Covey, chegaron os coches. Vamos.
Véxote abaixo.
- Ola. - Ola.
Covey, que raios foi iso?
Ah, víchelo?
Dende cando che gusta Yuri? Onte estabas a todo dar con Praveena.
A verdade é que comecei a sentir algo por ela o semestre pasado.
En parte é polo que rompín con Dae.
E cando Dae case me rebenta a cara?
Sabía que eu sentía algo por alguén.
Pensou que eras ti.
Que vou facer agora?
Teño que falar con Yuri.
O que vas facer é meterte no coche e non arruinarme a finde de esquí.
Xa. Moi ben.
Moi ben.
Pensaba que non ías vir.
Xa o sei.
Temos que falar.
Seollal e esquí, vamos!
Isto éche moito para min.
Quen son?
- Ei! - Ola.
Yuri e Juliana amañaron as cousas. Imos con elas?
Creo que está cheo. Évos mellor ir neste.
Ímolo pasar xenial esta finde.
- Grazas. - Si, vai pasar á historia.
Vaia!
É precioso.
Admito que o botaba de menos.
Podemos falar? Vaime dar un ataque!
Agora non, é moi arriscado.
Eunice.
Deixa, axúdoche.
Que levas aquí? Só van ser dous días!
Gústame estar preparada.
Para un apocalipse ou que?
Perdón.
Agora cha limpo, debe ser cara…
Tranquilo, é de imitación.
Pero ti non eras rica?
Que vou ser! Para nada.
- Vivo no mesmo barrio ca ti. - En serio?
Non me coñeces en absoluto.
Moi ben, meu pai chegará nun par de horas.
Mañá esquiaremos en Alpensia e Baek Jong Won preparará a cea.
Veña, tranquilos. Pasade, como na vosa casa.
Vamos!
O Kris Jenner coreano.
- Non hai ningunha foto túa. - Moi observadora, Madison.
Ese é teu irmán?
Medio irmán.
Joon Ho foi o seu primeiro fillo e un artista famoso.
Seguimos.
Mi madriña!
Que susto!
Xa, eh.
Case amosa a "Moon-ición".
Falando do rei de Roma…
PAPÁ: CAMBIO DE PLANS. VEU JOON HO! PASO O SEOLLAL EN SEÚL CON EL.
Non vai vir.
Min Ho.
Como meu pai decidiu pasar, algunhas quedaredes no cuarto principal.
Os rapaces ide á do fondo.
Tamén hai un sofá cama no despacho.
Ten despacho aquí?
Pídoma.
Preciso durmir só. Berro polas noites.
- Non tal. - Vale.
Estómago delicado.
Veña, ho.
Para que o saibades,
digamos que soltarte na pista tamén che solta a tripa.
- Moita información. Queda co despacho. - Ben.
E agora toca durmir, imos cedo ás pistas.
Boa noite.
Ei.
Vir aquí foi idea súa,
pero en canto aparece o seu querido Joon Ho,
déixame tirado.
Nunca fun unha prioridade.
Síntoo. Debe ser moi duro.
Oxalá non me importase.
Enténdote.
Moitas veces eu tamén sinto que non son dabondo.
E logo a Igrexa non axuda con esas cousas?
Deus non o soluciona todo, Min Ho.
En serio?
Pensaba que iso era o seu.
Non?
Hai só unhas horas, Yuri e eu estabamos bicándonos.
Estará a darlle tantas voltas coma min?
Podo durmir aquí?
Abofé. Cantas máis, mellor.
É coma unha festa de pixamas!
Quen comeza a rexouba?
Podemos xogar a Eu nunca. Aí saen os chismes todos.
Eu estou morta.
Eu esquecín lavar os dentes, así que iso vou facer.
Agora mesmiño.
Kitty, non che fai falla isto?
Grazas.
- Ola. Menos mal que dormes só. - Ola.
Teño que contarche algo.
Yuri e eu bicámonos.
Cando?
Hai unhas horas, xusto despois de discutir con Juliana.
Non sei nin que pensar. O bico estivo xenial, pero…
E que pasa con Juliana? E Praveena?
Iso mesmo.
Síntome fatal por Juliana e Praveena. De verdade. Pero…
Escribiches a carta xusto para evitar estas leas.
Isto cámbiao todo.
- Xesús! Quen… - Non pasa nada.
Vén comigo.
Non pasa nada. Todo ben.
Trouxeches a Jin?
Sabes que Dae e Min Ho ódiano, si?
Non cuspas para arriba, raíña do caos.
A familia de Jin ten casa aquí. Antes da mañá liscará.
- Min Ho e Dae non se decatarán. - Ola.
Boas.
Moi ben, déixovos a soas.
Espera, vai con ollo.
Se a cousa segue así, esta finde alguén acabará co corazón roto.
Q leva toda a razón.
Ese alguén podería ser eu perfectamente.
Morro coas ganas!
Aínda non fixen snowboard este inverno. Case non durmo da emoción.
Eu tampouco.
Eu quedo aquí.
Prefiro ler que arriscarme a partir o pescozo.
Non hai wifi?
Nin cobertura.
Traio malas novas.
Veño de botar unha ollada fóra.
Á noite caeu moita neve.
Debeu estragar a cobertura e a wifi.
Que mágoa. Pero así esquíase mellor, non?
Lamentablemente, non. Non imos a ningures. Tardan un día en limpar a estrada.
Entón non hai saída?
Estamos atrapados?
Min Ho, non podes caldear algo o ambiente?
O Seollal que vén, voa ás Filipinas.
Como se acende a cheminea esta?
É decorativa, Dae. Só nos queda abrigarnos ben.
Casa vella, ventás dun só vidro e marcos de madeira deformados.
É un coadoiro para o aire frío de fóra.
Pensabas que era rica e ademais parva?
Pásocha porque es moi lindo.
- Vou espertar a Q. - Non.
Deitouse tardísimo.
Escoiteino tirar da cadea mil veces.
E que se supón que imos facer todo o día aquí sen wifi?
Nin idea, só sei que non sinto as dedas.
Min Ho, non hai un sitio nesta casa en que non se morra de frío?
Mi madriña, como o esquecín? O jacuzzi!
- Tes un jacuzzi? - Si!
Teño que ir ó baño.
Un minutiño.
Sabes o que é chamar?
E ti sabes mirar fóra?
Estamos atrapados.
Nevou? Pero Jin ten que volver á casa dos pais.
Está claro que agora non.
Que fago agora? Como actúo normal se estou rodeada…
Das túas dúas mozas?
Nun jacuzzi. E non son as miñas mozas.
E se distraemos a Juliana e Praveena para que podas falar con Yuri?
Polo menos estaremos aí se se torce todo.
Sería perfecto! Grazas.
Non.
Quero dicir…
Claro que che vou axudar,
pero ti nin debías estar aquí. Dásnos un minuto?
Si, claro. Perdón.
En serio esperas que quede aquí agochado?
Espero, si.
Min Ho e Dae ódiante e con razón. Acosábalos.
Se ven que seguimos a quedar trala túa sabotaxe, nunca mo perdoarían.
Así que queda aquí e eu volvo nun intre.
Q, bule. Axúdanos a sacar a neve do jacuzzi.
Todo ben?
Mellor imposible.
Onde vai Stella?
Quedou a ler dentro.
É que me doe o ombro de quitar tanta neve.
Déixame a min.
Confía en min.
- Xa chega. - Doe máis se non te relaxas.
Esqueceume preguntarche se ó final viches o vídeo da cápsula?
Si, vino con Yuri antes de virmos aquí.
Era o que agardabas? Túa nai dicía algo de Simon?
Resulta que era o que gravaba.
Vaia!
Sei como se chama en realidade e en que cidade vivía.
- Despois da viaxe vou… - Podes ir atopalo.
Acompáñote, se queres. Amais de roubar, tamén sei acosar.
É que Yuri dixo que…
Dá igual.
Onde van Yuri e Juliana, por certo?
Todo leva o logo de Moon?
Min Ho traeríanos para unirnos á seita de seu pai?
Temos que levalos fóra.
Ou podemos falar, xa que por fin estamos soas.
Mira, cabreoume que perderas a miña exposición por estar con Kitty.
- Ruliña, xa cho dixen… - Déixame rematar, si?
Sentinme soísima cando me mandaron a Oakham o semestre pasado.
Era coma se o meu mundo deixase de xirar.
E ti andabas por aí facendo novos amigos.
Sobre todo con Kitty.
Cando volvín, parecíame que me substituíras.
- Ruliña… - Sei que era irracional,
e deime conta tras saír correndo onte.
Deixeime levar polas inseguridades,
pero debín aceptar a situación.
Ata cheguei a pensar que me ías enganar con Kitty,
e sei que non é xusto e síntoo moitísimo.
Non tes que desculparte.
A que o sente son eu.
Kitty é amiga miña, pero ninguén te substituirá nunca.
O meu corazón é todo para ti.
E boteino todo a perder.
Non.
Mírame.
Non imos deixar que unha pelexiña de nada estrague o noso, non?
Quérote.
Eu tamén te quero.
Ven aquí.
O que pasa nos mercados de Marrakech
é que sempre hai axentes de paisano.
Entón acabei…
Poderías ser espía.
A CIA debería contratarte xa.
Grazas! Que cousas tan lindas me dis!
- Podería chegar a matar? - Xa abonda.
Ola, rapaces.
- Ola. - Boas.
- Ola. - Que hai?
- Que pasou? - Esa foi Stella?
- Stella, estás ben? - Buscaba mantas e atopeino no armario.
Que fas ti aquí?
Anda a acosarme. Podédelo crer?
Podemos falar?
Vós os dous estades…
A ver, mira, as dúas sabemos que foi un erro.
Non si?
Juliana e eu pelexamos, estaba confundida, deixámonos levar polo momento,
ó ver o vídeo.
- Grazas por dicirme como me sinto. - Veña, ho.
A ti gústache Praveena, non?
E eu estou namorada de Juliana.
Claro.
Daquela pode quedar entre nós? É que…
se non ímolo botar todo a perder.
Non podes ir desculparte?
Non, deberían superalo.
Tedes sorte, prepareime para un apocalipse.
Grazas.
Mi ma! Adiviña que atopei no cuarto: unha carta de amor.
Déixama ver.
"Ó coñecerte, eramos o contrario.
Logo pensei, e se o universo nos fixo cómplices por algo?"
Ai, para quieta.
Cómplices? O contrario?
Penso que ma escribiu Dae!
Non sabia que sentía isto.
- Ola. - Ola.
Preocúpame un pouco Kitty.
Levo sen vela un bo anaco e sempre está metida no baño.
Ó mellor colleu iso teu… do estómago.
Xa, claro.
- Vou mirar dela. - Grazas.
Ola, Kitty.
Ola.
Ei.
Que parva fun.
Yuri díxome…
Esquécete de Yuri.
Tes aí a Praveena e gústaslle moito.
Daquela actúo coma se nunca nos bicáramos e punto?
Sería unha mentireira.
Tampouco é que tiverades exclusividade, non?
Eunice, estás ben?
Atopei a carta!
Que carta?
Non pasa nada.
Eu sinto o mesmo.
De que me falas?
Dae, podes ser sincero! O que escribiches na carta…
"Sempre vas de pasota, pero pregúntome se sentes o mesmo ca min.
Ata cando discutimos, sinto unha conexión."
Ai, Dae!
Déixasme… ver a carta?
Non leva nome ningún.
Dae, sei que é para min. Mira.
"Ás veces es tan cabezona que toleo."
Vasme dicir que non te sentes así?
Eunice, eu non son de escribir. Sonche máis de números.
Ai, Deus.
Non a escribiches ti.
Eunice, non a escribín eu, pero…
Si que te subestimei.
Non es unha ricacha malcriada. Es lista.
E a masaxe que me deches no jacuzzi
foi a dor máis agoniante que sufrín na vida.
Pero agora síntome moito mellor.
Es máis ca unha cara
moi moi bonita.
Daquela…
É un pouco cedo para cartas de amor,
pero cando volvamos a Seúl, gustaríache que ceemos xuntos?
Temos unha cita.
Temos.
Quieto aí. Se non a escribiches ti, quen foi?
De que falades?
- Que é? - Unha carta de amor.
Impórtache se me uno?
Para nada. Viríame ben unha axudiña coa meixela de Moon.
Fuches a Lotte World?
É un parque de atraccións. Apetéceche irmos xuntas?
Encantaríame.
Ola.
Perdoa, Min Ho, pero non me parece nada ben.
Rompemos hai mil anos e Stella é moi boa rapaza.
Non se lles escriben cartas ás exmozas.
De que raios falas?
Non che escribín carta ningunha.
Moi ben.
Dío ben clariño:
"Es máis cá moza rica e malcriada que todos ven."
Vasme dicir que esa non son eu?
Estou moi implicado coa miña moza, grazas.
Víchela por aquí, por certo?
- Sabedes quen a escribiu? - A que?
Que?
Escribiríama Yuri?
Mi madriña, non dou abasto. Pero tería sentido.
Madison, que é iso?
Escribíchesme unha carta?
Tantos sentimentos tes? Alguén atopou unha carta
e lin parte dela e soaba a que estás namorada de min.
Ai, mi madriña!
"Axudáchesme a descubrir unha nova parte de min.
E iso que pensaba que o sabía todo do amor.
Despois de todo…"
- Dáme iso. - Ei!
Non, espera a túa quenda coma todos.
"Pensaba que o sabía todo do amor. Despois de todo, son unha celestina."
Vaia, vaia.
Falas de Yuri.
Por que a trouxeches?
Non a trouxen eu. Xúroo.
Estabades moi raras onte á noite.
Pasou algo?
Yuri…
Dime que me trabuco.
Agarda. Ruliña!
Síntoo moito. Non significou nada.
Déixame soa, por favor.
Daquela que foi o que pasou?
Bicámonos.
Xusto antes da viaxe.
Sabías que me preocupaba.
E xuráchesme que superaras a Yuri.
Non me presta que me trouxeras aquí como… Un segundo prato ou que?
Non, Deus, para nada. Gústasme.
Es incrible e interesante, seguramente demasiado guai para min.
O que pasou con Yuri foi, obviamente, un erro descomunal.
Síntoo, non quería que pasara.
Pero pasou.
Eu marcho en canto limpen as estradas,
pero por agora, quedo aquí.
Podes liscar?
De que falas? Non minto.
Min Ho, Dae, acabemos con isto.
Vas zurrarlles?
- Tía… - Non.
Vou desculparme.
Por meterme convosco.
Non! Unha desculpa de mala gana non abonda.
Veña logo.
Sabedes que? Metédevos comigo.
Así quedamos a pre.
- Jin, veña. - Púxose interesante.
En serio. Metédevos comigo. Podo aturalo.
Tes os poros moi dilatados.
Só es un alumno notable.
E pasaches todo cuarto escaravellando no fociño.
Vinte comer un moco na biblioteca.
Isto non vale de nada.
E todos sabemos que fuches ti
o que peidou na excursión ó Centro Espacial Songam.
O bus cheiraba que imbraba, tío.
- Jin. - A ver, tampouco inventes.
Admíteo!
E talvez quedemos en paz.
- Non, eu… - Non.
Estás xordo, ou?
Admíteo!
Admítoo. Son un parvo de poros dilatados que come mocos e peida en buses.
Mira canto me gustas.
- Está ben. - Xa non meto o dedo no nariz.
- Vale. - Xúrocho.
Volveu a wifi.
Grazas a Deus.
Por fin.
Aí estabas, Covey.
Libraron as estradas, rematou o confinamento.
Xenial.
Covey, sae de aí e podemos falar.
Non, grazas.
Planeo quedar aquí ata engurrar coma unha pasa e morrer.
Xa case estou.
Pois se non saes ti,
vou entrar eu.
Xa, vas estragar ti a chaqueta esa de deseño…
A antigalla esta?
Romperon?
Son unha persoa noxenta e horrible.
Non tal.
Magoei a moitas persoas.
Ei.
Non te fustrigues.
É imposible agochar sentimentos así.
Dígocho eu.
As boas novas son que tras admitir o que sentía por ti…
saín adiante.
E…
ti tamén sairás.
Es un amigo estupendo.
Pero aínda non entendo como chegou aquí a carta.
Q é o único que o sabía.
Non a terías gardada na maleta?
Non, tíñaa nunha caixa na mesa de noite.
Imposible que a trouxera sen querer.
Que facedes aí?
Só falamos, como amigos.
Stel!
Kitty.
Estás ben?
Non moito. E vós?
Estamos ben.
Estes reconciliáronse.
Ó final estivo ben que Stella atopara a Jin.
Foi raro.
Cando a escoitei, agocheime no armario.
Dixo que buscaba mantas,
pero fixo que abriu os caixóns do escritorio antes de atoparme.
Vaia, si que che é…
raro.
Que andaría a buscar Stella no despacho de Moon?
E buscase o que buscase, atoparíao?
Se Stella pode fisgar, eu tamén.
O despacho de Moon xa dá igual.
Por que demo colleu Stella a miña carta?
Stella?
Antes de que digas nada, tes que ver unha cousa.
Moi ben.
Isto é…
Son boletíns de notas, felicitacións para teu pai, debuxos.
Atopeino no seu despacho cando vin a Jin.
Gardou todo isto?
Teu pai quérete, aínda que se lle dea mal expresalo.
E mereces sabelo.
E agora explícame o de Kitty.
Sentín algo por Kitty.
Díxenllo,
no avión ós Ánxeles o semestre pasado.
Rexeitoume.
Xa está superado.
Estou contigo.
Grazas por contarme a verdade.
A min non ma contaches.
Dae, podo explicarcho.
Que pasa aquí?
Intentaches algo con Kitty no avión.
E disque es o meu mellor amigo?
Son o teu mellor amigo, Dae. Escóitame.
Cala a boca.
Non quero volver falar contigo nunca máis.
Acabouse.
Dae, agarda!
Subtítulos: Abraham Díaz López