Niech zawisną wysoko!
Przetrącić im te chude karki!
Niech wiszą!
Za dzielnych chłopców z Temerii!
Wykopcie te kaedweńskie ścierwa z powrotem na ich lodowe zadupie!
Tak!
Przybywasz z daleka?
Idę tam, gdzie każe król Demawend.
Królewski posłaniec?
Pewnie chcesz najlepszego konia.
Zostawię go na następnym posterunku. Pod nazwiskiem Aplegatt.
Kulawego i zajeżdżonego.
Nalej nam najlepsze piwo, a dopiszę je do królewskiego rachunku.
- Lubicie się tutaj zabawić. - Od wieszania interes kwitnie.
Ten szpieg był czwartą egzekucją w ciągu czterech dni.
Jeden z Kaedwen, jeden z Aedirn…
- Jej oczy! - Spójrz na nią!
Mało problemów mamy? Co czarodziejka robi w takim miejscu?
Powinna dbać o utrzymanie królewskiego pokoju,
a nie szlajać się po prowincji.
Chociaż z takim ciałem mogłaby się poszlajać w nocy ze mną.
Wiesz, że zachowują urodę dzięki kąpielom w ludzkiej krwi?
Dzięki za piwo.
Do zobaczenia.
Do rąk Tissai. Żadnych portali.
Tak, pani.
Co za chłodna noc.
Bywaj, panienko.
Życzyłem ci bezpiecznej podróży.
Widziałam cię.
Co?
Racz wybaczyć, panie. Zignoruj ją. Koń kopnął biedaczkę w głowę.
- Niedomaga na umyśle. - Nie.
Tam była wieża. Trafiła cię strzała.
Mówiłam, że mamy nie zwracać na siebie uwagi.
- Nie kontroluję wizji. - To kontroluj język.
Przestań mnie targać jak dziecko.
Widziałam jego śmierć. Wracam tam.
Może jego śmierć zapobiegła większej tragedii.
Co by się wtedy stało, brzydulko?
Nie wiem.
Ja też nie wiem.
Więc nie igraj z przeznaczeniem.
Coraz częściej masz wizje.
To tylko kwestia czasu, zanim nas odkryją.
Trzeba szybciej dotrzeć do Aretuzy.
Boisz się.
Obiecałam Geraltowi, że będę cię strzec.
Nie możemy dać się namierzyć.
Idziemy na zakupy.
WIEDŹMIN
Nie mogę z tym, jak te potwory uroczo wyglądają.
Mają pyszczki jak przytulanki,
które aż krzyczą: „Nie rób mi krzywdy”.
A nagle obnażają kły.
Całą gębę pełną kłów i rzucają ci się na twarz.
Mówiłeś, że ile osób pożarło?
- Siedem. - No tak.
- Potrzebujemy całej sakwy. - Widać…
Naprawdę? Ile mogą kosztować ich informacje?
O tym, kto szuka Ciri? Dużo.
A to nam na co?
TYLKO UMÓWIONE SPOTKANIA NIE WCHODZIĆ
Czy to wielki metalowy szpikulec ukryty w tajemniczych drzwiach,
czy cieszysz się na mój…
- Umiesz lepiej. - Nie zawsze wychodzi.
Przeczuwałem, że to będziesz ty.
- Witaj, Codringherze. - Witaj, Geralcie.
Na niebiosa, wicehrabia de Lettenhove.
Rzadka przyjemność.
Dopiero co wymieniłem ten mechanizm ochronny.
Następnym razem po prostu umów spotkanie.
Witajcie, panie.
Już gotowe.
To pomoże wam zdobyć to, na co zasługujecie.
- Kazałaś im go wyważyć? - A jakże! Toć prosiliście.
Żona lubi moją głowę, więc wolę słuchać rozkazów.
Taki miecz pomógł mi zdobyć imperium.
Opowiedzcie o tym.
Późne lato roku 1260.
Została mi tylko garstka ludzi.
Od wielu dni nie jedliśmy.
Po krwawych potyczkach nasze miecze były tępe jak łyżki.
Miałem ostatnią szansę, by obalić Uzurpatora.
Zrozumiałem, że jedynym sposobem, by odzyskać tron,
było zinfiltrować zamek
i wyrżnąć każdego, kto stał między mną a człowiekiem, który ukradł mi życie.
Śmiały wyczyn.
Raczej głupi.
Cesarzu.
Oddałem buty krasnoludowi w zamian za miecz z mahakamskiej stali.
To nim odrąbałem draniowi głowę.
Pewnego dnia
wojna będzie pieśnią przeszłości.
Odległym wspomnieniem.
Będę miał u boku królową
i rasy tego świata będą żyły w pokoju.
Wykujesz mi nowy miecz.
Godny twojego kunsztu.
Miecz odpowiedni dla cesarza Kontynentu.
Wypiję za to.
Trucizna.
Nie trucizna.
Macie pić.
Pij.
Nie mogę.
Chcesz, żeby Białego Płomienia otruto?
Pij.
Kazałem ci pić.
To nie trucizna.
Jaskier! Cóż za przyjemność!
Zapewniam panią, że cała leży po mojej stronie.
Złożyłbym gdzieś autograf, ale widzę, że brakuje wam papieru.
Mówiliście,
że tak samo jak wiedźmin
wybawiacie ludzi od potworów i potwornych kłopotów.
Skoro wiedzieliście o moim przybyciu,
to pomówmy o moich kłopotach.
Ten cały Rience, który tak cię interesuje, to bardzo tajemnicza postać.
My oczywiście o nim słyszeliśmy.
Pozostaje pytanie, dlaczego ty o nim słyszałeś?
Groził bliskiej mi osobie.
Spokojnie, nie mnie.
Niespełnieni magowie często szkolą się na zabójców,
a Rience’a wydalono z Ban Ard.
- To potwierdza naszą teorię. - Jaką?
Że pracuje dla potężniejszego maga.
Spłoszyłeś mojego kota.
Przepraszam. Myślałem, że brzęk pieniędzy jest ostatnią rzeczą, jaka go spłoszy.
Obawiam się, że taka informacja będzie cię kosztować więcej.
Spróbujmy małego zakładu.
Stanę do ciebie tyłem,
a ty rzucisz mi tym w głowę.
Jeśli trafisz,
wygrasz.
Jeśli spudłujesz,
przekażesz mi informacje, których szukam,
rzecz jasna na kredyt.
Chyba nie oczekujesz, że zgodzę się na ten zakład?
O nie, jestem tego pewien.
Nawet nie drgnąłeś.
Niby po co?
Celowałeś, by chybić.
Stary mięczak.
Niektórzy czarodzieje przyjmują w tajemnicy uczniów,
którzy parają się ich brudnymi interesami.
W żargonie magów mówi się, że masz kogoś na smyczy.
Kto dzierży smycz?
Nie wiemy.
Ale wiemy, gdzie ten czarodziej załatwia swoje podejrzane sprawki.
W zamku o nazwie Vuilpanne, niedaleko starych…
- Kopalni amolitu. - Tak.
Na obrzeżach Piany.
Jeśli o tym wiesz, to już wiesz za dużo.
Kimkolwiek jest ten mag,
jest bardzo niebezpieczny.
Zostaw tę sprawę, Geralt.
Nie zostawię. Ale już o tym wiedziałeś.
Dziękuję za rozmowę.
Pozdrów od nas księżniczkę Starszej Krwi.
Jakiś wasz klient jej szuka?
Istredd.
- Czarodziej? - Tak.
Musisz wiedzieć, że nie tylko on jest gotów zapłacić
za dziewczynę jadącą z białowłosym wiedźminem.
Jeśli chcesz ją ocalić, musisz znaleźć inną dziewczynę.
Może wojenną sierotę. Popielate włosy, zielone oczy…
Nie.
Geralt, przyjacielu,
nadchodzi czas pogardy.
Głębokiej i totalnej pogardy.
Moja propozycja to proste rozwiązanie.
Ktoś musi umrzeć,
żeby ktoś inny…
mógł przeżyć.
Nie zapłacę za ukochaną osobę wieczną pogardą do samego siebie.
Chodźmy.
Dziękujemy.
Zbuntowany mag, zachłanni władcy, a teraz Istredd.
Nie męczy cię to ciągłe uciekanie?
Znajdźmy dla niej bezpieczne miejsce.
Może omówimy nasze opcje w drodze do Redanii?
Aż słyszę, jak się głowisz.
Tylko nie wyskakuj z hasłem „Podróżuję sam”
albo „To zbyt niebezpieczne”.
Przypominam, że robiłem za przynętę
dla pana Płonące Palce.
Doceniam to, Jask.
Nie chcę cię znowu narażać.
Dlatego muszę iść do Vuilpanne.
Odnajdę cię, gdy zabiję Rience’a.
Albo on znajdzie mnie.
- Czego właściwie szukamy? - Cudu. Chodź.
Do kogo wysłałaś tamten list?
Do Tissai.
Napisałam, że wracam.
Jest szansa, że odmówi?
To skomplikowane.
Przeze mnie?
Tak, zwykle komplikujesz sprawy.
Może, ale nie tylko ja.
Wciąż mnie obserwujesz,
ale ja też mam oczy.
I co widzisz, brzydulko?
Zazwyczaj chodząca perfekcję.
Wyśmienicie.
Ale trzykrotnie poprawiałaś ten list.
Więc kryje się za tym coś więcej.
Musimy iść dalej.
Masz. Przeczesz te kołtuny na głowie.
- Hasło? - Szmaciarz.
Liczyłam, że moje szkolenie więcej ci da.
Ale tylko wyciągnęło twoją moc na wierzch i uaktywniło ją.
Cudownie.
W Aretuzie nauczysz się skupiać wizje
na przyszłości, którą chcesz dojrzeć.
- A jeśli niczego nie chcę dojrzeć? - To umyka ci szersza perspektywa.
Tutaj jest. Chodź.
Yen!
Dzięki bogom, żyjesz!
- Przyszłaś na plotki? - Nie ma czasu, Keiro, pomóż mi.
Razem z moją służką potrzebujemy twojego portalu.
Do Aretuzy.
Wracasz do Aretuzy?
Po tej legendarnej nocy z niedoszłą egzekucją?
Liczę, że o tym zapomnieli. A przynajmniej, że mi wybaczyli.
Powodzenia. Mnie Tissaia nie wybaczyła.
Przelecisz jednego księcia z chętką na tron…
W każdym razie miło cię widzieć.
Interesy nie idą za dobrze.
Bo ludzi zabija się za opuszczanie kraju.
Kto ich zabija?
Oni, sobie nawzajem.
Myślałby kto, że z Nilfgaardem za rogiem Północ oprzytomnieje.
- Bractwo nic nie może zrobić? - Pospiesz się.
Idź.
Daj portal do Claremont.
Tam się zajmą takum jak ono.
Już.
Poczęstujesz się?
Nie biorę.
Zabij sukę!
Ciri!
Trzymaj otwarty. Szybko wrócę.
Uciekaj!
Co, do kurwy?
Nie masz pojęcia, z kim zadarłaś.
Coś ty zrobiła?
To jeden z ludzi Houvenaghela.
Jeśli chcecie zachować głowy, uciekajcie.
Keira, czekaj.
Idź.
Magia porządkuje Chaos.
Potrzebuje do tego dwóch rzeczy: równowagi oraz kontroli.
Bez nich Chaos was zabije.
Czy ktoś widział Nissę?
Elizabet, idź po nią do pokoju
i przypomnij jej, że żadne schorzenia, nawet te z tęsknoty,
nie będą tolerowane.
Mówię wam, że jest niewzruszony.
Ma gdzieś, czy Foltest i jego ludzie umrą z głodu.
Nawet gdyby Henselt wysłał zboże do Temerii,
przeklęte Scoia’tael je ukradną.
Wiecie, dlaczego królowie już nam nie ufają?
Bo wiedzieliśmy, że elfy będą problemem, i to zignorowaliśmy.
To krótkowzroczne podejście do historii.
Po tobie więcej się nie spodziewam.
Przestańcie się wadzić.
Odeślijmy Triss na dwór Foltesta, tak załagodzimy sytuację.
To jak owijanie odciętej kończyny bandażem.
Tissaia obiecała im głowę Cirilli z Cintry na tacy
i zawiodła.
Chcemy pokoju? Znajdźmy bachora i zabijmy ją!
Nie!
Tutaj nie załatwiamy sporów krzykiem i wyzwiskami.
Przedstawimy nasze wątpliwości przed radą, jak to dotąd robiliśmy.
A teraz przeszkadzacie nam w lekcjach.
Mają rację.
Mówię to z trudem, ale gdybyś…
Mówiłam ci już.
Bractwo może wysłać do Temerii kogoś na moje miejsce.
Najbardziej przydam się tutaj, nauczając te dziewczęta.
To szlachetne powołanie.
Ale wątpię, żebyś robiła to z troski o uczennice.
Tylko dlatego, że nie pomogłaś Ciri.
Pójdę do Nissy.
Nissa?
Opowiedz mi o elfce.
Hrabia de Noailles pojmał elfkę.
Powiedział, że jest zabójczynią.
Głośniej!
Mów!
Kazał mi ją ciąć
na tysiąc różnych sposobów.
I…
Co zrobiłeś?
Naciąłem za mocno.
Tak zabiłem po raz pierwszy.
Podniecało cię to?
Nie.
Byłem wściekły.
Zmarnowaliśmy okazję.
Mogła przejść na naszą stronę.
Wykonywałaby nasze rozkazy.
Mogła nam się przydać.
Właśnie. Przydać.
Grzeczny chłopiec.
Tym razem potraktowałaś mnie ostrzej.
Nie za ostro?
Zawsze dajesz mi perspektywę. Jasność umysłu.
Dziękuję.
W zamian zrób coś dla mnie.
Radowid ma zaskakująco dobry instynkt.
Pomoże zapanować nad Vizimirem.
Nie potrzebuję pomocy. Robię to od lat.
Kontynent jeszcze nigdy nie był tak podzielony.
Nie tylko Nilfgaard wie, że można go zagarnąć dla siebie.
A jeśli Radowid może nam się przydać…
Nie nam, Redanii.
Porozmawiaj z nim.
Dla mnie.
Skończyliśmy.
To on. Jaskier.
Ten Jaskier?
Powiedziano mi, że mam gościa,
ale to bardzo miła niespodzianka.
- Zaśpiewasz nam coś ładnego? - O nie, nie śpiewam „czegoś ładnego”.
Mam informacje.
Znasz parę detektywów Codringhera i Fenn?
Nie.
W każdym razie…
wiedzą, dla kogo pracuje Rience.
A to ci ciekawostka. Opowiadaj.
Geralt uparł się, żeby rozwiązać to po swojemu,
bo nie miał dość pieniędzy, żeby rozwiązać im języki,
ale… ty masz.
Tak zakładam.
Doceniam informacje,
ale naprawdę chciałbym usłyszeć balladę.
Nie jestem w nastroju do śpiewania.
- Nalegam. - Nie.
Twoi goście bawią się wyśmienicie beze mnie i…
Zagraj swoją ulubioną. Proszę.
Chętnie posłuchają o twoim wiedźminie.
W porządku.
To pewnie pułapka.
Zdecydowanie pułapka.
Możemy o tym porozmawiać.
Wiem, że jesteś zła.
Nie jestem zła.
Tylko rozczarowana.
Mówiłam, że mamy nie ściągać na siebie uwagi.
Wiem.
To moja wina.
Mogłam ci wpoić, że niekiedy dyskrecja jest ważniejsza od bohaterstwa.
Brzmisz jak Geralt.
Nie zawsze się myli.
Kiedyś może zostanę królową i będę musiała użyć tego, co mam.
A mam poczucie sprawiedliwości, sztylet i szybki refleks.
- Wy mnie tego nauczyliście. - Nasze nauki były niekompletne.
Nie uczyliśmy cię o konsekwencjach.
Konsekwencje to wymówka, żeby być biernym.
Nawet jeśli komuś grozi śmierć.
Nie widziałaś oczu tego dziecka. Musiałam…
Nie, ty postanowiłaś zareagować.
Ten posłaniec w Ellander?
Nie wiadomo, co go zabiło.
Ale wiem, co się teraz stanie.
Houvenaghel przyśle swojego kuzyna, Leo Bonharta,
by wynagrodził mu straty pieniędzmi lub krwią.
Tych mieszkańców, którzy przeżyją, zagoni się do walki w nadchodzącej wojnie
i zginą na polu bitwy.
O ile nie zabiją ich choroby albo głód.
Uratowałaś jedną osobę,
a w rezultacie sprowadziłaś śmierć na setki innych.
Po co widzę przyszłość, jeśli nie mogę jej zmienić?
Ty tego nie zrozumiesz. Jeśli czegoś chcesz, dostajesz to.
Pstrykniesz palcami i przenosisz góry.
Ludzie robią, co zechcesz.
Nie musiałaś walczyć o kontrolę nad własnym życiem.
Dokąd idziesz? Na kolejne zakupy?
Nie, brzydulko. Pójdziemy okrężną drogą.
Czemu tak do mnie mówisz?
Ponieważ obiecałam, że będę z tobą szczera.
Chodź, pokażę ci, kim naprawdę jestem.
Gdzie ten pierdolony miecz?
Nawet nie jesteś elfem!
Ale zginiesz jak elf.
Zapłacisz za to, nilfgaardzka szumowino.
Wstań.
Wstań, przyjacielu.
Dzięki za pomoc.
Sam nieraz mnie ratowałeś.
Muszę się jakoś odwdzięczyć.
Skąd się tu wziąłeś?
Francesca wciąż opowiada te bzdury o przepowiedniach, Hen Ichaer,
a Scoia’tael umierają, zdobywając zapasy.
Żebyśmy nie pomarli z głodu i zimna.
Sądziłem, że wszystkie szpicouchy są przesądne.
- Nie wierzysz w legendę Starszej Krwi? - Błagam.
Gdy mój lud budował cywilizacje,
wasza tępoucha hołota myślała, że jak grzmi, to bogowie pierdzą.
Wierzę w fakty.
A fakty są takie, że Hen Ichaer Franceski to dziewczyna z Cintry.
Cintry?
Widziałem ją na własne oczy.
Podobno księżniczka jest zbawicielką elfów.
Dłużej nie dam rady, Cahirze.
Nie rozkażę moim ludziom ginąć za coś, w co sam nie wierzę.
Więc to dlatego wróciłeś.
Przemyślałeś moją propozycję objęcia dowództwa nad elfami.
Tak.
Ale jest coś, czego nie rozumiem.
Ciebie. Byłeś najlepszym generałem Emhyra.
Teraz kazał ci napadać karawany na tyłach frontu
i dać się niemiłosiernie łoić każdego dnia.
Nie rozumiem. Skoro jesteś taki mądry,
to czemu Emhyr tak trwoni twój talent?
Zdradziłem go.
Okłamałem.
Powierzył mi swoją najświętszą misję, a ja zawiodłem.
Czyli zamierzasz pokutować, aż zabiją cię żołnierze Północy?
Co to za człowiek, że wzbudza tak ślepą lojalność?
Przyjacielu, twoi ludzie traktują cię tak samo,
chociaż jesteś starym, wstrętnym, aroganckim chujem.
Starym…
Jak to zaświadczy o mojej lojalności, jeśli zgodzę się obalić Francescę?
Gallatinie.
Jesteś jednym z najlepszych żołnierzy, jakich poznałem.
Biały Płomień to dostrzeże.
Ty pomożesz mu zdobyć Północ, nie Francesca.
Zasłużył na moją lojalność.
A ona na twoją?
Powiedzieć ci dobry żart?
Urodziłam się
z mocą, która przekracza ludzkie pojęcie.
Nauczyłam się naginać Chaos wedle mojej woli.
Ukształtowano mnie, bym była wiecznie młoda
i piękna.
Na dworze obracałam się w najwyższych kręgach władzy.
A teraz umrę tutaj.
W piwniczce z winem,
razem z wami.
- Wiesz, co jest nie tak z magami? - Co?
Jesteście sakramencko poważni.
- Tak. - Taka prawda.
Pomagałam Bractwu utrzymać władzę,
wspierając nikczemne królestwa.
To poważna praca.
To się skończy, gdy Nilfgaard zwycięży.
- Dlaczego? - Emhyr nie potrzebuje magów.
Co widać tutaj.
Jeśli się stąd wydostanę,
następnym razem będę mądrzejsza.
Raz widziałem, jak ktoś próbował uciec.
Wysłali za nim psy.
Rozszarpały go na kawałki.
Cesarz rozgrzesza cię,
dopiero gdy umrzesz, słońce.
Kolejny padł.
Co się dzieje?
Załadujcie go do worka. Chłopaki pomogą go wyrzucić.
Nie bądź taki.
Jeszcze jedna, proszę.
Powściągnij żar swych słów
A w oczach
Rozpal płomień
„Z wyczuciem działaj” mówią mi
Lecz ja nie mam zamiaru
Nie strwonię słów
Gdy istny cud też może wyjść z mych ust
To nie chęć, to mus, bo
Nie obchodzi mnie, co
Mówią inni, śpiewać chcę
W najpiękniejszych pieśniach
Miłość pisze każdy wers
Tych pieśni starczy mi
Bo ty wystarczysz mi
A ja wystarczę ci
Wystarczę ci
Jeśli chcecie, teraz czas na oklaski.
Dziękuję bardzo.
Dzięki. Tobie też.
To było…
Jeszcze nigdy…
Wybacz, zabrakło mi słów. To przez ten miód.
Wybaczyłbym, ale nie jesteś pijany.
Widać po oczach.
Nie są szkliste.
Występy w obskurnych tawernach doskonale uczą sztuki
udawania upojenia,
gdy trzeba zachować jasność umysłu.
A w takim gnieździe żmij…
Zajmiesz się Rience’em czy nie?
Zastanawiałem się, dlaczego twoje pieśni są tak zniewalające.
Teraz rozumiem.
Doprawdy?
Więc dlaczego?
Widzisz ludzi takimi…
jacy są.
Nie takimi, jakich udają.
To część odpowiedzi.
A reszta?
Jeszcze nie wiem.
Zamierzam się tego dowiedzieć.
W międzyczasie popytam
o tego Rience’a i jego wspólników.
Dziękuję.
Wiedźmin docenia to, że ma cię u boku?
Ktoś nadchodzi.
Słyszę kroki.
- Proszę, pomóż nam. - Wróci po nas. Zawsze wraca.
Proszę. Dopiero wyszedł.
Pomocy!
Pomóż mi. Błagam.
Proszę, on niedługo wróci.
Nic nie czuję.
Proszę. Wróć.
- Nie pozwól nas skrzywdzić. - Błagam!
Nie mogę wyjść.
Pomocy.
Nie skrzywdzę cię.
Nic ci nie jest?
Jest was tu więcej?
Tak wiele.
Coraz więcej.
Przychodzi po nas.
W nocy.
Powstrzymaj go, błagam.
Czy ten człowiek…
nazywa się Rience?
Elfie ścierwa.
To wszystko przez nie.
Nie!
Dlaczego nas krzywdzisz?
Powstrzymaj go! Nie pozwól nas zabić!
Już za późno.
Uciekaj!
Od tego wina robią się ciężsi.
Spoczywaj w pokoju, skurwielu.
Brali piekarza za niewinnego gapia,
ale powiedziałem im, że akrobatka od początku brała go na cel.
Skoro o tajemniczych hałasach mowa,
opowiadałem wam, jak widziałem elfa opuszczającego komnatę Virfurila?
Najdroższy, Virfuril to bezmyślny głupek.
- Co ja bym bez ciebie zrobił, najdroższa? - Niewiele, najdroższy.
- Evo, więcej mięsa. - Tak, pani.
Twierdził, że wezwał go na przesłuchanie.
Fakt, odgłosy, które słyszałem, przypominały tortury.
Przyjaciel wiedźmina złożył mi wizytę.
Sądzi, że te stare pierdziele Codringher i Fenn wiedzą coś o Riensie.
No i?
Moim zdaniem nasz pomysł na zdobycie dziewczyny
łatwiej zrealizować marchewką niż kijem.
To bardzo ciekawe.
Może ja też odwiedzę tych starych pierdzieli.
Wyobraźcie sobie elfa z rozpiętym pasem
i poczuciem winy wypisanym na twarzy.
Wielkoduszny ze mnie król, więc mówię: „Dam ci fory,
ale dostaniesz strzałę w zad”.
Każę mu biec, ten truchta jak ranna sarna,
a ja strzelam do elfa, o tak.
Nie ruszaj się.
Tak!
Aplegatt! Przeklęty szczęściarzu! Jakie masz dla nas wieści?
Opowiadałem wam kiedyś, jak poznaliśmy się z Aplegattem?
Nie cieszą cię opowieści o przygodach mojego brata?
Tę już słyszałem.
Z czasem nie robi się ciekawsza.
Mój brat nie słynie z bystrych dowcipów.
Filippa sądzi, że ty jesteś bystrzejszy, niż się wydaje.
Albo nie.
Jako szef wywiadu na pewno wiesz,
że wszyscy w tej sali coś ukrywają.
Nawet tacy jak mój brat, którzy uchodzą za głupców.
Vizimir nie ma przede mną tajemnic.
Czyli wiesz o jego wczorajszym spotkaniu?
Z Nilfgaardem.
Słyszałeś coś?
- Nie. - Naprawdę?
Nic.
Po co w ogóle pytam? Masz coraz gorszy słuch.
Mam…
- Mieliście gościa. - Mamy ich wielu…
Wiecie, o kim mówię. Wiedźmin tu był, czuję jego smród.
Co mu powiedzieliście?
Bez obaw. Nie wspomnieliśmy o twoim pracodawcy.
Ani o tym, jakie ma plany wobec Cirilli z Cintry.
A co wy możecie o nich wiedzieć?
Proszę, tylko nie kot!
Mów mi wszystko.
Pozwolisz Yennefer wrócić do domu?
Czy pozwolę? Ona już jest w drodze.
Oczywiście.
I na pewno coś knuje.
Jest fałszywa jak mgła nad tą wyspą.
Triss ma rację.
Niestety Stregobor również.
Trzeba przekonać królów Północy do współpracy.
Nie będą mieli ochoty oglądać kobiety, która zrujnowała im egzekucję.
Ale ją kochasz.
Twój umysł nie nadąża za decyzją,
którą twoje serce już podjęło.
Stoimy razem na czele rady.
Co ty o tym myślisz?
Dobrze wiemy, że jej nie lubisz.
Tylko dlatego, że zbyt wiele nas łączy.
Trudny charakter.
Porywczość.
Potrzeba wygrywania każdej dyskusji.
Łączy nas coś jeszcze.
Nasza miłość…
do ciebie.
Jeśli Yennefer odpuści dawne zwady,
zrobię to samo.
Co to?
Stary przesąd.
Podobno te kamienie mają właściwości ochronne.
Wystarczy powiedzieć, że o mnie myślałeś.
Spotkam się z nią w Gors Velen. Dopilnuję, żeby nie sprawiała kłopotów.
Okrężna droga prowadzi na pole.
Kiedyś stał tu dom.
Mój dom.
Tu się wychowałam.
Wynoś się, dziewko!
Dam radę!
Ile za świnię? Ile za to stworzenie?
To nasza córka.
Moja na pewno nie.
Nie zabierzesz mnie!
Nie pójdę!
Nie waż się spuszczać ze mnie oczu.
Nie masz wyboru.
Zawsze władałam ogromną mocą.
Ale nigdy nie byłam idealna.
Bez przerwy kłóciłam się z Tissaią.
Chciałam wszystko robić po swojemu.
Ten list?
Nie wiem, czy będę mile widziana w Aretuzie.
Ja też pewnego razu postanowiłam zareagować.
Uwolniłam więźnia.
Tym samym nastawiłam całą Północ przeciwko Bractwu.
A jego członków przeciwko sobie.
Te ciała powieszone przy tawernie.
Te wszystkie egzekucje.
Cały Kontynent ponosi konsekwencje.
Nawet ty.
Z mojego powodu.
Nie wystarczy władać Chaosem.
Obie musimy się nauczyć go kontrolować.
Na tym polega prawdziwa moc.
Tak będziemy przenosić góry.
Razem.
Chodź,
Ciri.
Śpisz?
Wydostałem cię stamtąd. Jesteś bezpieczna.
Nic ci nie jest?
Wiedziałam, że się zjawisz.
Skąd miałabyś to wiedzieć?
Bo zawsze przybywasz.
Łączy nas przeznaczenie.
Kim jesteś?
Nie żartuj, Geralt.
Wiesz, kim jestem.
Jestem Ciri.
Napisy: Magdalena Adamus