FOLKESTONE, ANGLIA
- Włóż buty, Harper. - Nie chcę.
No dawaj.
Wiesz, co dzisiaj robimy?
Wyruszamy na przygodę.
Wsiądziemy na łódź i popłyniemy gdzieś,
gdzie zawsze świeci słońce i codziennie można jeść lody.
Co powiesz?
Świetnie. Ale musimy już iść.
Wiesz czemu?
Nie.
Bo czyha na nas smok.
Jeśli narobimy hałasu lub będziemy za wolne, pożre nas.
Włożysz buty?
HOTEL
W porządku?
Musisz iść, dobrze?
Trzymaj.
Pieniądze.
Która łódź?
- Niebieski trawler. - Dobrze.
Chodź, panienko. Świetnie.
KIM JEST ERIN CARTER?
BARCELONA
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Harper ćwiczyła cały tydzień. Jordi i ja mieliśmy już dość.
Gotowe.
Pewnej Niemce piosenka utknęła w głowie na cztery lata.
- Trafiła do szpitala. - Nieprawda.
- Mogło chodzić o czkawkę. - To miejska legenda.
- Ty tu jesteś nauczycielką. - Na zastępstwo.
Tylko do wtorkowej rozmowy.
Pamiętaj o nas, paradując w pokoju nauczycielskim.
Oczywiście.
- Olivia? Sekretarka? - Bardzo śmieszne.
Dziękuję.
Ale jej się podoba.
Tak, nareszcie zaczęła się odnajdywać.
Dobrze, że trafiłyśmy do Barcelony.
No i jest planetą.
- Przecież jest Plutonem. - Wciąż się liczy.
Jasne.
- Co powiedziałeś? - Przestań.
Dość tego! Przestań!
- Ty pieprzony... - Przestań!
- Co robisz? - Dość tego.
Wyjaśnisz mi to?
Musi być jakiś powód. Wyrzucili cię z musicalu.
Wcześniej gęba ci się nie zamykała. Klęłaś jak szewc.
Harp.
Muszę do toalety.
SUPERMARKET
Sklep zostanie zamknięty za dwie minuty.
Nie przegapcie naszej oferty mrożonek.
Niedługo zamykamy z powodu inwentaryzacji.
Przepraszam, słabo znam kataloński.
- Zamykamy za pięć minut. - Jasne, dziękuję.
Harper, podziękuj.
Harp!
Kiedy zadajesz cios, musisz zacisnąć pięść.
Podstawy fizyki.
To rozprasza siłę uderzenia, inaczej połamiesz sobie palce.
Ale to nie ma znaczenia,
bo już nikogo nie uderzysz, prawda?
Pytał, gdzie mam laskę, i kazał mi stać z tyłu.
- Antonio to D-U-P-E-K. - Dupek.
Nie powinnaś tak mówić. Po to przeliterowałam.
Przeprosisz go.
Nie rozwiązujemy problemów przemocą.
Powiesz Jordiemu?
Nie wiem. Zobaczymy.
Możesz nazywać go tatą.
Podoba mi się jego imię.
Wolałby, żebyś nazywała go tatą.
Patrz się na ziemię! Zamknij mordę!
Cicho, chodź.
Co?
Schowaj się.
Ruszaj się!
Ruchy!
- Ruszaj się! - Nie, proszę.
Jesteś cała?
Mamo!
To ty.
Wezwijcie karetkę!
Przepraszam.
- Erin! Harper! - Jordi! Nic nam nie jest.
Siostra Garcia proszona o kontakt z urologią.
- Jesteś cała? - Tak. To nie moja krew.
Już dobrze.
Chodźmy do pokoju.
W porządku?
Dobrze.
Obite żebra, stłuczone biodro, niewielkie wstrząśnienie mózgu.
- Przepiszę coś na ból. - Dobrze.
Mogło być gorzej.
- Możecie iść. - Dziękuję.
Palenie jest dozwolone tylko w wyznaczonych miejscach.
- I co? - Tylko kilka siniaków.
W porządku?
To było przerażające. Masz prawo źle się czuć.
- Na 50%. - Na pewno?
Na korytarzu jest automat.
Kup sobie przekąskę i coś gazowanego.
Mam zakaz po godzinie 18.
- Dziś zrobimy wyjątek. - Dobrze.
Proszę.
Palenie jest dozwolone tylko w wyznaczonych miejscach.
Przy wyjściu ze stołówki i wejściu na izbę przyjęć.
Uczy się nas, byśmy zachowywali spokój i profesjonalizm.
To uspokajające.
To dobrze. Bo w środku wariuję.
Dobrze, że jesteś cała.
Co się z nim stało?
Jest już po operacji.
- Jasne. - Leży na OIOM-ie.
Stracił dużo krwi, więc może nie przeżyć do rana.
- Mogę go zobaczyć? - To nie twoja wina.
Ani trochę.
Zobaczę, co da się zrobić.
Tylko na chwilę.
Cholera. Harper nie wie, gdzie jesteśmy.
- Zaraz wrócę. - Dobra.
To ty.
To naprawdę ty, Kate.
- Nie znamy się. - Kłamiesz.
Kłamiesz!
Szybko!
Uwaga, lekarze proszeni do pokoju 124.
Usiądź i zaczekaj tu.
Migotanie komór.
Wyjdź.
Dobra.
Gotowe.
Już dobrze.
Na pewno nic ci nie jest?
Tak.
Nie.
Jak mówiła Harper. Na 50%.
W szpitalu są dostępni psychologowie.
Pomagają przy traumach.
- Jasne. - Co robisz?
Rozpraszam cię.
- To nie... zadziała. - Zadziała.
I tak chciałbym pogadać o tym, co się wydarzyło.
Dlatego odwracam twoją uwagę.
Cześć.
No dobra.
- Do zobaczenia. - Pa.
Dobra. Trzy, dwa, jeden.
- Tak jest! - Zrobisz więcej?
- Tak. - Uczysz się.
Ciasto na patelnię.
- Tyle? - Świetnie.
- Mogę przewrócić? - Jasne.
Cześć, Antonio.
Jak się czujesz?
Bardzo mi przykro, ale sprawiłeś Harper przykrość.
Są twoi rodzice?
Tata wyjechał służbowo, a mama gra w tenisa z tyłu.
Ma urodziny.
Wiem, wieczorem świętujemy. Będzie super!
- Naprawiłeś kran? - Tak. Zobacz.
No nie!
Jeszcze wymaga poprawek.
Weź sobie wolne.
Nie mogę. Nie przed rozmową o pracę.
To chociaż trzymaj się z daleka od napadów.
Chciałabym ci to obiecać. Uszy.
Harper! Spóźnimy się, chodź!
Dzień dobry, Emilio.
- Prawie dotarłeś do domu. - Było blisko.
Miałem zadzwonić.
- Słyszałem o napadzie. - Nic się nie stało.
Musimy cię przesłuchać dzisiaj albo jutro.
Pracuję przy śledztwie, nie martw się.
Nie pomogę za wiele, ale jasne.
- Jordi zaparzył kawy. - Dzięki.
- Na razie. - Pa.
Okulary.
Czemu śpi w aucie?
- Wiesz, że jego żona odeszła? - Tak.
Bardzo za nią tęskni. Woli spać w aucie niż sam w łóżku.
- To smutne. - Fakt.
Polej kawy, kolego!
Nie musisz iść, jeśli nie jesteś gotowa.
- Mogę cię odwieźć. - Nie.
- Na razie, mamo. - Pa.
Jesteś bohaterką.
Cieszymy się, że jesteś cała.
- Harper nic się nie stało? - Nie. Dziękuję.
Mam złą i dobrą wiadomość.
Jasne.
Zła jest taka, że Penelope Reyna złożyła oficjalną skargę,
by wydalić Harper.
To jakiś pieprzony żart.
Bardzo się zdenerwowała.
- Uważa, że Harper to psychopatka. - Naśmiewał się z jej wzroku.
Albo socjopatka.
Coś z tego. W sumie jeden pies.
Dopnie swego? Co mam zrobić?
Chodzi o Penelope.
A dobra wiadomość?
Dobra wiadomość jest taka, że napadnięto cię w sklepie.
- To dobra wieść? - Chodzi o kontekst.
Wcześniej byłaś anonimową nauczycielką na zastępstwo.
Teraz jesteś bohaterką, która zasługuje na pełny etat.
Napisali o tobie.
DZIELNA NAUCZYCIELKA
Spokojnie, to świetne zdjęcie.
- Muszę iść. - Jasne.
No dobrze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nazywam się pani Carter. Zastępuję pana Luisa.
PANI CARTE
Masz cela, Dylan.
Niechcący. Proszę mnie nie zabijać.
Dobra, strona 29.
- Hej. - Cześć.
- Co tu robisz? - Martwiłem się.
Jak idą zajęcia?
Dobrze.
Przesłuchanie odbędzie się jutro o 14
w Sant Àngel u inspektora Tabareza.
Jasne. Przyjechałeś tylko po to?
Chciałem ci coś powiedzieć.
To byli zawodowcy. Wiedzieli, że to dzień wypłat.
Przyszli na koniec dnia i wyłączyli wszystkie kamery.
Poza jedną.
Starszy model, inny obwód.
- Tak. - Dobrze ci poszło.
Często się o tym słyszy.
Dziecko jest uwięzione pod autem, a matka znajduje siłę, by...
je podnieść.
Albo dźgnąć kogoś szpikulcem do tortów.
- I strzelić. - Broń wypaliła sama.
- Jasne. - Mam kłopoty?
Jasne, że nie. Znam cię.
Ale szef jest zawzięty.
Przeanalizuje to nagranie i może mieć nieco inne zdanie,
więc jeśli powinnaś mi coś powiedzieć, to teraz...
Tylko tyle, że dupek z ciebie.
Jasne.
Uważaj. Było ich dwóch.
Jeden nie żyje, ale drugi uciekł.
Dzięki. Od razu mi lepiej.
- Widzimy się na imprezie. - Pa. Bądź ostrożna.
Jestem.
Hej, Harp.
Poszukaj Antonia i przywitaj się.
- Muszę? - Tak.
Leć.
- Wszyscy o tobie gadają. - Wiem.
Penelope ucieszy się, że ktoś odciąga od niej uwagę.
- Może złożę jej życzenia. - Dobry pomysł.
- A my poszukamy baru. - Jeszcze lepszy pomysł.
- W porządku? - Tak.
Cześć.
Mama kazała mi przeprosić, więc uściśnij moją dłoń.
Inaczej wydłubię ci oczy.
Dzięki. Bystrzacha z ciebie.
Idę po lody.
Cześć, Penelope.
Bardzo nam przykro z powodu tego, co się stało.
Dzięki, to miłe.
To był dla niej trudny tydzień.
- Przeżyła to. - Wiem. Serce się kraje.
Ale trzeba chronić przed nią dzieci.
Nie pierdol.
Przecież nikomu nie zagraża.
- Nie trzeba jej wyrzucać. - Stąd ten temperament.
Przepraszam.
- Chciałam to rozwiązać jak sąsiadki. - Nie jesteśmy sąsiadkami.
Po prostu mieszkamy obok. Masz się za lepszą od innych?
Ja?
To ty masz lodową rzeźbę nagiej siebie.
To prezent od męża.
Postaram się być lepszą sąsiadką, ale proszę cię.
- Harper potrzebuje szkoły. - Zobaczymy.
Idź już. Psujesz widok.
W porządku?
- Tak. - Tak?
Nie!
Chodź.
Nie kłóciłyśmy się. Spytałam, kto wykonał rzeźbę.
- Może się przydać. - Robiła wrażenie.
- Ma od tego gościa? - Nie chciała zdradzić.
Co?
Wyłączałam światła.
Zaczekaj, Harp.
A może zapomniałaś?
Dzień dobry, pani Carter. Inspektor Tabarez, zaczynajmy.
W Strasburgu była pani korepetytorką Amerykanów.
Tak, Palmerów. Mieli dwójkę dzieci, Lisę i Marka.
Zdobyła pani pracę w szkole im. Świętego Józefa,
twierdząc, że mogą oni zapewnić pani referencje.
Zgadza się.
Jednak podany numer telefonu jest już nieaktywny.
Może zmienili numer.
W Strasburgu nie było takiej rodziny.
Nie wiem, co panu powiedzieć. Byli tam.
Pani mąż, Jordi Collantes, to pielęgniarz w szpitalu.
Zabrał panią na OIOM, by mogła pani zobaczyć rannego?
Tak, miałam wyrzuty sumienia.
Mimo że próbował panią zabić?
Tak, było mi z tym źle.
Mąż był na sali, gdy mężczyzna doznał zawału?
Nie, poszedł do córki.
Była z nim pani sama?
Jordi wyszedł tylko na chwilę.
Przed salą cały czas stał policjant.
Wiedziała pani, że duszenie może spowodować zawał?
Nie.
Mężczyzna mógł umrzeć z powodu powikłań po postrzale
lub z powodu poduszki, którą ktoś przyłożył mu do...
Nie zrobiłam nic złego.
Nie pani o tym decyduje.
Mam w dupie, co pan sądzi o pieprzonym monitoringu.
Widać na nim moją przerażoną córkę i gościa z pieprzoną bronią?
Nie.
Nie ma nagrań z supermarketu.
Wyłączyli wszystkie kamery.
To musi utrudniać panu zadanie.
Przepraszam za przekleństwa.
- Jasne. Zaraz oddzwonię. - Chodź, Harper.
Jak poszło?
- Nie mają monitoringu. - Dziwne.
Może jednak był problem z tą drugą kamerą.
Co ty sobie myślałeś?
Erin.
Zaczekaj. Chciałem ci pomóc.
A jeśli ktoś się dowie?
Pomyślą, że mam coś do ukrycia.
Uznałem, że tak będzie łatwiej.
Ale nie jest.
Nie prosiłam, byś wykradł to nagranie.
O nic nie prosiłam.
Co się dzieje?
Wybacz, po prostu...
czasami boję się, że przyjazd tu był błędem.
Harper.
Zwolnij.
- Zostawiłaś okulary. - Nieważne!
Słońce szkodzi oczom.
Świetnie, oślepnę. Mam dość czekania.
Załóż okulary.
- Harp. - To boli.
- Próbuję cię ochronić. - Zostaw mnie!
Nie wyjadę. Podoba mi się tu.
Pamiętasz, jak tu zamieszkałyśmy
i ciągle chciałaś się kąpać?
Codziennie byłyśmy na plaży.
Budziłaś nas o szóstej w kostiumie.
Ale przestałam, bo słońce szkodzi oczom.
Dlatego musisz nosić okulary.
Chodź.
No dalej!
Mamo.
Możesz iść do domu. Chcę pogadać z Penelope.
- Nienawidzi mnie. - Nieprawda.
Oczywiście, że nie.
Zaczynałam lubić tę szkołę.
Niech mnie nie wywalą.
- Proszę. - Nie uda jej się.
Nie martw się.
Chodź.
Leć. Zobaczymy się w środku.
- Wycofałaś już skargę na Harper? - Oczywiście, że nie.
Proszę po raz ostatni.
- Proszę. - Powiedziałam „nie”.
Mam nagranie, jak uprawiasz seks z trenerem tenisa.
Odbiło ci?
Szpiegowałaś mnie?
- Nagrywałaś? - Szkodzisz mojej rodzinie.
- Wybiła mu zęba. - Nie jestem z tego dumna.
Ale wycofaj skargę, bo wyślę nagranie twojemu mężowi.
Przykro mi.
Zadzwonił w dzień moich urodzin.
Powiedział, że nie przyjedzie, bo ma ważne spotkanie.
Wkurzyłam się, a on odparł,
że zapłacił za pieprzoną imprezę i mam się zamknąć.
Przykro mi.
Nie oceniam cię.
Chronię córkę.
Możemy załatwić to same.
Jak sąsiadki.
- Dziękuję. - Nie dziękuj.
Popełniasz błąd.
Wielki błąd.
Kolacja gotowa. Głodna?
Dość.
To dam ci dość dużą porcję.
Musimy się pospieszyć, by zdążyć na musical.
Harper jednak nie występuje.
Co?
- Jak to? - Było za dużo osób.
Tak bywa.
Wybiłam Antoniowi dwa zęby. Pani Reyna chce, by mnie wyrzucili.
- Co? Poważnie? - Spokojnie.
- Spokojnie? - Powinnam ci powiedzieć.
Wrócimy do tego. Muszę się przebrać.
Zjedz przy telewizorze.
Penelope chce wyrzucić naszą córkę ze szkoły?
- To spora sprawa. - Załatwiłam to.
- Jak? - Nieważne.
Bardzo ważne!
Supermarket, policja, wszystko!
Mogłaś zginąć,
a zachowujesz się, jakby nic się nie stało.
Spójrz na mnie. Mam krawat.
Nienawidzę krawatów.
Pasuje ci.
Od kiedy masz przede mną tajemnice?
Udanego spektaklu. Tędy.
- Udanego spektaklu. - Proszę.
Tędy.
- Cześć! - Udanego spektaklu.
- Miło cię widzieć. - Was też. Cześć.
- Dzięki. - Cześć.
- Udanego spektaklu. - Dzięki.
Jaką masz dziś wymówkę?
Korki? Powódź?
Kłótnia z Jordim.
Nie wiem, jak ty to robisz.
Masz więcej dzieci i obowiązków, a nigdy nie zawodzisz.
Wciągnęłam tyle, że ledwo wiem, gdzie jestem.
Wiem.
Poradzisz sobie.
Jesteś tam, gdzie powinnaś.
Racja. Jesteś na haju.
Tak. Kurwa, zaczyna się. Chodź.
Wszystko wokół nas
Każde światło na niebie
Gwiazdy ponad nami
Słońce krwiste od czerwieni
Zrodziły się w wybuchu
Zaraz wrócę.
Wszystko wokół nas
Każde światło na niebie
Przepraszam.
Mogę jakoś pomóc?
Toalety są przy wejściu.
Odejdź, zanim wezwę ochronę.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Zobaczyłam cię w sklepie i pomyślałam,
że to jakieś złudzenie.
Ale nie. To naprawdę ty.
Mylisz mnie z kimś innym.
Kurwa mać.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie, Kate!
Właśnie!
- Nie powinno cię tu być. - Nie zamierzam zostawać.
- Ale masz to. - Nie.
Zobacz, jak skończyłam.
Rabuję jebane sklepy. Co dalej, kradzież torebek?
Wszystko przez ciebie.
Oddaj to. Zniknę i nikt się o tobie nie dowie.
Chciałabym ci uwierzyć.
- Ale z tobą to niemożliwe. - Jasne.
I tak cię nie lubiłam.
Nie skrzywdzę małej, ale muszę ją zabrać.
Inaczej mi nie uwierzą. Wybacz.
Nie zbliżaj się do niej!
Co, do kurwy?
Nie żyje?
Chryste.
- Kto to? - Kobieta z supermarketu.
Ostrzegałeś mnie.
No dobra.
Dobra.
Posprzątaj tu.
Mamy kwadrans, by tu ogarnąć i zabrać pieprzone ciało.
Dzielimy układ słoneczny
- Pomóż. Będzie szybciej. - Dobrze.
Dzielimy galaktykę
Dobra. Powinno wystarczyć.
Chodź.
- Jakieś ostatnie słowa? - Co?
Pierdol się.
Pierdol się!
Myślałem o modlitwie.
Ale może być.
Z głowy.
Czemu mi pomagasz?
Bo jesteś żoną przyjaciela.
Jesteśmy rodziną.
I mam kłopoty.
Zadarłem ze złymi ludźmi.
Pomogę ci, a ty mnie.
- Jestem nauczycielką. - No jasne.
Pani Carter z trupem w sali.
A jeśli odmówię?
Mam złe przeczucie.
Zwykle wtedy odpuszczam.
- Chyba się przypalił. - Pokaż.
Przepraszam.
- Będziesz tylko obracać. - Dobrze.
Mamo.
Napisy: Krzysztof Zając