‪- ความเดิมตอนที่แล้ว ‪- เรามีความรู้สึกให้กันนะ
‪- งั้นเราจะเสียเวลาทำไม ‪- แทบเจาะพื้นผิวไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪- เซอร์ไพรส์ ‪- เซอร์ไพรส์
‪เราหมั้นกันแล้ว
‪ไม่จริงน่า
‪ตอนผมตามคุณไปงานแสดงศิลปะที่ลอนดอน
‪ผมรู้สึกถึงคุณ แมริแอนน์
‪บรรณารักษ์ผู้เรียบร้อย ‪ของมาเดรลินดาหายไปแล้ว
‪ลาก่อน แมริแอนน์
‪ดูคุ้นๆ ไหม
‪เจอคนรักเก่าของคุณแล้ว
‪แมริแอนน์อยู่ไหน
‪ผมไม่รู้จักคนชื่อแมริแอนน์
‪บอกมา
‪บอกมาว่าเธออยู่ไหน
‪เขาไม่ได้โกหก โจ
‪เขาไม่รู้จักคุณ
‪แต่ผมก็ไม่ได้โกหกเหมือนกัน
‪เราขังแมริแอนน์ไว้ในกรงจริงๆ
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪นกไนติงเกลกับลูกน้อยอยู่ร่วมรังกัน
‪ในดินแดนมหัศจรรย์ที่ชื่อว่าปารีส ฝรั่งเศส
‪มันยังไม่ค่อยใช่
‪ลงเงาจะงอยปากอีกหน่อย
‪และเพิ่มขนหางอีกหน่อย
‪โอเค
‪พวกเธอสุขสบายในรังเล็กๆ นี้
‪และปีกใหญ่กว่านี้
‪โอเค
‪เดี๋ยว
‪อย่า
‪เธอจะบินหนีไป
‪ลูกรัก เดี๋ยวเธอก็กลับมา
‪โถ ที่รัก
‪เธอรักลูกน้อยของเธอมาก ‪เกินกว่าจะหายไปนานๆ
‪แมริแอนน์ ชาอยู่บนโต๊ะแล้วจ้ะ
‪แม่จะกลับมาเสมอนะ
‪โอเคไหม แม่สัญญา
‪และลูกจะได้สนุกกับเบียทริซนะ
‪ขอบคุณนะ
‪แค่ไม่กี่วันเอง
‪แล้วพอแม่กลับจากงานแสดงศิลปะ ทายซิว่าอะไร
‪แม่จะมีไอเดียใหม่ๆ มากมายมาวาดรูปกับลูก
‪ใช่
‪นกไนติงเกลกับลูกเจี๊ยบมีความสุขด้วยกันมาก
‪แม่จะฝันถึงลูกทุกคืนจนกว่าแม่จะกลับมา
‪ใช่ไหม ลูกเจี๊ยบน้อย
‪พวกเธอมีทุกอย่างที่ฝันไว้
‪ราตรีสวัสดิ์ ที่รัก
‪- ฉันชอบมากเลย ‪- ขอบคุณครับ
‪- สวยมากค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪แต่วันเลวร้ายวันหนึ่ง...
‪จิ้งจอกเจอนกไนติงเกล
‪ดูตาม้าตาเรือหน่อยสิ
‪นักท่องเที่ยวเฮงซวย
‪เธอบินเร็วที่สุดเท่าที่ปีกจะบินได้แล้ว
‪แต่จิ้งจอกเร็วเกินไป
‪พรุ่งนี้จูเลียตรอฉันกลับบ้าน
‪ฉันจะได้กลับไปหาลูกสาวไหม
‪ลาก่อน แมริแอนน์
‪เขาทำให้เธอประหลาดใจด้วยการปล่อยเธอไป
‪แต่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์
‪มันเป็นกลลวง
‪ขอโทษครับ ขอโทษที
‪ให้ฉันช่วยนะคะ นี่ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เขาวางยาในเครื่องดื่มของเธอ
‪ยานั่นทำให้เธอหลับ
‪พอเธอตื่นขึ้นมา...
‪ผมชื่อรีส มอนโทรส
‪เธออยู่ในที่แปลกๆ
‪เพื่อเป็นเกียรติแก่หนังสือปกอ่อน ‪เรื่องคนดีในโลกอันโหดร้าย
‪ผมจะพาคุณไปร้านโปรดของผมในลอนดอน
‪ดี
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪ไม่เป็นไร
‪ผมดีใจมากที่คุณอยู่ที่นี่...
‪เราจะได้ให้โอกาสความสัมพันธ์ของเราอีกครั้ง
‪(คุณ)
‪เชิญเลยครับ
‪คุณคงหิวมาก
‪และหิวน้ำด้วย
‪ไนติงเกลรู้ว่าจิ้งจอกพยายามหลอกเธอ
‪แต่เธอกระหายน้ำมาก
‪เธออดไม่ได้ที่จะดื่มน้ำยา
‪ขอบคุณค่ะ
‪จูเลียตชอบอาหารอินเดีย
‪เธอคิดว่า
‪"ถ้าฉันพูดสิ่งที่ถูกต้องได้ ‪ฉันก็โน้มน้าวให้จิ้งจอกปล่อยฉันได้"
‪บูธนี้เป็นของผม
‪ถ้าผมจับได้ว่าพวกคุณนั่งอยู่ในนี้ ‪เราได้คุยกันยาวแน่
‪ผมล้อเล่นหรอกน่า
‪วันแห่งการต่อสู้ของผมจบลงแล้ว ส่วนใหญ่น่ะนะ
‪- แต่อย่าทำให้ผมโกรธล่ะ ‪- โจ
‪ฉันต้องคุยกับลูกสาวฉัน
‪เธอคงเป็นห่วงฉัน
‪ฉันควรกลับบ้านตั้งแต่หลายวันก่อน
‪การที่ได้มีเงินทั้งๆ ที่คุณไม่เคยมีมัน
‪แปลว่าคุณไม่เคยรู้สึกว่าคุณมีมัน
‪โจ
‪อย่าเมินฉันสิ
‪โจ โกลด์เบิร์ก
‪ผมจะให้คุณดูงานชิ้นโปรดของผม...
‪เคยได้ยินชื่อนักเขียนคนนี้ไหม รีส มอนโทรส
‪ฉันคิดว่าทุกคนในยุโรปต้องเคยได้ยินชื่อเขา
‪เขาทำผิดพลาดไปบ้าง
‪เขาทำเรื่องเลวร้าย แต่เขาเปลี่ยนไปแล้ว
‪ตอนนี้ทุกคนอยากให้เขา ‪ลงสมัครเป็นนายกเทศมนตรี
‪ผมแค่จะบอกว่าเขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผม
‪ฉันอยากให้คุณมองฉัน
‪ฉันแค่อยากคุยกับลูกสาว
‪- ผมพยายามแก้ไข... ‪- ฉันอยากคุยกับลูกสาว
‪ฉันต้องคุยกับลูกสาว ช่วยด้วย
‪- ผมพยายามจะ... ไม่มีใครอยู่แถวนี้ ‪- ใครก็ได้ช่วยด้วย
‪ช่วยฉันด้วย
‪โจ ได้โปรด
‪สิ่งเดียวที่ผมพยายามทำคือช่วยคุณ
‪จิ้งจอกขังเธอไว้ที่นั่นทั้งคืนและตลอดวันรุ่งขึ้น
‪ไนติงเกลรู้ว่าจิ้งจอกมีแผนบางอย่าง
‪มันเป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะได้บินหนีไป
‪คุณสั่งขนมปังนานมาไหม
‪มีครับ เดี๋ยวผมหยิบให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪นกไนติงเกลแกล้งหลับ
‪เธอภาวนาไม่ให้จิ้งจอกรู้ ‪ว่าหัวใจเธอเต้นเร็วแค่ไหน
‪เธอรู้ว่าต้องใจเย็นไว้
‪ตื่นได้แล้ว แมริแอนน์
‪เธอต้องหลอกจอมหลอกลวง
‪คิดว่ายืนไหวไหม
‪มาครับ
‪โอเค เราคงต้องเดินไปเองแล้วละ
‪แต่ผมช่วยพยุงนะ ระวังตัวด้วย
‪ตอนนั้นผมอายุ 25 ปี...
‪เธอได้ยินเสียงที่สะกดจิตเขา ‪ก้องกังวานอยู่ด้านล่าง
‪เขาพาเธอไปที่รังของเขา ที่ที่นกบินไม่ได้
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเธอ
‪เธอต้องเลือกจังหวะที่เหมาะสม
‪อีกแค่ก้าวเดียว
‪โอเค
‪ฉันว่ามันหักนะ
‪ฉันต้องไปหาลูกสาว คุณแก้ไขมันได้นะ
‪ผมพยายามแก้ไขมันอยู่ ‪อย่าทำให้มันยากไปกว่านี้เลย
‪ไม่นะ ได้โปรด อย่าขังฉันไว้ในนั้น ขอร้องละ
‪เขาหักปีกเธอและขังเธอไว้ในกรง
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณจะทำแบบนี้กับฉัน ‪ทำร้ายฉันและพรากฉันไปจากจูเลียต
‪- ผมไม่มีวันทำร้าย... ‪- เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงนะ โจ
‪- เธอต้องการแม่ ‪- ผมไม่มีวันทำร้ายจูเลียต
‪- ถ้าคุณทำแบบนี้ คุณก็เป็นปีศาจ ‪- เงียบนะ
‪ผมนอนอยู่บนพื้นในห้องขัง ร้องไห้เหมือนเด็กๆ
‪แม่ผมตาย และผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย...
‪- นี่ไม่ใช่ผม ‪- มนตร์สะกดรุนแรงขึ้น
‪ผมไม่มีวันทำร้ายเธอ
‪นี่ไม่ใช่ผม
‪- โจ ‪- ผมไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น
‪แววตาเขาว่างเปล่าเหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
‪แต่ผมมั่นใจว่านี่จะไม่ใช่จุดจบของผม
‪นี่ไม่ใช่ผม
‪- เธอพยายามดึงสติเขากลับมา ‪- โจ มองฉันสิ
‪ถ้าคุณขังฉันไว้ในนี้ ฉันจะตาย
‪เธอต้องการฉัน
‪คิดถึงเฮนรี่สิ
‪พวกเขาต้องได้รับการปกป้อง
‪ขอร้องละ โจ
‪ได้โปรด
‪โจ มันยังไม่สายเกินไปนะ ‪คุณยังปล่อยฉันออกไปได้
‪โจ ได้โปรด ปล่อยฉันออกไปเถอะ
‪เธอรู้ว่าจิ้งจอกยังอยู่ในร่างนั้น
‪โจ
‪ผมไม่ใช่โจ
‪โอ้ พระเจ้า
‪โจ ได้โปรด
‪ได้โปรด ไม่นะ อย่าทิ้งฉันไว้ในนี้ ได้โปรด
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪นกไนติงเกลพยายามกลับไปหาลูกเจี๊ยบ
‪เธอค้นทุกซอกทุกมุมของกรง
‪เพื่อหาข้อบกพร่องที่จะทำให้เธอหนีไปได้
‪แต่จิ้งจอกสร้างกรงได้ดีมาก...
‪เขาไม่ทำพลาดเลยแม้แต่นิดเดียว
‪สวัสดี แมริแอนน์
‪คุณยังไม่อยากคุยสินะ
‪นกไนติงเกลไม่ยอมมองจิ้งจอก
‪เธอไม่อยากให้เขาพอใจ
‪ถ้าคุณเอาหนังสือ ดินสอ หรืออะไรก็ได้ให้ฉัน
‪ฉันอาจจะอยากคุยด้วย
‪หรือผมจะเลิกเอาอาหารมาให้คุณดีนะ
‪คุณจะรู้สึกยังไงล่ะ เจ้าหญิง
‪น้ำเสียงจิ้งจอกฟังดูต่างออกไป
‪เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นใครแล้ว
‪ถามสิว่าฉันรู้สึกยังไงที่แขนหัก ไอ้คนไร้หัวใจ
‪ดีเลย ซัคปานีร์อีกแล้ว
‪(ออกซิโคโดน)
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪นกไนติงเกลกำลังเจ็บปวด
‪เธออยากให้ความเจ็บปวดหายไป
‪ลูกรัก แม่ไม่รู้จะทำยังไงดี เขาจะทำลายแม่
‪เขาจะชนะ
‪- มันก็แค่ยา ‪- มันไม่ดีกับแม่นะ
‪แม่จะกลับไปติดมัน ‪แม่เคยเสียลูกไปเพราะมันมาก่อน
‪เขาอยากแยกเราจากกันตลอดไป
‪เขาไม่ชนะหรอก
‪แม่แข็งแกร่งนะ
‪เปลี่ยนเรื่องสิ
‪โอเค ลูกพูดถูก
‪หนูว่าเขาโกรธเพราะแม่ใจร้ายกับเขา
‪โอเค เรื่องใหม่
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪นกไนติงเกลตัดสินใจฆ่าจิ้งจอก
‪ด้วยความเมตตา
‪หอมจัง
‪วันนี้คุณดูซาบซึ้งผิดปกตินะ
‪ฉันรู้ว่าตอนนี้เราไม่ค่อยลงรอยกัน
‪แต่ว่า...
‪คุณจำตอนที่เรายังดีกันไม่ได้เหรอ
‪คุณอยากให้เราเป็นครอบครัวกัน
‪คุณ ฉัน จูเลียต และเฮนรี่
‪มันยังไม่สายเกินไปนะ
‪โจคนที่ฉันรักยังอยู่ในนั้น
‪คุณแค่...
‪คุณแค่ต้องปล่อยเขาออกมา
‪ผมไม่ใช่โจ
‪ผมแค่กักตัวคุณไว้ที่นี่
‪จนกว่าเขาจะกลับมา...
‪เพื่อฆ่าคุณ
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
‪กาลครั้ง...
‪หนึ่ง...
‪กาล...
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
‪ไม่เอาน่า
‪ได้โปรด
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
‪นกไนติงเกลรู้ว่าจะไม่มีอาหารมาอีก
‪จิ้งจอกปล่อยให้เธออดตาย
‪ฉันเกลียดแก
‪ได้ยินไหม ฉันเกลียดแก
‪ขอให้แกตกนรกหมกไหม้ ไอ้...
‪สมองเธอกำลังหยุดทำงาน
‪ทั้งหมดนี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่คือภาพหลอน
‪มันไม่จริง มันไม่จริง
‪แม่
‪หนูต้องการแม่
‪ลูกรัก
‪ลูกอยู่ไหนจ๊ะ
‪ลูกรัก
‪กลับมานะ
‪ไม่นะ ไม่จริง
‪ผมแค่อารมณ์อ่อนไหวน่ะ
‪นี่คือความเครียด
‪ฆาตกรจอมเขมือบคนรวยตายแล้ว และผม...
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ ผมมาขัดจังหวะใช่ไหม
‪คุณจ้องไปข้างหน้า และผมเดาว่า
‪คุณคงคิดไม่ตกเรื่องผมกับเขา
‪ก็เข้าใจได้นะ
‪เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมแค่บ้าสักพักน่ะ
‪คุณเป็นบ้ามาสักพักแล้วนะ
‪ตั้งแต่คุณหักแขนแมริแอนน์และกระแทกหัวตัวเอง
‪จริงๆ นะ ตั้งแต่คุณลักพาตัวเธอไป
‪แล้วพยายามดึงดันจะคุยเรื่องความสัมพันธ์
‪ตั้งแต่ที่คุณฆ่าภรรยาและทิ้งลูกชายไป
‪เรื่องนี้เกิดขึ้นมาสักพักแล้ว
‪ผมไม่ได้แตะต้องแมริแอนน์ ไม่งั้นผมคงจำได้
‪คุณมีศพต้องฝังนะ
‪เร็วเข้า
‪ผมกำลังช็อก แค่นั้นแหละ
‪ผมต้องตั้งสติให้ได้
‪ว่ากันว่าถ้าคนเราทำอะไรมากพอ ‪ก็จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ
‪วิทยาลัยดาร์ซี่อาจจ้างผม ‪สอนวิชากำจัดศพเบื้องต้นก็ได้
‪คุณยังไม่ลืมแมริแอนน์ใช่ไหม
‪ผมเพิ่งฝังคุณไป
‪คุณไม่มีจริง
‪เราทำแบบนี้ได้ทั้งคืนนะ
‪แต่มันเสียเวลาเปล่า โดยเฉพาะกับแมริแอนน์
‪ผมจำไม่ได้ว่าให้อาหารเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪- จะแกล้งอะไรกันเนี่ย ‪- แกล้งเหรอ ผมเนี่ยนะ
‪ถามสมองตัวเองสิ
‪ผมไหลออกมาจากมันโดยตรงเลย
‪นี่คือส่วนที่สำคัญนะ
‪แมริแอนน์อยู่ในกรงจริงๆ
‪งั้นบอกมาว่าเธออยู่ไหน
‪คุณรู้อยู่แล้วว่าที่ไหน ‪เพราะคุณกับผมเป็นคนเดียวกัน
‪ไม่
‪เดี๋ยวก่อน
‪บอกมา ล็อกวู้ดอ้างว่าเขารู้อะไร
‪ผมพิสูจน์เรื่องนี้ได้
‪ผมจะพิสูจน์ให้ดู
‪คุณคิดว่าผมโง่มากเหรอ
‪ไม่ นี่ไม่ใช่...
‪คุณกับรีส มอนโทรส
‪รีส มอนโทรสตัวจริง ไม่เคยพบกันมาก่อน
‪แก้ใหม่
‪ครั้งเดียว ตอนที่คุณมัดอัณฑะเขาแล้วฆ่าเขา
‪แต่ผมคงไม่เรียกนั่นว่าการแนะนำตัว ‪อย่างเป็นทางการหรอกนะ
‪อย่ามองผมแบบนั้นสิ
‪ถ้าผมขำจริง ส่วนหนึ่งในใจคุณ ‪คงคิดว่าเรื่องนี้มันน่าขำมาก
‪ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร
‪คืนที่ผมเจอคุณที่ซันดรีเฮาส์
‪- หนังสือดีนะ ‪- มัลคอล์มแนะนำให้เรารู้จักกัน
‪จริงเหรอ
‪มัลคอล์มสั่งให้ผมมาพบคุณ
‪ขอบอกไว้ก่อนว่าผมไม่เห็นว่าหนังสือคุณโสมมนะ
‪ใครที่เดินผ่านคงเห็นคุณพึมพำกับเก้าอี้
‪และเดาว่าคุณเมายาพอๆ กับพวกเขา
‪แต่เราคุยกันหลายครั้งในที่สาธารณะ กับคนอื่น
‪ในที่สาธารณะ ใช่ แต่กับคนอื่นเหรอ
‪พวกเขาชอบปาร์ตี้
‪โทษตัวเองเกินไปถ้าคุณทำพลาด
‪ความผิดพลาดมันร้ายแรงนะ
‪ปกติมีแค่เรา กับคนอื่นอยู่รอบๆ ไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ เราไปกินมื้อค่ำกัน
‪ไม่ใช่เราทุกคน
‪เป็นอะไรหรือเปล่า โจนาธาน คุณดูป่วยนะ
‪เปล่าๆ ผมไม่เป็นไร
‪อะไรนะ
‪ผมไม่ได้คุยกับใครนอกจากคุณใช่ไหม
‪จำแฟลตของฟีบี้หลังไซม่อนตายได้ไหม
‪ผมอยากสูดอากาศ
‪ผมอยู่ในบทสนทนาด้วยจริงๆ หรือเปล่า
‪หรือผมแค่พูดบางอย่างออกไป ‪และไม่มีใครตอบนอกจากคุณ
‪สะดวกดีนะ ‪ที่เราได้เปิดอกคุยกันที่ระเบียงตามลำพัง
‪- งานศพของไซม่อน... ‪- ใช่ นั่นมอนโทรส
‪เขาก็เป็นคนคนหนึ่ง เขาเป็นเพื่อนกับไอ้พวกนั้น
‪แต่เขายุ่งเกินกว่าจะแวะมา
‪เขาไม่เคยคุยกับคุณเลย คุณมองจากไกลๆ
‪เขาพยักหน้าเบาๆ เพราะคุณจ้องอยู่
‪แต่ข้อความทั้งหมด...
‪คุณกำลังจินตนาการถึงผม
‪แค่ข้อความไม่กี่ข้อความ ‪คุณจะจินตนาการไม่ออกเลยเหรอ
‪คุณมันบ้าแบบไขมันสูง เพิ่มน้ำตาลพิเศษ ‪ทอดกรอบเลยล่ะ โจ โกลด์เบิร์ก
‪- ไปตายซะ ‪- เฮ้ย ผมไม่ใช่ศัตรูนะ
‪แค่เป็นส่วนที่แยกตัวออกมาทำเรื่องสกปรก
‪คุณฉลาดมาก
‪จริงๆ นะ
‪คุณเทความมืดมิดที่คุณเกลียด ‪ลงไปในร่างที่คุณชื่นชม
‪เพราะคุณรู้ว่าจุดจบกำลังเผชิญหน้า ‪กับตัวคุณเองใช่ไหม
‪นั่นแหละ ส่วนที่แย่ที่สุดทั้งหมดในกล่องเล็กๆ
‪ที่คุณไม่รังเกียจที่จะไปดื่มเบียร์ด้วย ‪หวังว่ามันจะง่ายขึ้นนะ
‪- ไม่มีอะไรทำให้มันง่ายขึ้นหรอก ‪- อย่างน้อยก็ยอมรับว่าพวกเขาสมควรโดนเถอะ
‪มัลคอล์มดูถูกแมริแอนน์
‪คุณหลงรักอีตัวโง่ๆ ที่ไม่แยแสคุณสักนิด
‪ไซม่อนทำร้ายศิลปินหนุ่มสาว
‪ไอ้เศษสวะที่ชอบปั่นหัวคนอื่น
‪เจมม่า... เธอรู้ทันคุณทุกอย่าง
‪คนเริ่มตายช่วงเดียวกับที่คุณโผล่มา
‪ใช่ไหม สงสารผมเถอะ ‪ตลอดเวลาที่ผมต้องพยายามทำให้คุณยอมรับ
‪ว่าผมทำสิ่งที่คุณต้องการเป๊ะ
‪ผมอาจจะแค่สติแตก ‪แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าผมเป็นใคร
‪ผมไม่ใช่ไอ้โรคจิตเลือดเย็น
‪ไม่ๆ ไม่ใช่อยู่แล้ว มันซับซ้อนกว่านั้นมาก
‪แต่ผมต้องชดเชยความอยากไถ่บาปของคุณ
‪ที่หักโหมเกินไป
‪คุณพยายามบอกตัวเองว่า ‪คุณกำลังช่วยพวกเขาใช่ไหม
‪ชายที่กลับตัวกลับใจ ‪ผู้ปกป้องพวกสัตว์นรกสันดานเสีย
‪จากนักฆ่าในเงามืด
‪คุณ
‪แต่ลึกๆ แล้ว...
‪ความคิดที่ว่าพวกเขามีค่าพอให้ช่วย ‪มันเหลวไหลทั้งเพ
‪โจนาธาน ไอ้โรคจิต นายมาทำอะไรที่นี่
‪งั้นโรอัลด์ก็พูดถูกทุกอย่าง
‪ขอเชิญพบกับฆาตกรจอมเขมือบคนรวย
‪ขอบคุณ ใช่
‪ผมถึงเอาเขาใส่พานมาประเคนให้คุณไง
‪ผมขังตัวเองในห้องใต้ดินที่ไฟไหม้เพราะ...
‪- ผมอยากฆ่าตัวตายด้วยเหรอ ‪- ไม่ คุณเป็นเจ้าแห่งการไม่ยอมรับความจริง
‪และผมผ่านเข้าไปไม่ได้ ‪ถ้าไม่จับคุณห้อยต่องแต่งเหนือฉลาม
‪ใจจริงผมก็อยากอ่อนโยนนะ ‪แต่คุณไม่ยอมฟังตอนที่ผมบอกว่า
‪วิถีชีวิตของคุณน่ะมันไม่ยั่งยืนหรอก
‪คุณจะลงเอยในคุกหรือแย่กว่านั้น
‪คุณต้องยอมรับความจริงของตัวเองนะ โจ
‪ดังนั้น...
‪แมริแอนน์ในกรง
‪ผลงานชิ้นเอกของผม
‪ผลงานชิ้นเอกของเรา
‪ยอมรับตัวตนที่แท้จริงของคุณซะ
‪แล้วคุณจะจำได้ว่าเอาเธอไปไว้ไหน โจ
‪พระเจ้า ศาสตราจารย์มัวร์ทำแบบนี้กับคุณเหรอ
‪เปล่าๆ โกลด์เบิร์ก เขาชื่อโจ โกลด์เบิร์ก
‪ฉันชื่อแมริแอนน์ เบลลามี่
‪ฉันนาเดีย
‪เอาละ ให้ฉันช่วยนะ
‪ไม่ อย่า
‪ถ้าคุณใส่รหัสผิด เขาจะรู้ ‪เขาจะได้รับการแจ้งเตือน
‪โอเค ฉันจะโทร 999
‪คุณโทรหาตำรวจไม่ได้
‪อะไรนะ ฟังนะ คุณกำลังช็อกและ...
‪ไม่ ฉันปกติดี ฉันใจเย็น
‪ขอบอกเลย อย่าโทรแจ้งตำรวจ
‪เขาฆ่าเมียตัวเอง เขาแกล้งตาย
‪นั่นไม่ได้ใกล้เคียงกับทุกอย่างด้วยซ้ำ ‪เขาหายตัวไป เขากลับมาอีกครั้ง
‪คุณโทรแจ้งตำรวจไม่ได้นะ
‪- โอเค แต่ถ้าเราทำให้เขาถูกจับ... ‪- เขารอดไปได้ตลอดแหละ
‪นาเดียใช่ไหม
‪ค่ะ
‪นาเดีย เขาแอบตามฉันมาครึ่งโลก
‪เขาจะหาฉันเจออีก
‪ได้โปรด...
‪บ้าเอ๊ย
‪บ้าเอ๊ย ฉันทิ้งคุณไว้ในนี้ไม่ได้
‪ขอโทษนะ ฉัน... ฉันทำไม่ได้
‪ฉันมีลูกสาว
‪เธอชื่อจูเลียต
‪เธอเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่
‪ดังนั้นฉันต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยวิธี ‪ที่จะทำให้เธอปลอดภัย
‪ที่จะพาฉันกลับไปหาเธออย่างปลอดภัย
‪เพราะงั้นคุณต้องเชื่อใจฉันนะ
‪ฉันเชื่อใจคุณ
‪มีของกินไหมคะ
‪ของกินเหรอ มีๆ แน่นอน
‪โทษนะคะ จะเอาให้คุณได้ไง
‪- เหรอ ‪- เปิดเลย
‪โอเค มีน้ำอยู่ในนั้น โอเคไหม
‪- และ... ฉันมีแค่อันนั้น ‪- ปิดซะ
‪โอเค
‪เขาไม่ได้มาให้อาหารคุณเลยใช่ไหม
‪บ้าเอ๊ย
‪เอาไป
‪ฉัน...
‪พรุ่งนี้ฉันมีเรียนกับเขา
‪ฉันจะรอให้เขาออกจากแฟลต ‪แล้วค่อยแอบเข้าไป
‪- แค่ห้านาที... ‪- แอบเข้าไปเหรอ ไม่ บ้าแล้ว
‪ไม่ๆ ฉันเคยทำมาก่อน
‪คิดว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไงล่ะ ‪คิดว่าฉันหาคุณเจอได้ยังไง
‪ฉันขโมยกุญแจบ้านเขา ทำสำเนาไว้
‪ฉันแค่ต้องคืนทุกอย่างก่อนที่เขาจะสังเกตเห็น
‪เขามาที่นี่บ่อยแค่ไหน
‪เขาไม่ได้มานานแล้ว ฉันเลยไม่รู้
‪แต่เขาจะเห็นว่าคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ
‪- ใช่ ‪- ไปซะ
‪พรุ่งนี้ฉันจะกลับมา
‪ฉันจะกลับมาและฉันจะเอาอาหารมาให้อีก
‪แล้วฉันจะกลับมาพร้อมแผนบางอย่าง
‪โอเคไหม
‪ฟังฉันนะ
‪อย่าให้เขารู้ว่าคุณรู้เรื่องฉัน เข้าใจไหม
‪เขาจะทำร้ายคุณ
‪ระวังตัวด้วย
‪ฉันจะกลับมาก่อนที่คุณจะรู้ตัวอีก
‪โอเคนะ
‪ผมไม่ได้นอนทั้งคืน ‪พยายามหาว่าแมริแอนน์อยู่ไหน
‪เช้านี้ การหายตัวไปของรีส มอนโทรส
‪เป็นข่าวระดับชาติแล้ว
‪มอนโทรสในหัวผมยืนกราน ‪ให้ผมทำตัวปกติ ไปสอน
‪ไม่งั้นเขาจะไม่ช่วยผมตามหาเธอ
‪ผมติดอยู่ในนรก
‪โทษที
‪หรือเปล่านะ
‪สวัสดีครับ คุณ
‪รีสเข้ามาอยู่ในหัวผม พรากผมไปจากสิ่ง...
‪ไม่สิ คนที่ผมควรสนใจมาตลอด
‪ไม่ใช่ภาพหลอนจากสภาพจิตใจ ‪ที่สั่นไหวของผม ไม่ใช่
‪คุณ คุณควรเป็นสิ่งที่สำคัญ เคท
‪ฉันกำลังจะไปห้องคุณพอดี
‪น่าสมเพชหรือมีเสน่ห์ที่ฉันซื้อครัวซองต์ให้คุณ
‪- นี่แหละที่ผมต้องการ ‪- ฉันกำลังคิดถึงคุณอยู่พอดี
‪ฉันจำได้ว่าคุณไม่อยู่ในรายการปัญหาของฉัน
‪และฉันอยากให้รางวัลคุณ
‪ว่าแต่ สารรูปคุณแย่มากเลย
‪ผมชอบเธอนะ เธอไม่อ้อมค้อมดี
‪ผมแทบไม่ได้นอนเลย
‪- เหมือนกัน ‪- คุณเป็นอะไรเหรอ
‪คุณไม่ได้บัตรเชิญไปงานหมั้นโง่ๆ ‪ของฟีบี้กับอดัมเหรอ
‪ธีมการรุกรานของอังกฤษ
‪เราจะรุกรานใคร ตัวเราเองเหรอ
‪ฟีบี้ต้องพบจิตแพทย์จริงๆ นะ
‪นี่เป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุด ‪ที่จะผูกมัดทางกฎหมายกับปลิง
‪เธอไม่โทรกลับหาฉันเลย ‪ฉันคิดว่าเขาขัดขวางข้อความของฉัน
‪เขาสิ้นหวังและเลวมาก
‪ผมควรจะช่วยคุณ ไม่ใช่วิ่งไปทั่ว
‪พยายามช่วยผู้หญิงที่ผมสงสัยว่า ‪ผมสังหารเธอตอนผมหมดสติ
‪โทษที ฉันแค่อยากระบายน่ะ ‪แต่เดี๋ยวฉันหาทางเอง
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมไม่เคยเห็นฟีบี้ใส่ชุดเดิมซ้ำสองเลย
‪พอรู้ไหมว่าเธอจะไปหาชุดสำหรับงานนี้จากไหน
‪ไม่ แต่ผู้ช่วยเธอจะรู้
‪ฉันจะโทรเอง
‪คุณฉลาดมาก โจนาธาน
‪คุณต้องไปสอน ส่วนฉันต้องไปตามหาฟีบี้
‪ไว้คุยกันทีหลังนะ
‪เบี่ยงเบนความสนใจจากความเศร้าของเรา ‪ด้วยเซ็กซ์แบบแข็งขันไหม
‪อยากให้ถึงเวลานั้นเร็วๆ จัง
‪คุณสองคนน่ารักจัง
‪สะสางเรื่องยุ่งๆ ของคุณซะ ‪แล้วคุณจะได้เธอไป
‪ถ้าคุณไม่ทำ คุณจะเสียเธอไปตลอดกาล
‪มันเป็นปัญหาที่แก้ไม่ตกนะ
‪ผมว่าปมเรื่องแม่พระกับโสเภณี ‪ไม่ใช่หัวใจของเรื่องนี้
‪แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของมัน
‪มีความเห็นอื่นอีกไหม
‪ฉันคิดว่าเลข 19 กับ 17 ‪หมายถึงเหยื่อฆาตกรรมในชีวิตจริง
‪เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากฆาตกรตัวจริง
‪ไม่ ตัวเลขเป็นมุกตลกลามกต่างหาก
‪สามสิบสามบวก 17 บวก 19 เท่ากับ 69
‪คิดไปเองแล้ว ไม่มีทาง
‪ไร้สาระน่า ไม่คิดงั้นเหรอคะ ศาสตราจารย์
‪นาเดีย อยากยุติการโต้วาทีนี้ไหม
‪มีความหมายลึกซึ้งหรือมุกตลกฝืด
‪- ฉันไม่ได้อ่านค่ะ โทษที ‪- นาเดียไม่ได้ทำการบ้านเหรอ
‪ฉันมีรายงานต้องเขียนน่ะ แต่มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪เธอเป็นตัวปัญหาของเรา โจ
‪บอกให้เธออยู่สิ
‪บอกให้เธออยู่ถ้าอยากให้แมริแอนน์ยังมีชีวิตอยู่
‪นาเดีย รอก่อนได้ไหม
‪ขอโทษค่ะที่ฉันไม่ได้เตรียมตัว ‪เป็นเพราะทาร์คอฟสกี้น่ะ
‪แค่มองมันฉันยังไม่อยากมองเลย ‪อย่าว่าแต่เขียนถึงมันเลย
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้สอดเห็น แต่...
‪พูดตามตรงนะคะ...
‪เอ็ดเวิร์ดน่ะ
‪ช่วงนี้ฉันรู้สึกกังวลเวลาอยู่กับเขาน่ะ
‪มีแค่นี้เองเหรอ
‪มันงี่เง่าจริงๆ เพราะฉันสลัดมันไม่หลุด
‪เราทั้งคู่ไม่ชอบถูกตีตรา ‪ฉันไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน
‪เธอทำตัวผิดปกติเพราะชอบผู้ชายคนหนึ่ง
‪ผมไม่มีสิทธิ์พูดหรอก แต่ไม่ว่าคุณจะนิยามมันยังไง
‪ใครๆ ก็ดูออกว่าเขาคลั่งไคล้คุณ
‪ฉันอยากให้เขาพูดแบบนั้นกับฉันบ้างจัง
‪ผมว่าเขาประหม่าเวลาอยู่กับคุณ ‪พอๆ กับที่คุณประหม่าเวลาอยู่กับเขา
‪เขาแค่ซ่อนมันได้เก่งกว่า
‪- คุณอาจพูดถูก ‪- โถ นาเดีย คนโกหกตกนรกแน่
‪- ผมต้องไปเจอใครบางคน เพราะงั้น... ‪- โอเค
‪เรามาคุยกันในเวลางานผมดีไหม
‪ได้ค่ะ ฉัน... ฉันจะรอนะ
‪ฟีบส์
‪ไง
‪พวกเขาบอกว่าคุณออกจากห้องแต่งตัว ‪เพื่อไปสูดอากาศ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ใช่ ฉันสบายดี ฉันสบายดี
‪ฉันเยี่ยมเลย
‪ขอบคุณพระเจ้าที่เทวดาคุ้มครองฉัน
‪ที่รัก คุณหลบหน้าฉันนะ
‪เปล่าหรอก สงสัยข้อความฉันคงหายไป ‪ขอโทษนะ
‪ฟังนะ
‪ฉันให้รถรออยู่ข้างหน้า ‪เพื่อพาคุณไปพักผ่อนตามที่เราตกลงกันไว้
‪- ฉันว่าคุณต้องการมันจริงๆ นะ ‪- ฉันบอกความลับเด็ดๆ กับคุณได้ไหม
‪- งานหมั้นนั้นน่ะ ‪- อืม
‪จริงๆ แล้วมันคืองานแต่งฉัน
‪ฉันคิดว่านี่จะเป็นชุดแต่งงานของฉัน
‪- คิดว่าไง ฉันชอบนะ คุณล่ะ ‪- ฟีบส์ มันเลิศนะ
‪เลิศจริงๆ
‪คุณพูดถึงวันแต่งงานมาตั้งแต่เด็กๆ
‪คุณอยากใส่ชุดสีขาวของยายคุณกับมงกุฎ
‪มันใช้เวลานานเกินไปที่จะเอามันออกจาก ‪ห้องเก็บของและมีเวลาไม่พอ
‪จะรีบไปไหนล่ะ
‪เจมม่า
‪วันหนึ่งเธออยู่ที่นี่
‪ตอนนี้เธอกลายเป็นเถ้าถ่าน
‪ทำไมต้องรออะไรอีก
‪เขาบอกว่ารักฉันวันละพันล้านครั้ง
‪แค่นี้น่าจะพอใช่ไหม
‪ใช่จ้ะ ใช่
‪ช่วยทำสิ่งที่ถูกต้องเถอะนะ
‪- อะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ‪- สัญญาก่อนแต่ง
‪- ช่วยบอกทีว่าคุณคุยกับทนายแล้ว ‪- คุณพูดว่าทนายเหรอ
‪เราคุยเรื่องอะไรกัน สัญญาก่อนแต่งเหรอ
‪เคท ไม่ต้องห่วง ‪ทุกอย่างถูกจัดการแล้ว โอเคไหม
‪ทุกอย่างถูกกฎหมายทุกประการ
‪ทำไมทุกครั้งที่คุณโผล่มา ฟีบี้ต้องอารมณ์เสียทุกที
‪คุณเป็นห่วงเธอบ้างหรือเปล่า
‪ไม่นะ ที่รัก เธอแค่พยายามจะช่วยน่ะ
‪เลิกพูดถึงเธอเถอะ ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณนะ
‪- มาเถอะ ‪- โอเค
‪แมริแอนน์อยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪และคำตอบก็ซ่อนอยู่ในแฟลตนี้ ‪แผนที่ กุญแจ อะไรสักอย่าง
‪แต่ผมแม่งหาไม่เจอเลย
‪และเธอกำลังจะตาย
‪อดได้เงินมัดจำคืนแหงเลย
‪หวังว่าอย่างน้อยคงรู้สึกดีที่ได้พังที่นี่นะ
‪เอาละ ตอนนี้คุณได้ระบายออกมาหมดแล้ว
‪ผมขอแนะนำให้เราเริ่มค้นหาจากข้างใน
‪สวัสดีครับ คุณ
‪กระท่อมกลางป่า หิมะสดใหม่
‪เหล้าแรงๆ
‪ดวงดาวนับล้านอยู่เหนือหัวและไม่มีที่อื่นให้ต้องไป
‪- เราไปได้หรือยัง ‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪งานหมั้นของฟีบี้น่ะ
‪ไม่ใช่งานหมั้น
‪งานแต่งต่างหาก
‪- แล้วคุณจะทำยังไง ‪- ยังไม่รู้เลย
‪แต่สัญญานะว่าคุณจะไปกับฉัน
‪ฉันอยากให้คนสติดีคนเดียวในชีวิตฉันอยู่ที่นั่นกับฉัน
‪ผมดีใจเสมอที่ได้เป็นคนสติดีคนเดียวของคุณ
‪ขอบคุณนะ โจนาธาน
‪แล้วเจอกัน
‪เดตกับเคท สาวสวยของคุณ
‪แปลว่าคุณยอมรับแล้วเหรอว่าแมริแอนน์จะตาย
‪ผมว่าอีกไม่นานหรอก ‪เพราะล่าสุดที่ผมเจอเธอคือก่อนเราไปแฮมป์ซี่
‪มากูเกิลกันว่าผู้หญิงจะอยู่ ‪โดยไม่มีอาหารและน้ำได้นานแค่ไหน
‪คุณมันปีศาจชัดๆ
‪สงสัยจังว่าตากล้องจอมปลอมคนนั้น ‪จะเป็นยังไงบ้าง
‪คนนั้นน่ะ
‪แฟนตัวยงของเลดี้ฟีบี้ไง
‪เธอติดคุกอยู่
‪เธอเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย
‪เธอเชื่อสนิทใจว่าเลดี้ฟีบี้เป็นเพื่อนเธอ
‪เธอสักแขนตัวเอง รู้ทุกรายละเอียดของชีวิตเธอ
‪ที่ที่เธออยู่ ร้านอาหารที่เธอชอบ
‪ฟีบี้สักคนต้องส่งข้อความหาเธอแน่
‪ลักพาตัวเธอ ทรมานเธอ
‪บังเอิญฆ่า...
‪ขอโทษจริงๆ ผมสับสนไปหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย
‪เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪ฆาตกรจอมเขมือบคนรวยตัวจริง ‪ก็เป็นพวกหมกมุ่นทางเพศเหมือนกัน
‪เห็นหรือยัง โจ
‪(ปริศนาบุรุษสองหน้า)
‪สงสัยจังว่าเอาไว้ทำอะไร
‪แต่ก็ยังไม่ใกล้ความจริงอยู่ดี
‪พยายามเข้านะ พ่อคนร่าเริง
‪ใกล้ขึ้นแล้ว
‪นาเดียไม่รู้ว่าเธอเอาหนังสือของรีส ‪ให้แฟนคลับเบอร์หนึ่งของเขา...
‪ที่อ่านมาเยอะแล้ว
‪แต่คุณก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪(ไง โจ)
‪ฝีมือผมเหรอ
‪ไม่มีคนอื่นอยู่ที่นี่
‪ไม่
‪- ไม่ ผมไม่ได้... ‪- หมกมุ่นเหรอ
‪มันมักจะมีกล่องเสมอ
‪ของที่ระลึกทั่วไป
‪ใบเสร็จ หมากฝรั่งเก่าๆ
‪ผ้าขนหนูเปียกเหงื่อของเขา
‪(ลอนดอนและตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ)
‪(เมืองของรีส แฟลต จุดอ่านหนังสือ)
‪(กาแฟยามเช้า)
‪เพื่อเป็นเกียรติแก่หนังสือปกอ่อน ‪เรื่องคนดีในโลกอันโหดร้าย
‪ผมจะพาไปร้านโปรดของผมในลอนดอน
‪เริ่มจาก...
‪ตันดูรีทราดิชัน
‪ผมว่าคุณคงหาแมริแอนน์เจอทันเวลาแล้วละ
‪(ตันดูรีทราดิชัน)
‪ใกล้ขึ้นอีกหน่อย
‪ใกล้มาก
‪- นั่นร้านประจำของคุณเหรอ ‪- ผมเป็นพวกทำอะไรเป็นกิจวัตรน่ะ
‪แมริแอนน์ๆ
‪- ฉันมีแผน ‪- ขอบคุณพระเจ้า เพราะฉันไม่มี
‪แต่มันบ้ามาก
‪มันบ้ามากและไม่มีทางได้ผลหรอก
‪เอาละ ว่ามาเลย
‪- โจ ‪- ผมไม่ใช่โจ
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪ผมภูมิใจในตัวคุณนะ
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง