FOLKESTONE, INGLATERRA
Harper, faime o favor de pór os zapatos.
Non quero.
Veña.
Sabes o que imos facer hoxe?
Imos emprender unha aventura xuntas.
Colleremos o barco, navegaremos polo mar
ata onde sempre raie o sol e poidas comer xeado tódolos días.
Paréceche?
Ben. Pero para iso,
temos que marchar xa. Vale?
Sabes por que?
Non.
Porque nos persegue un dragón.
Se facemos ruído ou se imos devagar, o dragón cómenos.
Entón, pos os zapatos?
Estás ben?
Vale, Harper. Necesito que camiñes. Paréceche?
Moi ben.
Ben, por aquí.
Toma os cartos.
Cal é o barco?
- O arrastreiro azul de alí. - Vale.
Ben, pequecha. A bordo.
Aí estás.
5 ANOS DESPOIS
Leva ensaiando toda a semana.
Tennos a cabeza tola.
Lista.
Unha muller tivo unha canción pegada na cabeza catro anos.
Tiveron que hospitalizala.
Non cho creo.
Creo que foi por impo.
É unha lenda urbana.
Ti es a profesora.
Son adxunta, polo que...
Ata a entrevista do martes.
Espero que nos lembres cando te pasees pola sala de profesores.
Lembrareivos...
O-livia? Secretaria, non?
Moi graciosa.
Grazas.
Mira que ben o pasa.
Iso é bo. Parece que comeza a encaixar.
Alégrome de vir a Barcelona.
E tocoulle ser un planeta.
Xa... é Plutón, non?
Conta o mesmo.
Si.
- Que me chamaches? - Ei!
Basta!
- Basta! - Es un pesado!
Parade xa!
- Cabrón de merda... - Basta!
Que fas?
Basta, Harper.
Vasmo contar?
Ten que haber un motivo.
Botáronte do musical.
Antes tiñas a lingua moi solta.
Todo eran bocaladas.
Harp.
Teño que mexar.
SUPERMERCADO CAVIN
O supermercado pechará en dous minutos.
Non perdan o noso tres por dous en conxelados.
Estamos a piques de pechar para facer o inventario.
Desculpa, non domino o catalá.
Pechamos en 5 minutos.
Vale, grazas.
Harper, dá as grazas.
Harp!
Para a próxima, aperta máis o puño cando pegues.
É física básica.
Reparte a forza do golpe.
Senón, máncaste.
Claro que isto non importa
porque non o volverás facer, verdade?
Dixo que onde me ía o bastón. Que tiña que quedar atrás por...
Antonio é un M-E-R-D-E-I-R-O.
Merdeiro.
Non fales así. Por iso o deletreo.
Vaslle pedir perdón.
Non se arranxa nada con violencia.
Vasllo dicir a Jordi?
Non sei. Xa verei.
Tamén lle podes chamar papá.
Xa o sei, pero gústame Jordi.
Xa, pero creo que prefire que o chames papá.
Non che dixen que mires o chan? Cala a puta boca.
Non fagas ruído. Apura!
Que?
Agáchate.
Estás ben?
Mamá!
Es ti.
Que alguén chame unha ambulancia!
Erin! Harper!
- Jordi! - Ola!
- Estamos ben. - Ola.
Enfermeira García, contacte con Uroloxía.
- Estás ben? - Si.
- Dixeron... - Non é miña.
- Xa foi. - Vale.
Vaiamos a unha sala, si?
Estás ben...
Vale...
Costelas mazadas, contusión na cadeira e traumatismo leve.
Dareiche uns analxésicos.
Vale.
Despois de todo, podería ser peor.
Podedes marchar.
Grazas.
Recordámoslles que só se pode fumar
nas áreas designada para facelo.
- Entón? - Estou só un pouco mazada.
Ei.
Estás ben?
O que pasou foi aterrador, é normal non estar ben.
Estou a medias.
Segura?
Vin unha máquina no recibidor.
Vai por algo de picar e un refresco, si?
Dis que non podo tomar nada diso antes das seis.
- Hoxe podemos facer unha excepción. - Si.
Toma.
Pódese fumar nas áreas habilitadas,
na saída da cafetería e na entrada de Urxencias.
As enfermeiras aprendemos a manter a calma.
Iso axuda moito.
Ben, porque por dentro estou cagado.
Alégrome de que esteades ben.
Que pasou co tipo?
Saíu do quirófano.
- Ben. - Si, está na UCI.
Aínda que perdeu moito sangue e pode que non pase de hoxe.
Podo velo?
Non fixestes nada malo.
En absoluto.
Déixame ver que podo facer.
Non podemos quedar moito.
Merda. Non lle dixen a Harper onde íamos.
Agora volvo.
Vale.
Ti.
Es Kate... es ti.
Non sei quen es.
Non te coñezo.
Mentireira.
Mentireira!
Mentireira.
Toma. Senta aí.
Queda aquí, vale?
Tes que saír.
Xa pasou, rula.
Estás ben?
Si.
A ver...
Non.
A medias, como dixo Harper.
No hospital, xa sabes, temos terapeutas.
Especialistas que tratan situacións postraumáticas.
Si.
Que fas?
Distraerte.
Iso non...
vai funcionar
Vai funcionar.
Vale. Si que funciona. Pero deberíamos falar
sobre o que pasou.
Por iso te quero distraer.
Bos días.
Así.
Agora te vexo.
- Abur. - Chao.
Veña. Á de unha, dúas, tres.
- Moi ben! - Vas querer máis?
- Vale. - Ten boa pinta.
Bota un pouco máis. Veña.
- Que tal así? - Perfecto.
- Podo darlle a volta? - Claro.
Ola, Antonio.
Que tal estás?
Sinto que che pegara,
pero o que dixeches non estivo ben.
Gustaríame falar cos teus pais.
Papá está de viaxe. Mamá ten clase de tenis na parte de atrás.
- É o seu aniversario. - Si, invitounos á festa.
Vai ser divertido.
- Conseguiches arranxalo? - Si.
Mira.
Vexo que non.
Estou traballando niso.
E se non vas hoxe?
Co da entrevista, non podo. Ténseme que ver.
Prométesme non meterte en ningún atraco a man armada?
Non prometo nada... Tápate.
Harper!
Imos chegar tarde, apura!
Bos días, Emilio.
Vaia.
Case chego á túa casa.
Si, case.
Quería chamarte onte.
- Sei o que pasou. - Estamos ben. Non te preocupes.
Hoxe ou mañá, temos que tomarche declaración.
Estarei na investigación, non te preocupes.
Non teño moito que contar.
- Jordi fixo café, se queres. - Vale, grazas.
- Adeus. - Abur.
Pon as lentes.
Por que durme no coche?
Xa sabes que a súa muller marchou.
Xa.
Bótaa tanto de menos, que non quere durmir nunha cama baleira.
Que pena.
Xa.
Non fai falla que veñas se non estás preparada.
- Pódote levar de volta. - Estou ben.
Ata despois, mamá.
Abur.
Es unha heroína.
Alegrámonos de que esteas ben.
Harper está ben? Que susto.
Está ben, grazas.
Hai malas e boas novas.
Vale.
As malas son que Penelope Reyna puxo unha queixa formal
para que expulsen a Harper.
Estás de puta broma?
Está moi cabreada polo do seu fillo.
Di que Harper é unha psicópata.
Burlouse do seu problema de visión.
Ou dixo sociópata?
Psicópata? Sociópata?
Din que hai diferencia, pero eu non lla vexo.
E vaise saír coa súa ou... que fago?
É Penelope, polo que...
Cales son as boas?
As boas novas son que te atacaron no supermercado.
E iso que ten de bo?
Mírao así.
Antes eras unha ninguén, unha substituta insignificante,
pero agora es unha heroína que impediu un atraco
e que de seguro merece un contrato fixo.
Ademais, saes no xornal.
Tranquila, saes ben. É unha boa foto.
Teño que marchar.
- Vale. - Si.
Vale.
- Ola. - Boas.
Son a profesora Carter, hoxe substituirei o profesor Luis.
SEÑORA CART...
Boa puntaría, Dylan.
Foi sen querer, profe.
Non me dispare.
Ben... páxina 29...
- Ei. - Ola.
- Que fas aquí? - Estaba preocupado.
Como van as clases?
Van ben.
A túa declaración será mañá ás dúas en punto.
En Sant Àngel, co inspector Tabarez.
Ben, pero tiñas que vir en persoa a dicirmo?
Non, quería contarche o que penso.
Eran profesionais.
Sabían que era día de paga.
Foron ó final da xornada e apagaron todas as cámaras...
excepto unha.
Unha vella, nun circuíto diferente.
- Xa... - Fixéchelo moi ben.
Vaia, xa sabes o que din, non?
Iso de que queda unha nena atrapada nun coche
e a nai atopa as forzas para
levantalo.
Ou apuñalar dúas veces unha perna cun probador de pasteis?
E disparar?
A pistola disparouse soa.
- Vale. - Mira, pasa algo comigo?
Claro que non. Pero...
Coñézote.
Pero o meu xefe é incansable. Verá o vídeo unha e outra vez e...
pode que non o vexa así.
Se hai algo que me teñas que dicir, este é...
Só que es un pouco cabrón.
Vale.
Anda con ollo. Na tenda só había dous.
Un está morto, pero o outro segue por aí.
Vaia.
Grazas, Emilio.
Xa me sinto mellor.
- Vémonos na festa. - Deica logo.
Cóidate.
Xa o fago.
Oe, Harp,
vai saudar a Antonio.
En serio?
Si.
Vai.
Vaia.
- Todos falan de ti. - Xa.
Co que lle gusta a Penelope que outros sexan o centro de atención.
Creo que debería ir darlle o parabén.
Boa idea.
- Xa. - Nós imos buscar o bar.
Iso é moito mellor.
Estás ben?
Si, todo ben.
Ola, Antonio.
Miña nai di que me desculpe.
Fagamos as paces.
Se non o fas, arríncoche os ollos.
Grazas, Antonio. Tes pinta de listo.
Agora vou a por un xeado.
Penelope.
Ola.
Harper e máis eu sentimos moito o ocorrido.
Grazas, que considerada.
Si, ela...
tivo unha mala semana. Pasaron moitas cousas.
Seino e rómpeme o corazón.
Pero é un perigo para os outros nenos.
Arre carallo, Penelope.
En serio? Non é un perigo para ninguén.
- Non merece isto. - Xa vexo de quen sacou o xenio.
Vale, desculpa.
Pensei que podíamos arranxar isto como veciñas.
Non somos veciñas.
Só vivimos preto.
Cres que es mellor cós demais?
Eu?
Hai unha estatua de xeo de ti espida.
Regalouma o meu marido.
Intentarei ser mellor veciña,
se é o que queres, pero por favor...
non fagas que a expulsen.
Xa veremos, Erin.
Agora aparta. Estragas as vistas.
Vaia.
Estás ben?
- Si. - Segura?
Oh, non.
Veña.
Vamos.
Non discutíamos. Só quería saber quen fixo a escultura.
Ó mellor necesitamos unha.
Era alucinante.
Cres que ten a alguén que lla faga?
Non mo quixo dicir.
Que foi?
Apaguei as luces cando marchamos.
Agarda aquí.
Olvidaríanseche?
Boas tardes, señora Carter. Son o inspector Tabarez. Comecemos.
En Estrasburgo foi profesora particular dunha familia americana.
Si, os Palmer. Tiñan dous fillos, Lisa e Mark.
Cando comezou como substituta no St. Joseph International
os Palmer déronlle referencias.
Si, iso creo.
O número que nos achegou xa non está operativo.
- A xente cambia de número. - Non hai constancia de ningún Palmer
en Estrasburgo durante eses anos.
Non sei que dicirlle. Alí estaban e...
O seu marido, Jordi Collantes, é enfermeiro no Hospital General.
Levouna á UCI a ver ó atracador ferido?
Si, sentíame mal polo ocorrido.
Sentía pena pola persoa que a quixo matar?
Por todo o ocorrido. Si.
Estaba alí o seu marido cando o home sufriu o infarto?
Non, pedinlle que fose ver a nosa filla.
Entón, estaba soa co defunto do home?
Jordi marchou só uns minutos
e houbo un policía na porta todo o tempo.
Sabe que a asfixia pode provocar un paro cardíaco?
Non o sabía.
Pode que o home morrera de complicacións pola ferida de bala,
ou, tal vez, alguén collera a almofada e...
Agarde, eu non fixen nada malo.
Iso non o decide vostede.
Mire, impórtame un carallo o que se vexa no vídeo, vale?
Non se ve a miña filla aterrada?
Agochada do puto home armado?
Non.
Non hai imaxes do supermercado.
Desconectaron tódalas cámaras.
Perdón. Iso debe complicarlle o traballo.
Perdón por xurar.
Veña, Harper.
Que tal foi?
Parece ser que non hai ningún vídeo.
Que raro.
Ó mellor houbo un problema coa cámara.
En que estabas pensando?
Erin.
Para, por favor.
Intentaba axudarche.
E se o descobre alguén?
Tes idea de como me fai quedar? Parece que agocho algo.
Pensei que sería máis doado así.
Pois non o é, non?
Emilio, non che pedín axuda. Nin que roubases as imaxes.
Non pendín nada disto.
Mamá, que pasa?
Perdón, estou ben. É que...
Ás veces, penso que vir aquí foi un erro.
Harper.
Harp, para.
- Deixaches as lentes no coche. - Tanto me ten.
O sol non che é bo para os ollos.
Mellor. A ver se quedo cega. Estou farta de esperar.
Pon as lentes.
Harp.
Fasme dano.
Non, intento protexerte.
Déixame en paz!
Non quero marchar. Gústame isto.
Ei.
Lembras cando nos mudamos?
Non me saías da auga.
Querías ir tódolos días á praia.
Espertábasnos ás seis da mañá xa lista.
Agora non podo porque o sol me fai dano.
Por iso tes que pór as túas lentes especiais.
Veña.
Vamos, Harp!
Ei, mamá...
Harp, entra na casa,
vou falar aquí un momento.
Ódiame, verdade?
Que? Non.
Claro que non. Non te odia.
Agora que me comezaba a gustar o cole.
Que non me expulsen.
Por favor.
Escoita, iso non vai pasar, vale?
Non te preocupes.
Ven.
Vai dentro.
Agora te vexo.
Ei.
Quitaches a queixa contra Harper?
Claro que non.
Voucho volver pedir educadamente.
Por favor.
Non é non, Erin.
Graveite.
Fodendo co adestrador de tenis.
Toleaches?
Espiar á xente.
- Gravala. - Viñeches pola miña familia.
- Rompeulle os dentes. - Non digo que se portase ben,
pero se non a retiras,
mándolle o vídeo ó teu marido.
Síntoo.
Verás, Erin,
chamou o día do meu aniversario,
dixo que non podía vir.
Tiña unha reunión importante.
Cando lle dixen que me parecía mal,
dixo que xa pagara pola festa, que que máis quería?
Síntoo por ti
e non te xulgo, só...
protexo á miña filla.
Creo que podemos arranxar isto entre nós.
Como veciñas.
Grazas, Penelope.
Non mo agradezas.
O que acabas de facer, Erin, é un erro.
Un gran erro.
A cea xa está. Tes moita fame?
Bastante.
Vale. Pois dareiche unha ración "bastante".
Veña. Temos que bulir se queremos chegar á obra de Harper.
Harper... ela...
non está na obra.
Como?
Que pasou?
Disque había xa moita xente ou algo así.
Xa sabes como vai.
Rompinlle dous dentes a Antonio e a nai quere que me expulsen.
O que? En serio?
Vale, tranquilo...
Tranquilo?
Perdón. Debincho contar.
Podemos falalo despois? Necesito cambiarme.
Harp, podes comer coa tele.
Que Penelope quixese que expulsasen á nosa filla
é algo moi gordo.
Está solucionado.
Como?
Non importa.
Todo importa.
O supermercado, a policía, todo.
Case morres o outro día,
pero fas coma se nada.
Mírame.
Levo unha gravata.
Aborrezo as gravatas.
Quédache ben.
Dende cando me ocultas cousas, me deixas fóra?
Pasádeo ben. É por aí.
Pasádeo ben.
- Ben. - Benvidos.
É por aquí.
Ola!
Pasádeo ben.
- Que alegría. Benvida. - Igualmente.
Grazas.
Ola.
Pasádeo ben.
Grazas.
Cal é a escusa de hoxe?
O tráfico? Unha riada?
Discutín con Jordi.
É que...
non sei como o fas.
Tes o dobre de nenos e de traballo, pero sempre chegas a tempo, estás lista.
Vou tan drogada que isto parece unha experiencia extracorpórea.
Xa.
Xa mellorará.
Estás onde tes que estar.
Si.
Vas drogada.
Si.
Merda, que o imos perder. Veña.
Todo canto vos rodea,
toda luz no firmamento
As estrelas pendidas sobre nós
O sol relucindo ardente vermello
Todo comezou cun boom
Volvo nun vira vira.
Todo canto vos rodea
As estrelas pendidas sobre nós
Perdón.
Pódolle axudar?
Se busca os baños, están na entrada.
Marcha antes de que chame a seguridade.
Sabes? Case non o creo.
Cando te vin no supermercado, pensei, debe ser...
un efecto das luces. Un erro.
Pero non.
Es ti.
Confúndesme con outra.
Arre hostia, que carallo?
Mírame.
Kate, mírame hostia!
Aí a está!
Non debiches vir.
Non pensaba quedar, Kate.
- Pero sei que a tes ti. - Non a teño.
Mira ó que cheguei.
Atracar supermercados. Que será o seguinte? Roubar bolsos?
E todo pola túa culpa.
Dáma e marcho. Ninguén saberá que estás aquí.
Si. Oxalá puidese crete.
Pero sei como es.
Vale.
Nunca me caíches ben.
Non mancarei á rapaza, pero teño que levala.
Senón, non me crerán. Síntoo.
Non te achegues a ela.
Que carallo?
Está morta?
Merda.
Quen é?
A muller do supermercado.
Tiñas razón.
Vale.
Está ben.
Limpa o que poidas.
Temos sobre uns 15 minutos para sacar o puto corpo de aquí.
Compartimos o mesmo sistema solar.
- Acabamos antes se axudas. - Vale.
Compartimos o mesmo fogar intergaláctico.
Creo que é fondo dabondo.
Vamos.
- Queres dicir algo? - Que?
Fódete.
Referíame a rezar ou algo.
Está ben.
Si... está ben.
Por que me axudas?
Porque es a muller do meu mellor amigo.
Somos case familia.
E porque, teño problemas.
Xunteime con malas compañías.
Se che axudo, pode que me axudes.
Emilio, son profesora.
Si, claro que si.
A profesora Carter, na aula, cun cadáver.
E se non che axudo?
Teño un mal presentimento.
E cando teño un mal presentimento, eu...
fuxo.
Creo que se queimou.
A ver, deixa que mire.
Perdón.
E se cociño eu e ti lles das a volta?
Vale.
Aí... esa.
Moi ben.
Mamá.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira