Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Czuj marzeń smak Pędź szybko tak
Los wkrótce da ci znak
Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Sięgaj nad niebiosa
Słuchaj serca głosu
AKADEMIA JEDNOROŻCÓW
Dokąd biegniesz? Musimy wracać do akademii.
Wiem, że mnie słyszysz.
Rozgromienie Primrose i reszty było żałośnie łatwe.
Teraz z przyjemnością zajmę się wami.
Pozbyła się waszej przyjaciółki i zaraz was też zmieni w kamień.
Co zrobiłaś Sophii?
Utknęliśmy między kamieniem a mrocznym jednorożcem.
Wykończ ich.
Płomyku!
- Bierz ich, Listko! - Tak!
- Dobrze, że jesteś. - Zuch chłopak.
Bezczelni głupcy!
Zniknęła?
Wy też!
Powinniśmy uciekać.
Furi nie uciekają. Moja rodzina…
Co z tego, gdy zmieni nas w kamień?
- Nie możemy ich tak zostawić. - Jasne.
Tylko na chwilę. Wrócimy, gdy opracujemy plan.
Uciekają nam!
Nie warto. Mamy to, czego chcieliśmy.
Akademia należy do mnie.
Gwiazdo.
Co mi po Wodospadzie Wizji? Wykorzystałam swoją szansę.
To bez sensu.
Przestań. To się nie uda. Musimy wracać do akademii.
Nic tam nie ma. To tylko woda.
Gwiazdo, proszę.
Wracajmy.
Zaraz. Ja już miałam wizję,
ale ty nie.
To chciałaś mi powiedzieć. Jesteś niesamowita.
Oby się udało.
Tata.
Sophia, moja gwiazdeczko.
- To koniec. - Nie poddamy się.
Co zrobimy?
Co robi Rory?
Potrzebujemy nowego domu. Buduję go.
To nasze dormitorium. Sztorm zbuduje stajnię.
Skupmy się i wymyślmy, jak ocalić świat.
Oto plan.
Nie będę najlepsza, jeśli nie będzie innych jeźdźców.
Natychmiast wracamy.
- Kto cię mianował szefem? - Ja i moja wrodzona wyższość.
O rany.
- Nie wierzę, że to powiedziałaś. - Taka jest prawda.
- Przestańcie. - Jesteś niemiła.
- Nie będzie ścian. - Co?
Dachy są przereklamowane.
Nie wierzysz, że Sophii coś się stało?
Na pewno ona i Gwiazda są całe.
Tylko gdzie są?
Sophia. Gwiazda. Nie wierzę.
Nie sądziłem, że ujrzę was razem.
To naprawdę ty.
Wiedziałam, że to nie była wizja. To ty. I żyjesz.
- Gdzie jesteś? Znajdziemy cię. - Nie.
Jak to? Możemy pomóc.
To niebezpieczne.
Zaufaj mi, nic mi nie jest. Martwię się o ciebie.
Nasze królestwa łączy magia.
Słyszę ostrzegawcze szepty.
- Ravenzella wraca. - Tak. Skąd wiesz?
Bo to już się stało.
Jej jednorożec prawie zmienił mnie w kamień.
Byłyśmy od niej dużo słabsze. Co robić?
Przykro mi, ale nie mam magicznego rozwiązania.
Wróć i nam pomóż. Jeśli powiesz mi, gdzie jesteś…
Nie mogę.
Mamy walczyć z Ravenzellą same?
Jesteś do mnie podobna.
Ja też próbowałem wszystko robić sam.
Nie ufałem innym i zobacz, jak skończyłem.
Gdybym przyjął pomoc…
- Potrzebujesz przyjaciół. - Mam ich.
Miałam, ale Ava ciągle mi przeszkadzała.
Łatwiej mi działać samej.
Sophio, nie mam tajnej broni do walki z Ravenzellą.
Wiem, że nie dasz jej rady sama. Może ta Ava ci pomoże.
- Chyba by chciała. - Wątpię. Pewnie mnie nienawidzi.
Kłótnia nie musi oznaczać końca przyjaźni.
Znaczy tylko, że musicie ze sobą szczerze porozmawiać.
Muszę iść. Byłem tu za długo.
Jak to? Co się dzieje?
Nie ma… o mnie. Chroń magię Wy… ców.
Potrzebujesz przyjaciół. Połącz złamane serce.
Mam połączyć złamane serce?
Tato, nie. Potrzebuję cię.
Sophio, kocham cię.
Ja ciebie też.
Słyszałaś. Musimy znaleźć Avę.
Co za żenada, że takie miny zostaną wam na zawsze.
Co mam teraz zrobić?
Może zrzucę was na dno jeziora albo zamknę w kryształowej celi.
Już wiem.
Zniszczę całą waszą wyspę.
Tak jak wy zniszczyliście Ponurię.
Role się odwróciły.
Wszystko idzie zgodnie z moim planem.
To, że dzieciaki uciekły, było częścią planu?
Ash!
Te dzieci nie mają ze mną szans, odkąd mam jednorożca.
Użyję ich własnej broni, ale jestem silniejsza i lepsza.
Marne robaki.
Nie powstrzymają mnie.
Trochę się jednak zabawimy.
Złapcie ich i przyprowadźcie tutaj.
Myślałam, że to koniec.
Chcę, żeby patrzyli, jak niszczę ich ukochaną Akademię Jednorożców.
A potem zmiażdżymy także ich.
Ten młot ci w tym pomoże.
Dalej. Na pewno jeszcze zdążymy.
Brawo, Gwiazdo.
- Myślałaś, że was zostawimy? - Ava!
- Skąd wiedziałaś, że tu będę? - Nie wiedziałam.
Chciałyśmy skorzystać z Wodospadu Wizji.
Nie trzeba było.
Przepraszam za wszystko i…
Nie, to ja przepraszam.
Troszczyłaś się o mnie, jak zawsze.
Nawet teraz.
Nie przywykłam do tego, że przyjaciele o mnie dbają.
Odtrącałam cię.
Potrzebuję cię. Będziemy znów przyjaciółkami?
Nie.
Nie tylko przyjaciółkami.
Jesteśmy NPNZNSNU.
- Dodałaś jakieś litery? - Tak. „Na upadki”.
Często skądś spadasz, ale ja zawsze będę cię łapać.
Po wykopaniu rowów Isabel i Wirek doprowadzą tu wodę.
Listka zrobi tratwę, którą przepłyniemy w nocy
38 stopni na południe do…
Myślałem, że ta muszla to ja.
- Jesteś kamykiem. - Zróbmy trojańskiego jednorożca.
Uwielbiam burze mózgów, ale poczekajmy.
- Musimy być w komplecie. - A jeśli Ava i Sophia nie wrócą?
W walce trzeba wykorzystać element…
Zaskoczenia?
Ash, teraz!
Łatwizna.
Sophia! Ava!
Dalej! Za nami!
Biegnij, ciamajdo!
Tutaj ich zgubimy.
Nienawidzę liści.
Uważajcie.
- Co powiedziałeś? - Że nienawidzę liści.
Nadchodzą.
Co nadchodzi? Więcej liści?
Bachory nas prowokują. Znajdź je.
Ash. Crimsette.
Ash.
Crimsette.
- Ash? - Crimsette.
Przestań mamrotać, trollu.
- Crimsette. - Co?
Ash!
To było niesamowite. Zrobiliśmy to bez planu.
Łatwiej było ich pokonać, gdy byli sami.
- Coś o tym wiem. - Już nie jesteś sama.
Dobrze, że się pogodziłyście. To było męczące.
Też się cieszę. Bez was byłam bezbronna.
Nie wiem, jak pokonamy Ravenzellę, ale zrobimy to razem.
Jedziemy.
Gdzie może być Ravenzella?
Masz trzy strzały.
Przestańcie. Jak miło znów mieć takich lojalnych poddanych.
Żałosne sługusy.
Najwyższy czas.
- Wybacz, że tak długo. - Ty? To niemożliwe.
- Pozbyłam się ciebie. - Nie.
Z przyjemnością rozgromię cię ponownie.
Co za tupet.
Nadal myślisz, że pokonasz mnie sama?
Już nie jestem sama.
- Tak! - Jazda!
- Tak to się robi. - Zapomnieliście o czymś.
Ja też nie jestem sama.
Nie!
Uwaga!
- Rory! - Tak się boję, że nie czuję bólu.
Jesteś moja.
Gwiazdo.
Bez jednorożca i przyjaciół. Całkiem sama.
Pomocy!
Wołasz o pomoc? Słabo.
- Nie słabo, a mądrze. - Wciąż nie rozumiesz.
Z nimi jestem niepokonana.
Nie boję się ciebie.
My się nie boimy.
Połącz złamane serce.
„Połącz złamane serce”. Tato, miałeś tajną broń.
Bierzcie mrokanit!
Oddawaj mój kamień!
Połączony kamień wchłonie magię Ravenzelli.
Pokonamy ją raz na zawsze.
Oddaj moją bransoletkę przyjaźni!
Nie!
- Powstrzymaj ją! - Masz 30 sekund.
Jednak 10.
- Zróbmy to. - Razem.
Robisz podmuch dla efektu? Nieźle.
Jak śmiesz?
To koniec.
Odebrałaś mi wszystko.
Wiem, jakie to uczucie.
Nie wiem, jak tego dokonaliście,
ale Akademia Jednorożców ma wobec was wielki dług.
Nie pierwszy raz.
Należy to uczcić.
Tak! Jestem za imprezą.
Ale najpierw potrzebuję lekarza.
Podoba ci się w Świątyni Strażników?
Stworzyliśmy tę celę dla ciebie.
Tym razem przynajmniej masz towarzystwo.
Nie.
Nie!
Za Szafiry!
Należy mu się.
Nasze bransoletki zostały zniszczone,
więc chciałam ci coś dać.
Nie jestem zbyt zdolna.
Są piękne,
ale trzeba cię trochę poduczyć rękodzieła.
To oficjalne?
Jesteśmy znowu NPNZNSNU?
- Dobrze powiedziałam? - Jeszcze NZ. Na zagrożenia.
Właśnie, przed nami kolejne wyzwanie. Mój tata żyje.
- Znów z nim rozmawiałam. - On żyje?
Jeszcze. Zniknął nagle, jakby przed czymś uciekał.
Muszę go odnaleźć. On mnie potrzebuje.
Będę przy tobie, choćby nie wiem co.
Słuchaj serca głosu Sięgaj nad niebiosa
Więź mocna łączy was Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
- Sięgaj nad niebiosa - Magiczny blask, przyjaźni czas
Słuchaj serca głosu
Napisy: Zofia Sław