- Poprzednio w Ty: - Między nami coś jest.
- Po co tracimy czas? - Ledwo zaczęliśmy się spotykać.
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Jesteśmy zaręczeni!
Nie wierzę.
Gdy pojechałem za tobą do Londynu,
wyczułem cię, Marienne.
Zniknęła zapięta pod szyję bibliotekarka.
Żegnaj, Marienne.
Wygląda znajomo?
Znalazłem twoją dawną lubą.
Gdzie jest Marienne?
Nie znam żadnej Marienne.
Mów!
Mów, gdzie ona jest!
On nie kłamał, Joe.
On cię nie znał.
Ale ja też nie kłamałem.
Naprawdę trzymamy Marienne w klatce.
Dawno, dawno temu
słowicza mama i jej pisklę uwiły gniazdko
w magicznej krainie o nazwie Paryż.
Jeszcze trzeba poprawić.
Więcej cienia na dziobie.
I piór na ogonie.
Okej.
Ich gniazdko było bardzo przytulne.
I większe skrzydła.
Okej.
Czekaj.
Nie.
Bo zaraz odleci.
Ale wróci, słonko.
Słonko.
Za bardzo kocha swoje pisklę, by odlecieć na dłużej.
Marienne, herbata czeka.
Zawsze do ciebie wrócę.
Okej? Przysięgam.
A ty spędzisz miło czas z Beatrice.
Dziękuję.
To tylko kilka dni.
A jak wrócę z targów, to wiesz co?
Będę mieć tyle nowych pomysłów na rysowanie z tobą.
Tak.
Słowicza mama i pisklę były razem bardzo szczęśliwe.
Dopóki nie wrócę, co noc będę o tobie śnić,
dobrze, pisklaku?
Miały wszystko, o czym tylko mogły zamarzyć.
Dobranoc, słonko.
- Śliczne. - Dziękuję.
- Naprawdę. - Dzięki.
Ale pewnego strasznego dnia…
słowiczą mamę znalazł lis.
Patrz, jak leziesz!
Cholerni turyści!
Odleciała najszybciej, jak mogła.
List jednak ją wyprzedził.
Juliette spodziewa się mnie jutro.
Jeśli pozwolisz mi do niej wrócić?
Żegnaj, Marienne.
Niespodziewanie ją wypuścił.
Ale lisy są podstępne.
To był podstęp.
Przepraszam. Przepraszam.
Pomogę ci. Proszę.
Dziękuję.
Wlał jej eliksir do napoju.
Eliksir snu.
Ptaszyna się obudziła…
Nazywam się Rhys Montrose.
…w przedziwnym miejscu.
Z okazji nowego wydania Dobrego człowieka w okrutnym świecie,
pokażę wam swoje ulubione miejsca w Londynie.
Dobrze.
Zbudziłaś się.
Już w porządku.
Cieszę się, że tu jesteś…
i że możemy naprawić nasz związek.
TY
Śmiało.
Pewnie umierasz z głodu.
I pragnienia.
Ptaszyna wiedziała, do czego zmierza lis.
Ale była tak spragniona.
Nie mogła nie wypić eliksiru.
Dziękuję.
Juliette kocha indyjską kuchnię.
Pomyślała:
„Jeśli powiem właściwe słowa, przekonam lisa, by mnie uwolnił”.
To mój stolik.
Jeśli złapię kogoś z was tutaj, policzymy się.
Żartuję, oczywiście.
Dni bójek już za mną. Przeważnie.
- Ale lepiej mnie nie drażnijcie. - Joe?
Muszę porozmawiać z córką.
Będzie się o mnie martwić.
Miałam być w domu parę dni temu.
Jak się bogacisz, gdy wcześniej
byłeś biedny, nigdy do tego nie przywykasz.
Joe?
Joe.
Nie ignoruj mnie.
Joe Goldberg!
Pokażę wam moje ulubione…
Słyszałaś o tym pisarzu? Rhysie Montrose?
Chyba każdy w Europie o nim słyszał.
Popełnił w życiu błędy.
Robił złe rzeczy, ale się zmienił.
Teraz wszyscy chcą go na burmistrza.
Poniekąd jest dla mnie inspiracją.
Spójrz na mnie.
Muszę porozmawiać z córką.
- Próbuję naprawić… - Muszę usłyszeć córkę.
Muszę porozmawiać z córką. Pomocy!
- Chcę… Nikogo tu nie ma. - Niech ktoś mi pomoże!
Na pomoc, proszę!
Joe, proszę.
Przecież ja właśnie próbuję ci pomóc. Nic więcej.
Lis trzymał ją tam całą noc i cały kolejny dzień.
Słowicza mama wiedziała, że lis coś knuje.
To była jej ostatnia szansa na ucieczkę.
Udało ci się dostać naan?
Tak, udało. Już przynoszę.
Dziękuję.
Ptaszyna udała, że śpi.
Modliła się, by lis nie wyczuł, jak szybko jej bije serce.
Wiedziała, że musi zachować spokój.
Obudź się, Marienne.
Musiała oszukać oszusta.
Dasz radę stanąć?
Proszę.
Okej, dalej musimy iść.
Ale trzymam cię. Po prostu uważaj.
Miałem 25 lat…
Z dołu znów usłyszała głos, który tak hipnotyzował lisa.
Zwierzę zabierało ją do swej jamy, gdzie ptaki nie mogą latać.
To była jej ostatnia szansa.
Musiała tylko wybrać odpowiednią chwilę.
Ostatni stopień.
Okej.
Chyba jest złamana.
Muszę wrócić do córki. Możesz to naprawić.
Staram się to naprawić! Nie utrudniaj mi tego!
Nie, proszę! Nie zamykaj mnie tam! Proszę!
Lis złamał jej skrzydło i zamknął ją w klatce.
Nie wiedziałam, że mi to zrobisz. Skrzywdzisz mnie i zabierzesz od Juliette.
- Nigdy bym cię… - To tylko dziecko, Joe.
- Potrzebuje matki. - Nie skrzywdzę Juliette.
- Jeśli to zrobisz, będziesz potworem! - Cicho!
Leżałem na podłodze celi i łkałem jak dziecko.
Moja matka nie żyła i czułem się, jakbym też umierał…
- To nie ja. - Zaklęcie nabierało mocy.
Nie skrzywdziłbym jej.
To nie ja.
- Joe. - Ja taki nie jestem.
Oczy mu ziały pustką, jakby nikogo za nimi nie było.
Ale postanowiłem, że nie taki będzie mój koniec.
To nie ja.
- Próbowała złamać urok. - Joe, spójrz na mnie.
Jeśli mnie tu zamkniesz, umrę.
Ona mnie potrzebuje.
Pomyśl o Henrym.
Dzieci trzeba chronić.
Proszę, Joe.
Proszę.
Joe, nie jest za późno, okej? Wciąż możesz mnie wypuścić.
Proszę, Joe. Wypuść mnie.
Wiedziała, że lis wciąż gdzieś tam jest.
Joe?
Nie jestem Joe.
O mój Boże.
Joe, proszę!
Proszę, nie! Nie zostawiaj mnie tu! Proszę!
Dawno, dawno temu
słowicza mama próbowała wrócić do swojego pisklęcia.
Sprawdziła każdy kąt klatki
szukając wady, która pozwoliłaby jej uciec.
Lis jednak zbudował klatkę bardzo dobrze…
i nie popełnił żadnego błędu.
Witaj, Marienne.
Wciąż nie masz ochoty na pogawędki.
Słowicza mama nie spojrzała na lisa.
Nie chciała mu dać tej satysfakcji.
Może gdybyś mi dał książkę, ołówek, cokolwiek,
może wtedy bym miała ochotę.
A może przestanę przynosić ci jedzenie.
- Co powiesz na to, księżniczko? - Lis brzmiał inaczej.
Nie wiedziała, kim się stał.
Zapytaj, jak mi się goi ręka, ty śmieciu bez serca!
Świetnie. Znowu saag paneer.
OKSYKODON
O nie.
Nie.
Słowicza mama cierpiała.
Chciała jakoś odpędzić ból.
Słonko, nie wiem, co robić. On mnie złamie.
Wygra.
- To tylko lek. - Ale mi szkodzi.
Wrócę do nałogu. Tak cię poprzednio straciłam.
Chce nas rozdzielić na zawsze.
On nie wygra.
Jesteś silna.
Zmień opowieść.
Dobrze, masz rację.
Może jest zły, bo jesteś dla niego niemiła.
Okej, to od nowa.
Dawno, dawno temu
słowicza mama postanowiła zabić lisa
swą życzliwością.
Ładnie pachnie.
Co za niezwykła wdzięczność.
Wiem, że teraz się między nami nie układa,
ale…
Nie pamiętasz, jak się układało?
Chciałeś, żebyśmy zostali rodziną.
Ty, ja, Juliette i Henry?
Jeszcze nie jest za późno.
Joe, którego kocham, wciąż gdzieś tam jest.
Po prostu…
Musisz go uwolnić.
Nie jestem Joe.
Ja tylko cię tu trzymam,
aż on w końcu wróci…
i cię zabije.
Dawno, dawno temu…
Dawno…
dawno…
Dawno…
Dawno, dawno temu…
No dalej.
Proszę.
Dawno, dawno temu…
ptaszyna zrozumiała, że nie będzie więcej jedzenia.
Lis porzucił ją na pastwę śmierci z głodu.
Nienawidzę cię!
Słyszysz mnie, kurwa? Nienawidzę cię!
Obyś spłonął w piekle, skurwy…
Mózg ci się wyłącza.
To wszystko są halucynacje.
To nie jest prawdziwe.
Mamo.
Potrzebuję cię.
Słonko?
Słonko, gdzie jesteś?
Słonko?
Wróć!
Nie, to się nie dzieje naprawdę.
To tylko chwila załamania.
To przez stres.
Bogaczożerca nie żyje, a ja…
Wybacz, że przerywam. Przerywam, prawda?
Patrzysz się przed siebie i, jak zakładam,
nie możesz tego przetrawić.
To zrozumiałe.
Jego tu nie ma, na chwilę mi odbiło.
Cóż, odbiło ci już jakiś czas temu.
Gdy złamałeś rękę Marienne i uderzyłeś się w głowę.
Właściwie to wtedy, gdy ją porwałeś,
a potem nalegałeś na rozmowy o związku.
A może już wtedy gdy zabiłeś żonę i porzuciłeś syna.
To wszystko już się jakiś czas kisi.
Nie tknąłem Marienne. Pamiętałbym.
Masz ciało do zakopania.
Biegusiem.
Jestem w szoku. To wszystko.
Muszę wziąć się w garść.
Jak robisz coś często, w końcu staniesz się ekspertem.
Darcy mogłoby mi płacić za naukę Podstaw ukrywania zwłok.
Nie zapomniałeś o Marienne, prawda?
Właśnie cię pochowałem.
Nie jesteś prawdziwy.
Możemy tak się bawić całą noc.
Ale to by była okropna strata czasu, zwłaszcza dla Marienne.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio ją karmiłem.
- Co to za chora sztuczka? - Ale co? Ja?
Spytaj swoją głowę.
Cholera, właśnie z niej pochodzę.
Ważne jest co innego.
Marienne naprawdę jest w klatce.
To powiedz, gdzie.
Ty już wiesz, gdzie, bo jesteśmy jedną osobą.
Nie!
Nie.
Chwila moment.
Mów. Co on mówi, że na mnie ma?
Mogę to udowodnić.
Udowodnię to.
Masz mnie za cholernego idiotę?
Nie, to nie…
Ty i Rhys Montrose,
ten prawdziwy, nigdy się nie spotkaliście.
Poprawka.
Raz, gdy mu zgniotłeś jajka i go zabiłeś.
Ale nie nazwałbym tego oficjalnym poznaniem.
Nie patrz tak na mnie.
Jeśli mnie to bawi, to jakaś część ciebie musi to uważać za niezwykle komiczne.
Wiem, kim jesteś.
Poznałem cię w Sundry House.
- Dobra książka. - Malcolm nas poznał.
Naprawdę?
Malcolm nakazał mi przyjść z tobą pogadać.
Jeśli to coś znaczy, ja bym nie powiedział, że to brudy.
Inni mogli widzieć, jak mamroczesz do krzesła
i założyć, że też się naćpałeś.
Rozmawialiśmy w miejscach publicznych, z innymi ludźmi.
W miejscach publicznych, tak. Z innymi?
To imprezowe bestie.
Na twoim miejscu nie zadręczałbym się wtopami.
To była mocna wtopa.
A nie tylko my dwoje, a inni gdzieś w tle?
Nie, byliśmy na kolacji.
Nie wszyscy.
Dobrze się czujesz? Niezdrowo wyglądasz.
Wszystko gra.
Co takiego?
Rozmawiałem tylko z tobą, co?
A spotkanie u Phoebe po śmierci Simona?
Muszę się przewietrzyć.
Rozmawiałem z innymi,
czy raczej powiedziałem coś, a tylko ty zareagowałeś?
Wygodne, że pogadaliśmy od serca na balkonie, nie? Sami.
- Pogrzeb Simona… - Tak, to był Montrose.
Prawdziwy. Przyjaźnił się z tymi ćwokami,
ale nie miał czasu na imprezy.
Nie rozmawialiście wtedy. Obserwowałeś go z daleka.
Skinął ci głową, bo się na niego gapiłeś.
Ale te wiadomości…
Wyobraziłeś sobie mnie.
Paru wiadomości nie umiałbyś sobie wyobrazić?
Joe Goldberg, jesteś pełnokrwistym, smażonym na głębokim tłuszczu świrem.
- Wal się. - Hej, nie jestem twoim wrogiem.
Tylko częścią ciebie od mokrej roboty.
Jesteś genialny.
Naprawdę.
Przelałeś cały znienawidzony mrok na kogoś, kogo podziwiałeś,
bo wiedziałeś, że czeka cię konfrontacja ze sobą.
No i proszę, twoje najgorsze cechy w formie kogoś,
z kim wypiłbyś piwo. Mam nadzieję, że to pomaga.
- Nic nie pomaga. - Przyznasz chociaż, że na to zasłużyli?
Malcolm obraził Marienne.
Marzysz o jakiejś kurwie, która ma cię absolutnie w dupie.
Simon wykorzystywał młodych artystów.
Ty manipulatorska kupo gówna!
Gemma… Gemma wpadła na twój trop.
Ludzie zaczęli umierać, jak się wśród nas pojawiłeś,
Prawda? Biedny ja. Ile musiałem się namęczyć, byś przyznał,
że robiłem dokładnie to, czego chciałeś.
Może mam jakieś załamanie, ale nie będziesz mi mówił, kim jestem.
Nie jestem beznamiętnym psycholem.
Oczywiście, że nie. To dużo bardziej skomplikowane.
Ale musiałem nadrobić twój fetysz odkupienia,
który wpadł w nadbieg.
Wmawiałeś sobie, że ich ratujesz, prawda?
Nawrócony grzesznik chroni wsobne cielaki
przed tajemniczym mordercą.
Przed tobą.
Ale w głębi duszy…
wiedziałeś, że żaden z nich nie jest wart ratunku.
Jonathan, zboczeńcu. Co ty tutaj robisz?
Czyli Roald miał rację.
Oto nasz Bogaczożerca.
Dziękuję. Tak.
Właśnie dlatego podałem ci go na srebrnej tacy.
Więc zamknąłem sam siebie w płonącej piwnicy, bo…
- Chcę się zabić? - Nie. Jesteś mistrzem wyparcia
i nigdy nie mogę się przebić bez walki z rekinami.
Chciałbym być delikatny, ale mnie nie słuchasz, jak ci mówię,
że na dłuższą metę tak nie można żyć.
Skończysz w więzieniu albo gorzej.
Musisz pogodzić się z prawdą.
Dlatego więc…
Marienne jest w klatce.
Moje największe dzieło.
Nasze największe dzieło.
Przestań wypierać swoją naturę,
a przypomnisz sobie, gdzie ją uwięziłeś, Joe.
O mój Boże. Profesor Moore to pani zrobił?
Nie. Goldberg. Nazywa się Joe Goldberg.
Jestem Marienne Bellamy.
Jestem Nadia.
Pomogę ci, okej?
Nie rób tego.
Jak wpiszesz zły kod, dostanie powiadomienie.
To zadzwonię na policję.
Nie możesz wezwać policji.
Co? Posłuchaj, jesteś w szoku i…
Nie, panuję nad sobą. Jestem spokojna.
Mówię ci: nie wzywaj policji.
On zabił swoją żonę. Sfingował swoją śmierć.
To jeszcze nic. On znika, potem wraca.
Nie możesz ich wezwać.
- Ale jeśli zostanie aresztowany… - Zawsze wszystko uchodzi mu na sucho.
Nadia, zgadza się?
Tak.
Nadia, on mnie znalazł na drugim końcu świata.
Znajdzie mnie znowu.
Proszę…
Kurwa.
Kurwa, nie mogę cię tu zostawić.
Przepraszam. Nie mogę.
Mam córeczkę.
Nazywa się Juliette.
Tylko ona trzyma mnie przy życiu.
Muszę to zrobić tak, by była bezpieczna,
bym mogła do niej bezpiecznie wrócić.
Musisz mi zaufać, okej?
Ufam ci.
Masz jedzenie?
Jedzenie? Tak, tak. Oczywiście.
Wybacz, jak ci je dać?
- Tak? - Otwórz.
Okej. Mam też trochę wody. Dobrze?
- I… mam tylko to. - Zamknij.
Okej.
Nie karmił cię, prawda?
Kurwa.
Weź to.
Ja…
jutro mam z nim zajęcia.
Zaczekam, aż wyjdzie z mieszkania i się tam zakradnę.
- Mogę… - Zakradniesz? To szaleństwo.
Nie. Już to robiłam.
Jak myślisz, czemu tu jestem? Jak cię znalazłam?
Ukradłam mu klucz do domu, zrobiłam kopie,
muszę je tylko odłożyć na miejsce, zanim się zorientuje.
Jak często on tu przychodzi?
Nie wiem, dawno go tu nie było.
Ale nie może cię tu złapać.
- Aha. - Uciekaj!
Wrócę jutro.
Wrócę, przyniosę więcej jedzenia
i będę mieć jakiś plan.
Okej?
Posłuchaj mnie.
Nie daj po sobie znać, że o mnie wiesz, okej?
On cię skrzywdzi.
Uważaj.
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Okej?
Całą noc próbowałem rozgryźć, gdzie jest Marienne.
A rano wiadomość o zaginięciu Rhysa Montrose'a
obiegła cały kraj.
Montrose w mojej głowie nalega, bym poszedł na zajęcia jak zwykle,
bo nie pomoże mi jej znaleźć.
Trafiłem do piekła.
Przepraszam.
Ale czy na pewno?
Witaj, ty.
Rhys siedzi mi w głowie i odciąga mnie od rzeczy,
nie, od osoby, na której powinienem się skupić.
Nie na odłamku mojej niestabilnej psychiki.
Ty, Kate, ty powinnaś być najważniejsza.
Właśnie do ciebie szłam.
To żałosne czy urocze, że niosę ci croissanta?
- Tego mi było trzeba. - Pomyślałam o tobie.
O tym, że nie jesteś problemem.
Należy ci się za to nagroda.
Wyglądasz fatalnie.
Lubię ją. Nie owija w bawełnę.
Prawie nie spałem.
- Ja też. - Czemu ty nie spałaś?
Nie dostałeś zaproszenia na przyjęcie zaręczynowe Phoebe i Adama?
Motyw przewodni: inwazja.
Na kogo, na nas samych?
Phoebe wymaga opieki psychiatrycznej.
To najgorszy moment na prawomocny związek z pijawką.
Nie oddzwania do mnie. Myślę, że on przejmuje moje SMS-y.
Jest zdesperowany i okropny.
Powinienem ci pomóc, nie uganiać się
za kobietą, którą rzekomo porwałem jako pan Hyde.
Przepraszam, musiałam ponarzekać, ale coś wymyślę.
Zaczekaj.
Nigdy nie widziałem Phoebe dwa razy w tym samym stroju.
Wiesz, gdzie będzie kupować sukienkę na tą imprezę?
Nie, ale jej asystentka będzie wiedzieć. Zadzwonię do niej.
Bystry jesteś, Jonathan.
Musisz iść na zajęcia, a ja muszę znaleźć Phoebe.
Pogadamy później?
Odgonimy nasze smutki zapasami w łóżku?
Nie mogę doczekać się później.
Ale urocza z was para.
Posprzątaj po sobie, to możesz ją mieć.
Inaczej stracisz ją na zawsze.
Co za dylemat.
Nie powiedziałbym, że kompleks Madonny-dziwki napędza historię.
Ale jest jej częścią.
Jakieś inne pomysły?
Myślę, że 19 i 17 odnoszą się do prawdziwych ofiar morderstw.
Tekst opowiada o prawdziwym mordercy.
Nie, to jest sprośny żart.
Trzydzieści trzy plus 17 plus 19 równa się 69.
To twoja projekcja. Nie wierzę.
Straszna bzdura. Nie sądzi pan, profesorze?
Nadia, wydasz werdykt w tym sporze?
Głębokie znaczenie czy niesmaczny żart?
- Nie przeczytałam tekstu. Przepraszam. - Nadia nie odrobiła lekcji?
Miałam do napisania pracę, to się nie powtórzy.
To oznacza kłopoty, Joe.
Każ jej zostać.
Zrób to, jeśli chcesz zobaczyć Marienne żywą.
Nadia, możesz zostać na chwilę?
Przepraszam za nieprzygotowanie. To cholerny Tarkowski.
Ledwo jestem w stanie go oglądać, co dopiero o nim pisać…
Jak się czujesz?
Nie chcę się wtrącać, ale…
Prawdę mówiąc…
Edward.
Ostatnio czuję się przy nim bardzo niepewnie.
Tylko tyle?
To głupie, nie mogę się tego pozbyć z głowy.
Nie lubimy etykietek, nie wiem, co właściwie robimy.
Jest rozstrojona, bo się zakochała.
Nie powinienem tego mówić, ale jakkolwiek to zdefiniujecie,
widać, że on szaleje na twoim punkcie.
Chciałabym, by mi to powiedział.
Denerwuje się przy tobie, tak jak ty przy nim.
Po prostu lepiej to ukrywa.
- Może ma pan rację. - Uważaj, Nadia, bo ci nos urośnie.
- Mam umówione spotkanie… - Okej.
Może wróćmy do tego na moim dyżurze?
Tak, ja… bardzo chętnie.
Pheebs?
Cześć.
Mówili, że wyszłaś z przymierzalni, by się przewietrzyć.
Wszystko okej?
Tak, wszystko gra.
Jest idealnie.
Dzięki Bogu aniołowie mnie chronią.
Unikasz mnie, kochana.
Nie. Może moje wiadomości nie dotarły do ciebie.
Wybacz mi.
Posłuchaj.
Przed sklepem czeka samochód, mogę cię zawieźć do ośrodka.
- To ci się przyda. - Mogę ci zdradzić pyszny sekret?
- To przyjęcie zaręczynowe? - Aha.
Tak naprawdę to mój ślub.
Myślę, że to będzie moja suknia ślubna.
- Co sądzisz? Ja ją kocham, a ty? - Jest śliczna, Pheebs.
Naprawdę.
Ale od dziecka mówiłaś o tym, jaki chcesz ślub.
Chciałaś włożyć suknię babci i diadem.
Wyjęcie jej z magazynu za dużo by zajęło, nie mamy tyle czasu.
Skąd ten pośpiech?
Gemma.
Niedawno była tu z nami,
a został z niej proch.
Po co czekać na cokolwiek?
On mi wyznaje miłość milion razy dziennie.
To powinno wystarczyć, nie?
Tak. Tak.
Tylko załatw wszystkie formalności.
- Jakie? - Intercyza.
- Powiedz, że rozmawiałaś z prawnikami. - Prawnikami?
O czym gadacie, o intercyzie?
Nie martw się, Kate. Wszystkim się zająłem, okej?
Wszystko jest super zgodne z prawem.
Jak to jest, że przy tobie Phoebe zawsze jest smutna?
Dbasz o nią w ogóle?
Nie, skarbie. Ona tylko chce pomóc.
Dosyć o niej. Mam dla ciebie niespodziankę. Okej?
- Chodź. - Okej.
Marienne jest gdzieś uwięziona.
Odpowiedź kryje się w tym mieszkaniu, jakaś mapa lub klucz,
ale nie mogę jej znaleźć
i przez to ona umrze.
No i tyle z twojej kaucji.
Mam nadzieję, że chociaż poczułeś satysfakcję.
Jak już wyżyłeś się na mieszkaniu,
mogę zasugerować rozpoczęcie poszukiwań wewnątrz?
Cześć, ty.
Chatka w lesie, świeży śnieg,
bardzo mocne drinki.
Miliardy gwiazd nad głową i zero zobowiązań.
- Możemy uciec? - Wszystko okej?
Przyjęcie zaręczynowe Phoebe?
To nie przyjęcie zaręczynowe.
To ich ślub.
- Co zamierzasz zrobić? - Jeszcze nie wiem.
Ale pójdź tam ze mną.
Potrzebuję jedynej normalnej osoby, jaką znam.
Zawsze chętnie będę twoją jedyną normalną osobą.
Dziękuję, Jonathanie.
Do zobaczenia.
Czyli masz randkę z Kate, twoją belle du jour.
Czy końcu zaakceptowałeś, że Marienne umrze?
Pewnie niedługo, bo ostatnio widziałem ją przed wyjazdem do Hampsie.
Sprawdźmy, jak długo kobieta może przeżyć bez jedzenia i picia.
Jesteś cholernym potworem.
Ciekawe, jak się trzyma ta pseudo-fotografka.
Wiesz.
Największa fanka lady Phoebe?
Siedzi w więzieniu.
Co ona ma z tym wspólnego?
Tak pewna przyjaźni z lady Phoebe,
że zrobiła sobie tatuaż i nauczyła się jej życiorysu.
Znała jej adres, jej ulubione knajpy.
Była pewna, że Phoebe przesyła jej wiadomości.
Porwała ją, torturowała ją,
przypadkiem ją zabiła…
Przepraszam. Wszystko pomieszałem, prawda?
Do rzeczy. Nie wiem, o co ci chodzi.
Prawdziwy Bogaczożerca również jest erotomanem.
Zrozumiałeś to, Joe?
DOKTOR JEKYLL I PAN HYDE
Ciekawe, co otwiera.
Ale to zaledwie ciepło.
Nie przerywaj, złotko.
Cieplej.
Nadia nie wiedziała, że daje książkę największemu fanowi…
który już nie raz ją czytał.
Ale ty też tego nie wiedziałeś.
CZEŚĆ JOE
Ja to zrobiłem?
A kto inny?
Nie.
- Nie, to nie… - Obsesja?
Zawsze jest pudełko.
Te same pamiątki, co zwykle. Paragony, przeżuta guma.
To jego zapocony ręcznik z siłowni.
LONDYN I POŁUDNIOWA ANGLIA
MIESZKANIE RHYSA TU CZYTA
PORANNA KAWA
Z okazji nowego wydania Dobrego człowieka w okrutnym świecie
pokażę wam swoje ulubione miejsca w Londynie.
zaczynając od…
Tradycji Tandoori.
Myślę, że jednak wkrótce znajdziesz Marienne.
TRADYCJA TANDOORI
Cieplej.
Bardzo ciepło.
- To twoja miejscówka? - Łatwo się przyzwyczajam.
Marienne, Marienne.
- Mam plan. - Dzięki Bogu, bo ja nie.
Ale jest szalony.
Kompletnie szalony i nigdy się nie powiedzie.
W porządku, mów.
- Joe? - Nie jestem Joe.
Zuch chłopak.
Jestem z ciebie dumny.
Napisy: Joanna Kaniewska