Estás esperto.
E tan ledo coma sempre.
Non, bruxo. Non hai novas de Nilfgaard nin da rapaza.
E non, non preguntei.
Fai a pregunta equivocada e colgarante.
E despois, como iamos ter estas encantadoras conversas diarias?
Pita do monte.
Caceina para ti.
Non a quero.
Claro que non.
Panoco desagradecido.
Segue sen comer?
Seguro que merece axuda?
Iso decidímolo nós.
Como fixemos contigo
e os Scoia'tael que nos pediches acoller.
Nunca che darei ordes, Milva.
Nin te devolverei aos horrores do teu pasado.
Mais tes unha débeda.
Manteno con vida.
Por que é tan especial?
Non es a única que protexe almas perdidas.
Moitos dos que o fan están desfeitos eles mesmos.
Oín que viron unha carroza real de Nilfgaard.
Canto queda para que a teña Emhyr.
Sabes tanto coma min.
- Que imos facer, Geralt? - Axúdame a erguerme.
Con coidado.
- Para! - Déixao, bardo.
Rompeu as costas. E mira a súa perna.
Non podes marchar ata que mellores.
E non o farás se non nos deixas axudarte.
Necesitas máis auga curativa e moito descanso.
Pita do monte?
Dáme a maldita pita.
Ah, agora quérela.
Hai unha enerxía moi rara entre volos dous.
Non lles quero dicir como facer o seu traballo,
mais estas curandeiras están…
cualificadas?
[lingua antiga]
Estás ben?
[lingua antiga]
A auga non o logrou.
É para seres naturais, non mutantes.
- Marchamos pola mañá. - Xa, vale.
Suxiro que agardemos
ata que o pus das túas pernas deixe de supurar.
Non estás listo para cruzar o bosque.
Nin o Continente!
Non podes nin coa maldita espada!
Non o detés?
Levo meses dicíndolle que debe pensar nel mesmo, non só en Ciri.
- Non es de todo inútil logo? - Equivocábame.
Protexela, protexer a súa familia, iso é quen é.
Tería que matalo para detelo.
E mesmo nese estado patético,
partiríame seguro como a un escarvadentes, así que non.
Non o vou deter.
Se me necesita,
axudareino.
Vaia par de lunáticos!
Cres estar listo para ir pola rapaza?
Porque xa estarías morto.
Baixádeo!
Crach an Craite!
Sen rastro de Ciri nas Skellige orientais.
Novas do resto da túa frota?
Non está morta, presíntoo.
Xa, mais a alternativa non é moito mellor.
Rumoréase polo sur que Ciri se dirixe a Nilfgaard.
Nunca iría voluntariamente.
Vilgefortz.
Un mago de Aretuza corrupto.
Lévaa con Emhyr.
O tribunal quere charlar sobre negociacións de paz.
Se Ciri se alía con Nilfgaard,
deberemos unirnos.
- Loitarías por Nilfgaard? - Non!
Non voluntariamente.
Mais Ciri tamén é princesa de Brugge e dun montón de vasalos máis.
Eses bazunchos non se oporán.
Se Ciri se une a Nilfgaard,
todo o Continente cambia.
Pois atopareina antes.
Talvez así paren coa parvada de renderse.
Sabes onde a ten Vilgefortz?
Ciri?
Ciri, estás aquí?
Deuses!
Que pasou aquí?
Son as nosas rapazas.
É peor ca o que contou.
Se buscades a Vilgefortz,
marchou.
Buscamos a Ciri.
Pois aforrareiche tempo.
Rexistreino todo. Nada.
Que tipo de maxia fai isto?
A nosa non.
Ningunha que vira.
Como non se decatou ningunha de quen era Vilgefortz?
Algunha si.
Só o reverteremos entre todas.
Xuntas.
Meréceno.
[lingua antiga]
Nissa.
Eva.
Elizabet.
Que descansen en paz.
Quero afastarme tanto como poida.
Isto non está ben.
Queda se queres. Eu debo volver a Tretogor.
Parade!
Non as podemos deixar aí!
Merecen un enterro decente.
Para honralas.
Recordalas.
Agora queredes recordalas.
Repréndenos todo o que queiras.
Mais foron asasinadas en Redania.
Fíxoo diante dos teus fociños.
Non as tería traído aquí
se ela as tivese coidado ben en Aretuza.
Sempre apoiaches a Irmandade.
A importancia de que protexa o Caos.
Mais con Vilgefortz, simplemente apoiaches o home.
Aforra a hipocrisía.
Sei que fracasei, mais ti tamén.
Vai correndo a Tretogor.
Lembra que pretendías
afundir a Irmandade coa túa purga.
E non polo Caos.
Destruirías a calquera para que Vizimir te vise
- ao asexo á sombra de Dijkstra. - Es…
Somos compañeiros.
Confío en Dijkstra.
Como eu confiaba en Vilgefortz.
Mais ese é o problema coa confianza.
Tela ata que non a tes.
Por favor, parade.
Cada minuto que pasa, Vilgefortz está máis preto de Nilfgaard.
Non sei que queren el ou Emhyr de Ciri,
mais fíxolles iso a esas rapazas.
Levémolas de volta a Aretuza.
Para que descansen.
Despois… loitaremos.
Para que isto non se repita.
Pechade a porta!
Estás segura disto?
Nilfgaard xogou as súas cartas.
Xoguemos as nosas.
Debemos tomar Dillingen para asegurar o fronte occidental.
Fringilla.
Parece que resucitaches xusto a tempo.
Retirádevos.
Bo día, señor.
Os meus loitadores dinme
que a túa chegada a Aretuza
asegurou o que pode que algúns chamen unha vitoria.
Si.
Triunfamos en Thanedd grazas aos sacrificios dos elfos.
Grazas a eles, a Irmandade é un desastre.
Mais o norte segue a ser un inimigo considerable.
Necesitamos tomar os portos de Xin'trea e controlar o Yaruga.
A cadea de subministración máis importante.
Se perde iso, perde a guerra.
Necesita a quen coñeza Xin'trea desde dentro.
A quen queira o mellor para Nilfgaard.
Propós que perdoe os teus pecados e te mande de volta a Cintra?
Ás dúas, señor.
Cóbado con cóbado.
Cirilla está de camiño a casa.
Era o que queriamos todos.
E reinará ao seu lado como estaba previsto.
Ela…
necesítao aquí.
En Nilfgaard.
Permítame servilo
como gobernadora imperial de Xin'trea,
e Francesca… pode dar aos seus o fogar que merecen.
Debo dicir, Fringilla, que a morte séntache ben.
E seguro que ser gobernadora imperial tamén.
Sobre todo coa… raíña dos elfos ao teu lado.
Non o lamentará, señor.
E grazas por recoñecer que cumprimos co prometido.
Os Scoia'tael merecen paz.
Os Scoia'tael?
Non.
Podes liderar os elfos en Cintra.
Os vellos e doentes. Os que non poden loitar.
Os Scoia'tael quedan connosco.
Coñecen ben o terreo. Son unha forza efectiva no norte.
Unha prescindible, quere dicir.
Non o farán.
Non mentres me sirvan.
Pois renega deles.
Ou morren
loitando por nós
para que os teus poidan vivir,
ou todos os teus morren
loitando por sobrevivir.
Os elfos sacrificaron moitísimo.
Non deixes que fose en balde.
Marcha.
Fóra.
Cría que talvez estabas morto. Xuro que pedín que te buscasen onte.
Vin tan rápido como puiden.
Hai cadáveres que chegaron máis rápido.
Cambiando de tema, que novas hai do fronte?
Nilfgaard tomou cidades en Aedirn, Lyria e Cidaris.
E Radovid, novidades?
Temos a todo o que podemos buscándoo.
Isto non é o que me prometiches.
Houbo imprevistos.
Debiades purgar a Irmandade e regresar como heroes.
En vez diso, Aretuza é un montón de pedras,
á Irmandade non lle quedan irmáns,
e o meu irmán está morto nalgún puto foxo por aí.
Vexo que vas abrir a boca.
Non intentes manipularme.
Ti non, Sigismund.
A sorte ten un papel en todo o que facemos.
E aínda que mitiguei ese papel tanto como puiden, tivemos mala sorte.
Uns minutos tarde.
Unha petición de reforzos non recibida.
Un maldito bruxo.
Mais a nosa información era boa. O noso plan, correcto.
Iso non fai que os meus non dubiden de min.
Pasamos por momentos difíciles, mais nada igual a isto.
Debo dar exemplo.
Síntoo moitísimo.
Sei canto che gusta Philippa.
Mais alguén debe pagar.
Non me volvas decepcionar.
Xa estarías morto.
Volve á cama, bruxo.
Marcha.
Con ou sen min.
Está plenamente recuperado? Non.
Mira esa perna. Parece un calcetín cheo de bólas.
Por iso necesita a alguén
para coidalo ata que mellore.
Non es o seu amigo.
Só o segues para sacarlle outra canción cando morra.
Como te atreves?
Espremerei a súa morte para unhas tres cancións.
E talvez un poema épico, así que…
Non vales para nada.
E el menos.
Non lle servides de nada á rapaza mortos.
Cada día que paso aquí é outro día que Ciri corre perigo.
Que ti te escondas do mundo
non significa que o deba facer eu.
Vale.
Marchade.
Non o quero oír.
Equivócaste.
Non me dá medo marchar.
Dáme medo o que lles faría…
aos que me fixeron dano
se o fixese.
Coñezo ese medo.
A auga debe facernos esquecer.
Supoño que tampouco funcionou comigo.
Recórdache alguén que perdiches?
Parece importante.
Recórdame alguén que matei.
Sempre intentei manterme á marxe.
- Monstro! - Carniceiro!
Ignoralo todo.
A vida sempre atopa a forma de obrigarme a facer algo.
Ou a tomar unha decisión.
Seino.
O que sexa que che fixeran…
espero que paguen.
Como se o mundo funcionase así.
Tissaia.
Tissaia, mírame.
Redania e Kaedwen perderon outra batalla.
Desde cando che importa iso?
Desde que son responsable da morte de cada soldado.
Esta guerra foi inevitable.
Foi?
Puideches entregarlles a cabeza de Ciri aos reis para gañar apoio,
e non o fixeches.
Non.
Nunca faría iso.
A túa dor é a miña dor.
A miña dor é a túa dor.
Fannos sacrificar tanto.
O custo de aprender maxia.
Cando vin a Aretuza,
se algunha quedaba encinta, botábana.
"Lealdades divididas,"
dixeron os homes.
Así que fixen que nos tomasen en serio.
Non se trataba dun mellor acceso ao Caos,
senón dun asento na mesa.
A Irmandade chamoume valente.
Só estaba desesperada.
- O primeiro de moitos erros. - Basta.
Aquí non queda nada.
Esquece isto, vai a Brokilon.
- Salva o que poidas co bruxo. - Estano axudando.
A miña prioridade é Ciri.
Se acudo a el sen ela, fracasei.
Hai peores fracasos.
Deixa esas parvadas de autodesprezo,
de sentir mágoa por ti mesma,
e de deixar que Vilgefortz faga que cuestiones quen es.
Ti non es así!
Coñézote!
Ata o máis profundo do teu ser.
Todo o que fixen, todo o que me fixeron,
sobrevivín grazas á túa fe.
Es a forza máis forte que coñezo.
Recorda a túa forza.
Es Tissaia de Vries, es a nosa nai, e necesitámoste.
Necesítote.
O funeral das novizas.
Chegou a hora.
Vai. Serénome un pouco e xa me uno.
Grazas.
Unha das primeiras cousas que aprendemos do Caos…
é que sempre ten consecuencias.
A maxia ten un custo.
E ao final, todos debemos pagar.
Non é un obsequio.
É un intercambio
que nos leva ás veces á escuridade.
Mais sempre hai cousas positivas.
Ensinarche foi o máis positivo da miña vida.
Encantaríame verte na seguinte etapa da túa viaxe.
Sei que farás cousas magníficas, miña filla.
Mais temo que non podo.
Hai un custo que debo pagar.
[lingua antiga]
Ás veces unha flor…
só é unha flor…
e o mellor que pode facer por nós
é morrer.
Geralt.
Yen?
Viñeches.
Son eu.
Síntoo.
Síntoo moito.
Non a teño.
Non.
É culpa miña.
Deixei que Vilgefortz vencese.
Non a puiden protexer.
Destruíu todo o que amo.
Tissaia.
Deixounos.
Sei que non é xusto, mais…
estou moi anoxada con ela.
Quen nos queda agora?
Ti, Yen.
Eu atoparei a Ciri.
As magas non poden facer isto sen ti.
Non é xusto.
Necesito que me cures, Yen.
- As dríades intentárono, mais… - Hai feridas que a maxia non pode curar.
Seino.
Farei que Vilgefortz pague.
E aínda que sexa emperador,
Emhyr tamén pagará.
Dime que non é a última vez que te verei.
Dimo.
Necesítote, Geralt.
E eu a ti, Yen.
[lingua antiga]
Alguén debe pagar.
Si, alguén debe pagar!
Deuses, é certo. Estás aquí!
Estás vivo!
Vaia, un traballo excelente.
Si, é realmente bo.
Estaba moi preocupado. Non deberon abandonarte.
Tranquilo, haberá consecuencias.
- Philippa… - Atopoume a axudoume a volver.
Alteza.
Non puiden descansar
ata saber que estaba a salvo.
Sei que Thanedd parece un golpe á nosa causa,
mais créame, non foi un fracaso total.
Descubrimos o traidor
e creamos un baleiro de poder na Irmandade
- que só nós podemos encher. - O que?
A Irmandade é un caos e o norte igual!
Si. Teño un novo plan para Redania, Excelencia.
Xa verá.
Si, xa verás, parva metamorfa.
Tes unha pinta horrible e apestas. Que che dean un mangueirazo rapidamente.
Non vou quedar.
- Que? - Vin pedirche que me deixes ir.
Ir onde? Estamos en guerra.
E eu non son de axuda.
Levas anos buscando un propósito para min.
Incluíndome en traballiños.
Non son nin un espía
nin un bo príncipe.
Mais por fin atopei algo que encaixa comigo.
Alguén.
E necesita a miña axuda.
Prepareille a bañeira.
Lévalle as miñas capas, todo o que teña pel, ao xastre,
véndeo tan caro como poidas e tráeme o diñeiro.
Vai en serio. E non, meu irmán non te matará.
En fin,
parece que só quedamos nós.
Vaia. Estás ben?
Vizimir
non se equivoca. Normalmente.
Cagámola.
Prometémoslle a Irmandade.
Redania na cima!
Fomos un paso por diante. Vilgefortz, dous.
Cres que Vizimir é un papán, mais é o noso rei.
E cando esixe que se rendan contas…
consígueo.
Alguén debe pagar.
Por Thanedd.
Dille a Vizimir que foi culpa miña.
Si.
Sabía que podía pór a miña vida nas túas mans.
Mais a miña estratexia non.
- Que? - Fixen plans para protexernos.
Que plans?
Todo está en orde.
Non esperará interrupcións nin durante a cerimonia nin da nosa parte.
Estaremos á fronte.
De primeiras. Cando chegue Ciri, collereina…
Para.
Xa sacrificamos demasiado.
Que queres dicir?
- Vou aceptar o trato. - Francesca.
Non podes aceptalo. O plan non era real.
Podería funcionar.
Lideraremos xuntas.
Ao seu servizo de novo?
Quero estar fóra deste lugar, desta guerra
e desta esfera.
E Ciri
pode darnos iso.
Pode darvos Dol Blathanna.
- Está aí fóra. É… - Non está.
Dol Blathanna…
foi un sitio real
Tanxible.
No mapa.
Visible para todos.
Mais perdémolo.
Fogar é onde o meu pobo estea a salvo.
Non nunha esfera descoñecida cunha nena de poderes descoñecidos.
É demasiado arriscado.
- Sobre todo coa protección de Nilfgaard. - Xa esqueciches
que non todos están seguros aquí?
Sei o que significa iso.
Condenarei a morte aos Scoia'tael.
Salvarei o resto.
Escóitame. Dixen que non.
Emhyr é cruel.
Todos os humanos o son. Polo menos el é honesto.
Non o é.
Sabes que mandou matar o teu bebé?
E intentou incriminarme!
Emhyr matou o noso fillo?
Matou.
E usou a Redania para intentar manipularte.
Emhyr matouno, e ti sabíalo?
Intentou incriminarte?
Todo ía mal. Emhyr ía volver a Cintra.
Tiña que gañar o seu favor.
Así que lle dixen que o teu bebé era…
para retervos aquí.
E seguirmos a loitar.
Emhyr asasinou o meu bebé.
E perdín a meu irmán.
O meu marido.
E centos dos nosos.
Por mentirnos!
Non podo desfacer o que fixen.
Meréceo.
Merece sufrir tanto como sufriches ti.
Podemos facelo.
Unha filla por outra. E paz eterna para os elfos.
- Só tes que… - Non me toques.
Non sabe o que é sufrir.
Mais saberao.
E ti tamén.
Que veña alguén!
Buscade axuda!
- Protexede o castelo. - Si, señor.
- Bulide! - Seguídeme!
- Como pasou? - Asegurade as saídas!
Non o sei, mais investigareino.
E o responsable pagará.
Hai que actuar rápido.
Os nosos inimigos tiraranlle proveito. Dirán que non temos líder.
- Reúne os gardas. - Seguídeme.
Non podemos deixar que eses rumores se afiancen.
Somos moi afortunados
de que Radovid volvese san e salvo connosco.
Poderoso de corazón e alma,
por Redania primeiro e sempre,
digamos xuntos:
"Longa vida ao rei Radovid!"
Longa vida ao rei Radovid!
Custa crer que pasaran tantas cousas.
Nunha semana.
Todo o que perdestes.
Todos perdemos.
O noso fogar.
A nosa historia.
Xente que queremos.
Non foi a mellor semana da maxia.
Síntoo. Non vai ser o mesmo sen Tissaia.
Seino.
- É que non me quedan bágoas. - Ben.
Non vos reunín para lamentarnos.
Ela teríao odiado.
Reuninvos aquí
para cumprir a promesa de non deixar que se repita.
Aretuza desapareceu.
O futuro da maxia nunca foi máis inestable.
Debemos protexela.
O mago máis perigoso que vimos
ten a fonte máis poderosa que coñeceu este Continente.
Temos que eliminar a Vilgefortz.
A antiga garda marchou.
Depende de nós.
Nós decidimos como avanzar.
Cabalga, bruxo, cabalga…
co vento…
Vento furacanado?
Creo que iso xa o oín. Vento furacanado?
Cabalga, bru…
Non se interrompe un artista cando está nun estado de fluidez numinosa.
Eu coñézote.
Dara.
Axudáchesme a chegar a Xin'trea.
Dara.
Si, xa me lembro.
O que fará grandes cousas.
Mais non estaba a pensar niso.
Estiven en Shaerrawedd loitando cos Scoia'tael.
Cando mataron a miña familia, estiven só un tempo.
Cando atopei a miña xente, pensei que recuperaría o perdido.
Propósito, esperanza, familia… paz.
Mais aceptaron axudar a Chama Branca a iniciar a guerra.
E eu non puiden.
Así que fuxín.
Non pasa nada se tes medo.
Non teño medo.
Só estou cansado de fuxir.
Se sigo a gardar tanto rancor,
matarame.
Si. Farao.
Coñecín a Ciri.
Foi a primeira persoa coa que me sentín a salvo.
Se a volves ver…
dille que a perdoo.
E que o sinto.
Non recordo
que a receita de elixir de Vesemir levase tantas…
tripas de verme.
Non leva.
É o máis parecido ao veleno de yghern que atopei.
Veña, é… Mírao.
Síntoo, amigo.
Non sexas moi duro con el.
Non será tan poderoso coma o de Vesemir,
mais debería agudizar os sentidos.
Dálle co…
Si!
Non…
Estarías morto.
Marchamos.
Si.
Un día prometedor, señor.
Grazas a ti.
O emperador Emhyr var Emreis, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd
dálle a benvida a Cirilla Fiona Elen Riannon,
raíña de Cintra,
princesa de Brugge,
duquesa de Sodden,
dotada pola presente do título de duquesa de Rowan e Ymlac,
e dama do castelo de Darn Rowan.
A nosa invitada de honor
coa que esperamos a chegada
de tempos máis pacíficos e felices.
Benvida a casa.
Estás onde pertences.
Un pracer, Excelencia.
Longa vida á princesa Cirilla!
Ei, loura.
Loura…
Alégrome de que espertases por fin.
Queres saír de aquí?
- Vas comer iso? - Si.
Un raio nunha roda.
Ei, loura.
Que che parece?
Quen es?
O maldito rei de Ebbing.
Fai exactamente o que che diga.
Kayleigh. Coñécelo?
Un das Ratas.
O barón ofrece unha boa recompensa por capturalos.
- A única razón pola que non o matei eu. - Kayleigh?
O barón darache unha palmadiña no cu e un barril de hidromel.
O noso premio, un paxariño especial.
A pécora que buscaba Nilfgaard.
Es tan inútil coma un eunuco nun bordel.
Atoparon a rapaza.
Se a atoparon, por que aínda ofrecen unha recompensa?
Non vale máis ca o que ten entre as pernas, a pobre.
Pois non lle diría que non.
- Nós non comemos? - Vai ao carallo!
Temos fame.
Vedes?
A porca é nobre.
- Será parvo. - Díxoche que tiña fame, imbécil.
Skomlik! Fai o que queiras con ela, mais a Rata é miña!
Vólveo tocar e crávoche a espada no ollo.
Senta.
Estás cheo de putas ameazas, non si?
Píllalo?
Non es inútil de todo.
Está ben sabelo.
Deslízaa ata min.
É máis grande ca ti, pequecho.
Demóstrao. En pé.
En pé. Demóstramo.
Vamos!
Estades a celebrar sen nós?
Quen cona é esa?
Caralludo.
Son as Ratas!
Malditas ratas!
Eu e mais a mocosa marchamos xa.
Mistle, detrás de ti!
Onde crías que ías?
- Non, ti non! - Kayleigh!
Sabía que estabas vivo, cabrón!
Atrás! Son meus!
Ei, ven aquí!
Boa, Reef!
Vai de aí!
Ola, perigo.
Que tal unha pelexa xusta?
A ver como loitas contra un humano.
Non es home suficiente para collela.
Pagarás por iso, pécora de clase alta.
Manda carallo.
Está a xogar con el.
Avanzade, un a un.
- Non chegaremos a tempo. - Avanzade.
Facede cola!
Necesitaredes máis identificación. Baleirade os petos.
Non a atoparemos se non pasamos.
Ou levo a súa esposa e que me convenza.
Ten que haber outra forma.
- Non por uns días. - Tome.
Bo home. Pasen.
Grazas.
Bo día.
Ola. Que tal?
- Papeis. - Perdémolos.
Mais estariamos encantados de compensalo.
Polas molestias que…
Un momento.
Non me vas axudar?
Queredes pasar? Pagade.
Aquí ten dous orens.
Vaste ter que esforzar máis, friqui.
Iso ten boa pinta.
Espere.
Polas molestias…
amigo.
Non, veña, iso non.
Moi bonito.
Pasade.
Moitas grazas.
Un pracer.
Querido amigo,
faláchesme dun soño
no que vagabas por campos infinitos
cara un obelisco cos nomes dos mortos.
- Xa viu a peaxe. - Non!
Unha muller con ollos azuis fríos seguíate.
Unha palabra máis, e ela marchará de aquí orfa.
Coñecíala porque te perseguiu a cada paso.
Sigue camiñando.
Hai que atopar a Ciri. Geralt.
"Por que?," preguntácheslle.
"Estabas destinado a acabar só?"
Por que non deixas ir a nena e a súa familia?
Que che dean.
Talvez a leve a casa para ver de que me sirve.
Quería que ti, un bruxo que non necesitaba a ninguén,
por fin tivese medo?
Dixécheslle a verdade.
Sempre tiveras medo.
Ata agora.
Porque cho quitara todo,
así que tamén che quitara o medo.
Ti e mais eu sabemos agora que significa necesitar. Amar.
Perdelo todo.
Que lle dean a neutralidade.
Xa non temos medo.
Vamos!
Geralt, a túa espada!
Un pouco de axuda!
Toma.
Todos, baixo o carro!
Collédeo!
Vouno matar…
Seino.
Xa estaría morto.
Estiven perdida antes.
Eithne di que aínda o estou.
Tería estado ben
que alguén me buscase como ti buscas a túa rapaza.
Todos están ben.
Xa está?
Non.
Esquecemos un.
Non o esquecín.
En pé.
Se logras chegar a Nilfgaard antes ca min…
dille ao cabrón de Emhyr
que dan igual os seus exércitos
e os seus muros.
Liberarei a Ciri.
Entendido?
Sei de corazón, Geralt,
que atoparás a Ciri.
Eu asegurareime de que haxa un mundo seguro ao que poida volver.
E se debemos encarar os ollos azuis fríos da morte,
farémolo.
Mais seremos os últimos en caer.
Diso estou segura.
Quérete…
Yennefer.
- É a última vez que te salvamos. - Mentes.
Calade e collede todo o que teña valor.
Alguén vai falar dela?
- Está muda ou que? - Dálle un momento.
Din que te vas sentir mal.
Ao quitar unha vida.
Mais non é así.
Temos que marchar.
Está soa?
Sabe usar a espada.
Como te chamas?
Chamádeme Falka.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Pola filla do destino.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Provoca a tormenta que a libere.
Insomne baixo soles conxelados,
traizón e elixidos.
Érguete de novo, chegou a hora
de facerse cos ceos.
Traizoado unha vez, mais non de novo.
Aceiro restaurado ao seu nome.
Con prata a fluír polas súas veas
e vinganza na súa mirada.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Pola filla do destino.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Provoca a tormenta que a libere.
Mentiras retorcidas e bruxería
non son rival para o destino.
Non descansarás ata que os mundos choquen,
así que reclama o teu lugar e elixe un bando.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Pola filla do destino.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Provoca a tormenta que a libere.
Humanos máis monstruosos ca criaturas.
Un bruxo máis humano ca eles.
Carniceiro, Lobo Branco ou salvador.
O bruxo regresa
ao final.
Vamos!
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que move as árbores.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Pola filla do destino.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Co vento que roxe. Roxe por ti.
Cabalga, bruxo, cabalga.
Non temas o vento. Roxe por ti.
Non escoites o vento. Roxe por ti.
Roxe por ti.
Subtítulos: Lorena Pereiras