวนประลอง
ยิ่งนายสภาพเหลือแค่ครึ่งเดียวแบบนี้
ฉันก็ยังเล่นนายได้น่า
ต่อให้มัดแขนข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง
ฉันเพิ่งได้เจอคนที่นายอาจจะสนใจ
เด็กที่นายเคยเล่าไว้เมื่อนานมาแล้ว
ลูฟี่!
เขาทําได้จริง
ไม่มีทาง นั่นลูฟี่ เป็นโจรสลัดแล้ว!
เป็นกัปตันด้วย!
แบบนี้ก็ต้องระวังตัวแล้วสิ
เอาเหล้าสํารองออกมาเลย ทุกคน!
ไหนบอกว่าเมาค้าง
แหม อย่ามา
ไอ้เทพรําดาบขี้เก๊ก มาดื่มด้วยกัน
สักแก้วก็คงไม่เสียหาย
- เรื่องนี้ต้องฉลอง! - เย้!
เธอคิดว่าไง
เป็นมุมเล็กๆ ของบ้านเก่า ที่เราจะเอาติดตัวกันไปด้วย
แล้วจะได้ทําทาร์ตส้มให้กินทุกเมื่อเลย
สมบูรณ์แบบเลย
เราก็มีของให้นายเหมือนกัน
อุซป กางใบ!
กางใบจ้า
มาไงเนี่ย
ทางเข้าแกรนด์ไลน์อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้
แต่คิดว่าแผนที่เขียนไว้ผิด
หมายความว่าไง
มันดูเหมือนแม่น้ําหรือคลองอะไรสักอย่าง
แต่มันดูไม่น่าใช่เลย
ที่ราบสูงแบบนี้เหมือนมีภูเขา
แม่น้ําจะไหลขึ้นเขาได้ยังไง
เธอเป็นต้นหน เดี๋ยวเธอก็คิดได้
นี่ ลูฟี่
มานี่ ฉันคิดอะไรได้
หมวกฟาง!
ทุกคนขึ้นมาที่ดาดฟ้าเพื่อทําพิธีออกเรือ
ฉันจะหาออลบลูให้เจอ
ฉันจะเป็นราชาโจรสลัด
ฉันจะเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก
ฉันจะวาดแผนที่โลกนี้
ฉัน...
ฉันจะเป็นนักรบผู้กล้าแห่งท้องทะเล!
นี่แหละพวกเรา
แกรนด์ไลน์
อะไรก็มาขวางเราไม่ได้!
หมายมั่นวาดแผนที่ทั้งโลกนี้
พิกัดที่แผ่นดินลับปริศนา
ล่องเรือท้าตะวันยามเบิกฟ้า
ทะเลคลั่งยังกล้าไม่กลัวเกรง
มีดวงดาวนําทางสู่จุดหมาย
แม้มาไกลค่อนโลกยังทําเก่ง
แต่ใจกลับหลงกลลืมตนเอง
ชีวิตนี้ช่างเคว้งไม่เห็นทาง
ถูกสอนมาให้ต้องกล้าและต้องแกร่ง
ต้องหวังสุดแรงแม้ใจบอกไม่ใช่
ถูกสอนมาอย่าเกรงกลัวสิ่งใด
แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็สูงเกิน!
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
ยังตั้งใจกางใบกลับบ้านเรา
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
ยังตั้งใจกางใบกลับบ้านเรา
ต่อให้เหลือตัวลําพังยังทําได้
ตรงเข้าไปสู่ใจกลางพายุคลั่ง
และเมื่อพิชิตหมดได้ดังหวัง
เธอจะยังอยู่ข้างฉันไหม
ถูกสอนมาให้ต้องกล้าและต้องแกร่ง
ต้องหวังสุดแรงแม้ใจบอกไม่ใช่
ถูกสอนมาอย่าเกรงกลัวสิ่งใด
แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็สูงเกิน!
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
ยังตั้งใจกางใบกลับบ้านเรา
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
ยังตั้งใจกางใบกลับบ้านเรา
ติดกลางกาฬวาตเกรี้ยวกราดพายุคลั่ง
หรือจะเก็บใบ เสี่ยงกันสักตั้ง
ไม่รู้อยู่ไหน มองไปไม่เห็นฝั่ง
แต่ใจยังสั่ง มุ่งหน้าเต็มกําลัง!
ถูกสอนมาให้ต้องกล้าและต้องแกร่ง
ต้องหวังสุดแรงแม้ใจบอกไม่ใช่
ถูกสอนมาอย่าเกรงกลัวสิ่งใด
แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็สูงเกิน!
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
แต่ยังตั้งใจกางใบกลับบ้านเรา
แทบหมดแรงลอยไม่ไหว
แต่ยังตั้งใจ กางใบ
กลับไป
บ้านเรา
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม