Colgádeos ben alto!
Partídelles eses pescozos mirrados!
Partídellelos!
Polos rapaces valentes de Temeria!
Mandádeos dunha patada no cu de volta a ese cortello xeado que é Kaedwen.
Si!
Vén de lonxe, amigo?
Vou onde me envía o rei Demavend.
Mensaxeiro real?
Entón levará o meu mellor cabalo.
Deixareino no seguinte posto baixo o nome de Aplegatt.
Coxo e esgotado, sen dúbida.
Póñame unha das súas mellores cervexas e engadireina á conta do rei.
Parece que están de festa.
Aforcar é bo para o negocio.
Ese espía foi a nosa cuarta execución noutros tantos días.
Un de Kaedwen, un de Aedirn…
- Mira que ollos. - Mirade!
Ese é o problema. Que fai unha maga por aquí?
Debería centrarse en manter a paz entre a realeza,
e non ir facendo o vago polo campo.
Aínda que con ese aspecto, pode vaguear comigo esta noite.
Sabe que conservan a beleza
bañándose en sangue humano cada noite?
Grazas pola cervexa.
Vémonos.
Directa a Tissaia. Sen portais.
Si, señora.
Vai frío, non si?
Que os deuses a acompañen.
Só quería… desexarlle unha boa viaxe.
Vino.
Que?
Desculpe. Non se preocupe pola rapaza. Un cabalo deulle unha patada na cabeza.
- Non está ben desde entón. - Non.
Había unha torre. Feriuno unha frecha.
- Recordas o de pasar desapercibida? - Non podo controlar as visións.
- Controla con quen falas. - Non me leves como a unha mocosa chorica.
Vin a súa morte. Debo volver.
E se a súa morte previu un mal maior?
Que consecuencias tería, miña repugnante?
Non o sei.
Eu tampouco.
Mais cambiar o destino é grave.
As túas visións son máis frecuentes.
É cuestión de tempo que alguén nos atope.
Temos que chegar a Aretuza rápido.
Tes medo.
Prometinlle a Geralt que te coidaría.
Necesitamos algo irrastrexable.
Imos de compras.
Nunca esquecerei o riquiños que son.
Para ser monstros. Con esas cariñas de peluches.
Parece que din: "Non me manques."
E despois, bum, cairos.
Un cargamento de cairos no teu fociño.
A cantos comera este?
- A sete. - Xa.
- E necesitarémolo todo. - Polo visto…
En serio? Cando pode custar esa información?
Saber quen busca a Ciri? Moito.
E para que o necesitamos?
SÓ CON CITA - NON ENTRAR
Ala!
Tes unha punta de metal xigante agachada na túa porta secreta
ou é que te alegras de…
- Moi malo. - Non van ser todos bos.
Sabía que serías ti.
- Ola, Codringher. - Ola, Geralt.
Vaites, o vizconde de Lettenhove.
Un pracer inusual.
Sabes? Acababa de cambiar ese mecanismo de seguridade.
A próxima vez, concerta unha cita, oíches?
Bo día, señor.
Isto xa está listo.
Axudarao a conseguir o que merece.
- Mandaches arranxar o balance. - Como me pediu.
Á miña muller gústalle a miña cabeza, así que obedezo.
Cunha espada coma esta gañei un imperio.
Cónteme máis.
Final do verán.
Ano 1260.
Quedábanme os últimos homes.
Había días que non comiamos.
As nosas espadas estaban desafiadas coma culleres das escaramuzas.
Era a miña última oportunidade de acabar co Usurpador.
Deime conta
de que a única forma de reclamar o meu trono
era infiltrarme no castelo,
e matar a todos os que se interpuxeran entre min e o home que me roubara a vida.
Unha decisión valente.
Queres dicir ridícula.
Emperador.
Cambiei as botas cun anano a cambio dunha espada de aceiro de Mahakam.
Foi a espada que decapitou o cabrón.
Un día,
a guerra será cousa do pasado.
Será un recordo distante.
A miña raíña estará ao meu carón
e as razas do noso mundo vivirán en paz.
E ti farasme unha nova espada.
Unha digna da túa destreza.
Unha espada apropiada para o emperador do Continente.
Brindo por iso.
É veleno.
Non é veleno.
Bebede todos.
Bebede.
Non podo.
Queres que envelenen a Chama Branca?
Bebe.
Dixen que bebas.
Non é veleno.
Jaskier! Vaia pracer.
Asegúrolle, señora, que o pracer é todo meu.
Asinaríalle algo, mais parece que teñen escaseza de papel.
Unha vez dixo
que, coma un bruxo,
protexen a xente de monstros e de dificultades monstruosas.
Como xa sabían que viña,
falemos das miñas… dificultades.
Ese Rience que tanto che interesa é un personaxe misterioso.
Oímos falar del, por suposto.
A cuestión é,
por que ti tamén?
Ameazou con matar unha amiga.
A min non. Tranquila.
Os marxinados adoitan converterse en asasinos.
E sabemos que expulsaron a Rience de Ban Ard.
- Encaixa coa nosa teoría. - Que é?
Que traballa para un feiticeiro máis poderoso ca el.
Asustáchesme o gato.
Pídolle desculpas.
Cría que unha moeda sería o último que o asustaría.
Temo que esa información vaiche custar un pouco máis, Geralt.
Que tal un desafío?
Eu virareime,
e lanzarame isto á cabeza.
Se me dá,
gaña.
Se non,
darame a información que quero,
a crédito, por suposto.
Non insinúas en serio que acepte este desafío.
Estou seguro de que o fará.
Nin pestanexaches.
Por que ía facelo? Oín que apuntaba para perder.
Vello frouxo.
Algúns feiticeiros oficiais teñen
alumnos secretos para os negocios ilegais ou sucios.
En xerga de feiticeiro, ter a alguén con correa.
A correa de quen?
Non o sabemos.
Mais sabemos onde fai os seus negocios sucios este feiticeiro.
Hai un castelo chamado Vuilpanne, preto das vellas…
- Minas de amonita. - Si.
Ás aforas de Piana.
Se sabes iso, xa estás moi metido.
Ese mago, sexa quen sexa,
é moi perigoso.
Déixao tranquilo, Geralt.
Non. Mais iso xa o sabían.
Grazas polo seu tempo.
Dálle recordos á princesa de sangue antigo.
Tes un cliente que a busca?
Istredd.
- O mago? - Si.
Debes saber que non é o único disposto a pagar
pola rapaza que viaxa co bruxo de cabelo branco.
Queres salvala? Tes que atopar outra rapaza…
Unha orfa da guerra talvez. Cabelo cincento, ollos verdes…
Non.
Geralt, amigo meu,
achégase o tempo do odio.
Odio profundo e absoluto.
A miña proposta é unha solución sinxela.
Alguén debe morrer
para que outra persoa
poida vivir.
Non pagarei polo que quero con desprezo cara a min.
Vamos.
Grazas.
Magos ruíns, monarcas con sede de poder, e agora Istredd.
Non cansas de fuxir todo o tempo?
E se atopamos un lugar seguro para ela?
Pensemos en solucións de camiño a Redania.
Oe.
Sei o que estás a pensar.
Non comeces a xogar a carta de: "Eu viaxo só"
ou "Jaskier, é moi perigoso."
Quero recordarche que fun o cebo
para o Sr. Dedos de Fogo.
Agradézocho, Jask.
Non quero pórte en perigo de novo.
Por iso debo ir a Vuilpanne.
Virei por ti cando Rience estea morto.
Ou virá el cando o esteas ti.
- Que buscamos exactamente? - Un milagre.
E a carta que enviaches antes?
É para Tissaia.
Dígolle que volvo.
É posible que diga que non?
É complicado.
Por min?
Si, adoitas complicar as cousas.
Xa. Non son a única.
Pode que ti me vixíes,
mais eu tamén teño ollos.
E que ves, miña repugnante?
Normalmente, a imaxe da perfección.
Excelente.
Escribiches tres borradores desa carta.
Hai máis do que vexo, non si?
Temos que seguir.
Toma. Peitea ese pelame enredado.
- Contrasinal. - Ragamuffin.
Adestrar non axudou a controlar o teu poder.
Máis ben, sacouno á luz.
Fíxoo máis presente.
Que ben.
En Aretuza, aprenderás a centrar as visións
no futuro que realmente queres ver.
E se non quero ver nada?
Entón non te decatas do que pasa.
Aquí está. Ven!
Yen!
Grazas aos deuses que estás viva.
- Traes boas rexoubas? - Necesito a túa axuda, Keira.
A miña servente e eu necesitamos un dos teus portais.
A Aretuza.
Vas volver a Aretuza?
Tras a noite lendaria da execución non mortal?
Espero que esquecesen iso. Ou que me perdoasen.
Boa sorte. A min Tissaia non me perdoou.
Fodes cun príncipe arribista que aspira ao trono…
En fin, alégrome de verte.
O negocio baixou terriblemente.
Decapitan a quen se afasta do seu reino.
Quen?
Uns aos outros.
Con Nilfgaard, un pensaría que o norte xa tería feito pola vida.
- A Irmandade non pode facer nada? - Bule!
Vamos.
Un portal a Claremont.
Este ten algo a esperar por eles.
Agora.
Queres nifrar, rula?
Non consumo.
Matade esa porca!
Ciri!
[lingua antiga]
Déixao aberto. Non tardarei.
Corre!
Ei! Que carallo fas?
Non sabes a quen acabas de anoxar.
Que fixeches?
Era un dos homes de Houvenaghel.
Se non queredes que vos decapiten, correde.
Keira, agarda.
Vamos.
A maxia é organizar o Caos.
Iso require dúas cousas.
Equilibrio e control.
Sen iso, o Caos mataravos.
Viu algunha a Nissa?
Elizabet, vai ao seu cuarto
e recórdalle que calquera tipo de doenza, incluída a morriña,
non se tolerará.
Regresa e inténtao de novo, Sabrina. Non podemos deixar isto así.
Dígoche que é inflexible.
Por el, Foltest e o seu pobo poden morrer de fame.
Mesmo se Helselt quixese enviar gran a Temeria,
os Scoia'tael roubaríano de camiño.
Sorpréndenos que os reis perdan a fe en nós.
Sabiamos que os elfos eran un problema e non fixemos nada.
Iso é… unha opinión da historia curta de miras.
Mais non esperaba máis de ti.
Xa basta.
Que Triss volva á corte de Foltest para superar esta crise.
Sería tan útil como vendar unha extremidade amputada.
Tissaia prometeulles a cabeza de Cirilla en bandexa
e non cumpriu.
Queremos paz. Atopemos a mocosa e matémola.
Non!
As discusións violentas non son a nosa forma de operar.
Faremos chegar todas as preocupacións ao Consello, como fixemos sempre.
Mentres tanto, estás a interromper as clases.
Non se equivocan.
Odio admitilo, mais se estiveses…
Xa cho dixen.
A Irmandade pode substituírme en Temeria cando queira.
Aquí é onde mellor estou, ensinando a rapazas do que son capaces.
É unha vocación nobre.
Mais pregúntome se se trata realmente delas.
Só porque non puideses axudar a Ciri…
Vou buscar a Nissa.
Nissa!
Fálame da elfa.
Capturáraa o conde de Noailles.
Dixo que era unha asasina.
Máis alto!
Fala!
Fíxome cortala
de mil formas diferentes.
E…
Que fixeches?
Cortei… demasiado.
Foi o meu primeiro asasinato.
Iso excitoute?
Non.
Púxome furioso.
Foi un desperdicio.
Puidemos tela convertido.
Facela seguir as nosas ordes.
Púidonos ter sido útil.
Si. Útil.
Bo rapaz.
Fuches algo máis dura aquela vez.
Non foi demasiado?
Sempre me aportas perspectiva. Claridade.
Grazas.
Necesito que fagas algo a cambio.
Radovid ten un instinto sorprendentemente bo.
- Pode axudar a manter á raia a Vizimir. - Hai anos que me amaño só.
Nunca vira este Continente tan dividido.
Nilfgaard non é o único que sabe que é hora de conquistar.
E se Radovid nos puidese ser útil…
A Redania.
Fala con el.
Por min.
Acabamos.
É el. Jaskier.
É o Dente de león.
Dixéronme que tiña visita.
Mais isto é unha agradable sorpresa.
- Viñeches cantarnos unha canción bonita? - Non. Non canto diso.
Teño información.
Eses dous detectives, Codringher e Fenn, oíches falar deles?
Non.
En calquera caso,
saben para quen traballa Rience.
Trivia. Dimo.
Geralt está decidido a solucionalo ao xeito de Geralt
porque non tiña cartos suficientes para que abrisen a boca,
mais… ti si.
Supoño.
Agradezo a información,
en serio, mais o que quero é unha canción.
Non. Non estou de humor para cantar.
- Veña. - Non.
A túa clientela parece estar a pasalo ben sen min, e…
A túa favorita. Por favor.
Encantaríalles algunha do teu bruxo.
Está ben.
Seguro que é unha trampa.
É unha trampa seguro.
Tamén podiamos falalo.
Estás anoxada.
Non o estou.
Estou decepcionada.
Dixen que debiamos evitar atención indesexada.
Seino.
É culpa miña.
Debinche ter ensinado que a discreción é ás veces máis importante ca o valor.
Soas como Geralt.
Non se equivoca sempre.
Algún día, talvez sexa raíña, e terei que usar o que teño.
E o que teño é sentido da xustiza, unha daga e reflexos rápidos.
- Ensinástesmo vós. - Pois foron ensinanzas incompletas.
- Debiamos ter falado das consecuencias. - Só son unha escusa para non actuar.
Mesmo cando van matar a alguén.
Non viches os ollos dese rapaz. Fixen o que…
Non, escolliches interferir.
O mensaxeiro de Ellander?
O seu destino é un misterio.
Mais sei o que pasará aquí.
Houvenaghel enviará o seu primo Leo Bonhart
para recuperar o perdido con cartos ou sangue.
Os veciños que sobrevivan serán recrutados
para a guerra que asexa,
onde morrerán no campo de batalla.
Se non os leva antes a enfermidade ou a fame.
Salvaches un,
e a consecuencia probablemente condenase centos.
De que me vale ver o futuro se non o podo cambiar?
Por que o ías entender? Ves o que queres, fas que suceda.
Chascas os dedos e moves montañas.
Os homes están aos teus pés.
Non sabes que é loitar por ter o control da túa vida.
Onde vas?
Máis compras?
Non, miña repugnante.
Imos tomar un desvío.
Por que me chamas así?
Prometín serche sincera de agora en diante.
Ven. Quero ensinarche quen son realmente.
E a miña maldita espada?
Nin sequera es un elfo.
Mais morrerás coma un.
Pagarás por isto,
escoura nilfgaardiana.
Levántate.
Arriba, vello amigo.
Grazas por salvarme.
Ti protexíchesme máis dunha vez.
É o meu deber devolverche o favor.
Que cona fas aquí?
Francesca está coa leria das profecías e Hen Ichaer,
mentres os Scoia'tael morren saqueando vituallas.
Todo para non morrer de fame e frío.
Cría que os orelludos erades todos supersticiosos.
Non cres na lenda do antigo sangue?
Por favor.
Cando construïamos civilizacións,
os orellas desafiadas aínda criades que un trono era un peido dos deuses.
Creo nos feitos.
O feito é que a Hen Ichaer de Francesca é unha nena de Cintra.
Cintra?
Vina eu mesmo.
Parece que a princesa é a salvadora dos elfos.
Non podo seguir a facer isto, Cahir.
Levar os meus homes a morrer por unha causa na que non creo.
Por iso volviches.
Consideraches a miña proposta de facerte cargo dos elfos.
Si.
Mais hai algo que aínda non entendo.
Eras o xeneral principal de Emhyr.
E envioute a asaltar caravanas no cu das liñas de batalla
onde levas unha malleira de carallo cada día.
Non o pillo. Se é tan intelixente como dis,
por que malgasta un don divino coma o teu?
Traizoeino.
Mentinlle.
Confioume a súa misión máis sagrada e falleille.
E o teu plan é pagar penitencia até que te maten as tropas do norte?
Só un gran home inspiraría unha lealdade tan absurda.
Amigo, os teus homes téñenche o mesmo aprecio
aínda que sexas un idiota vello, feo e arrogante.
Vello…
Se acepto a túa proposta,
que di da miña lealdade derrocar a Francesca?
Gallatin,
es un dos mellores soldados xunto aos que teño loitado.
A Chama Branca verao.
Axudaralo ti a tomar o norte, non Francesca.
Gañou a miña lealdade.
Gañou ela a túa?
Cóntoche algo gracioso?
Nacín con máis poder do que a maioría podía comprender.
Aprendín a someter o Caos á miña vontade.
Deseñáronme para vivir eternamente nova
e fermosa
nas altas esferas da corte.
Todo para morrer aquí,
nunha adega
con todos vós.
- Sabes cal é o problema das magas? - Cal?
Sodes fodidamente serias.
- Si. - É certo.
Si, axudar a Irmandade a manter o seu poder
apoiando reinos podres é un labor serio.
Non será así cando Nilfgaard tome o control.
- Por que? - Emhyr non tolera as magas.
Es un bo exemplo.
Se logro saír de aquí,
penso xogar mellor as cartas.
Vin un home intentar escapar.
Soltáronlle os cans.
Desgarrárono membro a membro.
O emperador só te absolve
cando morres, rula.
Ei.
Temos outro.
Que pasa?
Méteo no saco. Os rapaces axudaranme a tiralo.
Veña.
Unha máis, por favor.
Conxela as túas palabras.
O teu ollar
prende a chama.
Din: "Pórtate ben,"
mais non teño ganas.
Por que malgastar as nosas palabras
se os labios están feitos para cousas extraordinarias?
Non se trata de querer, senón de necesitar.
Sen prestar atención
ao que os demais digan de cantar.
As mellores cancións están compostas
de palabras de amor non expresadas.
E desas xa tiven suficientes.
Contigo, teño suficiente.
Contigo, son
suficiente.
Son
suficiente.
Agora podedes aplaudir se queredes.
Moitas grazas.
Grazas. E a ti.
Moitísimas grazas.
Iso foi…
Eu nunca…
Quedei sen palabras. Culpa o hidromel.
Faríao, mais non estás bébedo.
Véxocho nos ollos.
Non están vidrosos.
Actuar en tabernas de mala morte é unha gran lección no arte
de pretender estar caneco
cando te queres manter alerta.
E… nunha gorida de víboras coma esta…
Vaste ocupar de Rience ou non?
Sempre me preguntei que facía tan irresistibles as túas cancións.
Agora xa o entendo.
Ah, si?
E que é?
Ves a xente
polo que é,
non polo que finxe ser.
En parte, é por iso.
E por que máis?
Aínda non o sei.
Mais penso descubrilo.
Mentres tanto, indagarei
sobre o Rience ese e o seu séquito.
Grazas.
Sabe o bruxo a sorte que ten de te ter?
Vén alguén.
- Por favor. Axúdanos. - Volverá. Sempre volve.
Acaba de marchar.
Socorro!
Axúdame. Por favor.
Por favor, ha volver pronto.
Non sinto nada.
Por favor. Volve.
- Non deixes que nos faga dano. - Por favor!
Axúdame.
Non che farei dano.
Estás ben?
Hai máis coma ti aquí?
Moitísimas.
Cada vez máis.
Vén a por nós.
Pola noite.
Fai que pare, por favor.
O home do que falas
chámase Rience?
Escoura de elfa.
Sempre unha fonte.
Non!
Por que nos fas dano?
Párao!
Non deixes que nos mate!
É demasiado tarde. Fuxe!
Tanto viño vólveos máis pesados.
Descansa en paz, cabrón.
Carainas!
Crían que o panadeiro só era un mirón inocente,
mais era o obxectivo do contorsionista desde o principio.
Falando de cousas que saen pola noite,
xa vos contei o do elfo novo que vin saír do apousento de Virfuril?
Querido, Virfuril é un necio frívolo.
- Que faría sen ti, querida? - Claramente, non moito, querido.
- Eva, máis carne. - Si, señora.
Dixo que fora para ser interrogado.
A tortura explicaría os sons que oín.
Tiven unha visita moi interesante do amigo do bruxo.
Cre que eses vellouqueiros de Codringher e Fenn
- poden saber algo de Rience. - E?
Talvez aos nosos métodos para acceder á rapaza
lles vaia mellor cunha cenoria ca cun pau.
Que interesante.
Talvez teña que visitar eses vellouqueiros eu tamén.
Imaxinade o elfo, co cinto desabrochado
e unha exquisita mirada de culpa.
Mais como son un rei xusto, dixen:
"Dareiche vantaxe, mais debes unha frecha no cu."
Gritei: "Corre," liscou coma un cervo ferido,
e despois dispareille así.
Non vos movades.
Si!
Aplegatt! Cabrón con sorte! Que noticias traes?
Xa vos contei como nos coñecemos Aplegatt e eu?
Non pareces desfrutar dos seus contos épicos.
Este xa o oíra antes.
Non mellora coa repetición.
Meu irmán non é famoso polo seu enxeño.
Philippa cre que tes máis enxeño do que parece.
Ou non.
Como mestre espía de Redania, saberás que aquí todos ocultan algo.
Mesmo aqueles coma meu irmán, que parecen necios.
Vizimir non ten segredos para min.
Sabes da súa reunión onte pola noite?
Con Niflgaard.
Oíches algo?
- Non. - En serio?
Nada.
Por que pregunto? Estás a quedar xordo.
Teño…
- Tivestes visita. - Temos moitas…
Sabedes de quen falo. O bruxo.
Aínda apesta a el.
Que lle contastes?
Tranquilo. Non dixemos nada do teu xefe.
Ou do que ten planeado para Cirilla de Cintra.
Que sabedes dos seus plans?
Por favor, o gato non!
Contádemo todo.
Vas deixar que Yennefer volva?
Deixar? Xa está de camiño.
Claro que si.
Cun plan secreto, seguro.
Só aparece por conveniencia.
Tris ten razón.
Espero que Stregobor non.
É necesario que os reis do norte nos escoiten.
O último que queren ver é a muller que incendiou a súa festa de execución.
Mais quérela.
Á túa mente cústalle aceptar
a decisión que xa tomou o teu corazón.
Dirixes o Consello comigo.
Ti que pensas?
Está claro que non che gustaba.
Só porque temos demasiado en común.
Mal xenio.
Impetuosidade.
A necesidade de gañar as discusións.
E temos outra cousa en común.
O noso amor
por ti.
Se Yennefer pode esquecer o pasado,
eu tamén.
Que é isto?
Unha vella superstición.
Din que as pedras teñen propiedades protectoras.
Podías dicir que estabas a pensar en min.
Reunireime con ela en Gors Velen. Asegurareime de que non trae problemas.
Desviámonos para vir a un campo.
Antes había unha casa aquí.
A miña casa.
Aquí é onde me criei.
Sae de aí, rapariga!
Podo facelo!
Canto por un porco? Cando por esa besta?
É a nosa filla.
Non é filla miña.
Non me pode levar!
Non irei.
Non te atrevas a deixar de mirarme.
Non tes opción.
Tiven moito poder toda a miña vida.
Mais nunca fun perfecta.
Loitei con Tissaia a cada paso.
Quería facelo todo ao meu xeito.
Esa carta…
Non sei se serei ben recibida en Aretuza.
Coma ti, unha vez escollín interferir.
Liberei un prisioneiro.
Ao facelo, puxen a todo o norte contra a Irmandade.
E na Irmandade a uns contra outros.
Os corpos que colgaban na taberna…
Todas esas execucións…
O Continente enteiro está a pagar as consecuencias.
E ti.
Pola miña culpa.
Non basta con posuír o Caos.
Ti e mais eu
debemos aprender a controlalo.
Esa é a esencia do poder.
Así é como moveremos montañas.
Xuntas.
Vamos,
Ciri.
Ola?
Xa estás fóra daquel lugar. Estás a salvo.
Estás ben?
Sabía que me virías buscar.
E por que o sabías?
Porque sempre o fas.
Estamos unidos polo destino.
Quen es?
Non sexas bobo.
Sabes quen son.
Son Ciri.
BASEADA NA SERIE DE LIBROS DE ANDRZEJ SAPKOWSKI
Subtítulos: Lorena Pereiras