Sinto algo por outra persoa.
Sabíao.
Vouno matar.
Dae, para! Agarda!
E faste chamar amigo? Non finxas que non o sabes!
De que falas? Que fas? Sóltame.
Para, Dae! Déixao! Non é Min Ho.
Non ten nada que ver con el.
Perdón. Pensaba que vós…
Pois eu penso…
que vos ía mellor de amigos por correspondencia.
E no fondo ela pensa o mesmo.
Que dixo?
Nada.
Dae, perdoa.
Non sabía que podía sentir algo por outra persoa.
Pois non o sintas.
Intenteino.
Dae.
Intenteino, de verdade.
Quen é?
É Yuri.
Yuri?
- Como vai ser Yuri? - Non sei.
É que…
Pasou e punto.
Cando? Cando comezou a gustarche?
A noite da festa de Min Ho.
Hai tanto tempo?
E por que volviches comigo?
Como non ía facelo? Dae, vin aquí para estar contigo.
- E de súpeto gústanche as mozas. - Non.
Non sei, supoño. Pero tamén me gustan os mozos.
É difícil entendelo, seino…
- Agora mesmo non o entendo nin eu. - Kitty, déixao.
Agora non podo con isto.
Nin agora nin nunca.
Es fillo meu?
Son.
- Como? - Daniel, síntoo.
Non cho contei porque non quería frearte.
Tiñas a oportunidade de ir estudar música ós EUA e eu…
Non quería que renunciases ó teu futuro por min.
Renunciar a que? A ser unha estrela do rock?
Iso non ía pasar nunca.
Escoiteino cantar. É moi bo.
Si que es moi bo.
Espero que sexas capaz de crer que sempre quixen o mellor para ti.
Alex.
Imos falar a outro sitio?
Si, encantaríame.
Un momento.
E se falamos todos?
- Estou demasiado anoxado para falarche. - Seino.
Máis razón aínda para facelo.
Por favor, Daniel.
- Ruliña, estás ben? - Non.
Collo o seguinte voo. Onde teño o pasaporte? Tree, érguete.
Non é unha emerxencia. Non espertes a Trina.
Tree, volve durmir.
Que pasou, meu ben?
Discutín con Dae.
Sinto algo pola miña amiga Yuri, por unha rapaza.
Ai, grazas a Deus!
Grazas a Deus que son bi? Ou pan? Ou de xénero fluído?
Sexa o que sexa pan ou xénero fluído, grazas a Deus que estás sa e salva.
Estou sa e salva, pero…
tamén estou triste, papá.
E moi moi confundida.
Tampouco che me estraña nunha rapaza de 17 anos
que vai ó instituto no estranxeiro.
Sinto verte tan triste, cousiña,
pero es unha persoa moi forte.
Agora non me sinto moi forte que digamos.
Pois élo.
Igual ca túa nai.
Estar triste e confusa é parte de ir madurando.
E dende logo, semella que estás madurando.
E creo que tamén vou suspender tódalas materias.
Todas?
Moi ben. Non pasa nada…
Mira, á parte dos estudos, non aprendiches outras cousas importantes?
Aprendín que mamá irradiaba un amor infinito.
Non estivo moito tempo connosco,
mais causou un grande impacto na vida da xente.
Fuches atopala.
Atopácheste a ti mesma. Era o que querías.
Estou orgulloso.
Grazas, papá.
Ola.
E ese maletón?
Só son vacacións, deixa algo aquí.
Estoume poñendo no peor.
Sei que agora todo pinta mal, pero mañá será outro día.
Aprobarás os exames, falarás con Dae.
Arranxaralo.
O tema é que non sei nin como arranxalo.
Odio terlle feito dano,
pero sinto algo por Yuri e iso non vai cambiar.
Segue a pasar das miñas mensaxes.
Talvez non saiba nada do amor.
Mira, lembras cando chegaches aquí e os teus beizos eran virxes?
Nin tocaran os doutra persoa nin probaran un grolo de soju.
Vir a Corea fíxome abrirme de moitas maneiras.
- Se fracaso agora… - Non vas fracasar.
Preciso a miña celestina aquí comigo.
Voume retirar. Vou moi vella para isto.
Veña, abonda. Vouche facer unha infusión de boas noites.
Con extra de mel.
Polo menos xuntei unha boa parella.
Florian e ti.
Xa que sacas o tema…
Pensei que Florian estaba enganándome.
Resulta que un engano si que houbo.
Como? De que falas?
Meteuse tan de cheo na nosa relación que deixou de lado os estudos.
Pasei por iso.
Pero isto é máis complicado.
Súa nai quere que volva a Grecia e seu pai que volva a Francia.
- Andan a pelexar por el no divorcio. - Por iso si que non pasei. Vaia.
Suplicoulles quedar aquí e aceptaron,
sempre que seguise sacando boas notas, pero pola miña culpa…
esqueceulle estudar.
Entón falou cun exalumno da KISS e…
comproulle uns exames.
Como? Florian copiou nos exames?
Éche algo romántico, non cres?
Fíxoo para quedar aquí, comigo.
Non che sei se é romántico.
Máis ben irrespectuoso. O resto estudamos moito.
Xa estás a xulgar. A min tampouco me gusta iso, mais…
- Gústame el. - Só digo que é algo noxento.
Quieta parada.
Dae e Yuri botaron meses mentíndoche e toleándote e perdoáchelos.
Agora poste toda petulante con Florian?
Só copiou nuns exames, non mancou a ninguén.
É unha mala conduta. Non quero que te manque a ti.
Es hipócrita sobre a moralidade polo meu ben?
Si, impórtasme.
Non mereces a infusión.
Que fas?
Ver como dormes.
Mete medo.
Non tal, é maternal.
Que digas esa palabra mete máis medo aínda.
Sempre te miraba durmir cando eras un bebé.
Por que?
Para asegurarme de que respirabas, cómoda e segura.
É o que sempre quixen para ti,
é só que dei en coidarte da maneira equivocada.
Non quero mirar atrás cando teña 50 anos e estar chea de remorsos.
Eu non teño 50 anos!
Non me arrepinto de ter tido un bebé.
Arrepíntome de como me portei despois.
Chamei a Alex e inviteino a pasar un tempo connosco estas vacacións.
E ademais, tamén falei cos pais de Juliana.
Falamos da…
Podes dicilo en voz alta.
Da vosa relación.
Concluímos que queremos que as nosas fillas sexan felices.
Todo o felices que poidan ser unhas adolescentes.
Juliana está de camiño.
- O seu voo chega esta tarde. - Que dis? Moitas grazas!
Grazas, grazas!
Espera. E papá? Que vai dicir?
Non sei.
Estou farta de preocuparme por el.
Ti tamén mereces ser feliz, mamá.
Xa están as notas!
CURSO 11
Tes as mellores notas.
Mi madriña! Quedo!
Ese é o posto de Dae.
- Non era a miña intención, Q. - Tanto ten.
Dae é o meu mellor amigo. Isto non está ben.
Q? Como foi?
Aprobaches! Quedas outro semestre!
- Espera, sigo cabreado contigo. - Eu tamén.
- E esta que fai aquí? - Vive nestes cuartos?
Katherine Song Covey.
Que fai aquí tan cedo pola mañá?
Vai en pixama?
Ola. Boas.
Non estou moi segura de que falan, pero se me permiten dicir unha cousiña,
durmía no cuarto dos mozos.
Admítoo.
Pero a compañeira que me asignaron
tiña unha cámara web acesa as 24 horas
e deixaba panos de papel por tódolos lados.
Dunha volta ata me deixou un na almofada.
Grazas.
Por outra parte, se me vou meter nun sarillo…
Kitty.
Non falamos de sarillo ningún.
Falamos de expulsarte.
Expulsada? Pero…
Aprobei tódalas materias.
Sabémolo.
Mais a túa bolsa en concreto ten normas de conduta moi claras.
Ó vivir nos cuartos dos rapaces, rompíchelas.
Síntoo, pero non te readmitiremos na KISS.
A miña última comida.
Vante botar, non estás no corredor da morte.
E non sei como es quen de comer picante tan cedo.
Madison, céntrateme.
Todos están cabreados comigo, así que, Madison, depende de ti.
Tes que animarme e convencerme de que podo superalo.
Moi ben.
Que podo defenderme e demostrarlle ós da escola que este é o meu sitio.
Iso.
Que merezo outra oportunidade!
Ou vas con todo ou marchas, non? Pode que faga as dúas.
Profesores, compañeiros…
Directora Lim.
KISS significou máis para min
do que podería chegar a expresar subida nesta mesa.
Mais vouno intentar.
Aprendín moito da miña nai.
Atopei a súa árbore favorita.
Adorábaa ata cando non estaba en flor, porque, dalgún xeito,
sempre vía a beleza das cousas.
Ata no seu peor momento.
Descubrín que sabía tocar a guitarra
e…
Oe.
Queres baixar de aí?
Educaríame xente branca, pero ata eu sei
que en Corea está mal visto poñer os pés onde comes.
Vaia xiro inesperado.
Agora son eu a que marcha.
Non podo crer que viviras nese cuarto
diante dos meus fociños todo o tempo.
O profesor Lee tiña razón. Ser autoritario non é o meu.
Dánseche ben outras cousas.
Heite botar de menos.
Sempre nos quedará KakaoTalk.
Xa, pero nada de chamadas estando de festa!
Polo menos ata teres 21.
Paréceme xusto.
- Usáchesme a crema de trigo sarraceno? - Non.
- Collíchesme o sérum antiidade? - Que non, lisca!
- Collícheslle o sérum? - Non.
Pero a crema de trigo sarraceno si.
Síntoo moito.
Polo de antes.
Eu tamén o sinto moito.
O que fixo Florian estivo moi mal.
Teño que pensar que facer ó respecto.
Non é doado deixar de lado os sentimentos cara a alguén que che importa.
Enténdote.
Non creo que non vaias volver.
Xa.
Es a quen máis botarei en falla.
Non me fagas chorar, bruxa!
Pois eu vou marchando.
Saúdos, meu. Véxote logo das vacacións.
Kitty, pórtateme ben.
Esqueceríalle que non volvo?
Sábeo, pero é…
- Min Ho. - Min Ho.
Gustoume o teu discurso da cafetaría.
- En serio? - Si.
E por que marchou?
Son a directora da escola.
Non poden verme chorar.
Es cuspidiña a túa nai.
Nunca se volvía atrás cando cría en algo.
- Grazas. - Teño algo para ti.
Túa nai mandoume isto despois de volver á casa
e nunca lle respondín.
Oxalá o fixera.
Eu tamén teño algo para vostede se o quere.
A miña cinta!
Daniel, o profesor Lee, fíxoma trala nosa primeira cita.
Descarguei tódalas cancións. Pensaba que era para miña nai.
Daniel ten moi bo gusto para a música.
Non quería poñela triste.
Non, é nostalxia.
Triste e contenta á vez.
Daniel foi o meu primeiro amor.
Non importa o tempo que pase…
Iso nunca cambia.
Creo que o entendo.
Non es o primeiro,
pero ser segundo está ben, non?
Non tal, para nada.
Se non son o primeiro, perdo a bolsa do cuarto e da matrícula.
Síntoo moito.
E Kitty?
Kitty…
Aprobou.
Pode quedar.
Xa non imaxino isto sen ela.
Onte quería dicirlle moitas cousas, pero estaba moi enfadado.
Loitarei por ela.
Xa, agora que sacas o tema…
Prométoche que quería despedirse, pero tivo que liscar para o aeroporto.
Deixouche isto.
Déixote un intre a soas.
ISTO É TEU BICOS, KITTY
- Dae Heun? - Papá, necesito que me axudes.
Non imos chegar a tempo.
Será mellor dar a volta.
Os Kim nunca damos a volta.
Agárrate ben.
Teñan os pasaportes listos para pasar pola aduana.
Dámoslles a benvida a Seúl, Corea.
Voo 74 con destino ós Ánxeles, diríxanse a…
Kitty!
Tiña medo de non volver verte.
- Teño que falar contigo. - Eu primeiro.
Non me arrepinto de nada do noso.
Non me arrepinto de vir aquí.
Non me arrepinto destes últimos anos.
Todo valeu a pena.
Dae.
Para min,
fuches o primeiro mozo perfecto.
Fun?
Depare o que depare o futuro…
ti sempre serás a primeira rapaza que amei.
E ti sempre serás o primeiro rapaz que amei.
Yuri?
Kitty?
Non creo que sexas ti. Que fas aquí?
Serache unha coincidencia, talvez o destino, pero estás aquí.
Pode que non volva verte, así que teño que dicircho en persoa.
Antes de vir á KISS, pensaba que o sabía todo sobre o amor,
pero despois coñecinte a ti.
Yuri!
Juliana!
Aquí estás.
Boteite de menos.
Ceo santo.
Kitty estaba xusto aquí.
Estaba, si. Vina. Marchou.
- Quería que vos coñecerades. - Yuri, non volvín para coñecer a Kitty.
- Volvín por ti. - Seino.
Levo meses esperando este momento.
Non creo que por fin esteas aquí.
Iso si, teño que chamar a miña nai.
Non tardo nada.
Mamá. Si. Juliana xa chegou.
Vai todo ben, agás…
Non creo que debas expulsar a Kitty.
Ou tamén vas expulsar os rapaces?
Está claro que o meu paso pola KISS non foi como agardaba.
Foi moito máis.
Fixen moitos amigos novos.
Amigos que sei que serán para toda a vida.
Aprendín, medrei, madurei.
O meu mundo aumentou moito.
Grazas a ti. E grazas a Simon.
Simon?
Quen é Simon?
Entón tiña eu razón.
Mamá tivo un primeiro amor que non foi papá?
- E ti que fas aquí? - Neste avión?
Ou en clase turista?
Nas dúas.
Vou neste avión porque vou ver a miña nai ós Ánxeles.
Vou en clase turista porque…
pensei que che viría ben un amigo.
E eu que pensaba que ata che daba igual despedirte.
Quen dixo o contrario?
Arranxaches as cousas con Dae?
Arranxei.
Arranxamos as cousas, pero tamén rompemos.
Estou ben.
En fin, só eramos amigos por correspondencia.
Sempre me vai importar, pero era o momento.
Era?
Era.
Kitty, teño que che dicir algo.
Que por fin teño os poros mellor porque che roubei a crema?
Kitty.
Creo que namorei de ti.
Un chisco.
Ou…
moito.
Por favor, abrochen os cintos.
Estamos case listos para a engalaxe.
Subtítulos: Abraham Díaz López