O último semestre rematou ata o tope de drama.
Non esperaba que fose así,
pero Dae e eu rompemos, namorei de Yuri,
e botáronme da KISS.
Ó marchar no inverno, non contaba volver,
pero tras un mes, aquí estou de volta en Seúl.
IRMÁS SONG M: CHEGACHES?
DE CAMIÑO Ó CAMPUS.
L: VAS ARRASAR!
BICOS.
Non imaxinaba a Yuri movendo os fíos con súa nai para volver aceptarme,
pero agora teño unha segunda oportunidade e non quero estragala.
Teño todo un semestre por diante e penso aproveitalo.
KISS BENVIDOS
- Kitty! - Alex!
Ola!
Profesor Lee!
Ou debería dicir director Lee? Parabéns.
A directora Lim dimitiu debido ós últimos escándalos.
- Grazas. - Moitos seus, Srta. Covey.
Asumo que este semestre regresará á KISS con máis consideración e cautela.
Abofé. Absolutamente. 100 %.
Rillarei nos libros, serei unha santiña, a mellor da clase.
Manda carallo! A miña raíña do caos!
- Tío, canto me aleda verte! - E a min!
Tamén me aleda comunicarche a rigorosidade coa que estudarei este curso.
Claro. Obvio! Íache dicir o mesmo, literal.
- Diga? - Ola!
Claro que non, é moi tarde para reembolsos.
Teño tanto que contar!
Meu pai anda algo estresado.
Pasei as vacacións con el.
Évos coma nestas comedias ridículas de colegas.
- Na casa… - Alex!
Si, xa vou! Marcho.
E alédame que volveras!
Grazas. A min tamén.
- Veña, tes que prepararte. - Si!
BENVIDOS Ó SEMESTRE DE PRIMAVERA
Merda, quería preguntarlle a Lee polo Simon das cartas.
- Tes todo o semestre. - Non quero perder máis tempo.
Na casa preguntáronme de todo.
Lara Jean, Margot e ata Peter,
que basicamente se nos acopla nas vacacións.
Querían saber que descubrín de mamá e se aprendín coreano.
E deime conta de que non descubrín nada dela.
Nada importante.
E case suspendo todo. Escribo coma o cu.
Así que este semestre serei Kitty 2.0.
Soa no cuarto. Soa no amor.
É unha mágoa renegares do amor xusto ó descubrir que es bi.
Tampouco dixen que vaia ser unha monxa.
Quero quedar con algunha rapaza,
pero mellor fóra do grupo de amigos.
Así evito dramas.
E vas superar tan axiña a Yuri? A ver, grazas a ela volviches á KISS.
Lara Jean díxome que me despida por carta, coma ela cos rapaces dos que namorou.
E trouxen a carta para revisala por se caio de novo en malas costumes.
Poderíaslle escribir unha a Florian.
Florian púxome moi fácil superalo
sendo un imbécil tramposo que case lle custa a bolsa a Dae.
Fixeches ben en delatalo.
Pero non quería que investigaran tanto. Expulsaron a moitos alumnos.
Sómosche unhas raíñas do caos.
Mira. Aí están os rapaces.
Dae! Min Ho!
Kitty, creo que namorei de ti.
Un chisco.
Ou moito.
Perdoa, que?
Estás namorado de min? Dende cando?
Non sei. Pasou sen máis.
E iso? Parézoche insoportable.
É que o es.
Unha das túas calidades máis cativadoras.
É que non…
É broma? Onde está a cámara?
Non é broma.
É de tolos, pero levo un tempo sentíndome así.
Non pensaba dicir nada por Dae, pero…
Cando dixeches que romperades…
En plan, hai media hora?
Si, xa o sei.
É demasiado complicado.
Kitty, perdoa.
Esquéceo.
Non, eu…
- A onde vas? - Volvo a primeira clase.
Pois si. Pasáraseme comentar ese dramiña con Min Ho.
Que?
Que raro, non? A que veu iso?
Nada, será que non nos viron.
Claro que nos viron.
Vou ver o novo cuarto. Véxote na xuntanza.
- Grazas. - Podes?
- Podo. Chao. - Deica.
Ei, que che pasa?
Só ía saudar.
Amólame moito como deixei as cousas con Kitty no aeroporto.
Puido ser a última vez que a vía.
Xa falaremos diso. Agora quero volver ó cuarto.
Non me acostumo ó frío este. É que veño dos Ánxeles, sabes?
Pero isto é para Q.
Xa o quentará despois.
Sempre dis que requentalo arruína a integridade do latte.
Es moito.
Falaba en serio con Q.
Kitty 2.0 está lista para un novo semestre,
sen dramas nin sarillos amorosos.
Kitty, canto te botei de menos!
Eu tamén te botei de menos.
Pasei as vacacións pensando en ti. Que emoción que volvas!
Xa, e sei que todo foi grazas a ti.
E aínda por riba imos vivir xuntas!
Que? Elixín unha individual. Debe haber algún erro.
Non hai erro ningún. É o destino.
Que falas aí de destino?
Ola, Kitty. Son Juliana.
Encantada de coñecer por fin a moza que nos reuniu.
É incrible. E agora compartimos cuarto as tres.
Un soño feito realidade.
Máis ben o meu peor pesadelo, porque non superei a Yuri.
Nin de broma.
Vaia! É que…
Eu non… Vaia!
Quedou sen palabras.
Ías vivir na resi este semestre?
Decisión de última hora. Tiña que fuxir da casa dos meus pais.
Moita mala vibra.
Van divorciarse.
Que? Yuri, síntoo.
Tranquila. Deberon divorciarse hai anos.
Miña nai vai en Tailandia, sen móbil, nun centro de benestar, rexuvenecendo.
Pero o importante é o ben que o imos pasar xuntas!
Teño moitas ganas de que vos coñezades.
Eu así non sobrevivo un semestre enteiro.
- É que morro, en serio. - Ola?
Ola. Son Stella. Stella Cho.
Dádeme un segundiño.
Isto é 12 veces máis grande cá miña escola.
E ti has ser a cuarta compañeira.
Son Juliana e ela é a miña moza, Yuri.
Vaia. Déixanvos vivir xuntas?
Non o saben. Se non, claro que non nos deixaban.
E agora disque van comezar a revisar os cuartos tódalas noites.
Temos que andar con moito ollo.
Eu non darei nin chío.
- Eu son Kitty. Podemos compartir liteira. - Xenial!
E podedes dicirme onde queda a administración?
- Teño que rexistrarme… - Lévote eu.
Como non bulas, quedas cos peores profesores. Vamos.
Un momento. Antes de irvos,
que saibades que esta noite convido a todos a unha grellada.
- Apuntádesvos? Ás 19:00. - En serio? Claro que me apunto!
Recoiro! Oxalá, pero quedei en facer videochamada coas miñas irmás
para contarlles como foi a volta…
Non serán as 02:00 en Portland?
Pois si, serán, si.
Ben visto.
Daquela apúntome!
Veña, marchamos.
- Grazas por ensinarme… - Apúntanse.
Min Ho, chegouche un paquete.
Ha ser de miña nai. Que atenta che me é.
Pois non. É de meu pai.
Miña nai ben sabe que a miña pel non atura nada químico.
Estas cremas hidratantes están cheas de parabenos.
Xa. E tamén che escribiu unha nota.
Só me fala cando quere algo.
Amolaría a súa última muller
e quererá que vaia con eles e finxa ser unha familia feliz.
Queda con todo.
Kitty deixou aquí os calcetíns cómodos.
Non te vas poñer a cheiralos, ou?
Cala, ho. É que…
Alédame que volvera e quero que sexamos amigos, pero…
Aínda non a superei.
Acabas de velo?
Falei de Kitty e meteuse no cuarto. Está moi raro dende que a vimos pola mañá.
Supoño que é culpa miña.
Lembras que antes das vacacións
ameacei con matalo porque pensei que namorara de Kitty?
Lembro. Si que o ameazaches, si.
Non ía en serio.
Obvio que non ía en serio.
Pedinlle perdón e sempre di que non pasa nada,
pero está claro que…
El séntese incómodo e eu síntome parvo.
Miña nai querida! Este sitio impresiona.
Seúl non é para nada coma Pepper Pike, Ohio.
Pero Yuri e Juliana parecen simpáticas. Sodes moi amigas?
Non tanto.
Máis ben… Non sei nin como definilo.
Pero fálame de ti, como acabaches na KISS?
É un intercambio da miña igrexa.
Encántame compartir cuarto con outra coreoamericana.
- Grazas por guiarme. - Claro. Xa chegamos.
Vémonos aquí despois. Teño que encargarme dunha cousiña.
Houbo un erro.
Pedín un cuarto individual.
Non houbo erro ningún.
As taxas de pensión completa subiron por mor duns déficits imprevistos.
Moitos pais retiraron os fillos da KISS polo escándalo dos exames.
A súa bolsa xa non cobre un cuarto individual.
E non hai xeito de estar noutro cuarto? Con outras compañeiras?
Yuri Han. Non é amiga súa?
É, e velaí está o problema.
Se quero centrarme nos estudos,
vivir cunha amiga sería unha enorme distracción.
En fin, visto dese xeito, verei que podo facer.
Mi madriña, grazas! Podo abrazalo?
- Por suposto que non. - Non, claro.
E xa que estou aquí, podo preguntarlle outra cousa?
Se só é outra…
Miña nai, Eve,
seica tivo un mozo, Simon, cando estudou aquí.
Lémbrase del?
Súa nai e mais eu non eramos moi achegados.
E…
Non lembro Simon ningún.
Sería o mozo polo que veu ata Seúl.
O que non aprobaban seus pais.
Como di?
Lembro que seus pais non querían que viñera a Corea.
Especialmente a nai.
Miña nai levábase ben con seus pais. Non me cadra.
Debería chamar a avoa.
Papá! Quedan dez minutos para a xuntanza.
Pedín que me avisases cando quedasen 15!
Dixeches dez. Pensei que…
Non tal. Dixen 15.
E aquí tes o auditorio.
Ai, mira, Yuri e Juliana gardáronnos un sitio.
Ou poderiamos sentar aquí con esta boa amiga miña.
Esta é a miña amiga…
Praveena. Encantada.
Praveena! Que graciosa. Xa nos coñecemos.
É coma se eu digo… "Son Kitty."
Ela é Stella.
Ola. Son nova.
Ola.
É obvio que estás a evitar a esas dúas.
A ver, que pasou? Pelexastes?
De quen foi a culpa?
Se me involucras no teu complot, preciso datos.
E vaime a rexouba.
- Entón díxeno ben. - Non sempre, non che sei.
Pero diría que estabas…
Daquela dise joah.
Perdoa, e este?
Non é…?
Meu pai.
É.
Vémonos dentro?
Soa ben.
Veña.
Papá?
O meu Min Ho.
Canto tempo! Dálle unha aperta a teu pai.
Que fas ti aquí? Non estabas de xira?
Non durou moito. As túas medio irmás, Su-Jin e Bianca,
descubriron que saían á vez con Dark Star, o meu abreconcertos.
Así que decidín buscar un negocio novo.
Sóache o programa de artes que financiarei para salvar a escola?
Vanlle poñer o meu nome a un edificio.
Para o carro.
Ti es o novo doador?
Exactamente.
É unha sorte, poderei reconectar co meu fillo favorito.
O teu fillo favorito é Joon Ho.
Compuxeches unha canción e todo: "Fillo favorito".
Unha licenza artística.
Veña, entra. Vai comezar o espectáculo.
Alumnado, senten para podermos comezar!
VOLTA Á TRADICIÓN!
Grazas.
Alumnado, profesorado e distinguida xunta directiva,
doulles a benvida ó semestre de primavera da Escola Coreana Independente de Seúl.
- Non agochamos… - Ola.
- Dae está en crise.
Cre que Min Ho está raro contigo
e cúlpase por acusalo de namorar de ti antes das vacacións.
Non hai nada entre nós. Dae ben o sabe.
Xa o sei, pero é complicado. Dae aínda te quere.
Acabas de romper con el.
Non te vai superar tan axiña.
Perdoa. Non quero desbaratar o teu semestre sen dramas.
Pois ese non che é o peor.
Sabes con quen comparto cuarto? Yuri e Juliana.
Exacto.
Pasemos ó cuarto tema do día.
Comprobacións cada noite nos cuartos dos alumnos.
Todos listos, Escola Coreana Independente de Seúl?
É o pai de Min Ho.
O maior representante de talentos de toda Asia.
Chámanlle o Kris Jenner coreano.
Que dis? En serio?
En serio.
Non querías quedar fóra do grupo de amigos?
Sr. Moon, non acordamos nada disto.
Damas e cabaleiros, é hora de apuntar á lúa e…
Aterrar nas estrelas!
- Primicia! - Vaia!
Moon Management lanzará un programa de artes escénicas
que fará da vosa escola a envexa do resto do mundo.
Pode que alguén de vós sexa a miña seguinte superestrela!
Rógolles que se calmen.
Que se calmen todos!
Hoxe foi incrible.
A xuntanza foi incrible e agora Yuri páganos unha cea?
Aquí todo é incrible.
ALEX PROFE: PODES CAMBIAR DE CUARTO. AÍNDA CHE INTERESA?
Kitty?
Si que é, si.
Kitty!
Dae!
Que alegría verte!
Perdoa, antes non puidemos falar.
Mira, faríasme un favor?
- Claro, o que sexa. - Falarías con Min Ho?
Está cabreado porque seu pai está aquí, pero creo que tamén é por min.
Fun idiota ó acusalo de ir tras de ti e odio pensar que arruinei a vosa amizade.
Falarei con el.
Grazas.
Min Ho!
Busqueite en primeira clase ó aterrar e…
Xa marchara.
- Pensei que non ías querer falar… - Xa.
Pero será mellor aclaralo para non que non sexa incómodo.
- Porque está a selo. - Xa.
E Dae pensa que é todo culpa súa. E como…
Como aínda non te superou…
Perdoa se te fixen sentir mal ó rexeitarte.
- Quero respectar o que sentes… - Mira.
Kitty, reláxate. Tiñas razón.
Non era amor. Que ía ser!
Só foi un frechazo de nada.
Supereino. Non foi tan difícil.
Non foi nada.
Perfecto.
Que? Non che parecen boas novas?
Claro que si. Facilítame moito a vida. Claro.
Totalmente. Un alivio inmenso.
- Porén, sorriches. - Que?
Cando dixen, en fin, o que dixen no avión,
sorriches.
Por que ía darche por sorrir se non sentías nada?
Non te lembras ben.
Non foi un sorriso.
Foi un simple xesto
porque me sentía incómoda
e nunca antes pensara en ti dese xeito.
Pero ó pensar en min dese xeito, sorriches.
Xesticulei.
É dicir, que a unha parte de ti,
aínda que fose unha pequena parte,
gustoulle pensar en min dese xeito.
Pensa o que queiras, tanto me ten,
porque o que nos importa é non mancar a Dae, non?
Rapaces, a mesa está lista.
Todo ben?
Si, só lle dicía a Covey o contento que estou agora
de non escoitala roncar cada noite.
E eu o xenial que é non asfixiar coa súa colonia no cuarto novo.
Xa vexo.
Seica volvemos á normalidade.
A miña raíña do caos cedeu por fin a coroa?
Iso espero.
Ei.
Que pasa contigo?
Nada.
Kitty, case non falamos nas vacacións
e saíches correndo do cuarto nada máis chegar.
A ver, quería contarche unha cousa
e non sabía como.
Antes das vacacións, creo que descubrín
que son bi.
Que?
Kitty, é fantástico. Alégrome por ti.
Para quieta. Foi por min?
Quero dicir, inspireite eu?
Ah, claro. Dende logo que si.
Pois quero que saibas que sempre podes contar comigo.
E eu tamén preciso contar contigo, Kitty.
Non quero pasarme. Agora tes a túa moza.
Pero preciso a miña amiga.
Meu pai portouse fatal comigo nas vacacións tras saír do armario.
Yuri, síntoo moito.
- Contemos a unha coa outra, vale? - Vale.
Ola.
Grazas a todos por vir. Pasástelo ben nas vacacións?
As miñas foron unha montaña rusa, se vos son sincera.
Pero seguín adiante porque sabía
que a pesar do tolos que están na miña familia,
e xa vos digo eu que ás veces é demasiado…
Non son a miña única familia.
Creei unha pequena familia aquí o semestre pasado.
Así que con esta cea o que realmente quería
era darvos as grazas a todos.
Saúde!
CAMBIEI DE IDEA! QUEDO NO CUARTO DE AGORA.
Podo facelo.
Serei unha amiga para Yuri sen importar como me sinta.
Foi un primeiro día ben cargadiño.
E iso? Cóntamo todo.
Aquí sempre me sinto máis preto de mamá.
Xa o sei, é marabilloso.
Pero…
Hoxe descubrín algo dela.
Ou máis ben escoitei algo.
Halmoni, non querías que mamá viñese a Corea?
Como dis?
Mamá desobedeceuche e veu aquí por un mozo?
E chamábase Simon?
Teño que marchar. Non é bo momento.
- Falamos despois. - É que…
Vaia. Debe ser a primeira vez na vida que me colga miña avoa.
Está claro que aquí pasa algo e penso descubrilo.
Como dixen, este semestre teño as prioridades claras.
Vou superar a Yuri
e por fin descubrirei de verdade quen era miña nai.
Kitty?
Oh! Ola, Stella. Que foi?
Vinte falando antes con Min Ho fóra do restaurante.
Sodes amigos, non?
Somos.
É que me parece moi guapiño.
Falamos moito durante a cea e creo que lle vou pedir saír.
Mi madriña! En serio?
Xenial.
Queres escribirlle? Demostras poderío. Encántalle.
Pásoche o contacto.
Grazas, Kitty.
E quería dicirche que sinto que imos ser moi boas amigas.
Eu tamén.
MAMÁ E PAPÁ: ESTHER, PREOCÚPASNOS.
VOLVE Á CASA. NON TES POR QUE FACELO.
Esther, es ti?
Estou farta de repetírvolo, chámome Stella.
Esther xa non existe.
E si que teño que facelo.
Vin para conseguir o que merezo.
Deixádeme en paz.
Subtítulos: Abraham Díaz López