- Poprzednio w Ty: - „Witaj”.
Jasne, Evanesce.
Zero archiwum, wiadomości znikają po przeczytaniu.
Ulubieniec elit i paranoików.
Dobrze. Chyba się zobaczymy na tym głupim, małym wernisażu.
Kate Galvin.
- Idź sobie. - Niewiele ujawnia.
Wyglądasz w tym jak kelner.
Jesteś pustym nikim, nie masz własnego życia.
- Malcolm kazał się tak nazywać. - Była tylko studentką?
- Czego chcesz? - Nadia miała rację.
Pierwszy podejrzany został drugą ofiarą.
„Wkrótce cię rozgryzę”.
KIM BYŁA GUINEVERE?
„Witaj, Joe”.
W takich chwilach nie mogę nie zadać sobie pytania: co zrobiłem źle?
Chciałem tylko wakacji.
Chciałem zacząć nowe życie, porządne,
uczciwe, spokojne, ale ty musiałeś to zniszczyć.
Wtargnąłeś do mojej kryjówki,
wykopałeś tę część mnie, którą chciałem pogrzebać.
„Mam rację? Te wszystkie artykuły są o tobie?”.
Nie mogę odpisać „tak”. To oczywiste.
Nazywam się Jonathan Moore.
NAZYWAM SIĘ JONATHAN MOORE
„Daj spokój, Joe. Powiedz mi prawdę”.
Nie będę podsycał twojej niefortunnej, chorej obsesji.
Powinienem cię szukać, nie zmieniać zamki.
Ale muszę ci odebrać wstęp do mojego mieszkania i mojej głowy.
„Ignorujesz mnie?
Ranisz moje uczucia, Joe.
Jesteś tam?”.
Czy tam jestem?
Nie dałeś mi wyboru.
Muszę cię ignorować, stalkerze.
Narrator Człowieka tłumu Poego
dostaje obsesji na punkcie nieznajomego, którego zobaczył w kawiarni.
Podąża za nim przez Londyn. Snuje różne teorie.
Ale co go interesuje? Pozostaje to niewiadomą.
Jak myślicie, co ta nowela mówi o obsesji?
Łączy się z instynktem opiekuńczym.
Narrator go śledzi, bo widzi,
- jak chowa sztylet. - Poprawne. Ale oczywiste.
- Ciekawe. Co jeszcze? - Tu chodzi o miłość.
- Nie pomyliłaś lektury? - O taką miłość,
którą się darzy coś, czego się nie da w pełni zrozumieć.
- Mówimy o obsesji. - Kto powiedział, że to się wyklucza?
Narrator chce nawiązać kontakt, poznać i być poznanym, prawda?
Dlatego śledzi nieznajomego.
Przepraszam, ale są wieści o profesorze Hardingu.
Kurwa. Został zamordowany.
Piszą, że to ma związek z morderstwem Simona Soo.
O nie.
Nazwali zabójcę „bogaczożercą”. Nieźle.
Palec Malcolma Hardinga trafił do London Dispatch
razem z liścikiem, że chodzi o morderstwo, nie porwanie.
Kurwa.
Palec nie był twoim trofeum,
tylko sposobem, by wciągnąć mnie w twą grę.
To bardzo źle.
„Teraz mi poświęcisz chwilę?”.
TY
Dobra, dupku, dopiąłeś swego.
Odwołałem zajęcia, by studenci mogli przepracować szok,
czyli oplotkować bogaczożercę, co zabija uprzywilejowanych.
Tak, teraz poświęcę ci chwilę.
Pytanie brzmi, czego ty chcesz?
Czego chcesz?
„Przyznaj, że ty to Joe Goldberg”.
Nie ma mowy, ale nie mogę też cię zignorować.
A zatem: „To nie ja.
Ale gdybym to był ja, czego byś chciał?”.
„Na początek: czemu zabiłeś tych ludzi?
Wspomnę tylko, że wciąż mam ucho Simona.
Wysłać je z podpisem »Jonathan Moore«?”.
No i mamy szantaż.
Okej. Ujawnij jak najmniej.
„Gdybym ja to zrobił,
to wyłącznie dlatego, że nie miałem innego wyjścia”.
„Ach, kwestia życia i śmierci”.
Wyobraź sobie, że to otwierasz.
Podobno palec tak śmierdział, że aż zemdlał jakiś copywriter.
Tak się kończy, gdy właściciel gazety ma syna plotkarza.
Co jeszcze tata ci mówił?
Wszyscy się boją, co jeszcze znajdą w poczcie.
Zabójca ma kolczyk Soo i kto wie, co jeszcze.
Może następnym razem wyśle fiuta rzekomego księcia Alberta.
Pogięło was? Ktoś go zabił. To był nasz nauczyciel.
- Z którym sypiała, jak mniemam. - Wyluzuj. Ja tylko…
Robiłeś bekę, bo ktoś pociął człowieka na kawałki.
Daruj sobie. Jesteś obrzydliwy.
Powinna z kimś pogadać, ale ja jestem zajęty tobą.
Trzy godziny od ostatniej wiadomości. Zmęczyłeś się już gierkami?
Tymczasem ja szukam wskazówek, gdzie tylko mogę.
Niestety w wiadomościach ciągle to samo.
Przypominają mi, że nie tylko ja ciebie szukam.
…gdzie często bywał ze swoimi licznymi przyjaciółmi.
Przypuszczam, że policja pyta Kate, czy Malcolm i Simon mieli wrogów.
I jak tak na nią patrzę,
jeśli nie zaczną jej podejrzewać, to ma szczęście.
Zero łez. Nawet nie zaproponowała herbaty.
Cholera.
Jak brzmi to amerykańskie powiedzenie? Pilnuj swego, kurwa, nosa.
Przepraszam, ta sprawa z Malcolmem…
To musiał być dla ciebie szok.
Moje kondolencje.
Oszczędzaj język, przyda ci się, jak przyjdzie policja.
Nie zrobiła tego.
A jednak zrobiła.
Kiedy ostatnio widział pan Malcolma Hardinga?
Jakiś tydzień temu.
Tak myślę…
Odwiózł mnie do domu z klubu. Może jego partnerka o tym wspomniała.
W tym klubie był też Simon Soo, zgadza się?
Był pan na jego wernisażu, tego wieczora, gdy został zabity.
Powiedziała im też, jakie płatki lubię?
Zgadza się.
Szybko pan się dostał do ich kręgu towarzyskiego.
Panna Galvin wspomniała, że unika pan policji.
Kto by się spodziewał.
Bałem się, że może wystąpić problem z moją wizą pracowniczą,
- ale już to uregulowałem. - Nas to nie interesuje.
Skoro profesor Harding odwiózł pana do domu,
to jeśli się nie mylę, pan jako ostatni widział go żywego.
Cholera, czas zatańczyć najszybciej jak umiem.
Właściwie nie jestem pewien.
Jest mi głupio.
Obaj za dużo wypiliśmy i Malcolm
zaczął opowiadać mi o rzeczach,
które chyba miały być tajemnicami.
Na przykład, jak się dowiedział,
że Simon wykorzystuje pracę młodszych artystów.
Malcolm chyba miał kłopoty przez hazard i Simon miał to naprawić.
Zrozumiałem, że chodzi o szantaż.
Nie powinno się mówić źle o zmarłych,
ale w wiadomościach mówią, że to seryjny morderca…
a może prawda jest mniej sensacyjna.
- Ktoś może to potwierdzić? - Blue Cahill.
Jedna z artystek wykorzystanych przez Simona.
Teraz jest chyba na odwyku.
Jeszcze raz dziękujemy za herbatę.
Gdyby coś się panu przypomniało, proszę o kontakt.
Oczywiście. Odprowadzę państwa do drzwi.
„Suka nasłała na ciebie gliny”.
Kurwa, co? Gdzie ty jesteś?
Pokaż się, ty tchórzu.
„Kate jest zagrożeniem. To kwestia życia i śmierci.
Powinieneś się nią zająć”.
Więc to jest twój prawdziwy cel.
Chcesz, bym zabił Kate.
Ani śladu szpiegowskiego sprzętu.
Ile razy przetrząsnę przez ciebie to mieszkanie?
Oczywiście, że nie zabiję Kate.
Ale czy ty chcesz to zrobić?
Tego brakowało, bym ochraniał tę królową lodu.
Luźna, niezobowiązująca wiadomość.
„Kate nie stanowi problemu”.
Ale jeśli ją śledzisz,
to ja też powinienem.
Będę ją śledził, aż cię znajdę.
Nadia.
Dzień dobry.
- Co pan tu robi? - Mieszkam za rogiem.
Co ty robisz pod domem ofiary morderstwa?
Szukam zapasowego klucza Malcolma.
- Potrzebuje kogoś zaufanego. - Zostawiłaś tam coś?
Kurwa mać.
- Powiedział panu? - Sam zgadłem.
Raczej nikt o tym nie wie.
Napisałam coś.
List, którego nie powinnam była napisać. Jest w środku.
Gdzieś w jego rzeczach. Znajdą go i trafi na nagłówki.
A ja? Opinia publiczna mnie zniszczy.
- Nie mam innego… - Nie, nie rób tego.
- Przyjaźnię się z Kate. - Niezbyt, ale coś wymyślę.
Zabiorę stamtąd twój list.
Nie włamię się tam.
Jeszcze.
Znam to.
Gratulacje, bogaczożerca stał się viralem.
To przypadek, czy zaplanowałeś początek rewolucji?
Co ważniejsze, jak znajdę cię na pogrzebie Simona,
w tłumie, który z nawyku wdzięczy się do kamer,
a prywatnie zrzuca maski?
Czyli pytanie brzmi: „Czyja żałoba jest najmniej szczera?”.
- Spójrzmy na Sophie Soo… - Proszę, zamiast kwiatów
prześlijcie datki na akcję „hasztag śmiech dla Simona Soo”.
…jak żałobą nabija sobie popularność
i datki na akcję finansowania dentystów dla dzieci,
której jedyny dowód istnienia to niedbała stronawww.
To nie robi z niej zabójczyni, ale wzbudza podejrzenia.
Oczywiście mamy Kate. Muszę ją przez tobą chronić. Z dystansu.
Dalej mamy Phoebe, której wieloletnie doświadczenie z mediami
- nie pomaga w przepracowaniu żałoby. - Jeśli to oglądacie,
pomóżcie mi znaleźć szczątki drogiego Malcolma.
Lubił psy corgi i zupę.
Jeśli znajdziecie jakiekolwiek fragmenty, które do niego należały,
zadzwońcie na 999,
a przyrzekam, że dostaniecie odpowiednią nagrodę.
Naćpana rozsypka, nie morderczyni.
A co z Adamem?
Ciężko go rozszyfrować, a wiem, że umie dochować tajemnicy.
Jest typowym niedorozwiniętym Amerykaninem
czy seryjnym mordercą?
Jest jeszcze Rhys Montrose.
Podobno wkrótce ogłosi, że kandyduje na burmistrza.
Sprytny ruch.
Bierze wyborców na litość.
A może to mną chce manipulować?
Przegapiłem swój pogrzeb w Madre Linda, ale podobno
był dość skromny, całkowite przeciwieństwo tego.
- Jasne, że tu jesteś. - Szansa na rozejm.
Nie chcę cię słuchać i nie mam pojęcia, co tu robisz.
Phoebe mnie zaprosiła.
No i nici z rozejmu.
Z dala od paparazzich wyglądają bardziej na przerażonych niż smutnych.
Jeśli zabija bogatych, by oddać coś biednym,
oby wiedział, że nie mam nic poza zamkiem.
Gemma, zawsze okropna,
ale nie ma w sobie dość ambicji, by zabijać.
Choć jeśli to ty, to zasługuje na Oscara.
Noście kamizelki kuloodporne.
I zniekształcić figurę? Wolałabym umrzeć.
To nonsens. Nikt nie próbuje nas zabić.
Roald się nie boi, bo albo jest tobą,
albo jest zbyt arogancki, by dostrzec własną śmiertelność.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
Załatwiłaś wszystko?
Znaleźliśmy miejsce koło jego babki,
gdzie możemy złożyć palec.
- Naprawdę mi przykro… - Możemy tego nie robić? Zaczynamy.
Chcesz ją chronić, czy się ze mną drażnisz?
Jak mogłem się przyjaźnić z Simonem?
Pewnie widzieliście wywiady, w których mówił coś nieprzyzwoitego.
I to jeszcze nago.
Ale każdy z nas nosi swoją maskę.
Są rzeczy, których nie umiemy nikomu pokazać.
Co się kryje za maską Rhysa?
Mówił, że szybko się tu leci z Berlina,
- więc nie mogę go wykluczyć. - Jak by to wpłynęło
na jego reputację egocentrycznego, kontrowersyjnego geniusza,
gdybyście wiedzieli, że jedną trzecią zysków oddaje biednym?
Albo jak kochał siostrę?
- Joan Didion pisała o żałobie… - Kandyduje na burmistrza.
Może zwariowałem.
Ale to chyba by skomplikowało anonimowe zabijanie.
„Opłakując utraconych,
opłakujemy też, chcąc nie chcąc…
- samych siebie”. - Kurwa. Zapętliłem się przez ciebie.
Możesz być Rhysem. Możesz być każdym z nich.
To jest ich żałoba? Skąd mam wiedzieć, co czują,
gdy wszyscy lecą na koktajlu żałoby, strachu i designerskiego speedu?
Świetna stypa, co?
Zbierasz materiały do książki?
- Znowu będzie opieprz. - Oczywiście nasza by tak nie wyglądała.
Jak to?
Wiesz, te wszystkie… sam nie wiem, pokazowe bzdety.
Myśli, że jesteśmy podobni. Czy to ty?
To nieźle miesza w głowie, co?
Być tak blisko i widzieć, jak to wszystko marnują,
wiedząc, że jak byś nie harował, nigdy nie będziesz tak żyć.
- Ty tak się czujesz? - Co? Nie.
- Chodzi mi o to… - Widzisz, ja kocham swoją pracę.
Lady Phoebe traktuje mnie jak rodzinę,
ale jest niezwykle dobra
i ma skłonność do przygarniania przybłęd.
To, że tu jesteś…
to naprawdę żadna niespodzianka.
Jest w tobie coś podejrzanego. A właściwie to absolutnie wszystko.
Albo mamy tu kolejnego detektywa i lepiej zakończyć tę rozmowę.
Podziel się tymi podejrzeniami z Lady Phoebe.
Może tak zrobię.
Udanego pogrzebu.
„Czemu jeszcze nie zabiłeś Kate?”.
Cholera. Gdzie ona poszła?
Byle tylko jej nie spłoszyć.
Chyba źle zaczęliśmy znajomość. Przepraszam.
Za szpiegowanie? Czy za zły humor, jak wysłałam do ciebie policję?
- To nie było po sąsiedzku. - Dziwisz się? Rozmowa z ostatnią osobą,
która rozmawiała z Malcolmem, może pomóc w śledztwie.
- A może masz coś do ukrycia? - Jasne, że nie.
No to masz zeznania z głowy i nieposzlakowaną opinię.
Tak naprawdę chciałem podziękować ci za pomoc.
De-eskalacja.
Boże.
Uwielbiam sarkastyczne utarczki z fałszywymi egotystami z USA…
- Egotystami? - …ale to nie jest dobry dzień.
Wiesz…
Za dużo śmierci.
Ta więc współpracuj z policją i nie gap się w moje okna.
Gdzie jest ten przeklęty samochód?
Dosyć tego.
Miłego dnia. Albo i nie.
Cholera, muszę iść za nią. Będzie zachwycona.
Trwa śledztwo w sprawie rzekomego morderstwa
Malcolma Hardinga, profesora literatury w Darcy College.
Rodzina wydała oświadczenie,
w którym opłakuje stratę ukochanego syna…
Jak bokserzy dają radę przez 12 rund?
- Co ty odpierdalasz? - Ratuję jej życie,
- by mnie dalej obrażała. - Byłem fiutem, wybacz.
Jasne, że zależy ci na tym śledztwie.
- Co podać? - On zaraz wychodzi.
A poza tym prawdziwy morderca zabija osoby, które dobrze znasz,
- i chyba lepiej, byś nie była sama. - Czemu? Bo jestem damą w opałach?
Boże. Jeśli chcecie autografy, przyjechał do nas Kapitan Ameryka.
Kurwa.
To musi być surrealistyczne.
- To, że łazisz za mną jak szczeniak? - Wiesz, że nie o tym mówię.
Przyjaciele udają, że wszystko gra, gdy każdy z nich może…
Może…?
Jeden z nich.
Mówisz poważnie?
Myślisz, że zabójcą jest któryś z moich przyjaciół,
nie jeden z tysięcy ludzi, którzy marzą o tym,
by pożreć ich żywcem.
Nie zgrywaj Sherlocka.
Nie pomoże mi odkryć, kim jesteś, to na pewno.
Przejdźmy do sedna.
Po co za mną łazisz? Chcesz mnie przelecieć?
Nie.
To chcesz mnie zabić? Dlatego mnie prześladujesz?
Nie daj się sprowokować.
Jasne. Jestem stalkerem i mordercą.
Na pewno wcale nie chcę ci pomóc.
Ale czemu? Co cię to w ogóle obchodzi?
Może po prostu obchodzi?
Czy ci się to podoba, czy nie.
Byłeś uczuciowym dzieckiem?
Chyba, czasami.
Jak byłam młoda,
matka zabroniła mi płakać.
Jak zadrapałam kolano…
Kurwa, kiedy zmarli moi dziadkowie,
nawet na mnie nie spojrzała,
jeśli nie byłam idealnie spokojna.
Miałam ukrywać wszystkie uczucia…
i to po prostu…
stało się dla mnie normą.
A powinnam być rozpaczającą ukochaną.
Rozumiem to. Naprawdę.
Wiem z doświadczenia, że wypieranie emocji wszystko utrudnia.
To co wtedy robisz?
Jak robi się naprawdę źle,
mam swój… osobisty rytuał oczyszczenia.
Spalam coś.
To pomaga.
A jeśli to nie działa?
Jeśli po prostu…
nie umiem opłakać Malcolma?
To opłakuj siebie.
Mówisz, jakby zaangażowanie było błędem.
Myślisz, że nie wiedziałam, że pieprzył laski za moimi plecami?
- Nic takiego nie mówię. - Że to był taki związek?
Pokażę ci nasze ulubione miejsce.
Teraz mnie zachęca, bym za nią szedł.
Nie ułatwia mi tego.
Co za zabawa.
Kate!
Kate, możesz zaczekać?
- To kiepski moment na spacery. - Nikt ci za to nie płaci.
Jak ci się nie podoba, możesz sobie iść.
To niebezpieczne.
O Boże.
To całkiem słodkie. Galopujesz za mną jak jakiś rycerz w lśniącej zbroi.
Ale będziesz rozczarowany, jak zrozumiesz,
że w XXI wieku kobiety umieją o siebie zadbać.
Ja pierdolę.
Cudownie. Tajemniczy ogród.
Tyle możliwych kryjówek dla mordercy.
Kate naprawdę lubi kusić los.
Wciąż tu jest.
Czyli lubiliście się tu włamywać i pić?
- Możemy stąd, kurwa…? - Cicho!
Bo sąsiedzi wezwą policję. Malcolm i ja robiliśmy więcej niż picie.
- Czy ona mnie podrywa? - Daj spokój.
Możliwość, że ktoś cię obserwuje… ma w sobie coś.
- Znasz to uczucie? - Nie wydaje mi się.
Jeśli chcesz się przydać,
miałam naprawdę paskudny dzień.
Zajmij mnie czymś innym, co?
Ochroniarze nie powinni sypiać z klientkami.
Ale ty lubisz myśleć.
Wiesz, chyba… chyba cię rozumiem.
Jesteś romantykiem.
Jestem za ostra. Nie lubisz pieprzenia, wolisz uprawianie miłości.
- W jej ustach to brzmi jak coś złego. - Nie znasz mnie.
Widzę, że ukrywasz, co tobą kieruje, ale chcesz wyjść na szlachetnego.
Daj spokój, Jonathan, poszedłeś za mną, bo tak naprawdę w głębi duszy…
- Nie. O nie. - Chcesz…
- Wcale nie. - …mnie zerżnąć.
To zły pomysł. Nie.
No i tyle z mojego bycia kocicą.
Jak na moje upadki z kobietami, to i tak wyszło delikatnie, prawdę mówiąc.
Cholera.
Nie, nie zrobimy tego.
I bez tego nie jest łatwo.
Mogę powiedzieć coś…
romantycznego, jeśli chcesz.
Z drugiej strony, przynajmniej mam ją na oku, prawda?
Co ja sobie myślę?
Nie. Kurwa.
Nie całuj mnie, jeszcze się zakochamy.
Trzymam się blisko niej.
Ona zapomni o problemach.
Nie ma w tym nic złego.
Zupełnie nie to chciałem osiągnąć,
próbując chronić Kate.
Gdzie ona jest?
Wciąż oddycha.
Mam chwilę, by pomóc Nadii rozwiązać problem z listem.
Nie ma listów.
Nie ma też zdjęć, ani Kate, ani nikogo innego.
Z jednym, olbrzymim wyjątkiem.
Aż dziwne, że to nie akt.
Tylko ktoś tak ograniczony jak Malcolm schowałby coś za swoim portretem.
Co robisz?
Jedna ze studentek prosiła, bym znalazł jej list.
Dlatego przyszedłeś tu ze mną?
Po list od jednej z wielu bezmyślnych miłostek Malcolma?
Nie, to by było szalone.
- Wstałem… - Dlatego myślisz, że coś mi grozi?
Przez jakąś walniętą studentkę?
- Jak się nazywa? - Kurwa.
- Nie dlatego. - Masz wyjść. Natychmiast.
Przez ciebie nie mogę jej zostawić.
Wiem, że się powtarzam, ale taka jest prawda.
To niebezpieczne.
Wolę, by ktoś mnie pociął na kawałeczki,
niż spędzić z tobą choć jedną sekundę dłużej.
Wynocha.
Kierowca Kate stoi pod domem.
Zasunęła zasłony, a ja tu stoję i usycham z głodu.
„Widzę, jak ją »chronisz«”.
Pierdol się.
„Już cię rozumiem. Zabijasz, by chronić to, co kochasz.
Nie kochasz Kate. Jeszcze”. Raczej nigdy.
„Ale pomogła mi cię zrozumieć”.
I to ma być to odkrycie? Kto nie chciałby chronić innych?
„Lubisz to. To uczucie zabijania”.
To szaleństwo.
„Gasnące życie w ich oczach. Tę władzę.
Na pewno ci od tego staje.
Pewnie ci staje od samego myślenia o tym”.
„Oszalałeś”.
„Pokażę ci”.
Jak mi pokażesz?
Nie.
Hej! Hej, ty!
Jedno z najlepszych miejsc do bycia zamordowaną w Londynie:
siedemsetletnia krypta.
Jedno wejście i wyjście. Musisz mnie pokonać, by ją dorwać.
Och, Malcolm.
Uznałbyś za absurd, że mówię do skrzynki,
w której pochowano twój mały palec.
Chryste. Pewnie byś rzucił jakimś ostrym żartem o nekrofilii.
Wpędził w poczucie winy, że za mało ci obciągałam.
Byłeś pompatyczną,
leniwą zdzirą.
Ale przy tobie zapomniałam o rodzinie.
Przy tobie się śmiałam.
Zależało ci na mnie.
Na pewno jest to warte paru łez.
Cholera.
Siemka.
Zrób sobie przysługę i nie zmuszaj mnie, bym tego użył.
- Okej. - To co ty knujesz?
Podstępny chujku.
Ona będzie następną ofiarą?
Nie. Jest w niebezpieczeństwie.
O witam.
To pierścień Malcolma.
Jak?
Ktoś próbuje mnie wrobić.
Panowie w mundurach na pewno chętnie o tym posłuchają.
Lady Phoebe również.
Zabolałoby, gdybym miał te palce.
Mylisz się.
Nigdy nie miałem miększego fiuta.
Nie znoszę tego. Nie jestem taki jak ty.
Nie znasz mnie tak dobrze, jak myślisz.
Za dobrze mi to idzie.
Vic się mylił. Myślał, że jego pogrzeb będzie skromny,
a tymczasem spoczął przy złotej trumnie Simona.
Całkiem elegancko..
Powiedziałbym parę słów, ale nie sądzę, by Vic lubił Didion.
Przynajmniej znałem go na tyle,
by napisać pełną wdzięczności rezygnację dla Phoebe.
W końcu byli jak rodzina.
Przyrzekałem, że nigdy więcej.
Rozpocząłem nowe życie.
Ale ty.
Ty mnie w to wciągnąłeś.
Podłożyłeś sygnet, by Vic go znalazł.
„Miałem rację, co? Podobało ci się”.
Nie! Ty chory pojebie!
„Wyszło ci tyle, że postanowiłem cię wykończyć.
Nie sprawi mi to radości, ale świat na tym skorzysta,
a za tobą nikt nie będzie płakał”…
Chwila. To dlatego masz obsesję na moim punkcie?
Jesteś samotny?
Jesteś jak narrator Poego, szukający więzi w tłumie.
Chcesz przyjaciela.
Chcesz, byśmy byli podobni.
Jak bratnie dusze.
Jeśli tak o nas myślisz,
może zechcesz się spotkać w realu.
„Miałeś rację. To było ekscytujące”.
Gdy pochowałem Vica, sprawdziłem Kate.
Została w domu.
Pewnie jest wyczerpana, tyle osób z jej otoczenia zabiłeś.
W każdym razie jest w domu.
A ty mnie olewasz.
Wielu podejrzewa, że morderstwo profesora Hardinga
jest powiązane z inną głośną sprawą,
morderstwem Simona Soo, który przyjaźnił się z profesorem,
i którego ciało rzekomo…
Pomyliłem się? Przesadziłem?
Czy połkniesz przynętę i się spotkamy?
Trafiłem do czyśćca. Ty się obraziłeś, Kate sięobraziła.
Więc wciąż gapię się w jej okno. Znakomicie. Dzięki.
Chyba nie tylko ja tkwię w czyśćcu.
Nie może się rozpłakać, ale chociaż zniszczy ten ohydny portret.
Oby to jej pomogło.
Cholera.
No w końcu… Cholera, to tylko Phoebe.
BĘDZIESZ W SUNDRY HOUSE O 10? POTRZEBUJĘ CIĘ!
Wejdź. Daj mi tylko chwilę.
W tej twojej sieci niejasności i tajemnic
mogę zrobić chociaż jedną dobrą rzecz dla dobrej osoby.
- Boże, dziękuję. - Spokojnie, nie czytałem go.
Nie miałabym nic przeciwko. Jest świetnie napisany.
Ktoś mi niedawno o tym przypomniał. Może ci jakoś pomoże.
Joan Didion.
Nie wierzę, że on nie żyje.
Pierwszy raz zmarł ktoś, kogo znałam.
- Okropne uczucie. - To prawda.
Ale przechodzi.
Kiedy przechodzi?
To chyba zależy od osoby.
Poczucie winy tylko to pogarsza.
Nie czuj się winna, bo kogoś kochałaś.
Nie kochałam go.
Ale cię obchodził.
Czasem obchodzą nas niewłaściwi ludzie.
To nie czyni nas złymi, to czyni nas ludźmi.
Dziękuję.
Widzimy się na zajęciach.
Okej.
Muszę posłuchać się własnej rady. Przestać się obwiniać.
Popełniłem błędy, ale mogę się poprawić.
„Już czas, byśmy się spotkali”. Udało się.
A teraz już wiem, jak z tobą rozmawiać.
„Pod jednym warunkiem.
Zostaw Kate w spokoju. Jest moja”.
„Oto Joe, którego szukam”.
Teraz gdy nie muszę już biegać za Kate jak ochroniarz…
„Kiedy i gdzie?”.
„Szczegóły wkrótce”.
Jak wkrótce?
Koniec z pisaniem. Koniec z gierkami.
Źle to wygląda.
Profesorze Moore. Możemy panu zająć chwilę?
Jasne. Z chęcią wam pomogę.
Napisy: Joanna Kaniewska