Nazywam się pani Carter.
Będę uczyć historii.
Kim jesteś?
Słucham?
Kim jest Erin Carter?
Dlaczego mamy dać jej etat?
Co wniesie do naszej wspaniałej instytucji?
Testujesz mnie.
Rozmowa jest jutro, więc musisz to zapamiętać.
Wierzę, że edukacja rozwinie kolejne pokolenie,
a udział w tym to coś niezwykłego.
Dobrze.
Ale zanudziłaś mnie na śmierć.
Musisz brzmieć przekonująco.
Chcę tej pracy. Harper dostanie stypendium.
Tylko tak będzie nas stać na szkołę. To odmieniłoby nasze życie.
Co ci się stało?
Nic, miałam stłuczkę.
Rzadko się martwię.
Ale o ciebie się martwię.
Daj im coś prawdziwego. Pokaż im, kim jesteś.
Dasz radę, prawda?
Stać cię na to.
KIM JEST ERIN CARTER?
Dom został odnowiony.
Zaraz wrócę.
- Świetnie. - Dziękujemy.
Cześć.
Chwileczkę.
Urządzamy dziś grilla.
Będzie tylko kilku sąsiadów. Wpadniesz?
Oczywiście, że nie.
Po co ja się tak przejmuję?
Harper?
Wszystko gra?
Gość w markecie dostał to, na co zasłużył.
Nie pytała cię, Arlo.
Staram się ją wesprzeć. Spójrz tylko, kto by pomyślał?
Peszysz ją. Zawsze to robi.
- Wspieram ją. - Tak się nie mówi.
- Dolewkę? - Dzięki.
Dobrze, że Harper jest cała.
To najważniejsze.
Miałeś o tym nie gadać.
Zbliżają się egzaminy?
- Od czego zaczynasz? - Od matematyki.
I dasz sobie radę.
Gorsza ode mnie nie będziesz.
Byłem najsłabszy, ale Emilio mi pomógł.
Uczyłeś go?
Nie. Zaznaczyłem błędne odpowiedzi
i twój tata nie był już najsłabszy.
Zajebiście głupie.
No dobra.
- Przeproś. - Nie.
- Chcesz iść do pokoju? - Tak.
Przepraszam. Po tym, co się stało, nie jest sobą.
Cholera.
Te kłopoty, o których mówiłem…
Jutro będę potrzebował twojej pomocy.
Rozmawiasz o tym w kuchni?
- Za kogo mnie masz? - Nie wiem.
Ale wiem, że sobie poradzisz.
Skręciłaś jej kark.
Tak ci się wydaje. Tylko się broniłam.
Wtedy poszłabyś na policję.
Jesteś z policji.
No dobrze. Powiedziałaś Jordiemu?
Potrzebuję pomocy. Jeśli masz kłopoty, odwdzięczę się.
- Co się dzieje? - Nie wiem. Pójdę sprawdzić.
Przestań. Co się dzieje?
Tarasuję okna, by nikt nie wszedł.
Porozmawiajmy.
Chodzi o ten napad?
Czy o to, co widziałaś na strychu?
O broń.
Nie była prawdziwa.
Gdy byłaś mała,
mieszkałyśmy w złych dzielnicach.
Kupiłam atrapę broni, by odstraszyć intruzów,
ale nie przydała się, a teraz jesteśmy bezpieczne.
Spójrz tylko przez okno.
Nie mogę, szafa je zasłania.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Nigdy.
Zostań w ukryciu. Będzie dobrze.
Przesuńmy ją.
No dobrze.
Dzięki, miło było was poznać.
- Dzięki. - Dzięki.
- Było super. - Żaden problem.
Pa.
Teraz ty.
To będzie dobre. Patrz.
- Okulary. - Dzięki.
- Wypadniesz dziś świetnie. - Powodzenia, mamo!
Dasz radę.
To próbne egzaminy.
Macie 30 minut, by odpowiedzieć. Dajcie z siebie wszystko.
Czas… start.
NAUCZYCIELKA POWSTRZYMUJE NAPAD
EMILIO: PARKING O 12
- Już skończyłeś? - Tak.
- Nie minęła nawet minuta. - Skończyłem.
- Fiuty? - Olivia.
Krzyknij jeszcze głośniej.
Ile?
Jeden by wystarczył, ale było ich dużo więcej.
- Poinformuję wychowawcę. - Nie eskaluj tego.
Może porozmawiamy z jego rodzicami?
Ma tylko ojca, ale dobrze.
Umówię go na pogawędkę na temat fallicznej obsesji syna.
- Nie powiem tak. - Czasem trudno stwierdzić.
Masz wolne do rozmowy o 15.
Świetnie, pospaceruję i oczyszczę głowę.
Nie spóźnij się!
Cześć. Martwiłem się.
- Dokąd jedziemy? - Zaraz ci powiem.
To jest sniffer. Program szpiegujący.
Świetny.
- Co z tego? - Sprawdzimy szemranego prawnika.
Jest powiązany z gangiem, który śledzę.
Pójdziemy do niego i wsadzimy to do jego Internetu.
To termin branżowy?
Daj spokój.
- To legalne? - Oczywiście, że nie.
Potrzebowałbym nakazu sądowego.
Nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Jak się nazywa ten prawnik?
Benecio Agustín. Oby doprowadził mnie do szefów gangu.
Agustín jest w pracy.
Są tylko sprzątaczki. Drzwi są otwarte, a alarmy wyłączone.
Wejdziesz bez trudu. Biuro jest na drugim piętrze.
Czekaj, ja mam to zrobić?
Tak. Po co bym cię brał?
Bym została na czatach.
Policjant nie może się włamywać.
Ciebie nikt nie będzie podejrzewał,
bo jesteś gospodynią domową.
- Spierdalaj. Nauczycielką. - Wiesz, o co chodzi.
A jeśli odmówię i wrócę szykować się do rozmowy?
Nie prosiłbym, gdybym nie był zdesperowany.
Jeśli to zrobię, będziemy kwita.
Chcę odzyskać dawne życie.
Masz szczęście, że Jordi to twój kumpel.
Powiedz mi, co zrobić.
Boże! Nie.
Dobra.
- Co? - Agustin wrócił.
Wychodź stamtąd.
- Już kończę. - Nie.
Uciekaj! To był błąd. Agustín jest szalony.
Chcę to zakończyć.
Mówię poważnie. Zabije cię, jeśli cię zobaczy.
Chryste.
Szybko.
Przepraszam, co pani tu robi?
Spokojnie. Nic nie robię.
Halo!
Kurwa.
Nie ruszaj się.
Cholera.
Kim jesteś i co robisz w moim domu?
Stój!
OTWARTE
- Halo! - Nieczynne.
- Proszę. - Mamy przerwę.
Tylko na chwilę.
- Gdzie byłaś? - W korku.
Co? Rozmowa zaczęła się 15 minut temu.
Boże. Co ty masz na sobie?
- Przebiorę się. Daj bluzkę. - Nie ma czasu.
Zaraz wyjdą, więc leć. Poradzisz sobie.
- Pogodne oczy, czyste serce. - Naprawdę będzie dobrze?
Tak.
Przepraszam za spóźnienie.
- Damy pani pięć minut. - Dziękuję.
To Gabrielle Leon z zarządu
i Penelope Reyna z komitetu rodzicielskiego.
Witam.
Pani Reyna i ja się znamy. Mieszkamy w tej samej okolicy.
Widziałam, że skądś kojarzę. Cześć, sąsiadko.
Pracuje tu pani od jakiegoś czasu.
Pełny etat wymaga większej odpowiedzialności i zaangażowania.
Czemu uważa pani, że się do tego nadaje?
W porządku.
Dobrze.
Wiem, jakiej odpowiedzi oczekujecie, ale…
nie uważam, że tu pasuję.
Emigrowałam z mamą do Londynu, ale zmarła młodo.
Dorastałam w domach zastępczych.
Co rok zmieniałam klasy.
Myślałam, że szkoła to strata czasu.
- Byłaś kiepską uczennicą? - Nie.
Najgorszą.
Większość dzieciaków jest super.
Ale niektóre wierzą,
że nie zasługują, by tu być.
Chciałabym im pomóc tak, jak ktoś mógłby pomóc kiedyś mnie.
Dziękuję.
W dwie minuty dowiedziałem się o pani więcej niż przez cały rok.
Dobrze.
- To dobrze? - Nieźle.
Są pewne wątpliwości co do pani profesjonalizmu.
Chodzi o premierę szkolnego musicalu.
Wyszła pani bez powiadomienia,
przez co sala padła ofiarą wandali.
Źle się poczułam.
Nie mogłaś dać komuś znać?
Chciałam, ale…
wyszłam na chwilę złapać oddech.
Doprowadzając do niedoboru kadry przy budynku pełnym dzieci.
To się więcej nie powtórzy.
Jak było w szkole?
- W porządku. - Chociaż nie źle.
- Jesteś! - Ładna koszulka.
Pracuję nad letnią stylówką.
Jak poszła rozmowa?
- Wybacz. - Na pewno było świetnie.
Ciężko coś przewidzieć.
Na pewno dałaś radę.
- Dostaniesz tę robotę. - Tak.
- Ma pan dobry humor. - To prawda.
- Pani Martín wróciła? - Nie.
Dobry dzień w pracy. Mam kilka mocnych poszlak.
Bądź ostrożny, Emilio. Martwimy się o ciebie.
Harp, umyj zęby.
Zostawię was.
Chcę wam podziękować.
Za naszą przyjaźń.
Obiecuję, że teraz poznacie nowego Emilia Martína.
Jasne?
- Tak. - Świetnie.
Musimy mu kogoś znaleźć.
- Może kogoś ze szkoły? - Nie, wszystkich lubię.
Uderz i przekręć.
Robię tak za każdym razem.
Myślisz, że Ana zmieni zdanie i wróci do Emilia?
Nie wiem.
Niektórym parom przytrafi się jeden kryzys
i od razu… no wiesz.
Myślisz, że z nami tak będzie?
Nie. O nas się nie martwię.
Naprawdę?
Cieszy mnie to.
To dobrze, bo za to wyszłaś.
Cholera.
W porządku? Co się stało?
Spokojnie.
- Jest okej. - Siadaj.
Co się stało?
Przestraszyłam się.
Szkoła ją trochę przytłacza.
Zbliżają się egzaminy. To trudny okres.
Zdawała się przerażona, a nie przytłoczona.
Może niech z kimś porozmawia o tym napadzie w sklepie.
- Nie potrzebuje terapii. - Może pomóc.
Już teraz czuje się inna.
Wizyta u specjalisty tylko to pogorszy.
Nie zgadzam się.
Podjęłam decyzję.
To nasza wspólna decyzja.
Nie rozumiem, czego się boisz.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Pa. Udanego weekendu.
Pa.
Cześć.
- Chcesz coś powiedzieć. - Tak.
Przykro mi.
Nie dostałam pracy.
Z tego, co słyszałam,
przedłużą umowę o pół roku i ocenią ją ponownie.
Pomogę ci się przygotować.
- Cholera, dałam ciała. - Rozmowa poszła dobrze.
Ale ktoś zgłosił sprzeciw.
Co? Oczywiście.
Pieprzona Penelope Reyna. Chyba ją…
- Witam. - Nazywam się Daniel Lang.
Był jakiś problem z moim synem, Dylanem.
Która z was to pani Carter?
Ja. Jestem wychowawczynią Dylana do powrotu pana Luisa.
Olivia Thorne. Administratorka.
Zostawię was.
Dobrze.
To pani oceniła jego egzamin próbny na zero?
- Nie bez powodu. - Nie jest geniuszem, ale naprawdę?
Zero?
Chwileczkę.
To arkusz Dylana.
Przykro mi.
Nie był to egzamin z plastyki?
Nie, a nawet jeśli…
Jasne. To nie okres błękitny u Picassa.
Co mu grozi? Zawieszenie? Zadania pozalekcyjne?
Uznajmy to za wołanie o pomoc.
Wspaniałomyślna interpretacja.
Tak, ale Dylan ma problemy w nauce.
W ten sposób uprzedza cios.
Woli sam o tym zdecydować.
- Chce, by był pan zły. - I dobrze mu poszło.
Proszę podejść do tego inaczej.
Wesprzeć go, zapewnić korepetycje.
Chce pomocy, ale nie wie, jak o nią poprosić.
W porządku.
Dziękuję.
W razie pytań proszę dzwonić.
Dobrze. Właściwie to mam jedno.
Kim jest pieprzona Penelope Reyna?
Przykro mi, że pan to słyszał. To nie było profesjonalne.
To kobieta, z powodu której nie otrzymałam umowy na pełny etat.
Dzięki mojej darowiźnie powstało boisko do koszykówki.
Mogę szepnąć dobre słowo.
Miło z pana strony.
Proszę się o mnie nie martwić.
Nie martwię się o panią, tylko o biedną Penelope Reynę.
NAUCZYCIEL: ERIN CARTER
Leć do domu. Zajdę do Penelope.
Nie odwalaj nic. I tak mają nas za dziwaków.
Ale…
Cześć, sąsiadko.
O chuj ci chodzi, Penelope?
Dzień dobry.
Pytałaś, o co mi chodzi?
Wiesz, ile znaczy dla mnie praca. Zadzierasz z moją rodziną.
- Grozisz mi? - Jasne, że nie.
Wszyscy sąsiedzi się ciebie boją.
Mówię im, że zabiłaś rabusia w samoobronie,
ale ludzie lubią plotki.
- To ty mnie wyrolowałaś. - Nie.
- Co? - Nie zgłosiłam sprzeciwu.
Nie obchodzi mnie twoja praca.
Nie wierzę ci.
Wpadłaś spóźniona w koszulce z napisem „życie to suka”.
- Czego się spodziewałaś? - Sztuka.
Taki był napis na koszulce.
To nie byłaś ty?
Nie jesteś taka ważna.
Proszę.
- O czym mówiłyśmy? - O letniej kolekcji.
Piękna, ale za droga.
Piękny dom.
Pa, Erin.
Niektórzy lubią się wpraszać.
Emilio!
ZLOKALIZUJ
Gdzie jesteś?
SZUKAJ
Olivia będzie za 30 minut, ale muszę już jechać.
- Pojadę z tobą. - Nie.
- Dlaczego? - Choć raz się posłuchaj.
Wybacz.
To ja przepraszam. Muszę coś załatwić.
- Wiem, że jestem irytująca. - Jak wszystkie dzieci.
Jesteś w porządku.
Bardzo.
Jesteś najlepszą osobą na świecie.
Kocham cię.
Dobra. Olivia niedługo będzie.
W porządku?
Zamknij się. Mam tego dość!
Nic się nie stało.
Jakaś kobieta się do mnie włamała. Wiem, że ją wysłałeś, Emilio.
Spójrz na mnie. Nie mdlej.
Pomogłem ci.
W zamian chciałem tylko paru przysług.
Tak się odwdzięczasz?
Zmieniłeś mnie w złego glinę.
Sam to sobie zrobiłeś.
Co to za kobieta?
Co u mnie robiła? Chciała coś ukraść?
Przepraszam.
- Szybko! - Co się dzieje?
Otwieraj, dziwko!
Stój!
Cholera.
Cholera!
Gdzie jesteś?
Suka!
Ja pierdolę!
Skurwiel!
Emilio?
Skurwiel!
- Spadłem z dachu. - Nie da się ukryć.
Żyjesz?
Tak. Na razie.
- O co chodziło? - Chciał wiedzieć, kim jesteś.
Nie byłem z tobą szczery.
Co, kurwa? Zaufałam ci!
Nie miałem wyboru. Mam długi z hazardu.
Agustín miał o nich zapomnieć w zamian za informacje.
Ale wciąż chciał więcej. Musiałem go powstrzymać.
Przepraszam.
Wplątałem cię w to.
- Zawiozę cię do szpitala. - Nie możesz.
Muszę.
Zgłoszą to. Moi szefowie się dowiedzą.
Kup coś, by opatrzyć rany.
Zadaję ogrowi dwie rany sztyletem,
a on zadaje mi 18 ran kijem, co oznacza, że nie żyję.
Przykro mi.
Było fajnie.
Mogłam znaleźć coś lepszego niż sztylet.
Miecz albo broń.
Mają broń w tej grze? Czy tylko elfy i wróżki?
Nie mają.
Ale mama ma.
Świetnie, pożyczę.
- Na pewno się pomyliłaś. - Jest w tej torebce.
Nie powinnam.
Boże.
Słodkie.
Rany.
Chodź.
- Dzień dobry. - Dobry.
Razem 30 euro.
Coś jeszcze?
Proszę.
Kim jesteś?
Bardzo mnie to ciekawi.
Pani reszta.
Stój!
Wpieprzasz się w moje interesy.
Albo powiesz, kim jesteś, albo ktoś inny mi to powie.
- Nie jestem nikim ważnym. - Jak sobie chcesz.
Proszę.
- Nie wysyłaj zdjęcia. - Zła odpowiedź.
Musimy wiać. Wsiadaj!
Cholera. Gdzie telefon?
- Czemu to zrobiłeś? - Chciałem pomóc!
W ten sposób? Wszystko pogorszyłeś.
Wszystko, kurwa, psujesz.
Mamy przejebane.
Dziękuję ci, Olivia.
Żaden problem. Jest grzeczniejsza od moich.
W porządku?
Tak. Po prostu ciężki dzień.
- Jasne. Do zobaczenia. - Do zobaczenia w szkole.
Kurwa.
Noż kurwa.
No dawaj!
- Działaj! - Erin?
Co się stało?
- Zepsuł się, do kurwy nędzy! - To tylko rury. Naprawi się.
W porządku?
Nie dostałam pracy.
- W porządku. - Zjebałam.
- Wcale nie. - Wszystko zjebałam.
- Nic się nie stało. - Zawiodłam cię.
- Naprawimy to. - Nie…
- Nie da się. - Spokojnie, kochanie.
Wszystko będzie dobrze.
WIĘZIENIE W FALSTEAD, ANGLIA
Napisy: Krzysztof Zając