DORMITORIOS LESTE CAMPUS DA KISS
Unha razón, unha tempada ou unha vida.
De que falas?
Son categorías de relacións. Lino nunha revista.
O tema é que Madison e eu rompemos
e mirando cara atrás, estiven con ela por unha razón.
Pernas longas?
Non, demostroume que estou listo para algo auténtico.
Quen senón ti podería saír reforzado dunha ruptura?
Como vai todo con Florian?
Está pasando unha mala racha, pero pode contar comigo.
- Bo día. - Bo día.
Que guapa estás hoxe.
- Vou facer café. - Vou polas cuncas.
É moi cedo para estardes tan contentos.
Estou contenta, si, e non só por ter o mozo máis perfecto do mundo,
senón porque souben que suspenderei case tódalas materias.
Se non bordo os exames finais, lárganme da escola.
E como é que estás contenta por iso?
Porque se me agonío con que alí era superlista
e aquí nin aprobo, daría en chorar.
Quédache unha semana.
Faremos plans de estudo e axudarémosche entre todos.
- Ando moi liado… - Todos.
Rapaces, Kitty e eu por fin estamos xuntos.
Non deixarei que marche agora da escola.
- Conta comigo. Axudarei con Química. - Grazas.
O coreano ten que melloralo fixo.
Que me chamaches?
Velaí.
Encárgome eu do resto.
Dae sempre foi o mellor da clase.
Quedas en boas mans.
Ou suspendo, deixo atrás o meu amor
e deshonro o legado de miña nai, que é maior aínda do que pensaba.
Así que…
sen presión.
Vaia, profesor Finnerty.
Directora Lim, ola.
Vaia coincidencia.
En realidade, seguina ata aquí.
Podemos falar?
Se veu para suplicarme facer un solo no concurso de talentos,
os profes non participan, vale?
Non, eu…
Non hai forma doada de dicir isto.
Son fillo seu.
Sei que non pediu sabelo nin nada,
mais non se preocupe, medrei feliz.
Adoptáronme unhas persoas fantásticas.
Quero moito os meus pais.
Que?
Por que pensa que son a súa nai?
Verá, tiña curiosidade,
así que hai uns anos decidín facer unha desas probas xenealóxicas
e conduciume a un sobriño de Lee.
Levoume un tempo,
pero descubrín que Lee debe ser o meu pai biolóxico.
Por iso viu dar clases á KISS.
Para coñecelo?
Si.
Lee non o sabe.
Supoñíao.
Ninguén o sabe. Só eu e…
Kitty Song Covey.
Díxolle ela que son súa nai?
Si, pero ela…
Tanto ten.
Tamén me deu isto.
Ben, xa chegaches.
Os Miller asistirán ó espectáculo de talentos.
Seica Madison vai facer un baile.
Si. Dous.
Que alivio que a Madison lle vaia tan ben na KISS.
Amósalles ós Miller que nos arrodeamos da maior calidade.
Meu ben…
Debemos aproveitar a oportunidade para pechar a adquisición,
todo debe ir suave coma unha seda.
Pai de Yuri.
Déixasme falar?
Claro. Senta. Dime.
É…
algo do meu pasado.
Está Yuri na casa?
Non oio música insoportable, así que supoño que non.
Vou ser sincera. Teño un fillo.
Cando tiña 16 anos…
Usei o nome da miña amiga dos EUA
no hospital como tapadeira.
Pensei que nunca me atoparía.
Pero atopoume hoxe.
Quere cartos?
Non.
Quere coñecerme.
E saber que tipo de persoa é o seu pai biolóxico.
- Págalle para que lisque. - Pero…
Non debe chegar á prensa!
Xamais!
Seino.
De que falades?
Mamá, tes un fillo?
Yuri, agarda!
Yuri!
Teño un irmán que non coñezo e non mo ías contar nunca.
O pai é o profesor Lee, non?
Que fas?
Quen é o meu irmán?
- Non é asunto teu. - Por que?
Pagaraslle para que lisque, coma un simple problema?
E para que?
Para que esta familia infeliz garde as aparencias?
Suponse que non debías sabelo.
Igual que non debía saber o de Juliana.
- Yuri, foi polo teu ben. - Non tal!
É porque vives avergoñada!
Sempre pensei que era de min, pero avergóñaste de ti mesma.
- Só es unha moza consentida. - Coma ti cando tiveches un neno.
- Foiche ben co segredo ese? - Tivo que ser así.
Pensas que me foi doado?
Foi un embarazo adolescente, halmeoni e halabeoji non o aturarían.
Daquela fixen o mellor para a familia e agora fago o mesmo.
Pois dáseche coma o cu!
Quero a Juliana.
Enténdelo?
Mandáchela de volta para protexer a túa imaxe,
que che importa moito máis ca min,
ou có teu fillo, que só quere coñecerte.
Non é así de sinxelo e é cousa do pasado.
Non é cousa do pasado.
Está aquí.
E mamá, eu tamén estou aquí.
No presente.
Son lesbiana.
Punto. Fin da conversa.
Pero ti e mais Dae…
Gustábache, non? Podes atopar outro mozo coma el.
Nunca me gustou.
Todo foi unha farsa.
Teño que vivir unha vida de mentira só para que me sigas querendo.
E xa estou farta.
Moi ben, cales son as tres leis naturais
que postula a termodinámica estatística?
- Non son naturais. Pregunta trampa. - Exacto!
Veña, imos cos compostos químicos.
A química debería ser o meu. É como facer de celestina.
Si, a non ser porque as persoas non son compostos.
Xa.
Unha vez ligadas, non fican unidas en proporcións fixas.
A ver…
Pásache algo?
Nada.
Nada, estou feliz con Dae, quería estar con el e conseguino.
- Entón xa non soñas con…? - Non.
Non, estou con Dae.
Total e completamente, cento por cento.
Non estarás a reprimir que che gusta Yuri?
Non, só a evito
porque Alex e eu prometemos non dicirlle nada de… xa sabes.
Só ando con ollo para que non se me escape sen querer.
Claro, claro.
Yuri brilla con luz propia e chamoume a atención,
pero non che son un mapache.
Podo decidir ignorar o brillo.
Vai!
Yuri.
Yuri, que foi?
Saín do armario con miña nai.
Son lesbiana.
Mi madriña, benvida ó club!
Que ben me sinto!
Asustada, pero libre.
Múdome convosco, rapaces!
Pois si, teño un irmán secreto!
Pódelo crer?
Non podo, non.
E ti estás ben?
Sabes quen é?
Non, pregunteille directamente se o profesor Lee era o pai
e non me dixo nada.
Es moi valente por preguntar.
O único que quere é mandalo fóra, igual que fixo con Juliana.
Que mal.
Estou cabreadísima con ela.
Pero faime ilusión ter un irmán.
Sempre quixen ter un.
Oxalá tivese algún xeito de atopalo.
Prometiches non dicirllo.
Talvez te atope el a ti algún día.
Iso espero.
- Yuri, quero ser boa amiga… - Es boa amiga.
Lembras o día que atopamos o anuario e vimos a foto das nosas nais?
A miña levaba unha camiseta axustada e a túa…
Ai, si!
Esa chaqueta grande coma o mundo era para agochar o bombo!
Todo vai cobrando sentido.
E túa nai debía sabelo.
Si, fixo que eran moi boas amigas.
Somos a seguinte xeración.
Cronoloxía dos Tres Reinos Tardíos.
Do 890 ó 936.
- O primeiro estado político? - Gojoseon.
- Gojoseon.
Que pasa aquí?
Mudeime.
Que? Por que?
Agora sodes triella?
- Non. - Non.
Son lesbiana.
Díxenllo a miña nai e funme do ático.
Asustada. Emocionada.
Un momento, sempre fuches lesbiana?
Non é unha escolla.
Seino, quero dicir…
O teu con Dae,
era unha relación falsa?
Kitty tiña razón?
Díxenche que sei de parellas.
E non estás cabreada con Dae?
Mentiu e mentiu e mentiu.
Cabreeime, pero logo perdoeino.
Es máis confiada cá muller de meu pai.
Ei, Kitty e eu estamos ben.
- Déixaa en paz. - Pois eu non estou ben.
A min tamén me mentistes a base de ben.
Non lle mentiría a un amigo nin a alguén que me importe.
Eu non son así.
Manda truco, nunca vira este lado de Min Ho!
Os exames finais vólvennos tolos.
BIBLIOTECA DA KISS
HISTORIA DE COREA
Non o aturo máis.
Quero morrer.
- Só quedan tres días, ti podes. - Preciso un descanso.
Se dixiro un dato máis, vou trousar.
Veña, abonda, vamos!
Imos poñer a andar a circulación cuns chimpos.
- Si! - A auga fría vai ben.
Tiraríache un vaso por riba encantado.
- Sei o que precisamos. - Non digas Adderall.
Non, non viches como nos puxeramos Eunice e eu?
Non quero repetir. Precisamos música.
E café. Quen vén comigo?
Por que viñeches para estar así?
Así como?
Estou cabreado contigo.
Mira, sinto terche mentido, pero non ten nada que ver contigo.
E como lle puideches facer iso a Kitty?
Por que te preocupa tanto Kitty?
Ei.
Non é ese Florian?
Penso que si.
Q dixo que Florian anda moi distraído ultimamente.
Será por ese dos bíceps?
Enviámoslle a foto?
Non, aínda non sabemos o que pasa.
Pode que nunca volva á casa.
Xa verei, pero por agora quedo con Kitty.
- Escóitanos agora? - Non.
Está estudando cunha lista que lle fixen.
Fixécheslle unha lista?
Si, é amiga miña.
Non te alarmes.
É unha lista de "Non suspendas", non de "Posme que non vexas".
É que falas moito dela, e agora múdaste con ela, así que…
Só é unha amiga, prométocho.
Iso adoitabas dicir de min.
Déixao xa.
Ademais, máis hetero non che pode ser.
Se lles foi ben no semestre, non deberían ter problema no exame.
É xusto.
Complicado, pero xusto.
Si?
E se non nos foi ben no semestre?
- Posible catástrofe. - Vaia.
Pero son razoable.
Calquera alumno que decida participar
no concurso de talentos
sumará dez puntos á súa nota máis baixa.
Que ben! Coñezo un baile novo de TikTok.
- Eu fago malabares. - Non, non.
Deben realizar dignamente algún tipo de arte coreana tradicional.
Miña nai leva toda a vida obrigándome a ir a baile con abanos.
Se queres, ensínoche.
Bailar contigo? Si, xenial.
Adoro o cheiro dos exames pola mañá.
Será por que es unha estrela do atletismo e sabes que che han aprobar todo?
Será.
Ei, rapaces, sentade aquí.
Ola, rapaces.
Boas.
Que, como vai ese estudo, Florian?
Levas toda a noite esperto cos fociños no libro?
Toda a noite, si.
- Interesante. - Interesante, si.
Precisabamos un descanso e fomos por un café.
Serame mellor seguir estudando.
- Deica. - Abur.
Abur!
A vós que vos pasa? Estades moi rariños.
Non sabiamos como dicircho, perdón.
Grazas.
A idea é que os abanos,
o hanbok que levamos, a coreografía e a música
se combinen para crear unha imaxe de bolboretas e flores primaverais.
É precioso.
Así.
Abre, pecha.
Non sei se podo seguir gardándolle segredos a Yuri
estando tan preto dela.
Que?
Estou nerviosa.
Non pasa nada, só te vai ver a escola ó completo.
Non será peor que cando tropezaches cos cupcakes.
Kitty…
es a moza que atravesou medio mundo para conseguir o que quería.
Que te vai poñer a ti nerviosa?
Ti.
Eu? Por que te ía poñer eu nerviosa?
BEBÉ CHAMADA ENTRANTE
- Non llo colles? - Non pasa nada. Chámoa despois.
Agora es máis importante.
O baile tenche que saír mallado.
Precisas o crédito extra. Non te podo perder agora.
Eu tampouco podo perderte.
Kitty, que…?
Perdón, chegamos tarde.
- Por que me miras a min? - Ti que cres?
- Seguro que podo poñer un hanbok? - Cariño, neste contexto, si.
Estás a enganarme?
Que?
Non.
- Min Ho e Dae pensan que si. - Pois non teñen razón.
Mentes. Víronte.
Esperaba que tiveses algunha explicación.
Téñoa.
Quérote.
Que?
Q, quérote.
- Iso non é unha explicación. - Escoita. Quérote tanto
que fun deixando de lado outras partes da miña vida,
coma os deberes.
E quérote tanto que non imaxino non estar aquí canda ti.
Eu tamén te quero.
E quero crerte, pero tesme que dicir que pasa.
Un engano hai…
pero non contigo.
Kitty!
Véxote esta noite. Non esquezas os abanos!
- Non, claro. - Moi ben.
Vai todo ben?
Vai, só son os nervios de antes de actuar
e preocúpame saber se aprobei ou non.
Só é iso? Seguro?
Oes iso?
Parece que vén do laboratorio de Química.
Teño que ir falar con Alex, pero véxote despois.
Coñezo esa música de espera.
Marchas?
Si.
Marcho esta noite.
Pero perderás o concurso de talentos.
Éme mellor non ir e marchar discretamente.
Pero volves o semestre que vén, non?
Non.
Vin a Corea para coñecer os meus pais biolóxicos.
E xa o fixen.
Meu pai non sabe que existo
e non quero cambiarlle a vida.
Miña nai pediume un tempo para procesalo
e ignórame dende entón.
Sinto que non me queren.
Síntoo moito, Alex.
E que pasa con Yuri?
Ela non é coma Jina.
Quere ter relación contigo.
Yuri sabe quen son?
Non, pero sabe que ten un medio irmán
e ten moitas ganas de coñecelo.
E eu non lle dixen nada.
Non foi nada doado, creme, pero aprendín a non inmiscirme.
Aprendiches moito, Kitty.
Aprobei!
Aprobei un, só quedan outros seis.
Pénsao, vale?
Faino por Yuri.
Señor e señora Miller, ola.
- Encantados de velos. - Encantados.
Gústame mesturar os negocios co pracer.
Aforra moito tempo.
Talvez poidamos pechar o negocio esta noite.
- Concordo. - Antes, unha copa.
E logo temos que ver a Madison.
Por favor cho pido, podemos divertirnos aínda que sexa cinco segundos?
Sabes que túa filla non dorme na casa, non?
Claro que o sei.
Dille que volva de contado.
E supoño que xa arranxarías o outro problema.
Problema?
Dixen eu que fose un problema?
Sabes canto me esforzo por manter esta imaxe de familia perfecta?
Pero non sei para que vale tanto esforzo.
Yuri, ti, eu.
Ningún de nós é feliz.
Dis que non es feliz?
Es unha consentida.
Iso mesmo lle dixen eu a Yuri.
Que era unha consentida.
Non fixen ben en dicirllo.
Vou atopar a miña filla.
Xa vén agora a danza dos abanos.
Veña, ho.
Fixen trampa nos exames.
Só para non suspender e ter que ir vivir a Grecia.
Nin que che fixese boqueiras!
Son atleta.
Creo na deportividade, non creo nas trampas.
Non lle fago mal a ninguén.
Só é unha axudiña.
Foguetes. Para a miña segunda actuación.
K-Pop! Grazas.
- Ola. - Ola.
Ataches mal o lazo, déixasme…?
Antes, no ensaio…
- Eu… - Yuri!
Quero que volvas á casa.
Falarei con Alex. Quero que poidas coñecelo.
Alex? Que Alex?
Supoñía que Kitty…
Un momento, Alex é meu irmán?
O noso profesor, Alex?
E ti sabíalo?
Yuri, podo explicarcho.
Como non mo dixeches?
Pensaba que Alex era meu irmán e que miña nai quedara embarazada.
Ata que nos escapulimos do castigo
- e fomos á casa de Lee non… - Sábelo dende ese día?
Como puideches ocultarmo?
- Non era cousa miña… - Ser sincera?
Intento concentrarme.
- Fun sincera, pero… - Mentiches por omisión.
Ti mentiches co de Dae todo o semestre e supereino.
Agora somos amigas.
Non!
Lume!
Non!
Ai, non!
Xa está, para quieta!
- Xa se apagou. Non foi nada. - Grazas.
Estás ben?
Estou, axudoume Min Ho.
Teríalle axudado eu.
- Cheguei antes. - Agora estou eu aquí.
A que veu ese drama no escenario?
Non o sei moi ben.
Recobra a compostura!
Vou buscar os Miller.
Non marchou.
Daniel, sígueme.
- Por que? - Que fas, mamá?
Non teño nin idea.
Que che pasa?
Podes contarme o que sexa, Kitty.
Vale.
Intentei evitalo…
pero…
Dío.
Sinto algo por outra persoa.
Sabíao.
Xa vin como te miraba.
Vouno matar.
Subtítulos: Abraham Díaz López