Przepraszam.
Ostatnio ciągle to mówisz.
Sytuacja jest napięta,
odkąd niechcący doniosłam na dziewczyny dyrektorowi.
Nie miałam pojęcia, że Lee stoi tuż za mną.
To był przypadek.
Rujnujesz ludziom życie przypadkiem?
Naprawdę mi przykro.
- Takiego żalu jeszcze nie widziałam. - Nie, to Praveena.
Tak się bałam, że wtedy w klubie wszystko zepsułam.
Gdy ją ignorowałaś, bo myślałaś o Yuri?
Tylko dlatego, że miała problem.
Który ty rozwiązałaś.
Tak, dzięki twojej radzie.
Szczegóły są nieistotne.
Może będę miała z Praveeną pierwszy dziewczyński pocałunek.
- Prawda? - Muszę coś skończyć przed lekcjami.
Już się zamykam. Dokończ swoje płatki.
Naprawdę muszę już iść.
W porząsiu.
Nie wierzę, że pracujesz w weekend. To święto Seollal.
Przodkom nie będzie przeszkadzać, jeśli uczcimy Nowy Rok wcześniej.
Martwię się o ciebie.
Cały czas pracujesz.
Ja jestem ojcem, a to ty się zamartwiasz?
Kiedy zdążyłeś tak wydorośleć? Co?
Świetna jest ta piosenka!
Ma już swoje lata, ale twoja mama ją uwielbiała.
Tak. To jej ulubiona.
Masz talent do śpiewania, co?
Dobrze, że wdałeś się w mamę.
- Idę. - Jasne, leć.
- Do zobaczenia w domu. - Pa.
Dae Kim!
Cześć.
Jak ci się mieszka w domu?
Mam mniejszy pokój, ale jest w porządku.
- Tata nie jest zły, że mieszkasz z mamą? - Jest. Mówi, że biorę jej stronę.
Ale tęsknię za akademikiem.
Brakuje mi Juliany i…
- Kitty! - Cześć!
Hej.
Yuri!
Pogadamy później.
- Pa! - Pa, Kitty.
Tak się stęskniłam.
Przynajmniej nie musimy się już ukrywać.
Niemieszkanie razem ma ten jeden plus.
Dzięki Bogu.
Jak się mają moi ulubieńcy?
Za wcześnie na jawny nepotyzm.
Właściwie miałem na myśli twoją dziewczynę-lwicę.
Przepraszam pana. Raz jeszcze.
Nie trzeba. Byłem zachwycony.
To co, noworoczny wypad z ojcem na narty?
Jeden na jednego. Tylko ty, ja i stok?
Kiedyś lubiłeś ze mną jeździć.
Mylisz mnie z Joonem Ho.
Zresztą Stella i ja mamy już plany.
Cóż, szkoda by było, gdyby domek stał pusty. Znowu.
Pan Moon nie świętuje z całą rodziną?
Pozostałe dzieci są ze swoimi matkami.
Joon Ho jest w trasie, więc zostałem mu tylko ja.
Stara się.
Kto wie? Może to dobra okazja…
Mam się zamęczyć? Wykluczone.
Chodź. Miejmy ten apel za sobą.
Z okazji nowego roku księżycowego
w szkole pojawią się tradycyjne dekoracje, w tym bokjori.
Panna Miller z komitetu organizacyjnego przedstawi wam teraz szczegóły.
Bokjori to tradycyjne sito do przesiewania ryżu
oraz symbol szczęścia w nadchodzącym roku.
Dziękujemy.
Twoja znajomość koreańskiej kultury jak zawsze budzi podziw.
To dla mnie zaszczyt.
Właśnie.
Jak co roku otworzymy kapsułę czasu stworzoną przez absolwentów sprzed 40 lat.
Kapsuły czasu są świadectwem trwałego zaangażowania KISS
w zachowanie historii szkoły…
Inaczej zwanej KISS-torią.
A także upamiętnianie doświadczeń stypendystów koreańskiego pochodzenia.
Czyli mojej mamy.
Niestety w tym roku nie będzie nowej kapsuły,
gdyż środki na nią przeznaczone zostały przekierowane…
na cele mniej akademickie.
A to sygnał dla mnie.
Wtrącę się, zanim pośniecie.
Mam dla was prezent z okazji Seollal.
Aby uczcić otwarcie nowego centrum sztuki, organizuję szkolny konkurs talentów.
A zwycięzca otrzyma nagrodę pieniężną.
Dae, musisz wystartować. Masz iście anielski głos.
Przydałaby mi się ta gotówka.
Ale śpiewanie to dla mnie tylko hobby.
Pomogę ci. Zostanę twoim menadżerem.
Stworzymy drużynę marzeń, a dla ciebie zrezygnuję nawet z gaży.
Myślisz, że mam szansę wygrać?
No raczej!
W takim razie zgoda.
Alex!
- Kitty. - Moja mama musiała włożyć coś do kapsuły.
Może dowiem się czegoś o rodzinie.
No tak, tyle że kapsuła jej rocznika zostanie otwarta dopiero za kilka lat.
Rozumiem, ale może mógłbyś zrobić dla mnie wyjątek?
Chciałbym, ale kapsułami zajmuje się mój tata.
- To po sprawie. - No.
Muszę się przygotować do lekcji.
Jasne.
Jak ci się mieszka z Kitty?
Chyba spoko.
Ciągle wzdycha do Praveeny,
co byłoby nawet urocze, gdybym nie była na nią taka zła.
Wiem, że nie wsypała nas celowo, ale…
Tymczasem mnie się nawet podoba u mamy.
Dużo rozmawiamy.
Dobrze, że się do niej odezwałam.
O co chodzi?
Muszę ci coś powiedzieć.
To Kitty wymyśliła, że powinnaś z nią pogadać, nie ja.
Co?
Wiedziała, czego ci trzeba.
A ja chyba poczułam się zagrożona, więc przedstawiłam jej pomysł jako własny.
Przepraszam.
Nieważne, czyj to był pomysł.
Nie gniewasz się?
Jasne, że nie.
Czyli po prostu wejdziesz i poprosisz o kapsułę czasu?
Tak.
Tupet masz po białym ojcu.
Twoja kumpela.
Cześć, Kitty. Q.
Co tam, Prav? Przyznam, że twoja grzywka dziś wymiata.
Ależ dziękuję bardzo.
Idziecie do sali gimnastycznej?
Nie, do budynku archiwum.
Chcę otworzyć kapsułę rocznika mojej mamy.
Nie pozwolą ci. Pracowałam tam.
Trzeba mieć specjalne pozwolenie.
Jeśli chcesz tę kapsułę, będziesz ją musiała wykraść.
Kitty, tylko przypominam, że nie masz już czystego konta.
Pomogę ci. Zaprzyjaźniłam się z portierką.
Wejdziemy bez problemu.
Może jutro o 21?
Jesteśmy umówione.
Super.
- Na razie. - Pa.
Q!
Nalałeś kleju do moich szczęśliwych butów?
Jin, to twoje projekcje.
Ja nie próbowałbym zaszkodzić koledze z drużyny.
Uważaj. Nie masz pojęcia, jak daleko mogę się posunąć.
Właściwie to mam.
Wiem,
że o wiele dalej.
Hej. Jeszcze tu jesteś?
- Byłaś u Juliany? - Właśnie wychodzę.
A z tobą co się dzieje? Jesteś dziwnie radosna.
Widzisz, być może planuję małe włamanie,
by wykraść kapsułę czasu mojej mamy.
Co takiego? Skąd ty bierzesz te pomysły?
Ten akurat pochodzi od Praveeny.
Jest moją wspólniczką.
Czuję zazdrość.
Co?
W ten sposób my się zaprzyjaźniłyśmy.
Chcesz dołączyć? Przyda się kolejna para oczu.
Mam ci się wtrynić na randkę? Dzięki.
Ale kolejnym razem chętnie.
- Cześć. - Co tam?
Co tu robi Eunice?
Moim zdaniem masz największe szanse, jeśli wystąpisz w duecie.
A twoim kluczem do sukcesu będzie SSM.
Seksapil, spandex, maszyna do dymu
oraz… choreografia.
To by było SSMCh. Poza tym nie chcę tańczyć.
Spokojnie. Kroki są super proste. Patrz.
Raz, dwa i trzy, i cztery, i pięć, sześć, siedem, osiem. Raz…
Widzisz?
Super proste.
Trzy, cztery i pięć.
Sześć… Nie. W ten sposób.
- Dwa, trzy, cztery. - Raz, dwa, trzy…
Nie!
Nie tak nisko.
- Raz… - Raz, dwa…
- Okej. - Co?
Nie.
Raz, dwa i trzy.
Nie! Wyglądasz jak flaming.
To się nie uda.
Nie moja wina, że nie umiesz przyjąć konstruktywnej krytyki.
No dobrze. Powiedz im, jaki masz pomysł.
Wymyśliłem coś, co będzie wisienką na torcie twojego występu.
Na zakończenie wykonacie obrót, a potem ją przechylisz i cmokniesz.
Jak to, cmoknę?
Ano tak…
Genialne!
Wykluczone.
Świetny pomysł.
Masz fenomenalny instynkt, synu.
Nie będę przeszkadzał. Wpadłem powiedzieć,
że Baek Jong Won zgodził się gotować dla nas w weekend.
Lubisz jego ramyun.
- Ten szef kuchni? - Tak. Nasz stary znajomy.
Zastanów się.
On się naprawdę stara.
- Na czym skończyliśmy? - Więc…
Właśnie wychodziłem.
Wybaczcie, to nie dla mnie.
Dae.
- Ej. - Dae!
Co?
To ty. Jak ci się w ogóle udało skurczyć poliester?
- Każdy ma prawo do odwetu. - Odwetu?
Wygryzłeś mnie już z zawodów.
Nie wiem, co to jest, ale ja się już w to nie bawię.
Myślałem, że to flirt.
Nie jestem zainteresowany.
Kurczę, stary. Musisz się przebrać.
- Świetnie. Znalazłaś osiłka. - Że niby mnie?
Spokojnie. Potrzebowałyśmy kogoś, kto dosięgnie najwyższej półki.
A Dae i Q byli zajęci…
Dobra, przybliżcie się. Oto plan.
Ja zagadam portierkę.
Jak dawno cię tu nie było!
Pani Park, jak się mają wnuczki?
Dobrze. Kupiłam dziewczynkom takie same sukienki.
- Chcę je zobaczyć! - Gdzie to było?
Może tutaj.
Po co się tak narażamy?
Bo mam tu drugą połowę rodziny, której szukała moja mama.
A jeśli umieściła w kapsule wskazówkę, muszę ją zdobyć.
Wzruszające.
Ja chętnie wymazałbym istnienie połowy swojej rodziny.
Czy twój tata nie został sponsorem szkoły, by się do ciebie zbliżyć?
Wielki, płytki gest, który ma wynagrodzić jego nieobecność.
Jak ten wypad na narty w Nowy Rok.
Chcesz naprawić waszą relację?
Tak, ale…
Zawsze się przy nim stresuję.
Co innego, gdybyśmy byli z całą rodziną, jak na Seollal przystało.
Albo przynajmniej z kimś głośnym i gadatliwym jak ty.
W roli bufora.
A może spróbujemy?
- Zrobić ze mnie bufor? - Z ciebie i całej reszty.
Na pewno brzmi to lepiej niż Nowy Rok w akademiku.
I miałbyś nasze wsparcie.
Profesorze Lee, zapewniam pana, że znam alejkę 12…
- To ta! Szybko! - Jak własną kieszeń!
Ale dlaczego krzyczysz?
- Naprawdę świetnie cię słyszę. - W porządku.
- Nie jestem aż taki stary. - Ależ skąd.
Wielkie nieba.
Mam.
- Dekoracje świąteczne. - Świetna robota. Znalazł je pan.
Chyba możemy już iść.
Powinnaś wystąpić w musicalu.
- Naprawdę? - Z takim głosem…
Praveena uratowała nam tyłki. A to dopiero druga randka.
Randka?
Ona zagaduje portierkę,
a ty spędzasz czas ze szkolnym ciachem.
No dobra.
Po prostu trudno to nazwać randką.
Zabierz ją na narty.
To duży krok.
To musi być to.
KAPSUŁA CZASU ROCZNIKA 1993
- Chyba masz rację. - Co tak stoisz?
Zdejmij ją. Wykorzystaj te mitenki.
Od tego jesteś, typie.
Nie wierzę! Naprawdę nam się udało!
Nie wiem, jak ci dziękować.
Daj spokój.
- Jeździsz na nartach? - Snowboardzie.
Masz ochotę na weekend w górskiej chatce pana Moona?
Zapraszacie mnie do wakacyjnego domu koreańskiej Kris Jenner?
Pewnie, że jadę.
Ekstra.
- Nie mogę się doczekać. - Super.
Rany.
Co robisz?
Chcę uwiecznić, jak pracujesz,
zanim dzieło zostanie odsłonięte na festiwalu z okazji Seollal.
To będzie totalna petarda.
Nie mogę się doczekać, aż je zobaczysz.
Pamiętasz zeszłą wiosnę, gdy wyznałam ci uczucia?
Też byłyśmy tutaj.
Nigdy tego nie zapomnę.
Mimo że już wiedziałam.
Co innego skłoniłoby Yuri Han do przesiadywania wśród farb?
Przez ciebie pobrudziłam sobie nowiusieńką torebkę Loewe.
Tak mi przykro.
JEDZIEMY NA NARTY, FRAJERZY. RUSZAMY TUŻ PO FESTIWALU
Co ty na to?
Weekend na nartach? Może być spoko.
Miałam jechać z mamą odwiedzić ciotkę w Daegu.
Rozumiem. Trudno.
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ! SUPER, COVEY. RESZTA TEŻ JEDZIE?
Chrzanić to. Jedźmy.
Co?
Przestań. Nie zgodziłam się ze względu na Kitty.
Zdaje się, że nie ma ani chwili, by Kitty nie wybiła się na pierwszy plan.
Kitty może się wybić na co tylko chce,
ale w tym związku nie ma dla niej miejsca.
Słodziak.
Yuri! Zaczekaj.
Nie uwierzysz, co znalazłam w kapsule czasu.
„Eve Song w reżyserii Jiny Lim”. O Boże!
Wiem! Czekam z obejrzeniem na ciebie.
Nie mam też odtwarzacza kaset VHS.
Znam jedną wypożyczalnię, tylko muszę zdążyć na wernisaż Juliany.
Mogę iść sama.
Żartujesz? Jesteśmy w tym razem.
Zupełnie jak one.
Chodźmy.
UDANYCH POSZUKIWAŃ. WIDZIMY SIĘ PÓŹNIEJ?
To tutaj.
Zamknięte.
O nie, zlikwidowali się.
Czekaj, mają nowy adres. To…
Daleko? Twoja mina mówi, że tak.
Wcale nie.
Tyle że są godziny szczytu. Pospieszmy się.
Nie wrócimy do szkoły z niczym.
- Obejrzymy wieczorem. - Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Zawołam nam taksówkę.
Dobrze.
Juliana? Twój obraz jest zachwycający.
Dzięki.
Ojej, to ty i Yuri.
Tak.
Miała go dziś zobaczyć.
Masz prawdziwy talent.
Dziękuję.
GOTOWE. DO ZOBACZENIA NA WERNISAŻU!
PRZYJDZIESZ? JUŻ PRAWIE KONIEC.
Kitty, kiciu!
- Cześć. - Znalazłam cię.
- Chodźmy spróbować tteokguk. - Dobra.
Skarbie, zaczekaj.
Przepraszam. Padł mi telefon.
Potrzebowałam cię dzisiaj.
Ale najwyraźniej sprawy Kitty są dla ciebie ważniejsze ode mnie.
- Nie. To nie tak… - Chyba jednak.
Czekaj, Juliano.
- Smacznego. - Dziękuję.
O mój Boże.
- Ja pierwsza? - Proszę, oczywiście.
Jakie to dobre! Dzięki.
- A nie mówiłam? - Juliana!
Kitty.
Nie będzie powtórki pierwszej randki? Bo tamto…
Było niefajne.
Obiecuję. Nie będzie powtórki.
Ale ten weekend może pokazać nam, co mogłoby być.
A oczekiwania mam takie wysokie.
Bo cię lubię. I to bardzo.
Niech ci będzie.
Bora, to już ostatnie ciasteczko.
Masz dla mnie feedback?
Konstruktywną krytykę?
Nie.
Wiem, na treningu czasem mnie ponosi.
Ale nie rezygnuj przeze mnie.
Obiecuję, że wrzucę na luz.
Tak naprawdę wątpię po prostu, czy jestem dość dobry.
Serio, musisz tylko poćwiczyć.
Uruchomić pamięć mięśniową. Ciało samo zapamięta ruchy.
Przy odrobinie praktyki, każdy…
Ale masz piękny głos. Inaczej nie zgodziłabym się na ten duet.
To twoja siostra?
Tak. Nasz rodzinny słodziak.
Moim zdaniem niejedyny.
Spoko. Całkiem nieźle, prawda?
- Daj mi spokój. - Zaczekaj.
Chciałem cię za wszystko przeprosić.
To nie wymówka, ale byłem zdesperowany.
W międzynarodowej szkole trudno się wybić.
Co ty nie powiesz.
Mój ojciec biegł na 400 m przez płotki na Olimpiadzie w 1988.
Jeśli nie zdobędę przynajmniej stypendium do dobrej uczelni sportowej,
będę zerem.
Nie mam w rodzinie olimpijczyków.
- Ciesz się. - Ale mam lekarzy.
A oni są geniuszami i właśnie ratują ludzi na Filipinach.
Ja tymczasem nie mogę przeżyć, że dostałem tróję z biologii…
Więc rozumiem.
To, że czujesz się zerem.
Ale twoje zachowanie…
mnie zabolało.
Nie chodzi tylko o miejsce na zawodach…
ale o zabawę moimi uczuciami.
Wiem.
Jeśli chcesz, pogadam z trenerem.
Pewnie już i tak za późno.
Ale serio byś to zrobił?
Q! Cześć.
- Złapię cię później. - Liczę na to.
Wy się kłócicie czy może się…
- Katherine Song Covey! - Lubicie!
Mój pajęczy zmysł swatki wariuje.
Tylko nie leć z tym do Dae i Mina Ho.
Nie przepadają za Jinem.
Wiem o tym. Serio podkradał Minowi Ho kosmetyki?
- Serio. - Ale dlaczego?
- Dziwisz się? Na pewno były drogie. - Chodźmy się pakować.
Juliany nie ma. Jestem sama.
Wiem. Zaszyła się w studiu, bo mnie unika. I ciebie też.
Fajnie, że wpadłaś. Chcę już obejrzeć to nagranie.
Zaczekałaś na mnie?
Jasne. Przecież jesteśmy w tym razem. Chodź.
Cześć. Przed wami projekt Moje korzenie autorstwa Eve Song.
A prowadzącą jestem ja, Jina Lim!
Mama zawsze lubiła światło reflektorów.
Seojoon, trzymaj kamerę.
Ten projekt miał być o mnie. Powinienem być widoczny.
On jest o twojej roli w moim życiu.
Jestem dla ciebie kuzynem czy kamerzystą?
Czekaj. Seojoon to na pewno koreańskie imię Simona.
To głos Simona.
Brzmią jak dobrzy kumple.
Sprzeczajcie się później.
A więc co będzie się działo z Eve Hyejin Song za 40 lat?
No cóż. Liczę, że nadal będziemy się przyjaźnić.
Może zamieszkamy po sąsiedzku.
Eve wszystko wydaje na magazyny. Nigdy nie uzbiera na własny dom.
Zamieszkam z tobą i Haną, jeśli mnie posłuchasz i się z nią umówisz.
Byłaby z was świetna para.
Wracając do tematu, gdy kapsuła czasu zostanie otwarta,
będę po pięćdziesiątce.
Rany.
Będę utytułowaną dziennikarką,
będę miała dobrego i mądrego męża
oraz dzieci. Przynajmniej jedno.
Mam nadzieję, że dziewczynkę.
Mam też nadzieję, że uda mi się odwiedzić Koreę z mamą.
Chcę, żeby mi pokazała Bukjeon,
skąd pochodzi.
Może do tego czasu
pogodzi się ze swoją siostrą.
Jak myślisz, Seojoon?
Nie wiem. Tak długo próbujemy skłonić je do rozmowy.
I się nie poddamy!
Przyjechałam tu uzdrowić naszą rodzinę.
Dlaczego nie działa?
Ojej, Kitty.
W porządku?
Nie widziałam jeszcze nagrania mojej mamy w tym wieku.
W moim wieku.
Wiesz, ona brzmi zupełnie jak Margot.
Wygląda jak Lara Jean.
I…
Wtrącała się w nie swoje sprawy jak ty.
Po powrocie z nart
pojadę do Bukjeon i odnajdę swoją rodzinę.
Yuri.
Pojedziesz ze mną?
Oczywiście.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Co?
Covey, auta czekają. Chodź…
NA PODSTAWIE POSTACI JENNY HAN
Napisy: Kaja Olszewska