Sinto que non lle asignaran un dormitorio axeitado.
Non pasa nada.
Non adoitamos ter descoidos así na KISS.
Como nova alumna, sei que pode ser aterrador comunicarse,
polo que Min Ho foi tan amable de alertarnos sobre tan atroz contratempo.
Si, é un cacho de pan.
Axiña se fará amiga da compañeira asignada.
Pode marchar.
Grazas.
Pero que…?
Deixe a comida na cama.
Que?
Deixe a comida na cama.
Non veño repartir comida. Son a túa nova compañeira.
Quen dixo tal?
O profesor Lee.
Pois aquí non estabas ó comezo das clases,
así que non me veñas agora con iso de "o meu lado, o teu lado".
Xa vexo que agora mesmo é todo o teu lado.
Esquerda! Á esquerda!
Estás gravando?
Funciona! Funciona!
QUEDAN CINCO INIMIGOS
Xa descansará ó morrer, Srta. Covey.
Por favor, ten que axudarme.
Entendo que a convivencia poida ser un chisco complicada.
Profesor Finnerty, viu algunha vez unha torre Jenga de caixas de pizza?
Cheirou algunha vez unha torre Jenga de caixas de pizza?
- Pois… - É asesor dos residentes.
Non pode facer nada?
Síntoo, a residencia de mozas está ateigada.
Non podo durmir, non podo estudar.
Non podo sacar a mozzarella da moqueta.
Vou suspender tódalas materias.
Sempre che queda a biblioteca.
Creo que podes arranxalo.
Xa sobreviviches a primeira semana do curso.
Estou aquí se me necesitas. E mira o lado bo.
A convivencia podería ser moitísimo peor.
Como?
Podería ser queixo azul.
Non che sei.
- Moito ollo arrincado e carne podre. - Que dis, Kitty? É un clásico!
Sabes con quen deberías vela? Con Florian.
Tedes moi boa onda!
Non sei, estiven con máis rapaces antes…
pero nunca me gustou tanto ningún. Ponme nervioso.
E se facemos mañá un maratón da serie?
Invitamos a Florian, engánchase á serie,
e a ti,
comeza a ver máis episodios, a xente vai marchando, é de noite…
- Pasiño a pasiño. - Xa, claro.
Igual ca ti atravesando o mundo por Dae sen dicirllo.
Se non o fixera, non te tería coñecido.
E non tería descuberto que teño un medio irmán en Corea.
Aí pilláchesme.
O malo é que non lle podo contar nada disto a Dae
porque Yuri sempre anda arredor.
Estraño o meu mellor amigo.
Creo que coñezo un sitio ó que iría Dae e Yuri fixo que non.
A natureza. A esa rapaza non lle gusta saír
e aquí tes o presidente do Club da Natureza da KISS.
Mañá é a primeira camiñada.
Hoxe saes, non?
Mellor máscara facial e aliñas picantes?
Acaso lle deixei usar á Acosadora de Portland
os meus produtos exclusivos?
Nin vive aquí nin ten rutina facial!
Perdoa, meu, marcho! Xa falaremos cando estea libre.
Grazas, así dá gusto falar!
Sempre ocupado, nunca está aquí.
MAMÁ
Ola, meu ben!
Ola, mamá! Que tal estás?
Ben, de camiño ó estudio.
Bótote de menos.
Pero ti es máis importante.
Dígolles que agarden?
Non fai falla.
Falamos noutro momento.
Vale. Un bico!
Veña, xa nos vemos despois da camiñada.
Q, agarda.
Dae vai á camiñada, non?
Vai, si.
Pois apúntome. Nunca consigo falar con el.
Como? Non!
Quero dicir, non.
Q, mírame.
Estou mirándote.
- Que me agochas? - Nada.
Dae vén á camiñada.
E?
E Kitty tamén.
Está feo, meu.
Non hai nada malo en que dous amigos meus participen no meu club favorito.
Que lles dean…
Ola. A que non sabes que descubrín?
Douvos a benvida ó Club da Natureza da KISS.
Primeira regra do club:
falade do club, por favor.
Sería moi útil
porque este verán perdemos algúns membros.
Doenza de Lyme.
Moi ben, comecemos cuns estarricamentos.
- Chego tarde, perdón. - Ei, ola.
O plan está a funcionar. Dae e eu, amor platónico.
Kitty, que fas aquí?
Pensei que aínda poderiamos falar, como amigos.
- Claro. - Mira, miña nai estudou na KISS.
- En serio? - E seica
ía coa nai de Yuri, é de tolos…
Miña nai que?
Perdón, rapaces, chego tarde.
De verdade me ten que contar Min Ho que andas con Kitty?
Están a mirarnos, así que sorrí.
Non é iso. Falamos como amigos.
Xa, claro. Quero que o meu mozo falso comece a actuar coma un de verdade.
Moi ben, sei de sobra que falades de min.
Veña, quen está listo para unha camiñada?
Min Ho! Que fas ti aquí?
Que? Non podo quedar cos meus mellores amigos?
Ola.
Non nos presentaron aínda. Son Madison.
Min Ho.
Seino.
Xa falaremos na camiñada. Veña, xente!
- Vés moito por aquí? - Pois non.
Mirade de hidratarvos ben.
Agardo que forades ó baño, porque alí non hai.
Estades a marcar un tempo xenial! Mantede o ritmo, rapaces.
Vermes, vermes!
É a natureza, gózaa.
Téñoo enriba? Creo que me perseguía! Onde está?
Dae, como che dicía…
Si, sigue.
Cando miña nai estaba aquí pode que…
Estás ben?
- Estou, si. - Segura?
Neste club só hai algo máis serio cá resistencia cardiovascular:
a seguridade!
Non te preocupes, Kitty, foi peor tropezar coas cupcakes.
O que me preocupa é o teu cos vermes.
- Eran moi grandes. - Claro.
Polo menos eu miro por onde ando.
Chegaría antes ca ti ó cume cos ollos pechados.
Non me gañarías nin con eles abertos dándoche vantaxe.
Ai, si? Apostas algo?
Non vos separedes!
Por que viñeches?
Coido de ti, por iso chamei a Yuri.
Seime coidar eu soíño!
Que dramáticos!
Isto é matador.
Pregúntome se miña nai estivo aquí.
Adoraba o sendeirismo. Sempre levaba as miñas irmás.
Ou iso me contaron.
Miña nai levábame ó centro comercial e esquecíame alí.
Logo mandaba a coidadora buscarme.
Sabías que as nosas nais se coñecían?
É de tolos, a que si?
É.
Que loucura.
- Kitty, sácasnos unha foto? - Que?
Sacámola máis tarde.
- Só unha foto. - Non quero.
- Só unha! Ven sacala dunha vez. - Só unha, por favor. Veña.
Fai un corazón!
- Ten que ser agora? Non. - Deixa de queixarte.
Sacamos unha e listo, vale? Apura.
- Temos que facer cousas destas. - Xa a sacamos. Xa está, agora para.
É o mesmo hospital.
Sacáchela xa?
Mira ti. Teño que marchar, abur!
- Kitty! - Onde vas, Kitty?
Xa che direi. Pásao ben á noite. Acompáñote en espírito!
Perdón! Desculpe!
Desculpen!
Céntrateme, Kitty, céntrateme!
Ai, mi madriña!
Perdoen!
- Boa tarde. - Boa tarde.
Busco información sobre unha paciente.
- Unha paciente actual? - Non, foi paciente no 1993.
Síntoo, os rexistros antigos son confidenciais.
Entendo.
PAVILLÓN DE MATERNIDADE
SALA DE REXISTROS
Un momento, acaba de…?
Mi madriña! A ela tamén lle gusta!
Kitty, xa sabes o que tes que facer.
Ola.
Envíachas el.
Ai, si, gústolle!
Non perdín facultades.
- Sabes canto levo soñando este momento? - Eu tamén.
Vou deixalas aquí.
Moi ben, está en coreano.
Podo descifralo.
Rexistros, rexistros…
Non hai nada de rexistros.
Talvez isto?
Si!
NAI: EVE SONG NACEMENTO: 12 DE AGOSTO DE 1993
Isto vai en serio. Teño un irmán.
VARÓN ADOPTADO EN AUSTRALIA
Quen es ti?
Que fas aquí?
Ola!
Seguridade!
Teño dereito a unha chamada?
Preséntovos…
A filla do demo.
Hai moito que asimilar, así que nada de charla.
A FILLA DO DEMO
Miña nai sae nesta serie! Fai dunha das fillas do rei.
Si? Aínda actúa?
Home, si! Agora mesmo pétao nos Ánxeles.
Está a piques de conseguir un papel de serea mafiosa.
Iso si que o vería eu.
Faime sitio.
- Ola. - Ola.
Pódovos comentar curiosidades da rodaxe.
- Ben, adoro a rexouba. - Si?
Si.
De aquí en diante traballarás aquí.
Grazas, presidente Han. Esta oportunidade é un soño.
- Podes usar esta mesa. - Ben.
Os reporteiros chegarán nunha hora
para sacar fotos na pausa do café.
Estarei listo.
Señor Han?
Presidente Han, fago algo? Reviso contratos ou leis de urbanismo?
Ti queda aí, caladiño.
Queda aí. Non é seguro.
Ese tío botou 20 tomas para mallalo.
Que chulo.
Mira! Esa é miña nai.
Tío, é guapísima.
Seino. Grazas a Deus herdei a súa estrutura ósea.
Teus pais son os do divorcio chungo, non?
Esaxerouse todo para vender máis revistas.
Pero si que se divorciaron.
Meus pais están pasando agora polo mesmo.
Non consigo concentrarme en nada.
É moi triste.
Síntoo, non sabía que estabas a pasar por iso.
Pois si.
Ves o tipo ese? É un cabrón de coidado na vida real.
Miña nai morría de ganas de apuñalalo no final.
Vaia spoiler!
Ala, xa sabemos como remata.
De todas formas debería estar estudando na biblio.
Meus pais son moi esixentes coas notas.
Grazas pola serie.
Q?
A próxima vémola sós?
Grazas por rescatarme do hospital.
- Pódese saber que facías alí? - É unha longa historia.
Por sorte puiden engaiolar os gardas.
Si, e iso que o seu coreano é case tan malo coma o meu.
Non me xulgues.
Ti tes vantaxe.
Vantaxe?
Un dos teus pais é coreano, non si?
- Os meus son brancos. - En serio?
Si, son adoptado.
Que chulo!
Si, é bastante chulo. Adoptáronme uns pais incribles.
- Coñeceu os seus pais biolóxicos? - Non.
Non ten curiosidade? Eu teríaa.
Curiosa es, dende logo.
- Sempre soubo que era adoptado? - Si, era bastante obvio.
Claro, son parva.
Nunca ve a alguén pola rúa e pensa:
"Teño as mesmas orellas ca esa persoa, será miña nai?"
"Podería ser meu pai?"
"Teremos as orellas iguais?"
Algo iguais témolas.
Fas moitas preguntas e non che son "otorrino".
Adoptado por australianos.
Arredor dos 29.
Cando cumpre anos?
Creo que vai chover.
Será mellor apurar.
- O metro debe estar por alá. - Vale.
Aquí estás.
Que tal o día?
Unha merda.
O que pasou antes…
Síntoo.
Todo está sendo de tolos.
Seino.
Por iso intento axudarche.
Por que me gardas segredos?
Nin me dixeras que saíras con Yuri todo o verán.
E por que lle contaches a Kitty o do Bebé Cagón?
De verdade es amigo meu?
Son repugnante.
Polo menos recoñécelo.
Overwatch?
Veña, pero pedimos aliñas. E poñemos máscaras faciais.
- Pides ti! - Pides ti!
Está Q? Quedan oito minutos para o toque de queda.
- Si, no seu cuarto. - Vale.
Adiante!
Ei, aínda sentes algo por ela, non si?
Vouche ser sincero: vin algo en internet, de casualidade, por accidente.
O que?
E mira que atopei no hospital.
Adoptado por pais australianos, coma o profesor Finnerty,
e naceron na mesma época.
- Podería ser medio irmán meu! - Como?
Os datos encaixan!
Non sei, Kitty. Será só unha gran coincidencia.
Moitos australianos adoptan en Corea.
E se non por que ía estar na KISS?
Ha de andar buscando respostas.
Respostas que podemos atopar xuntos como irmáns.
Creo que necesitas máis probas.
Non podes soltarlle toda esa información,
como que a súa nai biolóxica, en fin…
non está viva.
Xa, pode que teñas razón,
pero teño a sensación de que miña nai gardou a pulseira por algo.
Creo que quería atopalo algún día.
Temos que ensinarche algo.
ALUMNA DURMIÑONA
Que?
A miña compañeira subiume a unha web rara mentres durmía?
- Ceo santo! - Non lle vexo a graza.
E aínda así a web esta atopáchela ti.
Kitty, múdate. Non podes seguir vivindo con esa rapaza.
Si, estou de acordo con Dae. É bastante turbio.
Xa intentei mudarme e non quedan cuartos libres.
E un hotel? O meu chofer pode levarte agora mesmo.
Non podo permitirmo un semestre enteiro.
Dae conségueche un desconto no Hotel Han.
Ti caladiño, Min Ho.
Moi ben. Só quería axudar.
A ver, eu teño unha idea.
Kitty debería vivir aquí.
Con quen? Con Dae?
- Non! - Non!
A ver, escoitádeme un segundo. Nós intercambiamos os cuartos.
Eu comparto liteiras con Kitty e ti con Dae.
Que vos parece?
Vale, podo lidar con isto.
Creo.
Subtítulos: Abraham Díaz López