Poprzednio w serialu Ty...
Nie masz zdjęć ojca, bo nie żyje.
Przedawkował. To ty go znalazłaś.
Zaczęłaś kilka wierszy na ten temat, ale ich nie dokończyłaś.
Mam taką samą.
Należała do ojca.
To prawdziwa historia czerwonej chochli?
Nie martw się, Beck.
Pomogę ci żyć tak, jak na to zasługujesz.
Wybierasz złych facetów.
Kiepsko dobierasz przyjaciół. Ta cała Peach jest najgorsza.
Muszę bliżej cię poznać.
Spłukana studentko poezji
w mieszkaniu, na które cię nie stać.
Potrzebujesz kogoś, kto cię ocali.
Pozwól mi sobie pomóc.
Beck? Blythe.
Czytałam twój artykuł w Review.
Niezwykle pouczający.
Dziwne. Brakuje tu książki.
Joe ją oglądał. Podczas imprezy.
Dziś pokażę ci, że jestem tym jedynym.
Chcesz się zabawić? To proszę.
Czy ty już...
Ile mu to zajęło?
Osiem sekund?
No tak. Porażka maluje mu się na twarzy.
Powiedz coś.
Na przykład: „Innym też się zdarza. Normalka”.
Nie, wyjdziesz na zdzirę.
Albo: „Zamówmy jedzenie”, by zmienić temat.
Grey Dog jeszcze serwuje?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzięki Bogu.
- Muszę... - Spoko.
KAPITAN SKARBIE, NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ WEEKENDU.
Cholera.
Ty kretynko.
Czemu się na to zgodziłaś?
Gdzie miałaś głowę?
Musisz iść.
Meldujesz się na wezwanie.
Tak już jest.
Zapłacił za łóżko, na którym się bzykałaś.
Czy jak to nazwać.
I rachunek za telefon.
BECK JA TEŻ.
Grzeczna dziewczynka. Dałaś radę, widzisz?
KAPITAN WIESZ, DOKĄD MASZ JECHAĆ?
Serio?
BECK ZAREZERWOWAŁEŚ POKÓJ W HOTELU SEAHORSE.
Serio?
KAPITAN MASZ STRÓJ?
BECK BRAK FORSY
KAPITAN CHCE PRZELAĆ 500 $
Skoczę do sklepu.
Cholera. Joe. Pewnie myśli, że się chowam.
Czekaj, zaraz przyjdę.
KAPITAN KOCHAM CIĘ.
O Boże, przestań już.
To tylko słowa.
Powiedz, co chce usłyszeć.
BECK KOCHAM CIĘ!
Nie.
Joe?
Beck. Ale namieszałaś.
Wczoraj ośmiosekundowy seks z Joem.
Zachowujesz się jak dziwka, wyglądaj jak dziwka.
Masz magiczną pipkę.
Hasztag: za fajna szparka
Dzięki. Poczułam się lepiej.
Ma dużego?
„Ma dużego?” Rany. Po co je pytałam?
Nie możesz choć raz mieć własnego zdania?
Masz fotkę?
Z bułką?
Jesteście do niczego.
Warto?
„Wart jest zachodu?”
No cóż. Dobre pytanie.
Jest?
Annika nie rozpozna dobrego fiuta, choćby dyndał je przed nosem.
Facetom to się zdarza.
Benji zasypiał, robiąc mi orala.
Miałyśmy już o nim nie mówić.
Nie mówimy o nim.
Jak dla mnie Benji nie żyje. Posłużył mi tylko za odwołanie.
Benji nie był sprzedawcą.
Joe pracuje w księgarni.
To tylko trochę lepsze
od sprzedawania męskich bransolet.
Becks, szanuj się. Olej go wreszcie.
Przepraszam, że przerywam. Sypialnia czysta.
- Nie mam pluskiew? - Ani jednej.
Pokazać 22 ukąszenia na tyłku?
Nie chcę odpowiedzi. Proszę szukać dalej.
No już!
Ciekawe, czy umie polować na białe kruki.
Joe nie zwinął ci Czarnoksiężnika z Krainy Oz.
Doroty u króla Gnomów.
I kto mówił, że to Joe?
Dobra. Rezerwuję Mandarin Oriental.
Dla ciebie też.
Chciałabym, ale nie mogę.
Jadę na warsztaty dla pisarzy w Rockland.
Kiedy na to wpadłaś?
Wie, kiedy kłamiesz.
Gdy reszta grupy stwierdziła, że mój wiersz jest „rzewny”.
Nie mów, że znów użyłaś martwego szczeniaka
jako metafory nieżyjącego taty.
- Ale... - No co?
Przecież to oczywiste.
Słuchaj mojej rady. Przestań uśmiercać szczeniaki. Znajdź świeży temat.
Masz tyle do powiedzenia.
Kim jesteś teraz?
Byłam dumna z tego wiersza.
Przepraszam, pysiu. Idź już.
Odnajdź w sobie tę genialną twardzielkę i uwierz w nią.
Tak jak ja.
Nigdy dotąd nie okazała ci tyle wsparcia,
a ty ją okłamujesz.
Ładna z ciebie przyjaciółka.
Tu są.
Zaraz. Po co ci takie na warsztatach dla pisarzy?
Bo co? Nie mogę być pisarką, która ubiera się seksownie?
Mogłabyś to zakończyć. Po prostu.
Przeciąć sznur. Zrzucić jarzmo. Bon voyage, kapitanie.
Tchórz z ciebie.
Choć Britney jakoś przetrwała koszmarny rok 2007.
Może dzięki temu odnajdziesz w sobie twardzielkę.
Może Emily Dickinson miała rację.
Samotność dodaje nam mocy.
Czemu za każdym razem w motelu dłoń wędruje ci prosto do majtek?
Jak zwykle się spóźnia. A ty jesteś sfrustrowana.
Po wczorajszej nocy należy mi się.
Joe. Musisz do niego zadzwonić.
Zapisał się na siłownię?
Dwa dni. Dasz radę.
Czy ty już...
Powinnaś krzyczeć moje imię, wbijać mi paznokcie w plecy.
Miałem sprawić ci przyjemność, zaspokoić cię.
Ale nie krzyczałaś, a moje plecy nie krwawią.
Zdecydowanie cię nie zaspokoiłem.
Nie wiesz, co teraz powiedzieć.
Chcesz się zapaść pod ziemię.
Zignoruj to, Beck.
Co ja narobiłem?
BECK. JA TEŻ.
KAPITAN WIESZ, DOKĄD MASZ JECHAĆ?
Serio?
Już o tym rozpowiadasz.
Stałem się przedmiotem anegdot.
Pan Krótka piłka. Usługi ekspresowe.
Łagodnie mówiąc.
Byle nie była to Peach.
KAPITAN MASZ STRÓJ?
BECK BRAK FORSY
„Kapitan”?
ROZPOCZĘCIE TRANSAKCJI
Co u diabła?
KAPITAN KOCHAM CIĘ.
Co? Oczywiście ty jego nie.
Kocham cię!
„Kocham cię”.
Benjiemu tego nie mówiłaś, a spójrz, co się z nim stało.
A już myślałem, że coś z tego będzie.
Może i nie ma twardej okładki,
ale wierniej odzwierciedla maszynopis.
To najlepsza wersja trylogii Tolkiena.
Dziękuję bardzo.
Mój fiut symbolizują rysunkowe potrawy.
Co za koszmar. Hot dog?
LYNN Z BUŁKĄ?
Owszem, z bułką.
BECK JESTEŚCIE DO NICZEGO!!!
ANNIKA WARTO?
Powiedz jej, Beck.
Słuchaj wewnętrznego głosu.
Joe to ten jedyny.
Warto. Dam mu drugą szansę.
Nikt w to nie wątpił.
KAPITAN MASZ STRÓJ?
„Strój”? Poważnie?
Kupiłam. Oby ci się spodobał.
RACHUNEK BIEŻĄCY - SALDO
SKLEP INTERNETOWY
ANIOŁEK CZY GRZESZNICA
To wszystko dla niego?
Impreza u Chrisa dziś wieczorem. Wpadasz?
Nie mogę. Piszę.
Nawet im o nim nie mówisz. Co jest?
MOTEL SEAHORSE TEMAT: REZERWACJA
Rezerwacja potwierdzona w motelu Seahorse.
Ethan, zamknij dziś za mnie księgarnię.
Chciałbym, ale muszę spadać.
Mam zajęcia z mistrzem bałałajki, Rastiche'em.
To nie było pytanie.
Przykro mi. Wyjeżdżam w ważnej sprawie.
Beck, to ja miałem być twoim kapitanem.
No nie mogę.
Ile on ma lat?
Gdybyś tylko wiedziała, że tu jestem... Nie musisz tego robić.
Cokolwiek to ma być, nie jest za późno.
- Tak miło cię widzieć. - Ciebie też, tato.
„Tato”?
Właścicieli znam z kościoła.
Mają dużo pokoi, możemy tam spędzić Nowy Rok.
Brzmi fajnie.
Na patio mają jacuzzi.
Choć jak znam Nancy, nie pozwoli dzieciom się do niego zbliżać.
Do mnie też nie pozwala im się zbliżać. No cóż.
Spodobałoby ci się tam.
Tak...
ale nie mogę planować z takim wyprzedzeniem.
No jasne...
rozumiem.
I dziwisz się, czemu prosi o więcej.
Sprawdzę i dam ci znać jak najszybciej.
Co? Nie pasuje na festiwal dickensowski?
Skądże.
Ale...
niektórzy mogą pomyśleć... No wiesz.
Co u Nancy?
Czemu to ukrywasz, Beck?
FESTIWAL DICKENSOWSKI
„...o ile wiem, ma tylko jedną wadę.
I na nieszczęście, ta jedna polega na braku gustu.
Nie podobam jej się”.
Fajnie tu, prawda?
Tak, niesamowicie.
Niesamowite, że tylu ludzi pasjonuje wydumana intryga i melodramat,
jeśli w ogóle czytają Dickensa.
Pewnie szukają tylko wymówki, by się napić.
Co u mamy?
Właśnie popłynęła w rejs. Ma się dobrze.
Zestresowana, z niską samooceną i na antydepresantach.
Spotyka się z do bólu przewidywalnymi nudziarzami, ale spoko.
Twoje odejście wcale jej nie zraniło.
A twój brat? Co u niego?
No wiesz, wiecznie zapracowany. Anya też.
Wyglądają na szczęśliwych.
Na Facebooku.
A jak ci idą studia?
Świetnie.
Powoli buduję swoje portfolio.
Jedna książka nie wystarczy.
Trzeba pisać dalej...
Gdzie jesteście?
Beck, ale z ciebie frajerka.
„Kochaj mnie, tatusiu. Będę pisarką”.
Boże. Lepiej nic już nie mów.
Tam są.
O Boże.
Zadufana w sobie na maksa.
Beck, patrz, mam laskę.
Widzę. Fajne stroje.
Wyglądasz... ładnie.
Nie ma co ich nienawidzić. To tylko dzieci. To nie ich wina.
Dzięki, Mia. Ty też.
Guinevere, jak się masz?
Dobrze. Śliczna sukienka.
Niekoniecznie na tobie, ale...
Mam coś dla ciebie.
Nie mogłam się powstrzymać.
Tylko nie to.
Idealnie.
Podciągnij dekolt.
Dotknij mnie jeszcze raz, fiksatko. Tylko spróbuj.
Dziękuję.
Nancy, zagrajmy z dzieciakami.
Pod warunkiem, że...
Dobrze skrywasz ten sekret.
Cztery sekrety, z tego, co widzę.
Kim ty, u diabła, jesteś, Beck?
Dawaj.
Tak jest! Masz talent.
Dwa razy do celu.
Niezły zamach.
Zrób fotkę na blog.
Gdybym nie był tak zaślepiony, zauważyłbym, że te sekrety
czekają, by je odkryć.
UŻYTKOWNICY ZABLOKOWANI
Kapitan Beck, czyli Kapitan, czyli Edward Martin Beck.
Owszem, ćpał, ale nie umarł,
co, jak twierdzi, zawdzięcza grupie wsparcia z kościoła St. James.
Tam właśnie pokonał swe demony
i poznał rozwódkę Nancy Whitesell...
CHRYSTUS I OKRUSZKI
...czyli „Mamę - blogerkę roku” według Christian News.
WIARA WSPOMAGA
„Skoro Ned może, każdy może”.
Zakradł się do jej blogu i do jej życia.
CHWALMY BOGA – NASZA NOWA RODZINA
Pobrali się w ciągu roku.
Znalazł sobie idealną rodzinę,
jeśli wierzyć blogowi twojej macochy.
A ty, Beck?
Ja się w tym wszystkim znajdujesz?
Twój tata całkiem odmienił swoje życie.
Włożył w to dużo pracy.
Mylisz się, moja droga,
jeśli sądzisz, że przyłączę się do pochwał.
Miał szczęście, że cię znalazł.
To przykład na to,
ile może zdziałać dobra, chrześcijańska rodzina.
Bo gdybym była lepszą chrześcijanką,
nie porzuciłby mnie dla kraku?
Mamusiu, patrz, co robię!
Przepraszam, skarbie.
Tata już ci powiedział?
Wykapana mamusia. Tylko mniej subtelna.
O czym?
Że nie będzie ci już wysyłał pieniędzy.
Za to pomoże ci znaleźć lepszą pracę.
Mama nie chce, by to odkładał.
Łatwo się irytuje.
To przez hormony.
Nie miałam ci mówić, ale...
jest w ciąży.
Dlatego się o to kłócą.
Super. Po prostu super.
Zakłada nową rodzinę...
bo po co użerać się z tą, którą miał.
Komu by się chciało?
Idę poszukać łazienki. Zaraz wracam.
Poproszę jeszcze jeden „Timber Doodle”.
BECK JAK HOTEL?
PEACH PISZ!
Małpa.
Cześć. Jest tu dziś Joe Goldberg?
Nie ma go. Za to jestem ja, Ethan. A ty...
Szukam Joego. Długo go nie będzie?
Długo. Stosunkowo. Joe musiał wyjechać.
Mogę w czymś pomóc?
Możliwe.
Poszukuję pierwszego wydania Doroty u króla Gnomów.
To prawdziwy biały kruk.
Nie wiem, czy mamy.
Książki tego kalibru trzymamy pod kluczem w piwnicy.
A nie masz klucza?
Zwykle mam, ale nie teraz.
Joe go ma. Zapomniał mi go dać.
A gdzie on jest?
Przecież kazałaś mi pisać.
Jesteś z panem „osiem sekund”?
Jak mówiłam, jestem na warsztatach.
A on jest z tobą?
O co chodzi?
Hej, stary. Miałem ci nie przeszkadzać,
ale jedna laska pytała o Dorotę u króla Gnomów.
O czym ty mówisz?
Joe jest w Nyack.
Jak wyglądała?
Jakieś 25 lat, brunetka, atrakcyjna,
choć niekoniecznie w moim typie.
Peach Salinger.
Okłamujesz mnie?
No jasne. To w twoim stylu.
Kłamiesz, by się podbudować.
Nie kłamię. Jestem tu, by pisać.
Nie mogę teraz rozmawiać. Oddzwonię.
- Powiedziałeś jej, gdzie jestem? - Wybacz. Nawaliłem...
Dowiesz się, że tu jestem. Może już wiesz.
Hej.
Przepraszam.
Znaleźć wymówkę?
Uciekać? Cholera.
Joe?
Beck? Co ty tu robisz?
No tak. W końcu sprzedajesz książki.
Co rok robię z siebie błazna.
Pasuje ci to.
Prześmiewasz się.
Zasłużyłem sobie.
Kłamię. Zmyśliłem to wszystko.
Słucham?
Wiedziałem, że tu jesteś.
Głupio mi było. Tobie chyba też,
bo schowałaś się w łazience.
Nie chowałam się, przysięgam.
Przyznaj chociaż, że spodziewałaś się czegoś więcej.
No tak.
Chciałaś, by zajęło mi to dłużej niż osiem sekund?
Nie! Znaczy się...
Myślałem, że się ścigaliśmy.
Nie wygrałem?
Nie.
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
I nie zostawiać cię zbyt długo z tym wspomnieniem.
A skąd... Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Wrzuciłaś dziś fotkę.
Widzisz ten szyld w tle?
Według Google'a Pops and Millie's to nie sieć.
Szokujące. Jaka szkoda.
Przy okazji dowiedziałem się o festiwalu
i domyśliłem się, czemu tu jesteś.
Nawiasem mówiąc, wyglądasz w tym szałowo.
Zaczekaj chwilkę.
Hej, skarbie. Cooper ma już dość.
Pójdziemy odsapnąć przed kolacją.
Dobrze, wrócę do hotelu sama.
A kim jest ten uroczy dżentelmen?
Przepraszam, to Joe.
Pracuje w mojej ulubionej księgarni.
Cześć.
Moja żona, Nancy. Ned, tata Becks.
- Cześć. - Miło mi.
Zapraszamy na kolację.
Jasne. Jak najbardziej.
Bardzo chętnie.
To na razie.
Wszystko ci wyjaśnię.
Miałam 12 lat. Pewnego dnia wróciłam ze szkoły przed bratem i siostrą,
a mama była w pracy.
Zeszłam na dół, pograć w Mario Brothers
i...
znalazłam ojca, nieprzytomnego,
z igłą wkłutą w rękę.
Myślałam, że nie żyje.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Przeżył.
Myśleliśmy, że to cud.
Więc kiedy nagle odszedł, bo znów zaczął ćpać...
byłam w szoku.
Wtedy właśnie uznałam, że dla mnie już nie żyje.
Dlatego tak ci powiedziałam. A nie powinnam.
Kto tak robi?
Moje pierwsze, osobiste wyznanie okazało się kłamstwem.
Cóż, wiesz co? To...
No wiem. Masz prawo się bulwersować
i uznać mnie za kłamczuchę, której nie chcesz znać.
Po tym, co przeszłaś?
Rozumiem. I przykro mi.
Tobie przykro?
No tak.
Gdy byłam na studiach,
zjawił się i wyznał, że już nie ćpa.
I że chce płacić moje czesne i rachunki.
W ramach przeprosin.
Odsunęłam żal na bok. Zaczęłam umawiać się z nim na lunche
i tego typu szopki,
udając wzorową córeczkę
i znosząc tę jego nową, idealną aż do obrzydzenia rodzinkę.
Pewnie nie są aż tak idealni.
Uwierz mi. Są.
Sam się dziś przekonam.
Nie skażę cię na takie tortury.
Powiem im, że musiałeś wracać. W pilnej, książkowej sprawie.
Nie chcę pogwałcić wiktoriańskiej etykiety.
Cnotliwej niewieście powinien spieszyć na pomoc
śmiały, czasem zadumany, jednakoż czarujący bohater.
Kogo masz na myśli? Siebie?
- Taka łódź sobie poradzi. - No tak, wiem.
Becks nie mówiła ci,
że przez 16 lat byłem kapitanem promu?
Nie. To tak, jakbym uczył Michaela Jordana, jak rzucać do kosza.
- A żaglówki? - Nie. Brak mi do tego cierpliwości.
Tato, wiesz to i owo o żeglowaniu.
Wiem tyle, że nie mam do tego ręki. Próbowałem.
Pamiętasz wypożyczalnię obok?
Pożyczali ci sunfisha. Nazywali się Murphy.
Wiecznie zastawiali nam podjazd.
Jak ci się żyje w wielkim mieście?
Wspaniale. Dzięki, że pytasz.
Raz popsuła nam się szwerta
i zniosło nas prawie na Long Island.
Nie mówiłem? Kiepski ze mnie żeglarz.
Ale pamiętasz to, prawda?
Na dodatek była ulewa.
Tego dnia poznałam wszystkie przekleństwa.
- Nie sądzę, że pamięta. - Sądzę, że ma swoje zdanie.
Nie musisz go niańczyć. Nie jest dzieckiem.
I kto to mówi?
Słucham?
Nic nam od siebie nie dajesz. Nic a nic.
Nawet nie zadzwoniłaś w urodziny ojca.
Przestań. Nie wiesz, o czym mówisz.
Ojciec służy ci za bankomat, prawda?
Proszę, nie róbmy tego.
A tobie?
Za temat do blogu?
Byś mogła przechwalać się, jak wyciągnęłaś go z dna rozpaczy?
Oświecę cię! Nie ćpał, gdy go poznałaś.
To ja byłam z nim na dnie. I nie dlatego, że byłam złą chrześcijanką.
To nie ty go ocaliłaś.
Przewróciłby się, gdybyś wyjęła rękę z jego tyłka?
Guinevere, wystarczy.
Co się gapisz, do diabła?
- Nie mów tak do mojej córki. - Mam tego dość.
Gratuluję nowego potomka. Spłynęło na was wielkie błogosławieństwo.
Wolałabyś, by nie żył?
Co?
Wygląda na to, że macie...
niedokończone sprawy.
Uwierz, wiem coś o tym.
Moja rodzina też się rozpadła.
Zastanawiam się...
Słuchaj, jest tu. I to żywy.
Wykorzystaj okazję, by z nim pogadać.
Jesteś pisarką.
Pisz o nim. Ulży ci. Jak katharsis.
O co ci chodzi?
- O nic. Nie wiem. - Słyszysz, co mówisz?
Za kogo się masz, by mówić mi, że mam kompleks tatusia?
- Nawet mnie nie znasz. - Nie, czekaj.
Odejdź. Zostaw mnie. Nie żartuję.
Skarbie.
Wyjeżdżamy.
Dobrze.
Dzięki za kolację.
To za motel.
Ciężko mi, gdy cię z nimi widzę.
Czekam, aż znów będziesz sobą.
- Jestem sobą. - Nieprawda. Byłeś...
Lekkomyślny i nieopanowany. Byłaś wtedy dzieckiem.
- Nie wiesz, co się działo. - Wiem.
Właśnie że wiem.
Nie byłeś tylko ćpunem.
Brakuje mi ciebie.
Nieważne.
Mówię wszystkim, że nie żyjesz.
W pewnym sensie wtedy w piwnicy umarłeś.
Przykro mi, że tak czujesz.
Byłeś dobrym żeglarzem.
Może kiedyś mi o tym opowiesz.
Może w Vermont...
w Boże Narodzenie.
Jak mówiłam, dam ci znać.
„Na deskach, którymi zabiliśmy okna Wypisujemy szydercze hasła
Nabijamy się z huraganu Isabel
Ale przypływ Porywa twój leżak z plaży
Morskie kamyki i Springsteen
Wyrzucony na brzeg wieloryb Droga powrotna w ciszy
Grill, którego nie odpalisz W Dzień Niepodległości
Kobieta w aptece, którą podrywasz To nie mama
Sąsiedzi, którzy zastawili podjazd Nitka z bluzy, którą wyciągnęłam zębami
Poranne słońce nad Wauwinet”
TO NIE TO SAMO BEZ @BECKDELTEST
„Czerwona chochla nad patelnią
Twój nadgarstek idealnie przekręcony
Wychodzisz na pociąg do Hyannis Zostawiasz jedno przykazanie
Wypłucz chochlę Zanim ciasto zaschnie
Chochla ląduje w zlewie
Mama mówi: »Zostaw, niech się odmoczy«
Wyjeżdżasz, a my wracamy
A to, co po tobie zostało, rozpływa się I znika uniesione wodą”
PEACH PATRZ, CO ZNALAZŁ INSPEKTOR.
MUSZĘ SIĘ SPAKOWAĆ. WRACAJ!
PRZYWIEŹ XANAX.
BLYTHE WŁAŚNIE PRZECZYTAŁAM CHOCHLĘ. DWUKROTNIE.
MAM CIARKI.
Podobno dziewczyny z kompleksami tatusia są bardzo dobre w łóżku.
Lubię siebie, gdy jestem z tobą.
Wybacz, że tak bez zapowiedzi. Mogę wejść?
- Za ostro jak dla ciebie? - Ani trochę.
Pragnę cię, Joe.
Hej.
Ślinisz się, gdy śpisz. Słodki widok.
Patrzyłaś, jak śpię?
Może.
Prześladujesz mnie.
Miałam dobry przykład.
Skąd wiedziałaś, gdzie mieszkam?
Facio z brodą w księgarni.
Smakujesz jak syrop klonowy.
Czekaj.
Muszę cię przeprosić za naszą rozmowę.
Zachowałam się jak agresywna gęś.
- Agresywna gęś? - Tak. Gęsi to niezłe szuje.
Ale... Serio, trafiłeś w czuły punkt
i wkurzyłam się, bo...
Cóż, miałeś całkowitą rację,
a ja nie chciałam tego przyznać. Przepraszam.
Miałaś rację. Ledwo się znamy, a ja...
Nie sądzisz, że dobrze się znamy?
Powiedziałam to wszystko w złości.
Słuchaj...
czasem mógłbym przysiąc, że znamy się od bardzo dawna,
ale jak by nie patrzeć,
to i tak za krótko, bym mógł wypowiadać się na temat twojego ojca.
Uświadomiłeś mi, że sama się oszukuję.
W taki miły sposób.
Zawsze umawiam się z facetami, którzy...
albo są rozbitkami jak mój tata kiedyś, albo, jak mój tata teraz,
udają kogoś, kim nie są.
Albo są tacy jak ja. Rozbitek i pozerka w jednym.
- Nie jesteś pozerką. - Tylko rozbitkiem?
Nie bardziej niż wszyscy.
Nie to co ty.
Nie próbujesz nikogo udawać.
Jesteś sobą. Nie ma w tobie nic sztucznego.
Pijesz tradycyjną kawę, krochmalisz własne ubrania
i masz gdzieś durne dzielenie się swoim życiem w sieci.
To dla mnie coś nowego.
Wiesz, ile fotek zrobiłam sobie, siedząc na kiblu?
Mnóstwo.
Żeby uniknąć twego osądzającego spojrzenia,
pójdę się załatwić...
Nie...
...i spróbuję nie zrobić sobie zdjęcia.
Czyżby pora na dodatkową recenzję?
BECK O BOŻE, JOE!!!!
Jak widać, odzyskałem twarz.
Nie będę cię powstrzymywał. Rozgłaszaj to wszem wobec.
Miło widzieć reakcję przyjaciółek.
ANNIKA BRAWO, JOE.
PEACH CIESZ SIĘ, PÓKI MOŻESZ.
Nawet jeśli nie wszystkie podzielają twoją radość.
Jaka szkoda.
Ta, od której oczekujesz aprobaty, nie bardzo mnie lubi.
Na szczęście Paco dosłownie połyka książki.
I tak miałem zamiar ją zwrócić.
Jeśli to nie wystarczy...
Jeśli nadal się nie przekona...
DOROTA U KRÓLA GNOMÓW
Cóż, każdy związek ma do pokonania jakieś przeszkody, prawda?
Nie pozwolę jej zburzyć naszego.
Nie pozwolę.
Napisy: Ewa Nowicka