Końcówka semestru była pełna dramatów.
Nie tak miała wyglądać.
Ale zerwałam z Dae, zakochałam się w Yuri
i wyleciałam z KISS.
Myślałam, że nie wrócę już do Seulu,
ale minął miesiąc i oto jestem z powrotem.
M – DOTARŁAŚ?
JADĘ NA KAMPUS
L – BĘDZIE DOBRZE!
BUZIAKI.
Nie przypuszczałam, że Yuri załatwi mi ponowne przyjęcie.
Ale skoro dostałam drugą szansę, nie zamierzam jej zmarnować.
To nowy semestr i chcę go wykorzystać jak najlepiej.
- Kitty! - Alex!
Cześć!
Panie profesorze.
A właściwie dyrektorze. Gratuluję.
Pani Lim zrezygnowała z powodu skandali.
- Dzięki. - O których coś wiesz.
Z pewnością w tym semestrze wykażesz się większą roztropnością.
Oczywiście. Na 100%.
Zakopię się w książkach z dala od kłopotów.
- Będę wzorową uczennicą. - No nie! Królowa chaosu!
- Jak dobrze cię widzieć! - Ciebie też!
A także powiedzieć ci, jak poważnie w tym semestrze traktuję naukę.
No tak. Wiadomo! Cały czas to mówię.
- Halo? - Cześć!
Na zwrot depozytu jest zdecydowanie za późno.
- Mamy tyle do obgadania… - Tata jest trochę zestresowany.
Spędziłem u niego całe ferie.
Przypominamy kumpli z jakiejś pokręconej komedii.
- On… - Alex!
Już idę! Muszę lecieć.
Super, że wróciłaś.
Dzięki. Też się cieszę.
- Dobra, to chodźmy. - Tak!
WITAJCIE W WIOSENNYM SEMESTRZE
Miałam spytać Lee o tego Simona z listu mamy.
- Masz na to cały semestr. - Zmarnowałam dość czasu.
W domu zasypali mnie pytaniami.
Lara Jean, Margot, nawet Peter, który właściwie u nas zamieszkał,
wszyscy dopytywali o moją mamę, naukę koreańskiego…
A do mnie dotarło wtedy, że niczego się nie dowiedziałam.
Niczego istotnego.
Do tego prawie wyleciałam, a mój koreański leży.
W tym semestrze będę Kitty 2.0.
Mam własny pokój i będę singielką.
Szkoda wyrzekać się miłości, gdy odkryłaś, że jesteś bi.
Nie mówię, że zostanę mniszką. Chcę zacząć umawiać się z dziewczynami.
Tyle że z kimś spoza mojej paczki.
To zmniejszy ryzyko dramatów.
Naprawdę skreśliłaś Yuri? To dzięki niej przyjęli cię z powrotem.
Za namową Laury Jean napisałam do niej list pożegnalny.
Mam go ze sobą i będę czytać, gdy tylko poczuję,
że wpadam w dawne przyzwyczajenia.
Możesz taki napisać do Floriana.
Zapomniałem o nim,
gdy okazał się nieuczciwym kretynem i prawie pozbawił Dae stypendium.
Dobrze, że go wsypałeś.
Nie chciałem tylko, by zrobili dochodzenie,
przez które wyleciała masa ludzi.
Też jestem królową chaosu.
Patrz. Są chłopaki.
Dae! Min Ho!
Kitty, chyba się w tobie zakochałem.
Trochę.
Albo mocno.
Słucham?
Jesteś we mnie zakochany? Od kiedy?
Nie wiem. To się jakoś samo stało.
Jak? Przecież cię wkurzam.
Zgadza się.
To mnie w tobie najbardziej rozczula.
Czegoś tu nie…
To żart? Wkręcasz mnie?
Nic z tych rzeczy.
Od jakiegoś czasu coś do ciebie czuję.
Nie mówiłem nic ze względu na Dae, ale…
- Kiedy zerwaliście… - Dosłownie pół godziny temu.
Wiem.
To zbyt skomplikowane.
Przepraszam cię.
Zapomnij o tym.
Nie…
- A ty dokąd? - Do pierwszej klasy.
No tak. Zapomniałam wspomnieć o dramacie z Min Ho.
Co ci jest?
Dziwne. O co chodziło?
Pewnie nas nie widzieli.
Totalnie widzieli.
Idę obczaić pokój. Widzimy się na apelu.
- Dzięki. - Dasz radę?
- Tak. Pa. - Pa.
Co się stało?
Chciałem się przywitać.
Głupio mi przed Kitty przez to, jak się zachowałem na lotnisku.
Mogłem jej więcej nie zobaczyć.
Pogadamy o tym później?
Chodźmy do akademika. Odzwyczaiłem się od tego chłodu.
Wracam z Los Angeles.
Mamy kawę dla Q.
Odgrzeje ją sobie.
Zawsze mówisz, że odgrzewanie narusza integralność latte.
Urocze.
Mówiłam poważnie.
Kitty 2.0 zaczyna nowy semestr bez dramatów i miłosnego zamieszania.
Kitty, tak się stęskniłam!
Ja też.
Całe ferie o tobie myślałam. Tak się cieszyłam, że wracasz.
Ja też. Wszystko dzięki tobie.
A teraz jeszcze będziemy razem mieszkać?
Co? Miałam być w jedynce. To jakiś błąd.
Nie błąd, tylko przeznaczenie.
Jakie przeznaczenie?
Cześć. Jestem Juliana.
Miło cię poznać. To dzięki tobie znów jesteśmy razem.
Uwierzyłabyś w to? Wszystkie trzy razem mieszkamy.
Istne spełnienie marzeń.
Raczej najgorszy koszmar.
Bo uczucie do Yuri wcale mi nie przeszło.
Rany! To…
Zupełnie się nie…
Kitty chyba zaniemówiła.
Czyli mieszkasz w akademiku?
Podjęłam decyzję niedawno. Musiałam się wyrwać od rodziców.
Nie jest tam za przyjemnie.
- Rozwodzą się. - Naprawdę? Tak mi przykro.
Spoko. Powinni byli to zrobić wiele lat temu.
Mama jest teraz w Tajlandii.
Zaszyła się w jakimś spa i przechodzi odnowę.
Pogadajmy o tym, jak super będzie razem mieszkać!
Nareszcie będziecie mogły się poznać.
Nie przeżyję z nimi całego semestru.
- Umrę jak nic. - Jest tu kto?
Cześć. Jestem Stella Cho.
Chwileczkę.
Moja stara szkoła była 12 razy mniejsza.
Czwarta współlokatorka?
Jestem Juliana, a to moja dziewczyna, Yuri.
Pozwolili wam mieszkać razem?
Tylko dlatego, że o nas nie wiedzą.
Krążą też plotki, że mają co wieczór sprawdzać pokoje,
więc musimy bardzo uważać.
Nie pisnę ani słówka.
- Kitty. Możesz być obok mnie. - Super.
Pokazałybyście mi sekretariat?
- Muszę się zapisać… - Ja ci pokażę.
Chodźmy od razu, bo trafisz do najgorszych nauczycieli.
Czekajcie.
Wybieramy się dziś większą paczką na kolację. Ja stawiam.
Przyjdziecie? O 19.
Serio pytasz? Pewnie, że tak!
Cholerka! Chciałabym, ale obiecałam siostrom, że się zdzwonimy
i wszystko im opowiem, więc…
W Portland nie będzie środek nocy?
Faktycznie. Będzie.
Słuszna uwaga.
W takim razie przyjdę!
Chodźmy już.
- Bardzo ci dziękuję… - Przyjdą.
Min Ho, przesyłka do ciebie.
Pewnie od mamy. Tak się o mnie troszczy.
A nie. To od taty.
Mama nigdy by nie zapomniała, że mam wrażliwą skórę.
W tych kremach są same parabeny.
No tak. Twój tata dołączył też list.
Odzywa się tylko w potrzebie.
Pewnie wkurzył najnowszą żonę
i mam mu poprawić PR historyjką o szczęśliwej rodzince.
Częstuj się.
Kitty zostawiła ciepłe skarpety.
Nie mów, że będziesz je wąchał.
Spadaj. Po prostu…
Chcę być kumplem Kitty, ale jeszcze się z niej nie wyleczyłem.
Widziałeś? Usłyszał, że mówię o Kitty, i zamknął się w pokoju.
Od rana jest jakiś dziwny.
To pewnie moja wina.
Pamiętasz, jak przed feriami
groziłem, że go zabiję, bo myślałem, że się w niej zakochał?
Racja. Tak było.
- Ale nie mówiłeś poważnie. - Wiadomo, że nie.
Przeprosiłem go i twierdzi, że nic się nie stało.
Ale najwyraźniej…
Jest mu niezręcznie, a ja się czuję jak idiota.
Matko. Ta szkoła jest taka onieśmielająca.
Pepper Pike w Ohio to był inny świat.
Yuri i Juliana są mega miłe. Dobrze się znacie?
Tak bym tego nie nazwała.
Raczej… W sumie nie wiem jak.
Ale dość o mnie. Jak trafiłaś do KISS?
W ramach wymiany, przez kościół.
Super mieszkać z Amerykanką koreańskiego pochodzenia.
- Dzięki za pomoc. - Spoko. Jesteśmy.
Będę tu na ciebie czekać. Muszę tylko coś szybko załatwić.
Zaszła pomyłka.
Chciałam jedynkę.
To nie pomyłka.
Opłaty za akademik wzrosły, bo zmniejszyły się wpływy z czesnego.
Po skandalu ze ściąganiem szkoła straciła wielu uczniów.
Twoje stypendium nie pokrywa nowej stawki.
Czy mogę w takim razie zamienić pokój i mieć inne współlokatorki?
Yuri Han. Nie przyjaźnicie się?
Przyjaźnimy. I właśnie w tym problem.
Jeśli mam się skupić na nauce,
koleżanka za ścianą będzie mnie rozpraszać.
Skoro tak, zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję! Mogę pana przytulić?
Wykluczone.
Jasne. Oczywiście.
Skoro już tu jestem, mogę zapytać o jedną rzecz?
Byle tylko jedną.
Moja mama, Eve,
podobno spotykała się z niejakim Simonem, gdy była uczennicą tej szkoły.
Pamięta go pan może?
Nie znałem twojej mamy zbyt dobrze.
I…
nie pamiętam żadnego Simona.
Może to za nim przyjechała do Seulu.
- Jej rodzice go nie lubili. - Co takiego?
Pamiętam, że nie chcieli, by wyjechała do Korei.
Zwłaszcza jej mama.
Moja mama była bardzo związana z rodzicami. To nie pasuje.
Powinnam zadzwonić do babci.
Tato! Zostało dziesięć minut do apelu.
Miałeś mi przypomnieć kwadrans przed.
Powiedziałeś dziesięć minut…
Kwadrans.
To nasza aula.
Yuri i Juliana zajęły nam miejsca.
A może usiądziemy tutaj, obok mojej innej dobrej koleżanki.
Oto moja koleżanka…
Praveena. Miło cię poznać.
Praveena! No coś ty? Przecież się znamy.
W takim razie jestem Kitty.
To Stella.
Cześć. Jestem nowa.
Cześć.
A więc unikasz tamtych dziewczyn.
Była jakaś wielka kłótnia?
Kto zawinił?
Jeśli biorę udział w spisku, chcę wiedzieć w jakim.
Jestem też wścibska.
- Czyli dobrze to wymawiam. - Chyba nie zawsze.
Choć przyznam, że robisz…
Ale mówi się „dżoa”.
Że co?
Czy to nie twój…
Tata?
Tak.
Widzimy się w środku?
Jasne.
Tak.
Tato?
Min Ho.
Wieki cię nie widziałem. Chodź się przytulić.
Co tutaj robisz? Miałeś być w trasie.
Skończyliśmy wcześniej. Okazało się, że mój support, Dark Star,
umawiał się z obiema twoimi siostrami.
Postanowiłem więc rozkręcić nowy biznes.
Finansuję w twojej szkole program artystyczny.
Ochrzczą moim imieniem budynek.
Jesteś nowym sponsorem?
Zgadza się.
I daje mi to okazję zbliżenia się do ulubionego syna.
Tym synem jest Joon Ho.
Twoja piosenka Ulubiony syn jest o nim.
Swoboda twórcza.
Idź do środka. Zaraz zaczynamy show.
Niech wszyscy uczniowie usiądą. Zaraz zaczynamy.
POWRÓT DO TRADYCJI!
Dziękuję.
Drodzy uczniowie, wykładowcy, szanowna rado nadzorcza.
Zaczynamy wiosenny semestr w Niezależnej Koreańskiej Szkole w Seulu.
- Jak wiecie… - Hej.
- Cześć. - Dae świruje.
Uważa, że Min Ho dziwnie się zachowuje
i że to jego wina, bo oskarżył go, że się w tobie buja.
Dae wie, że Mina Ho i mnie nic nie łączy.
Owszem, ale nadal coś do ciebie czuje.
Ledwo co z nim zerwałaś.
Od razu mu nie przejdzie.
Wybacz, że pokrzyżowałem ci plan semestru bez dramatów.
To nie jest najgorsze.
Wiesz, z kim mieszkam? Z Yuri i Julianą.
Właśnie.
Przechodzimy do punktu czwartego.
Kontrola pokoi w akademikach przed ciszą nocną.
Jesteście gotowi, uczniowie KISS?
A to jest tata Mina Ho.
Największy menadżer talentów w całej Azji.
Nazywają go koreańską wersją Kris Jenner.
- Przestań. Serio? - O tak.
Ta dziewczyna jest spoza twojej paczki.
Panie Moon, nie tak się umawialiśmy.
Panie i panowie, czas wystartować w kosmos i…
Wylądować wśród gwiazd!
Mam dla was ogłoszenie.
Moon Management otwiera w KISS program sztuk scenicznych,
którego pozazdrości wam cały świat.
Kto wie? Może jedno z was zostanie moją nową gwiazdą!
Proszę o spokój.
Spokój!
Ten dzień był niesamowity.
Apel był niesamowity.
A teraz Yuri stawia nam kolację? Wszystko tu jest niesamowite.
JEST INNY POKÓJ. NADAL CHCESZ ZAMIENIĆ?
Kitty?
No tak, wiem.
Kitty!
Dae!
Jak miło cię widzieć!
Nie udało nam się wcześniej pogadać.
Zrobiłabyś coś dla mnie?
- No pewnie. - Pogadasz z Minem Ho?
Wkurza się, bo jego tata tu jest,
ale chyba też trochę przeze mnie.
Mój zarzut wobec niego był kretyński.
Boję się, że zniszczyłem waszą przyjaźń.
Pogadam z nim.
Dzięki.
Min Ho!
Szukałam cię, kiedy wylądowaliśmy i…
Zwinąłem się.
- Nie sądziłem, że będziesz chciała… - Wiem.
Ale lepiej oczyścić atmosferę, żeby nie było dziwnie,
bo teraz ewidentnie jest.
Dae się za wszystko obwinia, ponieważ…
Nadal coś do ciebie czuje.
Poza tym
przykro mi, jeśli moja odmowa sprawiła ci przykrość.
- Nie chcę być niewrażliwa… - Czekaj.
Kitty, spokojnie. Miałaś rację.
To nie była miłość. No przecież, że nie.
Zwyczajnie się zadurzyłem.
Już mi przeszło. Bardzo szybko zresztą.
Nic takiego.
Rozumiem.
Co? To chyba dobrze.
Oczywiście, że tak. To mi zdecydowanie ułatwia życie.
Totalnie. Co za ulga.
- Ale uśmiechnęłaś się. - Co?
W samolocie gdy ci wszystko powiedziałem,
uśmiechnęłaś się.
Zrobiłabyś to, gdybyś zupełnie nic nie poczuła?
Pamięć płata ci figle.
To nie był uśmiech.
Raczej grymas.
Zrobiło mi się niezręcznie.
Bo nigdy w życiu nie myślałam o tobie w ten sposób.
Ale uśmiechnęłaś się, gdy tak o mnie pomyślałaś.
To był grymas.
A więc jakiejś części ciebie,
choćby maleńkiej,
spodobała się ta myśl.
Uważaj sobie, co chcesz. Mnie to nie obchodzi.
Nie chcemy zranić Dae i nic więcej się nie liczy.
Hej, nasz stolik jest gotowy.
Wszystko w porządku?
Tak. Właśnie mówiłem Covey,
jak fajnie będzie nie słyszeć co noc jej chrapania.
A ja, że fajnie będzie nie krztusić się jego wodą kolońską.
Jasne.
Wszystko wróciło do normy.
Czy królowa chaosu zrzekła się korony?
Mam taką nadzieję.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Kitty. Prawie całe ferie milczałaś,
a potem zmyłaś się z akademika zaraz po przyjściu.
Rzeczywiście chciałam ci coś powiedzieć,
ale nie wiedziałam jak.
Krótko przed feriami odkryłam,
że jestem bi.
Co?
To wspaniale. Bardzo się cieszę.
Czekaj, to przeze mnie?
W sensie, czy cię zainspirowałam?
Tak. Zdecydowanie.
W takim razie pamiętaj, że masz we mnie oparcie.
A ja potrzebuję oparcia w tobie.
Nie chcę się narzucać. Masz dziewczynę.
Nadal potrzebuję kumpeli.
W ferie, kiedy się ujawniłam, tata był dla mnie okropny.
Tak mi przykro.
- Wspierajmy się, dobra? - Dobrze.
Cześć.
Dzięki za przyjście. Liczę, że mieliście udane ferie.
Szczerze mówiąc, moje były takie sobie.
Ale jakoś je wytrzymałam, bo wiem,
że to nieważne, jak popaprana jest moja rodzina,
a potrafi być bardzo popaprana…
Mam jeszcze drugą.
W zeszłym semestrze stworzyłam własną rodzinkę tutaj.
A więc zaprosiłam was dziś po to,
by wam wszystkim podziękować.
- Zdrówko! - Zdrowie!
ZMIENIŁAM ZDANIE. ZOSTANĘ W AKTUALNYM POKOJU.
Dam radę. Mogę przyjaźnić się z Yuri bez względu na to, co do niej czuję.
To był dzień pełen wrażeń.
Naprawdę? Opowiadaj.
Zawsze gdy tu jestem, czuję się bliżej mamy.
Wiem. To cudownie.
Ale…
dowiedziałam się o niej czegoś.
A raczej coś usłyszałam.
Babciu, byłaś przeciwna temu, by mama wyjechała do Korei?
Co takiego?
Czy mama przyjechała tu wbrew twojej woli za chłopakiem?
O imieniu Simon?
Muszę kończyć. Nie mam teraz czasu.
- Zdzwonimy się później. - Ale…
No dobra. Moja babcia właśnie pierwszy raz w życiu rzuciła mi słuchawką.
Coś się ewidentnie musiało wydarzyć.
I ustalę co.
Moje priorytety na ten semestr są jasne.
Wyleczę się z uczucia do Yuri
i dowiem się w końcu, kim naprawdę była moja mama.
Kitty?
Cześć. Co tam?
Widziałam, że rozmawiałaś dziś z Minem Ho.
Kumplujecie się?
Tak.
Bo wiesz, wpadł mi w oko.
Dobrze mi się z nim gadało przy kolacji i chcę się z nim umówić.
Rany. Naprawdę?
Super!
Napisz do niego. Zdecydowany ruch mu się spodoba.
Wysyłam ci jego numer.
Dzięki, Kitty.
Jeszcze jedno. Czuję, że się zaprzyjaźnimy.
Ja też.
MAMA I TATA ESTHER, MARTWIMY SIĘ.
WRÓĆ. NIE MUSISZ TEGO ROBIĆ.
Esther, to ty?
Powiem to ostatni raz. Jestem Stella.
Esther już nie istnieje.
I tak, muszę to zrobić.
Wezmę to, co mi się należy.
Dajcie mi spokój.
Napisy: Kaja Olszewska