-Ang nakaraan: -May kung ano rito.
-Bakit tayo nagsasayang ng oras? -'Di pa kami malalim.
-Sorpresa! -Sorpresa!
Ikakasal na kami!
Hindi.
Nang sundan kita sa tanghalan sa London,
naramdaman kita, Marienne.
Wala na ang manang na Madre Linda librarian.
Paalam, Marienne.
Pamilyar ba?
Nakita ko ang dati mong nobya.
Nasaan si Marienne?
Wala akong kilalang Marienne!
Sabihin mo sa'kin!
Sabihin mo nasaan siya!
'Di siya nagsisinungaling, Joe.
'Di ka niya kilala.
Pero 'di rin ako nagsisinungaling.
Nasa hawla nga si Marienne.
Isang araw,
may ibon at kanyang inakay na nasa pugad
sa mahiwagang lugar na tinawag na Paris, France.
Hindi pa maayos.
Itiman pa ang tuka.
Balahibo pa sa buntot.
Sige.
Payapa sila sa pugad nila.
At lakihan ang pakpak.
Sige.
Sandali.
Huwag.
Lilipad lang siya.
Anak, babalik siya.
Oh, anak.
Masyado niyang mahal ang anak niya para matagal na mawala.
Marienne, nasa mesa ang tsaa.
Lagi akong babalik.
Okay? Pangako.
Mag-e-enjoy kayo ni Beatrice.
Salamat.
Ilang araw lang.
Pagbalik ko galing sa art fair, alam mo ang mangyayari?
Marami akong bagong maiisip na iguhit natin.
Oo.
Masayang magkasama ang ibon at kaniyang inakay.
Papanaginipan kita gabi-gabi hanggang pagbalik ko,
tama, anak ko?
Lahat ng pinangarap ay mayroon sila.
Good night, anak.
-Gusto ko 'to. -Salamat.
-Maganda. -Salamat.
Pero isang masamang araw…
nahanap ng soro ang ibon.
Tingin sa dinaraanan!
Mga turista talaga!
Tinodo niya ang bilis ng paglipad.
Pero matulin talaga ang soro.
Umaasa si Juliette na uuwi ako bukas.
Makakauwi ba ako sa anak ko?
Paalam, Marienne.
Nasorpresa siyang pinalaya siya.
Pero tuso ang soro.
Kalokohan 'yon.
Paumanhin. Patawad.
Tulungan na kita. Heto.
Salamat.
Pumuslit siya ng gamot sa inumin niya.
Pinatulog siya ng gamot.
Paggising niya…
Ang pangalan ko ay Rhys Montrose.
nasa kakaibang lugar siya.
Halaw sa librong A Good Man in a Cruel World,
dadalhin kita sa ilang paborito kong pasyalan sa London.
Mabuti.
Gising ka na.
Wag kang mag-alala.
Masaya akong narito ka…
para bigyang-pagkakataon ulit tayo.
IKAW
Sige na.
Malamang gutom ka na.
At uhaw.
Alam ng ibon na niloloko siya ng soro.
Pero uhaw na uhaw na siya.
Walang nagawa kundi inumin ang gamot.
Salamat.
Gusto ni Juliette ng pagkaing Indian.
Naisip niya:
"Kung tama ang sasabihin ko, mapipilit ko ang sorong pakawalan ako. "
Akin ang pwestong ito.
Pag may umupong iba, mag-aaway tayo.
Biro lang, syempre.
Tapos na ang mga araw ko ng pakikipaglaban. Halos.
-Pero 'wag niyo akong aagrabyaduhin. -Joe?
Kailangan kong kausapin ang anak ko.
Mag-aalala siya sa akin.
Ilang araw na akong hinihintay sa bahay.
Sa pera, kung 'di ka nagkamit noon
ibig sabihin ay 'di mo talaga dama na mayroon ka noon.
Joe?
Joe.
Pansinin mo 'ko.
Joe Goldberg!
Ipapamalas ko ang ilang paborito kong--
Narinig mo na ang manunulat na 'to? Rhys Montrose?
Narinig na yata siya ng lahat sa Europa.
Nakagawa ng mga mali.
Nakagawa ng masama, pero nagbago na.
Ngayon gusto ng lahat na tumakbo siyang alkalde.
Na-i-inspire ako sa kanya.
Tingnan mo ako.
Kailangan ko lang makausap ang anak ko.
-Inaayos ko-- -Kailangan kong kausapin ang anak ko.
Kailangan kong kausapin ang anak ko. Saklolo!
-Sinisikap kong-- Walang tao. -Saklolo!
Tulungan niyo ako!
Joe, pakiusap.
Ang tanging ginagawa ko ay tulungan ka.
Tinago siya roon ng soro buong gabi at buong kinabukasan.
Alam ng ibon na may balak ang soro.
Huling pagkakataon na niyang lumipad.
May binili ka bang naan?
Oo, mayroon. Kukunin ko.
Salamat.
Nagpanggap na tulog ang ibon.
Nagdasal na 'di madama ng soro ang bilis ng tibok ng puso niya.
Alam niyang dapat siyang kumalma.
Gising, Marienne.
Niloko niya ang manloloko.
Makakatayo ka ba?
Dito.
Maglalakad na tayo sa natitirang daan.
Pero kuha na kita. Ingat lang.
Edad 25 ako noon…
Narinig niya muli sa ilalim ang boses na iniidolo niya.
Dinadala siya sa lungga kung saan 'di makakalipad ang ibon.
Heto ang huli niyang tsansa.
Kailangan lang ang tamang tsempo.
Isang hakbang pa.
Sige.
Tingin ko nabali.
Kailangan kong bumalik sa anak ko. Ayusin mo 'to.
Sinusubukan kong ayusin! 'Wag mo nang pahirapin!
'Wag, pakiusap! 'Wag mo akong ilagay d'yan. Pakiusap!
Binali niya ang pakpak niya at nilagay sa hawla.
'Di ko alam na gagawin mo 'to sa'kin. Ang saktan ako at ilayo kay Juliette.
-'Di ko sasaktan-- -Musmos lang siya, Joe.
-Kailangan ng ina. -'Di ko siya sasaktan.
-Pag ginawa mo 'to, halimaw ka! -Tahimik!
Nasa sahig ako ng hawla, umiiyak gaya ng sanggol.
Patay na ang nanay ko at tila namamatay ako…
-Hindi ako 'to. -Tumindi ang gayuma.
'Di ko siya sasaktan.
Hindi ako 'to.
-Joe. -Hindi ako ang lalakeng 'yon.
Hungkag ang mata niya, parang walang tao roon.
Pero determinado akong 'di ito ang katapusan ko.
Hindi ako 'to.
-Sinibukan niyang ibalik siya. -Tingnan mo ako.
Pag tinago mo ako rito, mamamatay ako.
Kailangan niya ako.
Isipin mo si Henry.
Dapat siyang protektahan.
Pakiusap, Joe.
Pakiusap.
Joe, hindi pa huli. Pwede-- Pwede mo pa akong palayain.
Joe, pakiusap. Palabasin mo ako.
Alam niyang nariyan lang ang soro.
Joe?
'Di ako si Joe.
Diyos ko.
Joe, pakiusap!
Pakiusap, 'wag! 'Wag mo 'kong iwan dito! Pakiusap!
Isang araw,
tinangka ng ibong bumalik sa inakay nito.
Sinuri niya ang bawat sulok ng hawla
para humanap ng mali at nang makatakas siya.
Pero maganda ang pagkakagawa ng soro sa hawla…
wala ni isang pagkakamali.
Hello, Marienne.
Mukhang ayaw mo pa ring dumaldal.
Tumanggi ang ibong tumingin sa soro.
Ayaw niya siyang masiyahan.
Baka pag binigyan mo ako ng libro o lapis o anuman,
baka makipag-usap ako.
Sa kabilang banda, pwedeng 'di kita dalhan ng pagkain.
Paano 'yon, prinsesa?
Iba ang tunog ng soro.
Hindi na niya siya kilala.
Tanungin mo ang pakiramdam ng bali kong braso, hayop ka!
Ayos. Saag paneer ulit.
Naku.
Nasasaktan ang ibon.
Gusto niyang alisin ang hapdi.
Anak, 'di ko alam ang gagawin. Wawasakin niya ako.
Mananalo siya.
-Gamot lang 'yan. -Masama 'yan sa'kin.
Babalik ako sa dati. Ganiyan ka nawalay sa'kin.
Gusto niya tayong paghiwalayin habambuhay.
'Di siya mananalo.
Matatag ka.
Ibahin mo ang kwento.
Okay, tama ka.
Tingin ko galit siya kasi masama ka sa kaniya.
Sige, bagong kwento.
Isang araw,
nagpasya ang ibong pahirapan ang soro
gamit ang kabutihan.
Ang bango.
Maayos kang magpasalamat ngayon.
Alam kong 'di maayos ang mga bagay-bagay sa ating dalawa,
pero ang akin…
naaalala mo ba noong maayos pa?
Gusto mong maging pamilya tayo.
Ikaw, ako, si Juliette, at Henry?
Hindi pa huli ang lahat.
Nariyan pa rin ang Joe na mahal ko.
Kailangan lang--
na pakawalan mo siya.
Hindi ako si Joe.
Tinatago lang kita rito
hanggang sa bumalik siya…
para patayin ka.
Isang araw…
Isang…
araw…
Isang…
Isang araw…
Sige na.
Pakiusap.
Isang araw…
napagtanto ng ibong wala nang pagkaing darating.
Iniwan siya ng sorong mamatay sa gutom.
Nasusuklam ako sa'yo!
Naririnig mo? Nasusuklam ako sa'yo!
Sana masunog ka sa impyerno, ikaw na--
Namamatay na ang utak mo.
Walang totoo rito. Guni-guni ito.
Hindi 'to totoo.
Nanay.
Kailangan kita.
Anak?
Nasaan ka, anak?
Anak?
Bumalik ka!
Hindi, hindi ito nangyayari.
May pinagdaraanan lang ako.
Stress lang ito.
Patay na ang Eat The Rich Killer, at--
Patawad sa abala. Nagulo kita, ano?
Deretso ang tingin mo at ang naisip ko lang,
paikot-ikot ka sa kaniya at sa akin.
Naiintindihan kita.
Hindi ito totoo. Nababaliw lang ako ng konti.
Matagal-tagal ka nang nababaliw.
Mula nang baliin mo ang braso ni Marienne at iuntog ang ulo mo.
Ang totoo, mula nang dukutin mo siya,
at pinilit mag-usap tungkol sa inyo.
Mula nang patayin mo ang misis mo at iwan ang anak mo,
Matagal-tagal na rin 'yan.
'Di ko ginalaw si Marienne. Maaalala ko 'yon.
May katawan ka pang ililibing.
Dalian mo.
Gulantang lang ako. 'Yon lang.
Kailangan kong magtino.
Sabi nila patuloy mong gawin at mabibihasa ka.
Pwede akong sahuran ng Darcy College para magturo paano magtapon ng bangkay.
'Di mo nalimutan si Marienne, tama?
Kalilibing ko lang sa'yo.
Hindi ka totoo.
Kaya natin 'to buong gabi.
Kaso sayang sa oras, lalo na kay Marienne.
'Di ko maalala ang huling pakain ko sa kaniya.
-Ano'ng kalokohan 'to? -Ano? Ako?
Itanong mo sa utak mo.
Galing ako riyan.
Heto ang mahalaga.
Nasa hawla talaga si Marienne.
Sabihin mo nasaan siya.
Alam mo na kasi iisang tao lang tayo.
Hindi!
Hindi.
Sandali.
Magsalita ka. Ano raw ang alam ni Lockwood?
Mapapatunayan ko 'to.
Patutunayan ko.
Tingin mo mangmang ako?
Hindi, hindi ito…
Ikaw at si Rhys Montrose,
ang tunay na Rhys Montrose, ay 'di pa nagkita.
Pagwawasto.
Isang beses, nang itali mo ang ari at pinatay siya.
Pero 'di ko 'yon tatawaging totoong pagpapakilala.
'Wag kang ganiyan tumingin.
Kung naaaliw ako, pati ikaw natatawa rin kahit paano.
Kilala kita.
Noong gabing makita kita sa Sundry House.
-Maganda. -Pinakilala tayo ni Malcolm.
Talaga ba?
Inutusan ako ni Malcolm na batiin ka.
Masabi ko lang, hindi nakaririmarim ang libro mo.
Sinumang dumaan ay makikita kang bumubulong sa upuan
pero maiisip na sabog ka din gaya nila.
Maraming beses na tayong nag-usap sa publiko, kasama ang ibang tao.
Sa publiko, oo. Ibang tao?
Mahilig sila pumarty.
--masyado kang hirap kung pumalpak ka.
Masama ang kapalpakan.
'Di ba tayong dalawa lang lagi, tapos medyo malayo ang ibang tao?
Hindi, nasa hapunan tayo.
Hindi lahat tayo.
Ayos ka lang, Jonathan? Tila may sakit ka.
Hindi. Ayos lang ako.
Ano 'yon?
Ikaw lang ang kausap ko, tama?
Naalala mo ang bahay ni Phoebe pagkamatay ni Simon?
Magpapahangin ako.
Nasa usapan ba ako,
o may sinabi lang ako at walang tumugon kundi ikaw?
Buti may nag-usap tayong masinsinan sa balkonahe, ano? Tayo lang?
-Sa lamay ni Simon… -Oo, si Montrose 'yon.
Tao siya. Kaibigan ang mga mangmang na 'yon,
pero masyadong abala para dumalaw.
'Di ka niya nakausap. Nanood ka mula sa malayo.
Tumango siyang kaunti dahil nakatitig ka.
Pero lahat ng text…
Imahinasyon mo lang ako.
'Di mo ba kayang mag-imahinasyon ng ilang text?
Sobrang napakabaliw mo na, Joe Goldberg.
-Hayop ka. -Teka, 'di ako ang kalaban dito.
'Yon lang humiwalay para gawin ang masama.
Matalino ka.
Totoo.
Binuhos mo lahat ng kasamaan mo sa katauhan ng taong hinangaan mo
dahil kailangan mong harapin ang sarili mo sa huli, di ba?
Lahat ng pinakamasamang bahagi mo nasa isang tao
na gusto mo. Sana natulungan ka nito.
-Walang nakakatulong. -Aminin mo ring may kasalanan rin sila.
Ininsulto ni Malcolm si Marienne.
Nababaliw ka sa malanding babaeng wala namang pakialam sa'yo.
Inabuso ni Simon ang mga baguhan.
Sinungaling kang hayop ka!
Si Gemma-- Nakatutok siya sa'yo.
Nangamatay ang mga tao noong nagpakita ka.
'Di ba? Kawawa naman ako. Sa dami ng oras na inubos ko para paaminin kang
ginagawa ko ang kagustuhan mo.
Maaaring nababaliw ako, pero 'di mo madidikta sa'kin kung sino ako.
Hindi ako garapal at baliw na kriminal.
Hindi. Syempre hindi. Mas masalimuot pa roon.
Ako'ng umako ng lahat dahil gusto mo kunwari nagbago ka
at nasobrahan naman.
Sinasabi mo sa sarili mong nililigtas mo sila, tama?
Naging mabuting tao, pinoprotektahan ang mga walang kwenta
mula sa lihim na pumapatay.
Ikaw.
Pero kung iisipin…
kalokohang isiping may dapat sagipin sa kanila.
Jonathan, manyak. Ano'ng ginagawa mo rito?
Tama si Roald sa lahat.
Kilalanin ang Eat The Rich Killer.
Salamat. Oo.
Kaya ko siya hinain sa'yo.
Kaya kinulong ko ang sarili ko sa nasusunog na silong dahil…
-Magpapakamatay ba ako? -Hindi, magaling kang magkunwari,
at 'di ako makausad nang 'di ka pinahihirapan.
Gusto ko marahan, pero ayaw mong makinig pag sinabi kong
hindi pangmatagalan ang pamumuhay mo.
Hahantong ka sa kulungan o mas malala pa.
Yakapin mo ang katotohanan.
Kaya nga…
nasa hawla si Marienne.
Ang pinakatampok kong gawa.
Ang pinakatampok nating gawa.
Aminin mo kung sino ka talaga
at maaalala mo kung saan mo siya nilagay, Joe.
Diyos ko. Ginawa ba 'to ni Propesor Moore sa'yo?
Hindi. Goldberg. Siya si Joe Goldberg.
Ako si Marienne Bellamy.
Ako si Nadia.
Tutulungan kita, okay?
Huwag.
Pag mali ang code mo, malalaman niya. Maaalerto siya.
Sige, tatawag ako sa 999.
'Di ka pwedeng tumawag ng pulis.
Ano? Makinig ka, nalilito ka lang, at--
Hindi, maayos ako. Kalmado.
Sabi ko sa'yo, 'wag mo silang tawagan.
Pinatay niya ang misis niya. Pineke niya ang kamatayan niya.
Hindi lang iyon, marami pa. Naglalaho siya. Bumabalik.
'Di mo sila matatawagan.
-Sige, pero kung mapapaaresto natin siya-- -Lagi siyang nakakawala.
Nadia, tama?
Oo.
Nadia, nasundan niya ako kahit napakalayo ko na.
Mahahanap niya ako ulit.
Pakiusap…
Hayop.
Hayop. 'Di kita pwedeng iwan dito.
Patawad. Hindi ko magagawa 'yan.
May anak ako.
Ang pangalan ay Juliette.
Siya lang ang tanging nagpapabuhay sa akin.
Dapat ko 'tong gawin sa paraang ligtas siya,
na makakabalik ako sa kaniyang ligtas.
Kaya magtiwala ka sa'kin, okay?
May tiwala ako sa'yo.
May pagkain ka ba?
Pagkain? Oo. Syempre.
Paumanhin, paano ko dadalhin sa'yo?
-Tama? -Buksan mo.
Okay. May tubig doon. Okay?
-At-- 'Yan lang. -Isara mo.
Sige.
'Di ka niya pinakain, ano?
Hayop.
Kunin mo.
Ano--
May klase ako sa kaniya bukas,
aabangan kong umalis siya ng bahay, saka ako pupuslit.
-Limang minuto-- -Pupuslit? 'Wag, kabaliwan 'yon.
Hindi. Nagawa ko na 'yon dati.
Isipin mo paano ako naparito? Paano kita nahanap?
Ninakaw ko ang susi niya ng bahay, kinopya,
at ibabalik ko lang lahat bago niya mapansin.
Gaano kadalas siya pumarito?
Matagal na, kaya ewan ko.
Pero 'di ka niya pwedeng mahuli rito.
-Oo. -Alis na!
Babalik ako bukas.
Babalik ako at magdadala pa ng pagkain,
at babalik ako na may plano kahit papaano.
Ayos ba?
Makinig ka sa'kin.
'Wag mong hayaang malaman niyang kilala mo ako, okay?
Sasaktan ka niya.
Mag-iingat ka.
Babalik ako agad-agad.
Okay?
Gising ako buong gabi, inaalam nasaan si Marienne.
Ngayong umaga, ang pagkawala ni Rhys Montrose
ay pambansang balita.
Kaya ang Montrose sa utak ko ay pinipilit akong umarte na normal, magklase,
o 'di siya tutulong hanapin siya.
Ipit ako sa impyerno.
Ay, sori.
Baka naman hindi?
Hello sa'yo.
Nasa isip ko si Rhys, inaagaw ako
sa kung kanino ako dapat nakatutok.
Hindi siya guni-guni ng magulo kong utak, hindi.
Ikaw, ikaw dapat ang mahalaga, Kate.
Papunta sana ako sa'yo.
Kawawa o kaakit-akit na binilhan kita ng croissant?
-'Yan nga ang kailangan ko. -Iniisip kita.
Ikaw lang ang hindi nagbibigay ng problema,
at gusto kitang gantimpalaan.
Kadiri ka tingnan.
Gusto ko siya. Walang pag-aatubili.
Halos wala akong tulog.
-Ako rin. -Ano'ng problema mo?
Wala ka bang imbitasyon sa engagement party nina Phoebe at Adam?
Temang British Invasion.
Sino'ng sasakupin, sarili natin?
Kailangan ni Phoebe ng doktor para sa isip.
Ito ang pinakamalalang oras para ikasal sa isang linta.
'Di ako sinasagot. Sinasalubong niya yata ang mga mensahe ko.
Desperado siya at kalagim-lagim.
Dapat tulungan kita, imbes iba ang ginagawa.
at hinahanap ang babaeng dinukot ko daw habang wala sa sarili.
Sori, kailangan ko lang i-share, pero gagawan ko ng paraan.
Sandali.
'Di ko pa nakita si Phoebe na umulit ng damit.
May ideya ka ba kung saan siya kukuha ng damit para rito?
Ang alalay niya ang may alam.
Tatawag ako.
Matalino ka.
May klase ka pa, at kailangan kong hanapin si Phoebe.
Usap tayo mamaya?
Limutin ang mga lungkot gamit ang mahusay na pagtatalik?
Ang tagal ng mamaya.
Nakakatuwa kayong dalawa.
Linisin mo ang kalat mo at iyo na siya.
Kung 'di, mawawala siya sa'yo habambuhay.
Medyo palaisipan.
'Di siguro Madonna-whore complex ang nagpapatakbo ng kwento.
Pero bahagi nito 'yon.
May iba pang naiisip?
Tingin ko biktima sa tunay na buhay ang 19 at 17.
Hango sa isang mamamatay-tao ang kwento.
Hindi, bastos na biro ang mga numero.
Pag pinagsama ang 33 at 17, at 19, ay magiging 69.
Nag-iimbento ka. Hindi tama.
Kalokohan. 'Di ba, propesor?
Nadia, gusto mo bang wakasan ang debate?
Malalim na kahulugan o bastos na biro?
-'Di ko binasa. Patawad. -'Di nagtakdang-aralin si Nadia?
May papel akong sinulat, pero 'di na 'to mauulit.
Oh, problema siya sa atin, Joe.
Sabihan mong magpaiwan.
Kung gusto mong mahanap si Marienne na buhay.
Nadia, pwedeng paiwan ka saglit?
Patawad na 'di ako handa. Si Tarkovsky kasi.
Ni hindi ko mapanood ang kalokohan niya, lalo pa ang sumulat dito, kaya…
Kumusta ka?
'Di sa nanghihimasok, pero…
Ang totoo…
Si Edward.
Kinakabahan ako pag malapit sa kaniya nitong mga nakaraan.
Heto lang ba lahat 'yon?
Kalokohan nga, dahil hindi ko maialis.
Pareho kaming ayaw ng label. Ewan ko kung ano kami.
Wala sa sarili dahil may gustong lalake.
Wala ako sa lugar para sabihin, pero anumang paglalarawan mo,
halata namang baliw siya sa'yo.
Hiling kong sabihin niya 'yan sa'kin.
Kabado rin siya sa'yo gaya mo sa kaniya.
Mas magaling lang siyang magtago.
-Baka tama ka. -Nadia. Sinungaling, huli ka na.
-May kikitain pa ako, kaya… -Sige.
Usap tayo sa oras ng opisina?
Sige, hihintayin ko 'yan.
Pheebs?
Hi.
Sabi nila umalis ka sa bihisan para magpahangin.
Ayos ka lang ba?
Oo, ayos lang ako. Ayos lang.
Perpekto ako.
Salamat sa Diyos pinagtatanggol ako ng mga anghel.
Darling, iniiwasan mo 'ko.
Hindi. Baka nawala ang mga mensahe ko. Patawad.
Makinig ka.
May kotse akong nakaabang sa harap para pumunta sa lugar na pwede kang magpahinga.
-Tingin ko talaga kailangan mo. -Pwedeng magsikreto?
-Alam mo 'yong engagement party? -Oo.
Kasal ko talaga 'yon.
Kaya ito, tingin ko ito ang trahe de boda ko.
-Ano sa tingin mo? Gusto ko siya, ikaw? -Pheebs, napakaganda.
Totoo.
Binabanggit mo na ang kasal mo mula maliit ka pa.
Gusto mong isuot ang trahe ng lola mo at isang korona.
Matatagalan bago ilabas sa taguan, at wala nang oras.
Bakit nagmamadali?
Si Gemma.
Isang araw, narito siya,
ngayon abo na siya.
Bakit maghihintay pa?
Sabi niya mahal niya ako isang libong milyong beses araw-araw.
Sapat na 'to, 'di ba?
Oo. Oo.
Gawin mo lang sana 'yong isang bagay.
-Anong bagay? -Prenup.
-Sabihin mong kumausap ka ng mga abogado. -Abogado ba?
Anong usapan, prenup?
Kate, 'wag kang mag-alala. Ayos na lahat, okay?
Lahat ay pawang legal.
Bakit tuwing magpapakita ka, nababalisa si Phoebe?
Mahal mo ba siya?
Hindi, mahal. Tumutulong lang siya.
Tama na siya. May sorpresa ako sa'yo. Okay?
-Tara. -Sige.
Nakatago si Marienne.
At ang sagot ay nakatago sa bahay na 'to, mapa, susi, kung ano,
pero 'di ko mahanap,
at mamamatay na siya.
Wala ka nang deposito sa seguridad.
Sana nakagaan man lang ang paghahalughog.
Ngayong naialis mo na 'yan sa sistema mo,
pwedeng maghalughog ka naman sa loob?
Hello, ikaw.
Kubo sa kakahuyan, sariwang niyebe,
matatapang na inumin.
Laksa-laksang bituwin sa itaas at wala nang iba pang lugar.
-Alis na tayo? -Ayos lang ba lahat?
'Yong engagement party ni Phoebe?
Hindi engagement party.
Isang kasalan.
-Ano'ng gagawin mo? -'Di ko pa alam.
Pero mangako kang sasamahan ako.
Gusto kong kasama ang nag-iisang matino sa buhay ko.
Masaya ako na ako ang napili mong matinong tao sa buhay mo.
Salamat, Jonathan.
Sa uulitin.
Date kasama ni Kate, ang nobya mo.
Ibig sabihin tanggap mo nang mamamatay si Marienne?
Tingin ko malapit na, dahil huli ko siyang nakita bago pa tayo pumuntang Hampsie.
I-Google natin gaano katagal mabuhay nang walang kain at inom.
Hayop ka talaga.
Kumusta kaya 'yong pekeng potograpong babae.
Alam mo na.
'Yong numero unong tagahanga ni Lady Phoebe?
Nakakulong siya.
Ano'ng kinalaman niya rito?
Kumbinsidong kaibigan siya ni Lady Phoebe,
tinattoo ang braso niya, inalam lahat sa buhay niya,
saan nakatira, paboritong kainan.
Tiniyak na pinapadalhan siya ni Phoebe ng mensahe.
Dinukot siya, pinahirapan,
aksidenteng napatay--
Patawad. Napaghalo-halo ko, ano?
Tama na. 'Di ko alam ang sinasabi mo.
Erotomaniac din ang tunay na Eat The Rich Killer.
Nakikita mo na ba, Joe?
Para saan kaya 'yan.
Malapit na pero di pa rin kabuuan.
Sige lang, bata.
Malapit ka na.
'Di naisip ni Nadia na binibigay niya ang aklat ni Rhys sa pinakatagahanga niya…
na nabasa na 'yan nang maraming beses.
Pero 'di mo rin alam 'yon.
Ginawa ko 'to?
Wala nang iba pa.
Hindi.
-Hindi ako-- -Nahuhumaling?
Laging may kahon.
Mga karaniwang alaala.
Resibo, lumang chewing gum.
Ang pawisan niyang tuwalya sa gym.
Bahay ni Rhys Lugar para magbasa
Kape sa Umaga
Bilang alay sa paperback ng A Good Man in a Cruel World,
dadalhin ko kayo sa ilang paborito kong pasyalan sa London.
simula sa…
Tandoori Tradition.
Mukhang mahahanap mo naman pala si Marienne sa oras.
Papalapit ka na.
Napakalapit na.
-'Yan ang pasyalan mo? -Nakaugalian ko na.
Marienne, Marienne.
-May plano ako. -Salamat sa Diyos kasi ako wala.
Pero kabaliwan.
Kabaliwan at hindi gagana.
Sige, pakinggan natin.
-Joe? -Hindi ako si Joe.
'Yan na nga.
Ipinagmamalaki kita.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arnel Joseph Pasia