KIM JEST ERIN CARTER?
Dzień dobry.
Są ciche, czyste i same o siebie dbają.
Wcale nie.
Mocny argument.
Koty nie są lepsze od psów.
Weźmiemy po jednym, by sprawdzić.
To hipotetyczna dyskusja.
- Hipotetyczna! - Nie słyszę.
Musimy jechać do sklepu. Chodź.
Idę!
Kupimy ci chomika. Damy mu małe koło.
- Wolałabym zostać przy psie. - No jasne.
Ktoś ty, kurwa?
STRAŻNICY LEŚNI
Mamo!
- Jestem. - Erin.
- Postrzelono mnie. - Kto to zrobił?
- Zabierz stąd Harper. - Co się stało?
Dzwonię po karetkę.
- Nie możesz! - Potrzebujesz lekarza.
Wtedy przyjedzie tu policja.
Proszę cię.
Co ty zrobiłaś?
- Tato! - Weź rzeczy ze stołu.
Jak wczasy? Popływałaś w morzu?
Trochę.
Będzie dobrze. Słuchaj taty.
- Już idę. - Jordi!
Idź do pokoju. Zaufaj mi.
No idź!
Dobra.
Gdzie ona jest?
- Kto to zrobił? - Lena.
- Przeszła na wylot. - Jej mama.
Dobra.
Miała tu być. Gdzie ona jest?
Nie ruszaj się.
Muszę to zdjąć. Zaboli.
Raz, dwa, trzy.
Podobno wiesz coś o Erin Carter. To prawda?
- Nie przywitasz się? - A znamy się?
Byłam kiedyś w twoim domu.
Z Thomasem Ramseyem.
Finansowałeś jego małe hobby.
Lena.
- Lena Campbell, zgadza się? - Tak.
Idź.
Czemu byłaś u Erin Carter?
Z tego samego powodu, dla którego ty ją obserwujesz.
- To znaczy? - To Kate Jones.
Tajniaczka, która zjebała akcję w Harwich.
Jest nauczycielką w szkole syna.
Harwich?
- Nie wiesz. - Nie, kurwa.
Była jebanym kablem.
Ukrywa się pod twoim nosem,
ucząc twoje dziecko. Ja pierdolę.
Co za kobieta.
- Zbastuj. - Wybacz.
- Nie martw się o nią. - Zabiłaś ją?
Postrzeliłam. Została w górach.
Wychodzi na to samo.
Porwała moją córkę. Chcę ją odzyskać.
- Harper to twoja córka? - Daniel.
- Jako rodzic rozumiesz... - Rozumiem?
Gdyby coś mi się stało, mój syn miałby opiekę.
Nie pozwoliłbym go porwać.
Po prostu...
Erin wróciła do domu.
Dobra.
Erin właśnie wróciła do domu.
Tak się nią zajęłaś.
- Niemożliwe, kurwa. - Kiedy dotarliby zabójcy?
- Za 40 minut. - Wyślij ich.
Harper nie może się nic stać.
- Nie jestem ci nic winien. - Mam złoto.
To, które zaginęło. Jest warte miliony.
- Ukradłaś je? - Nie.
Erin je ukradła, a teraz je odebrałam.
Oddaj mi Harper, a dam ci złoto.
- To moje złoto. - A Harper jest moja.
- Wszystko gotowe. - Proszę cię.
Zgódź się.
Zabijcie Erin Carter. Dziecko ma być całe.
- Matka Harper żyje? - Tak.
- Nie ruszaj się. - Cholera.
Postrzeliła cię.
A teraz przyjdzie tutaj.
- Nie wiedziałam, że żyje. - Ale tak jest.
- Sprowadziłaś ją tu, Erin. - To nie moje imię.
Nie jestem Erin.
Nie mam tak na imię.
Wpakowałam nas w niezłe gówno,
ale zrób dla mnie ostatnią rzecz.
Zabierz Harper w bezpieczne miejsce.
Proszę.
NUMER NIEZNANY
CZEŚĆ, HARPER. MARTWIĘ SIĘ O TWOJĄ MAMĘ.
KTO TO?
KTOŚ, KTO CHCE POMÓC.
Chodź, Harper.
Musimy jechać.
Kto to zrobił?
Musicie na trochę wyjechać.
Nie traktuj mnie jak dziecka.
Jestem twoją mamą. Zaufaj mi, proszę.
Nie jesteś moją mamą.
Harper, czemu...
Nie ruszaj się. Musisz odpoczywać. Ledwo przeżyłaś.
- Muszę chronić córkę! - Jak?
Ledwie stoisz.
Ktoś chciał cię zabić. Zabiorę Harper w bezpieczne miejsce.
Potem po ciebie wrócę. Odpoczywaj.
Będę pod telefonem.
Kurwa.
Lena.
Lena?
To ty?
Zgłoś się.
Weszliśmy. Likwidujemy cel.
Cel kieruje się na południe. Gonię ją.
Przyjąłem. Jest ranna, nie dotrze daleko. Dorwiemy ją.
- Już powinniśmy ją dorwać. - A Harper?
Wiem, gdzie jest. Mogę jechać?
- Napisałam do niej. Powiedziała mi. - Jedź.
Na pewno zaplanowałaś dla niej cudowne życie.
Dziękuję.
Miej ją na oku.
Halo.
Dobra.
Jesteś właścicielką? Muszę zadzwonić do rodziny.
Nie!
- Jezu, Erin? - Penelope.
Jedź.
- Co ci się stało? - Przewróciłam się.
- Przewróciłaś się? - Cholera.
Jedź!
- Jechać do szpitala? - Nic mi nie jest!
Cześć. Wchodźcie.
- Przepraszam. - Przestań!
- Dzięki. - To sama przyjemność.
W ogrodzie jest sok pomarańczowy. Luca i Lily będą za 30 minut.
Dziękuję.
Naprawdę dziękuję.
Harper nie może jakiś czas być w domu.
- Poszłaby do Emilia, ale... - Spokojnie, nie tłumacz się.
Dzięki.
Ale potrafię wysłuchać.
Czasami zwierzenie się pomaga.
Nie trzeba.
- Ale dziękuję. - Jasne.
Erin jest dilerką?
Amfą, metą? To to samo? Które to kryształy?
Nie wiem i nie jest.
Jest nauczycielką.
Jasne.
Pójdę po cukier.
Wyrosłaś.
Pomożesz mamie?
Daj spokój.
Wiesz, kim jestem.
Obiecałaś, że pomożesz.
Bo...
musiałam cię znaleźć.
Wybacz, że tyle to trwało.
Ale...
nigdy cię nie opuściłam.
Nie dano mi wyboru.
Pomożesz mamie czy nie?
Ja nią jestem.
Na pewno mnie nie zapomniałaś.
To tylko ja.
No chodź.
Już dobrze, obiecuję.
Nie denerwuj się. Wszystko jest w porządku.
Co to było?
Nie wolno ci tu być!
Chciałam porozmawiać z córką.
- Chodź, Harper. - Nie.
- Chodź. - Jordi, tak?
Rozumiem, że to trudna sytuacja.
Skrzywdziłaś moją żonę, a teraz straszysz córkę.
To nie twoja córka.
- Skrzywdziłaś mamę? - Harper.
- Ona nie jest twoją mamą. - Dobra.
Odebrała mi ciebie! Straciłam przez nią wszystko!
Dość.
Jedziemy. Nie śledź nas.
Po jebanych pięciu latach dostaję 60 sekund?
- Mam to zaakceptować? - Przerażasz ją.
Chcesz, bym przeraziła ciebie?
Nieważne, co my chcemy. Tutaj chodzi o Harper.
Panie Collantes.
- Proszę z nami. - Czemu? Coś z moją żoną?
Proszę wziąć córkę i pojechać z nami.
- Zabierzcie mu telefon. - Puszczajcie.
Co jest, kurwa? Nie taki był plan.
Pan Lang potrzebuje pomocy. Możesz być wściekła lub mądra.
Jeb się.
Co tu się dzieje?
- Wszystko pod kontrolą. - Policja?
- Proszę pokazać dokumenty. - Są w aucie.
Mam iść specjalnie po nie, pani Thorne?
Olivia.
Nie.
- Nie ma potrzeby. - Wracaj do domu.
Nic im nie będzie?
- Obiecuję. - Idź.
Zajebię cię, jeśli coś stanie się Harper.
Znajdź Erin Carter. Użyj telefonu jej męża.
Kurwa!
Cholera.
Jordi wciąż nie odbiera.
- Co się stało? - Nie wiem, od czego zacząć.
Całe moje życie to pieprzone kłamstwo.
- To ciężkie. - Owszem.
Ludzie mają kochać prawdziwą ciebie, ale co to właściwie znaczy?
Tak jakby.
Masz być dobrą żoną, matką i sąsiadką.
Kup sobie torebkę i zamknij ryj!
Co za zjebane życie!
Widzę, że masz sporo na głowie.
- Pożycz mi telefon i wyrzuć mnie... - Nie.
Jedziemy do Espectáculo na urodziny Marii Tadavilas.
Nie jadę na pieprzone urodziny.
- Szukam Jordiego i Harper. - Co z nimi?
Nie wiem!
To Jordi.
- Odbierz. - Gdzie jesteś? Martwiłam się.
Jordi?
To ja. Harper jest cała. Spotkajmy się. Gdzie jesteś?
- O której będzie twoja znajoma? - Lada chwila.
Idź się ogarnąć. Poszukam Bruna.
Zrobić to?
- Co? - Ty byś to zrobiła.
Jesteś odważna. Nie obchodzi cię zdanie innych.
Za długo żyję w strachu.
Ludzie chcą mnie zabić, bo nie potrafiłam się zamknąć.
Właśnie. Ale nie uda im się nas uciszyć.
To nie była metafora! Boże, co się z tobą dzieje?
Zrobię to.
Zażądam rozwodu.
Dziękuję.
Jasne.
Bruno!
Kto to?
Możemy wyjść i pogadać?
- Co robisz? - Dawaj, kurwa.
Chcę pogadać.
- Wyglądasz jak gówno. - Bo mnie postrzeliłaś!
Jezu!
Przestań, kurwa!
Chcę pogadać o Harper.
Nie przyszłam się bić. Mamy problem.
Daniel Lang ma Harper.
I twojego męża.
Ja pierdolę. Jak to się stało?
- Są cali? - Na razie.
Mam przyprowadzić mu ciebie, a w zamian odda mi Harper.
Dźganie mnie jebanym widelcem niczego nie rozwiąże.
Zostawiłaś ją z Danielem?
To ty z nim zadarłaś. Coś ty sobie myślała?
- Nie znałam go. - Finansował napad na Harwich.
Tommy Ramsey dla niego pracował.
- Niemożliwe. - Dogadałam się z nim.
Zrobię wszystko, by odzyskać córkę.
Nawet jeśli to oznacza, że będę musiała dać mu ciebie.
Zrobiłabym to samo.
Rozumiem.
Zabrałaś ją, bo myślałaś, że nie żyję.
- Zdradziłam was. - Owszem.
Ale dałaś jej dom.
Dałaś jej życie.
Ja bym jej takiego nie zapewniła.
- Zawaliłam. - To znaczy?
Okłamałam ją.
Nieważne, czy jestem Kate Jones, czy Erin Carter.
Wciąż udaję kogoś, kim nie jestem.
Jak każdy rodzic w historii ludzkości.
Udaje odpowiedzialnego. Udaje wszechwiedzącego.
Ale nie wszystko było kłamstwem.
Racja.
- Kocham ją. - Nic dziwnego.
Jest cudowna.
Wdała się we mnie.
I przejęła to, co najlepsze w tobie.
Jezu.
Daniel może jej nie oddać, nawet jeśli mnie mu wydasz.
Wiem.
To był błąd.
Mamy wspólny cel.
To, co najlepsze dla Harper.
Harper jest w biurze.
Rób to, co ja.
- Będzie dobrze. - Skąd wiesz?
- Przeszukaj ją. - Jest czysta.
Obie.
- Ręce do góry. - Kurwa.
- Stój. - Dobra.
Czysta.
Daj mi chwilę.
O nie.
Jeb się.
- Sprawdź ją. - Jest czysta.
Jeszcze raz.
Mogę iść do córki?
- Zaczekaj jeszcze. - Proszę, puść ich.
Czysta.
Niemal się uśmiechnąłem, gdy usłyszałem, że jednak żyjesz.
Bo martwi nie spłacają długów.
- A ty jesteś mi dłużna. - Jesteśmy kwita.
Będziesz dla mnie pracować.
Nie.
To nie oferta. Chciałaś mnie dopaść. Sama jesteś sobie winna.
Jestem kurewsko wyrozumiały.
Erin.
Puść Jordiego i Harper.
Cholernie mnie rozczarowałaś.
Przyprowadź tu Jordiego i Harper!
- Spokojnie. - Chuj z tym.
Daniel, nie!
Tędy!
- Kto wpadł na ten durny plan? - Ty!
Nie wiedziałam o pieprzonej armii.
Cholera. Ostatni magazynek.
Chodź, mam zapasowy.
- Chodź do Jordiego i Harper. - Jak?
Kurwa, zbliżają się. Jest ich za wielu.
- Nie spodoba ci się to. - Dawaj.
Jedna się wystawia, druga biegnie do Harper.
Czyli daje się postrzelić.
- Tak. - Fakt, nie podoba mi się.
Przeproś Jordiego i powiedz Harper, że...
Przeproś ich.
To twoja córka. Zajmij się nią.
Nie.
Sama im to powiesz.
I powiedz im coś dobrego o mnie.
Choćbyś miała coś zmyślić, jasne?
Leć.
Za nią!
Harper.
Przykro mi, Jordi.
Naprawdę.
Widzisz, co narobiła twoja żona?
Kiepsko to wygląda.
Zaskoczyła mnie. Szybka jest.
- Pomogę ci. - Nie.
Bardzo pan krwawi.
Co ty, kurwa, nie powiesz?
Puść Harper. Wtedy cię opatrzę.
Zaraz ktoś przyjdzie to zrobić.
A ty...
nie znasz swojej żony.
Zaczynam poznawać.
- Zabiorę stąd córkę. - Nie możesz.
To małe zabezpieczenie.
Na wypadek, gdyby ktoś chciał mnie zabić.
- Harper. - Nie.
Słuchaj jej.
Na ziemię!
W porządku?
- Wychodzimy. - Nie.
- Nie skończyliśmy. - Nie.
Wychodzimy.
Jordi.
Powoli.
Wiesz...
Po Harwich miałem z tym skończyć.
Naprawdę wkurzyło mnie, że akcja nie wypaliła.
Jakby ktoś okradł mnie z przyszłości.
Sfinansowałem jeszcze kilkanaście napadów.
- Powinieneś odejść. - Nie.
Powinienem był cię przejrzeć.
Nie jesteś nauczycielką, matką czy gliną, tylko tym.
Chronię rodzinę.
Oby twoja rodzina cię taką zobaczyła.
Taką, jaką widzę cię ja.
W tej chwili.
To nie koniec.
Leć.
Przepraszam.
Kocham cię. Wybacz, że to widziałaś.
W porządku. Zawsze będziesz moją mamą.
Wiem. Nie teraz.
Musimy stąd iść.
Co się stało?
Proszę.
Dzięki.
Skończyłam list do mamy.
Zadowolona?
- A ty skończyłaś? - Tak.
MAMA
Zabierzemy je nad ocean, powiemy kilka słów...
I wrzucimy do wody.
Tak.
Pamiętaj o goglach.
- Zostały w restauracji. - Pójdę po nie.
Dzięki.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Tak?
Naprawdę.
- Co to? - Margarita.
- Mogę? - Wykluczone.
Ohyda.
Co za męka.
Fajna rodzinka.
Dziękuję.
- Trudno cię znaleźć. - Jednak za łatwo.
Müller, Lang, Campbell.
- Zostawiłaś trop. - Spróbujesz mnie aresztować?
Spróbuję?
- Ciekawy dobór słów. - Celowy.
Nie chcę psuć ci wakacji.
Ale wiesz, jak to z nimi jest.
W końcu się kończą i trzeba wrócić do pracy.
- Mam pracę. - Wieczne z tobą kłopoty.
Ale potrafię je wykorzystywać.
Dzięki, mamo. Chodź.
Hej.
- W porządku? - Harper może mieć rację.
Weźmy psa.
- Lub kota. - Wolisz koty?
Mogłem się domyślić.
Teraz wiesz o mnie wszystko.
- Koniec tajemnic. - Zawsze cię znałem.
Dla rodziny zrobiłabyś wszystko.
Reszta to...
szczegóły.
Naraziłam was.
Nie mówię, że jesteś idealna.
Jak mam cię nazywać?
Erin? Kate?
Erin.
Jestem Erin Carter.
Napisy: Krzysztof Zając