KISS, ESCOLA COREANA INDEPENDENTE DE SEÚL
Ai, perdoa.
Dilo moito ultimamente.
A cousa está tensa dende que o profesor Lee me escoitou
que Yuri e Juliana saen.
Xúroche que non sabía que Lee estaba alí. Foi un accidente.
Estragas vidas ata sen querer.
Síntoo, de verdade.
Si que te vexo arrepentida, si.
Non, é Praveena.
Non podía parar de pensar que a armara boa no club.
Por ignorala e obsesionarte con Yuri?
A ver, pero é que a vin moi desgustada.
Cousa que solucionaches.
Solucionei, co teu consello.
Un detalle sen importancia.
Praveena pode ser o meu primeiro bico.
Cunha rapaza. Non cres?
Teño cousas que facer antes da clase.
Nada, xa calo. Non marches. Remata os cereais.
Kitty, teño que marchar.
Fantástico.
Non creo que traballes esta fin de semana.
É Seollal.
Ós devanceiros non lles importará que comamos tteokguk un día antes.
Preocúpasme.
Pasas o día a traballar.
Aquí o pai son eu, como te vas preocupar por min?
Cando medraches tanto? Mira para ti!
Esta canción é boísima!
É algo vella, pero era das favoritas de túa nai.
Tes razón. Era a súa favorita.
Dáseche moi ben cantar, non?
Que alivio que saias niso a túa nai.
- Teño que marchar. - Veña, arrea.
- Hoxe volvo tarde á casa. - Moi ben.
Ei, Dae Kim!
Ola!
Que tal a volta á casa?
O cuarto é máis pequeno, pero todo ben.
- Que dixo teu pai por ires con túa nai? - Cabreouse, di que me poño da súa parte.
Pero boto de menos a resi.
Boto de menos a Juliana. E a… Kitty!
Ola!
Ola.
Yuri!
Falamos despois.
- Deica! - Chao, Kitty.
Ruliña, canto te botei de menos!
Polo menos non temos que agocharnos máis.
Algo bo tiña que ter non vivir xuntas.
Grazas a Deus.
Que, como vai a estrela da clase?
É cedo para tanto nepotismo, papá.
Falaba coa túa moza.
A quenlla.
Pídolle desculpas. De novo.
Non pasa nada. Encantoume.
Ó final vés esquiar comigo esta ponte?
Só ti e mais eu. Man a man nas pistas. De pequeno encantábache vir esquiar.
Ías con Joon Ho, non comigo.
De todos xeitos, teño plans con Stella.
Vaia, é unha mágoa desaproveitar o chalé da montaña. Unha vez máis.
Teu pai non celebra Seollal coa familia?
Os meus irmáns celébrano con cadansúa nai.
Joon Ho está de xira. Son o seu último recurso.
Semella que se está esforzando.
Nunca se sabe. Podería ser…
Unha tortura? Esquéceo.
Veña, rematemos xa con esta xuntanza.
Para celebrar o Aninovo Lunar,
decoraremos a escola ó xeito tradicional,
por exemplo, con bokjori.
Agora, a Srta. Miller,
membro do Comité Organizador do Festival,
daravos os detalles.
Un bokjori é unha ferramenta para coar a terra do arroz,
e no Seollal representa boa sorte para o vindeiro ano.
Grazas, Srta. Miller.
Coma sempre, o teu coñecemento da cultura coreana é admirable.
É unha honra.
Iso mesmo.
Ademais, coma tódolos anos,
abriremos a cápsula do tempo dos graduados hai 40 anos.
Estas cápsulas do tempo son a base do compromiso da KISS
coa conservación da súa historia.
Ou debería dicir da súa KISS-toria?
Así mesmo, documentan as experiencias dos nosos bolseiros Herdanza.
Coma miña nai!
Lamentablemente, este ano
non teremos cápsula do tempo, xa que o tempo e o orzamento dedicáronse
a uns fins menos académicos.
E aquí entro eu, xusto a tempo para non quedardes durmidos.
Invadido polo espírito do Seollal, tráiovos un agasallo.
Para celebrar o centro de artes,
organizarei un concurso de talentos ó final do semestre.
Quen gañe recibirá un premio en metálico.
Tes que participar si ou si. Cantas coma os anxos.
Á familia viríanlle ben os cartos.
Pero para min cantar só é unha afección.
Encárgome eu, bro, adestrareite. Representante e artista. Equipazo, meu.
E nin che vou cobrar comisión.
Pero cres que podería gañar?
Claro!
Veña, logo. Adiante!
Alex!
- Kitty! - Miña nai metería algo
nesa cápsula do tempo e axudaríame a coñecer a miña familia.
Xa, pero aínda van tardar uns cantos anos en abrir a cápsula de túa nai.
Entendo, pero non poderías facer unha excepción comigo?
Oxalá, pero meu pai está a cargo das cápsulas.
Daquela é imposible.
É. E teño que preparar a clase. Vémonos noutra, si?
Claro.
Como levas vivir con Kitty?
Ben, todo tranquilo.
Está que non caga con Praveena,
pareceríame ata lindo se non me cabrease tanto que nos expuxera.
Sei que non foi adrede, pero…
Pois a min estame gustando vivir con miña nai de novo.
Estamos a falar moito.
Tiñas razón, fixen ben en chamala.
Que?
Teño que contarche algo.
En realidade foi idea de Kitty, non miña.
Como? Que?
Sabía exactamente o que precisabas.
Supoño que me fixo sentir insegura, así que fixen pasar a idea por miña.
Síntoo moito.
Tanto me ten de quen fose a idea.
Non estás enfadada?
Non, claro que non.
Moi ben.
Daquela vas entrar sen máis e pedir a cápsula do tempo?
Xusto.
Que cara tes! Será a túa parte branca.
Aí está a túa rapaza.
- Ola, Kitty. Q. - Ola.
Que foi, Prav? Estás que o petas con ese topete.
Grazas, tío, literal.
Ides ó ximnasio?
Non, ós arquivos.
A ver se me deixan abrir a cápsula de miña nai.
Complicado. Fun asistente o semestre pasado.
Sen autorización non se accede ás cápsulas.
Se a queres, vas ter que roubala.
Kitty, lémbroche que tes antecedentes.
Axúdoche eu, coñezo a velliña dos arquivos.
Nin se decatará. Pan comido.
Que tal mañá ás nove da noite?
Cita confirmada.
Xenial.
- Vémonos, rapaces. - Deica.
Q!
As miñas zapatillas da sorte están cheas de pegamento!
Jin, creo que estás a proxectar.
Eu nunca iría contra un compañeiro de equipo.
Anda con ollo. Non sabes ata onde podo chegar.
Si que o sei, si.
E… podes caer moito máis baixo aínda.
Ola, que fas aínda aquí?
- Andas con Juliana? - Xa vou á casa.
E a ti que che pasa? Moi animada te vexo.
Cabe a posibilidade de que estea a planear roubar
a cápsula do tempo da clase das nosas nais.
Que? Pero ti de onde sacas esas ideas?
En realidade esta foi de Praveena.
Ímolo facer xuntas.
Dáme celos.
Como?
É como nos fixemos amigas o curso pasado.
Queres vir? Sempre vén ben ter máis vixilancia.
E estragarche a cita? Paso, grazas.
Pero apúntome á próxima.
Ei, todo ben?
Que fai aquí Eunice?
Creo que, para gañares o concurso, o mellor éche un dueto pop.
Para gañar con este público, precisas as tres emes.
Maxia sexual, mallas, máquina de fume
e… coreografía.
Eu conto tres emes e unha ce.
Ademais, non quero bailar.
Non pasa nada. É moi sinxelo, ves?
Un, dous e tres, catro e cinco, seis, sete, oito e un.
Non ves?
Sinxelo.
Tres, catro e cinco.
Seis… Non.
É así.
- Un, dous, tres, catro. - Un, dous, tres…
Non! Tanto non!
- E un… - Un, dous…
- Veña, ho. - Que?
Nada.
Un, dous e tres.
Non. Semellas un flamengo!
Non hai maneira.
Non é culpa miña que non aceptes a máis mínima crítica construtiva.
A ver, por que non lles contas a túa brillante idea?
Xa teño pensado o peche de ouro da vosa actuación.
Cando remate a canción, dáslle unha volta, agárrala e plántaslle un.
Como que lle plante un?
Refírome a isto…
Vaia.
Perfecto!
Nin o soñes.
Ten razón.
Tes un don natural, fillo.
Non vos distraio máis.
Só viña dicirche que Baek Jong Won quere cociñar no chalé esta finde.
Encántache o seu ramyun.
- O cociñeiro famoso? - Si, é amigo da familia.
Pénsao.
Si que se esforza teu pai.
Por onde iamos?
O que se ía era eu.
Perdoade, isto non é o meu.
Dae.
Tío.
Dae!
Que?
Ti. Non sei nin como fixeches para encoller o poliéster!
- Unha por outra non é pecado. - Por outra?
Xa me gañaras o posto.
Non sei a que pensas que xogamos, pero abonda.
Ó xogo da sedución.
Pois non me interesa.
Mi madriña, vas ter que cambiarte.
Bárbaro. Trouxeches forza bruta.
A forza bruta son eu?
Non te emociones. É que temos que chegar á balda de arriba.
Dae e Q non podían, así que…
Veña, achegádevos. Este é o plan.
Á velliña distráioa eu.
Canto tempo!
Señora Park! Como van indo os netos?
Moi ben. Merqueilles ás netas uns hanboks a xogo.
- Non me diga! A ver? - Onde as puxen?
A ver se por aquí…
Por que tomamos tantas molestias?
Porque miña nai veu aquí por unha parte da familia que non coñecía.
Se hai pistas na cápsula para saber quen son, debo telas.
Conmovedor.
Eu, persoalmente, eliminaría a metade da miña familia.
Talvez me equivoco,
pero teu pai costeou un programa de artes só para estar contigo.
Típico. Compensar ausencias cun xesto grandilocuente e vacuo.
Como convidarme a esquiar polo Seollal.
Pero queres arranxar as cousas?
Supoño, pero…
Estar a soas con el é estresante.
Sería diferente con máis familia, que é como debería ser o Seollal.
Ou mesmo unha persoa escandalosa e que fale sen parar, coma ti.
Como barreira.
Que che parecería?
Usarme de barreira?
Ti e o resto.
Sería máis divertido que pasar as vacacións soa.
E apoiariámoste se teu pai se pon pesado.
Profesor Lee, asegúrolle que coñezo o corredor 12…
- Estamos nel! Bule! - …coma a palma da man!
Por que berra?
Escóitoa perfectamente.
Moi ben.
- Non son tan vello como cre. - Non creo tal.
Ceo santo.
Aquí está.
Decoración festiva.
Atopouna de contado, ben feito!
Haberá que marchar.
Apúntese ó musical o ano que vén.
- Si? - Proxecta a voz que dá gusto.
Praveena salvounos e só é a nosa segunda cita.
Cita?
Ela engaiolou unha velliña
e ti estás aquí arrechegada ó máis guapo da escola.
Que si.
Só digo que moita cita non che é.
E se a traes esquiar?
Sería ir demasiado rápido.
Mi madriña, creo que é esa!
Pois tes razón.
Non quedes aí, vai por ela.
Usa as luviñas esas.
Para iso viñeches, meu.
Non o creo! Ó final funcionou!
Oxalá cho puidese agradecer.
Non é nada.
- Sabes esquiar? - Non, fago snowboard.
Queres vir esta finde ó chalé do pai de Min Ho?
Estasme convidando a pasar as vacacións co Kris Jenner coreano?
E non vou querer!
Xenial.
- Que nervios! - Ben.
Vaia.
A que andas?
Quero documentar a túa obra
antes da estrea desta obra mestra no Festival do Seollal.
Vai arrasar.
Teño moitísimas ganas de que a vexas rematada.
En primavera díxenche que me gustabas. Lémbraste?
Foi aquí.
Non podería esquecelo nin querendo.
Pero xa o sabía.
Se non que ía facer aquí Yuri Han entre materiais de arte?
Manchei de pintura o bolso novo de Loewe por culpa túa.
Ai, canto cho sinto.
LISTOS PARA A NEVE? MARCHAMOS Ó CHALÉ MOON TRALO FESTIVAL.
Que che parece?
Fin de semana na neve? Soa divertido.
Teño que ir a Daegu ver a miña tía con miña nai.
Xa. Moi ben.
- QUE NERVIOS! - XENIAL, COVEY. O RESTO VIDES?
Ó carallo. Vamos.
Que?
Veña, ho. Non dixen que si só porque vaia Kitty.
É que non pasa un minuto
sen que se meta Kitty facer das súas Kittyadas.
Kitty pode meterse onde queira,
menos nesta relación.
Que linda me es.
Yuri! Agarda.
Non vas crer o que atopei na cápsula do tempo.
"Proxecto Herdanza de Eve Song, dirixido por Jina Lim." Que?
Flipa. Estiven agardando para velo contigo.
E porque non atopo reprodutores VHS.
Sei dun sitio que os aluga,
pero teño a exposición de Juliana.
Podo ir eu soa.
Estás de broma? Estamos xuntas nisto.
Igualiño ca elas.
Vamos.
PRAVEENA: BOA SORTE CO VHS. VÉMONOS DESPOIS?
É aquí.
Vaia, está pechado.
Non! Pechou para sempre.
Espera, teñen un local novo en…
A túa cara dime que está lonxe.
Non está, non.
Pero é hora punta, así que arreando. Non imos volver coas mans baleiras.
- Vémola despois do festival. - Que faría sen ti?
Vou por un taxi.
Perfecto.
Juliana? Que cadro tan marabilloso.
Grazas.
Sodes ti e Yuri.
Somos.
Supoñíase que ía vir velo.
Tes moito talento.
Grazas.
YURI - TODO LISTO PARA A INAUGURACIÓN! VÉMONOS.
VAS VIR? ISTO CASE REMATOU. ONDE ESTÁS?
Kitty michiña.
- Ola. - Aquí estás.
Ven, vamos por un tteokguk.
Moi ben.
Espera, ruliña. Síntoo moito. Quedei sen batería.
Facíasme falla aquí pero, obviamente, estar con Kitty
era máis importante que estar comigo.
- Non entendes, é que… - Entendo, si.
Espera, Juliana.
Grazas.
Que marabilla!
- Próboo eu antes. - Toma, claro que si.
Está boísimo.
Grazas.
- Xa cho dixen. - Juliana. Agarda!
Kitty.
Esta finde non será coma a primeira cita, non? Porque…
Aí porteime fatal.
Prométoche que non será igual.
E esta finde poderiamos descubrir cara a onde vai o noso.
Teño as expectativas así de altas.
Porque me gustas. Moito.
Moi ben. Xenial.
Bora, ese é o último caramelo.
Vés con máis consellos?
Críticas construtivas?
Non, xa sei que me poño algo intensa nos ensaios.
Non deixes o concurso por min. Prométoche que me relaxarei, vale?
Sinceramente, non sei se son bo dabondo.
Sinceramente, tes que ensaiar máis.
É memoria muscular. Ensaias ata que o corpo o memoriza.
Se ensaias, non hai nada…
Pero tes unha voz incrible. Se non, non faría o dueto contigo.
É a túa irmá?
É. É a que saíu linda da familia.
Eu diría que non é a única.
Veña.
Bastante ben. Craveina, non?
Veña, ho.
Agarda, mira, só quería pedirche perdón por todo.
Estaba desesperado por gañar, non é escusa,
pero é máis difícil que te elixan nunha escola internacional.
Non me digas!
Meu pai correu os 400 valos para Corea do Sur nas olimpíadas do 88,
e se non consigo como mínimo unha bolsa nunha escola de primeiro nivel,
serei un fracaso.
- Eu non teño olímpicos na familia. - Sorte que tes.
Pero teño doutores,
e están nas Filipinas salvando vidas e sendo xenios.
E eu, mentres tanto, sigo sen recuperar bioloxía do semestre pasado…
Enténdoo.
O de ser un fracaso.
Pero o que fixeches…
doeume de veras.
Non só o de quitarme o posto nas rexionais, senón…
xogar coas miñas emocións para sabotarme.
Seino.
Se queres, falo co adestrador Alex.
Xa é tarde para iso.
Pero farías iso por min?
Q!
Ola!
Falamos despois.
Iso espero.
Só falabades? Ou outra palabra que comeza por efe?
- Katherine Song Covey! - Refírome a flirtear!
Activóuseme o sentido arácnido celestino.
Xa, pois non llelo contes a Dae e Min Ho.
Non son precisamente admiradores de Jin.
Seino. Roubáballe os produtos do pelo a Min Ho? En serio?
- Roubaba. - Pero por que?
Quen non o faría? Deben ser caros.
Temos que facer as maletas.
Ola. Juliana non está. Estou soa.
Seino. Foise agochar no estudio de arte para evitarme a min. E a ti.
Alédame que viñeras. Morro de ganas de ver a cinta.
Non a viches sen min?
Non, como dixeches, estamos xuntas nisto. Ven.
Ola! Dámosvos a benvida ó proxecto Herdanza de Eve Song.
Presentado por min, Jina Lim!
Miña nai e o seu afán de protagonismo…
Toma, Seojoon. Colle a cámara.
Pero o proxecto non vai de min? Debería saír eu.
Vai do teu papel na miña vida, Seojoon.
E que papel é ese? Son teu curmán ou só o cámara?
Para aí, seguro que Seojoon é o nome de Simon en coreano.
O que fala é Simon.
Parece que se levan moi ben.
Discutide noutro momento.
A ver, onde estará Eve Hyejin Song en 40 anos?
Pois espero que ti e mais eu sigamos a ser amigas.
Ó mellor ata somos veciñas.
Eve gástao todo en revistas.
Nunca vai aforrar para mercar unha casa.
Podo mudarme contigo e Hana se me fas caso e lle pides saír.
Fariades unha parella perfecta.
En fin, cando se abra esta cápsula do tempo,
eu terei uns cincuenta anos.
Vaia.
Serei unha xornalista galardoada,
casarei con alguén intelixente e amable
e teremos fillos. Polo menos un.
Espero que filla.
E espero visitar Corea con miña nai.
Quero que me ensine Bukjeon.
É onde naceu.
Talvez nese momento
xa volva falarse coa irmá.
Ti que pensas, Seojoon?
Non sei, Eve. Levamos meses intentado que falen.
E non pensamos rendernos aínda.
Vin aquí para sandar a familia.
Por que non funciona?
Ai, Kitty.
Estás ben?
Nunca vira un vídeo de miña nai con esta idade.
Coa miña idade.
Soa igualiña a Margot.
E é cuspidiña a Lara Jean.
E ela…
Era unha entremetida, coma ti.
Cando volva de esquiar,
penso ir a Bukjeon e atopar a miña familia.
Yuri.
Virás comigo?
Claro que si.
Sempre podes contar comigo.
Que?
Covey, chegaron os coches. Vamos.
Subtítulos: Abraham Díaz López