Czym mogę służyć?
Szukamy dziewczyny i wiedźmina.
Ona ma popielate włosy i szlachetne rysy.
On to pieniacki, zbielały brutal.
Pan Rience sowicie skompensuje ustalenia o ich miejscu pobytu.
Zapłacimy za informacje.
Odsuń się, profesorku.
Zaklinam cię, łaskawy panie…
WIEDŹMIN
Miły przyjacielu,
nasz pobyt w Kaer Morhen dowiódł jednego:
świat zmienia się na naszych oczach.
Mijają dni, ale zagrożenia się nie kończą. Atakują szybko i wściekle.
Zastanawiam się, czy kiedyś przestaniemy uciekać.
Za twoją dyskrecję.
Dziękuję.
Nawiedza nas jeszcze jedna zjawa.
Tego, co ci uczyniłam.
Nie zmienię przeszłości,
ale zrobię wszystko, by pomóc Ciri rozwinąć magiczne moce.
Pomogę ją ochronić.
Może kiedy tego dowiodę, uda nam się odbudować wzajemne zaufanie.
Tymczasem życz Ciri powodzenia.
Wszystkich nas czeka długa droga.
Twoja przyjaciółka, Yennefer.
Od tego zaczynałam z Tissaią.
Spróbuj.
Miły przyjacielu, choć uparcie milczysz,
wiem, że zastanawiasz się, jak idzie szkolenie Ciri.
Ma wielki potencjał, ale brakuje jej talentu.
Z czasem to się zmieni.
Pewnego dnia wyczaruje coś smaczniejszego
od kalmarów, które właśnie niesiesz.
Twoja przyjaciółka, Yennefer.
Skup się na oddechu.
Oddychaj stąd. Dobrze?
Znowu to samo.
Ciri, Yennefer, ruszamy!
Szybko!
Stać!
Ruszać się, już!
Znowu nam uciekli! Dokąd spieprzyli?
Puśćcie to z dymem!
Za twoją dyskrecję.
To było genialne.
Miły przyjacielu, widzę, że ciebie i Ciri
cieszy nasz czwarty już dom.
Cudownie, że spędzacie razem tyle czasu.
Muszę ci przypomnieć, że prosiłeś, wróć, błagałeś, abym nauczyła ją magii.
W tym celu proszę cię, abyś oszczędzał jej energię.
Poza tym mniej mięsa, więcej wina.
Yennefer.
Powtórki są kluczem do sukcesu.
Dasz radę. Nie poddawaj się.
Trzymać się razem! Szybko!
To tylko wieśniacy.
Ruszajmy.
Yarpen!
Chcecie się ukryć, to ufarbuj te szkuty.
Czarnego Wilka nikt nie szuka.
- Witaj, przyjacielu. - Nie zniszczcie mi chaty!
Oczekuję zapłaty za dyskrecję!
Miły przyjacielu,
trafiliśmy na takie odludzie, że moglibyśmy tu zostać.
Jak o tym pomyślę,
to nie brzmi aż tak źle.
Wrócimy do lekcji magii przed roztopami, obiecuję.
Na razie Ciri zasłużyła na przerwę.
Może my również?
Twoja przyjaciółka, Yennefer.
- Jeszcze raz. Gotowa? Noga… - Dobrze.
Potrafię wyczuć twoje myśli, Geralt.
Chciałeś zjeść ze mną kolację, odkąd tu przybyliśmy.
Czyżby?
Nie, ale zajrzałam przez okno i masz więcej wina.
Będę nalegać na dolewkę.
Dziękuję.
Idealnie.
Ciri gotowała.
Otwórz buzię.
Geralt uwielbia rzodkiew.
Czekaj.
Dziękuję.
- Położę się już. - W porządku.
- Dobrej nocy. - Dobrej nocy.
Dobranoc.
Magia wody jest trudna.
To samo mówiłaś o magii ziemi i powietrza.
Nigdy nie widziałam takiej mocy jak twoja.
To utrudnia sprawę nam obu.
Wystarczy na dzisiaj.
Zawaliłam każdy inny rodzaj magii,
więc z magią ognia gorzej nie będzie.
Pamiętaj o Riensie.
O jego spojrzeniu.
Magia musi mieć źródło.
Źródłem magii ognia jesteś ty.
Odbiera coś, czego nie da się odzyskać.
Jak z twoją magią?
Tak.
Ale magia to nie wszystko.
Teraz tak mówisz,
ale byłaś gotowa mnie za nią wymienić.
Prawie oddałaś mnie Voleth Meir. Mogłaś stracić Geralta.
Wiem.
Więc dlaczego to zrobiłaś?
Bo się poddałam.
Więcej nie powtórzę tego błędu.
Nie mam więcej, Wiewiórki napadły na konwój Henselta.
Patrzcie, ziemniory wielkości jaj gnoma.
Wasz konwój też zaatakowały?
Tylko by, kurwa, spróbowały.
Elfy mają zatarg z królami, nie z nami.
Urabiają Północ dla wielkiego fiuta Nilfgaardu.
Nilfgaard dał im schronienie, więc dla niego walczą.
Czego ludzie nie zrobią, gdy dostaną drugą szansę.
Chwila.
Chwila moment.
Znowu się dupczycie?
Subtelny jesteś, Yarpen.
Nikt cię nie wini.
Nadchodzi wiosna.
Świat budzi się do życia.
W dolinie będzie festyn na Belleteyn. Powinnaś pójść.
Chętnie.
- To niebezpieczne. - Zły pomysł.
Od dawna nikt o mnie nie pytał.
Wszyscy będą przebrani.
No i… urodziłam się w Belleteyn.
Mogliby cię wybrać Majową Królową.
Ale moja siostrzenica zapuściła w tym roku zacną brodę.
Weź się zgódź!
Najwyższy, kurwa, czas na odwilż.
Nic mi nie będzie.
Ciekawe, jak ci się spodoba najnowszy zwierzak.
Co to za stwór?
Powinienem był cię ostrzec, elfi kundlu.
Tego ogarokaraczana wytresowano, by wyczuwał waszą rasę z daleka.
W takim razie dobrze trafiłem.
Pokaż się.
Albo go wypuszczę i zeżre cię na kolację.
Muszę znaleźć dziewczynę z elfią krwią.
Wystarczy mu zapach.
Kosmyk włosów, kawałek odzienia.
Mam coś lepszego.
Odłóż to cholerstwo!
Ile?
Gage, zabierz najlepszych wojowników do Mariboru.
Filavandrelu, pojedziesz do Caed Dhu.
Ona tam jest.
Ktoś ją widział czy ścigamy kolejne pogłoski?
Nie wiemy, czy Cirilla jest Starszej Krwi.
Opieramy się na słowach jakiegoś czarodzieja,
który od razu zniknął.
Wydałam ci rozkaz.
Chcę zabić ich wszystkich za to, co uczynili twojemu dziecku.
Naszej nadziei.
Ale siostro, to nie wystarczy.
Mój cel pozostaje taki sam.
Odnajdę Dol Blathannę.
Ale jak? Gdzie? Elfy już nie mają tutaj schronienia.
Z Cirillą wszystko stanie się jasne. To nasza nowa nadzieja.
Wątpisz we mnie?
- Wstawać! Szybko! - Odsunąć wozy!
Inni zaczynają.
Gallatin i Scoia’tael…
Wrócili.
Nie jest dobrze.
Uzdrowiciela!
- Pomocy! - Na pomoc!
On nie potrzebuje niańki,
tylko żebyś był żołnierzem.
Kurwa.
Potrzebował.
Uprzedź mnie, jeśli przestaniesz wydawać broń
i wyślesz w bój nieuzbrojone Wiewiórki.
Już mówiłam. Dałam ci tylu ludzi, ilu mogłam.
Oboje wiemy, że to bzdury.
Najlepszych wysyłasz na sekretne misje chuj wie gdzie,
a reszta zostaje tutaj
i zgodnie z rozkazem atakuje konwoje.
Walczą, by odzyskać nasze ziemie.
Walczą na rozkaz kolejnego zadufanego człowieka.
Myślisz, że obchodzi mnie ten cały Biały Płomień?
Obchodzi mnie pełny żołądek i miejsce do spania.
Moje plany nie zakładają umierania z powodu twojego egoizmu.
- Plany z Nilfgaardem? - Czego nie rozumiesz?
Jeśli Nilfgaard zdobędzie Północ, elfy będą wolne wszędzie.
Cały Kontynent będzie Dol Blathanną.
Już próbowaliśmy dzielić się Kontynentem.
Jeśli ma dojść do kolejnej zgłady, tym razem padnie na ludzi.
Wciąż rozprawiasz o dawnych czasach i przepowiedniach.
Nie wiem, czego tyle szukasz,
ale jeśli chcesz, by elfy przeżyły,
to czekamy tutaj.
Obiecałeś mi księżniczkę.
Dzięki Tissai de Vries wiedzą o niej wszyscy królowie.
Źle to dla ciebie wygląda. Cirilla miała być moja.
Odrobinę ciszej, Wasza Wysokość.
Bo twoja ukochana coś usłyszy.
Dawniej bycie królem coś znaczyło.
Minęło pół roku, a ty ile zdziałałeś?
Same wymówki, wydatki
i żadnej księżniczki, z którą chciałeś mnie ożenić.
Panie, naszą uwagę pochłaniają Wiewiórki.
Kolejne wymówki.
Nawet mi nie mów o tych śmieciach.
Winią nas za śmierć jakiegoś durnego dzieciaka?
To nie byliśmy my?
Masz największą armię i sieć szpiegów na Północy.
- Rządzisz najpotężniejszym królestwem. - I co z tego mam?
Nie potrafisz znaleźć jednej dziewczyny.
Nie. Czas na zmianę. Wyślę mojego najlepszego człowieka.
Jemu mogę zaufać.
Radowidzie!
Słucham?
Młodszy brat króla?
Mamy niańczyć kolejnego królewskiego wypierdka?
To wszystko na pokaz.
Vizimir musi przypomnieć wszystkim, kto nosi koronę.
Nosi ją dzięki nam.
Na bogów, za długo to robimy.
Skądże znowu.
Nasz sojusz, choć wiekowy,
dodaje nam młodości.
Jeśli chodzi o księcia Wypierdka…
skała, pergamin, sztylet.
Wykluczone.
To ja miesiąc temu uwiodłem lyrijską baronową,
a jej jedynym sekretem był syfilis.
I to ma być gorsze niż mój tydzień nad obsraną fosą w Temerii,
kiedy omawiali ceny drewna?
Niech będzie.
Każę komuś pilnować księcia w czasie jego poszukiwań.
Nikomu innemu nie ufamy.
Jeśli mam to zrobić…
po powrocie chcę być jedyną osobą od wydawania rozkazów.
Nigdy nie byłam na obchodach Belleteyn poza Cintrą.
Raz sir Lazlo skakał przez ognisko w pełnej zbroi.
Co myślisz?
Musisz zasłonić włosy i założyć maskę.
„Pięknie wyglądasz” by cię zabiło?
Ciri.
Wiedziałem, że to zły pomysł.
Pięknie wyglądasz.
- Trzymaj się blisko. - Poszukamy namiotu z piwem?
Czytasz mi w myślach.
Brakowało mi tego.
Idę potańczyć.
Bądź ostrożna.
Zobacz, co się dzieje, gdy pozwalamy jej się zabawić.
Nie udawajmy, że jesteś tu wyłącznie dla niej.
Wszystkiego najlepszego.
Pamiętałeś.
Niewiele zapominam.
Więc pamiętasz nasze szczęśliwe noce?
Po dżinnie.
Bibliotekę w Kovirze.
Wcale nie byliśmy cicho.
Domek na wsi.
W Murivel.
Nocną przejażdżkę powozem z Ellander do Moën.
I drogę z powrotem.
Nie zapominaj o niej.
Jak bym mogła? To jak zapomnieć o naszej nocy w Caingorn.
I polowaniu na smoka.
To były wspaniałe noce.
- Ale poranki… - Były samotne.
Często wychodziłaś przed świtem.
Albo ty.
Wiem, dlaczego ja odeszłam, a ty?
Bałeś się, co będzie, jeśli się postaramy?
Nie byłem pewien, czy sam tego chciałem,
czy może działała na mnie magia dżinna.
A teraz?
Chodźmy do labiryntu!
Chodźcie.
Chodźcie!
Ciri.
Ciri!
Yennefer!
Geralt!
Yennefer!
Geralt!
Znajdziemy nowy dom.
Ten mi się podobał.
Nam też.
- Jak to coś nas znalazło? - Ogarokaraczan poluje na zapach.
- Znalazł Ciri, bo ją rozpoznał. - Po zapachu? Jak?
Vesemir mówił, że Rience ukradł jej krew z Kaer Morhen.
Użył jej do oznaczenia zapachu.
Czyli znajdzie nas wszędzie.
Tak. Chyba że my znajdziemy go pierwsi.
Wywabimy go.
Damy mu to, czego chce.
Mnie.
Wybaczcie. Nie zaprosiłbym was, gdybym wiedział, że to niebezpieczne.
Wiemy.
Teraz możesz nam to wynagrodzić.
Jutro odjeżdża karawana, prawda?
- Tak. Do Hagge. - Pójdę z tobą.
- Sama? - Nie do końca.
Z nami.
Ale nikt nie może o tym wiedzieć.
Inaczej plan nie wypali.
Wchodzę w to. Mówcie, co mam robić.
Jest tylko jeden treser dość głupi, by hodować ogarokaraczana.
Nazywa się Veldhoek.
Paskudny facet z paskudnym nałogiem.
Rience kazał mu mnie odnaleźć. Będą chcieli usłyszeć o waszym konwoju.
Idź ponarzekaj na rozpuszczoną dziewuchę, która zepsuła Belleteyn.
Co gorsza, mam zawieźć blade dupsko tej zielonookiej gówniary
aż do Aedirn z moją karawaną.
Jeśli dalej będzie tak pyskować, policzę im podwójnie.
Chodź, elfi kundlu.
Domyślą się, o kim mówisz.
I ile warta jest ta informacja.
Ciesz się nagrodą.
Czekaj, słoneczko.
I niby ten mag uwierzy, że wysłaliście Ciri bez eskorty?
Będzie podróżować z kimś, komu ufamy.
Z kimś pozornie niewinnym.
Zlituj się! Nie!
To był jeden raz!
Przyznaję, z wieloma osobami.
Ale to nic nie znaczyło!
To nawet nie moje!
Myślałeś, że tylko ty zabawiasz się na boku?
Ty załgany, żałosny czarci pomiocie.
W sumie…
Właściwie to tak.
Tacy już jesteśmy, najdroższa. Mistrzowie kreacji.
Wolnomyśliciele.
- Wszystko dozwolone! - Czyżby?
Boże!
Kiedy magiczne, seksowne kobiety przestaną się na mnie rzucać?
Zwykle to ty atakujesz z góry.
- Nie ma tam kuszy, prawda? - Nie.
Możliwe. Nie wykluczam.
Żadnych kusz!
Możesz go sobie wziąć!
Razem z jego dziobatym fiutem!
I kto teraz kłamie, Vespulo?
Straciliśmy cierpliwość, Brodźcu.
Robię, co mogę.
Nie robisz nic,
poza czczym pierdoleniem.
Dużo zainwestowaliśmy w twoje działania, a nie dostaliśmy nic w zamian.
Jesteśmy z Dijkstrą za tym, by się ciebie pozbyć.
Ale król Vizimir ma wielkie serce.
Przywita dziewczynę z otwartymi ramionami. Idziemy?
I otwartymi gaciami.
Nie, skarbeńku.
Nie! Spójrz na mnie. Patrz mi w oczy.
Nie trzeba krzywdzić niewinnych!
Nie!
Myślałam, że zostawiłam cię nad kuflem piwa daleko stąd.
Owszem. Znudziłem się.
Widać mam szczęście. Od dawna chciałem cię poznać.
Kocham „Balladę Siedmiorga”.
Tak.
Ładny chichot losu, ale dziękuję. Widzisz? Ludzie mnie lubią.
Mam wielbicieli. Nie dosłyszałem imienia.
- Radowid. - Tak.
- Przecinek, książę. - Przecinek, rety.
Jesteś księciem Redanii.
Zaraza, co ja mam teraz… pokłonić się?
Dygnąć?
Za długo ściskam ci tę rękę, wybacz.
Chciałbym móc wam pomóc, ale…
- Żadnych ale, Brodźcu… - Jeśli mogę się wtrącić.
Ta biedaczka Cirilla wszędzie ma wrogów,
a prawdę mówiąc, Redania nie jest takim złym miejscem.
Zimą jest nieco zimno, latem wilgotno,
ale jedzenie jest przepyszne,
a mój brat nie jest taki zły.
Jak na monarchę.
Redania nie jest idealna, ale to dla niej najmniejsze zło.
Zostałbyś królewskim bardem.
Nie. Stateczne dworskie życie nie jest dla mnie.
Jeśli dotąd takie było, to coś robiłeś nie tak.
Albo dostarczysz nam dziewczynę,
albo własnoręcznie odkręcimy
wszystko to, co uczyniłeś dla elfów.
Wybijemy ich.
Tak, pojąłem.
Muszę coś załatwić, zanim przeniosę nas do Tretogoru.
Daję ci pięć dni.
Hejże, ty lutnista fujaro!
Niech mnie piekło pochłonie. Panie Zigrin!
- Julian Alfred Pankratz. - Przecież, kurwa, wiem.
Wiem, że wiesz. Zasada trójki, tak trzeba.
W czym mogę pomóc?
Mam uszy i dobry gust, więc w niczym.
Ale twoi przyjaciele potrzebują pomocy.
Oczywiście.
Przynęta!
Jechałem tu cztery dni,
walcząc z głodem i żywiołami,
żeby na końcu usłyszeć, że mam posłużyć za…
Jaskier, to ja będę przynętą. To mnie ściga Rience.
Czyli ciebie chce mieć żywcem, a mnie wręcz przeciwnie.
Jak mam się nie bać?
Nie damy cię skrzywdzić.
Raz cię uratowałam i zrobię to znowu, Pankratz.
Wcale mnie nie uratowałaś.
Nie uratowała mnie. Nie…
Nie uratowała!
Ale tak serio, to mnie ochronicie?
Niedługo będzie zmierzchać.
Rozbijemy obóz tutaj.
Co to za miejsce?
To Shaerrawedd.
Stąpaj ostrożnie. Ta kraina jest pełna historii.
Nigdy nie widziałam tylu róż w jednym miejscu.
Są piękne.
W przeciwieństwie do ich historii.
Aelirenn.
Śmiała i inspirująca elfia wojowniczka. Sądziła, że pokona ludzi.
Myliła się.
To mocno skrócona wersja.
A jaka jest twoja?
Po Koniunkcji pojawili się ludzie.
Elfy traktowały ich jak zwykłą niedogodność.
Jak plagę szarańczy albo suszę.
Coś, co wymrze w mgnieniu elfiego oka.
Ale ludzie wciąż się rozmnażali.
I zabijali.
Aelirenn wiedziała, że zagrożenie nie zniknie.
Zwołała wszystkie młode elfy do walki w Shaerrawedd.
Widzę, że walczyła o to, w co wierzyła.
Chroniła swój lud.
To prawda, walczyła o to, w co wierzyła.
Poprowadziła młode i porywcze elfy na wojnę.
Otaczano to miejsce czcią.
Tu stoczyli walkę.
Walczyli dla niej.
Ginęli z jej imieniem na ustach, z honorem i wierni swoim wartościom.
A tym samym skazali swój gatunek na zagładę.
Poprowadziła ich na śmierć.
Za neutralność
nie stawia się pomników.
Ale to ona pozwala zachować życie.
- Walcz! - Słabi ludzie!
- Mają nauczkę! - Tak!
Kiedy ludzie nauczą się podróżować z lepszą obstawą?
- Ilu zabiłeś? - Jedzcie.
- Oto oni. - Proszę.
Muszę was utuczyć do walki.
Masz.
Zjedz.
Żeby jeść, trzeba walczyć.
- Walczymy tak jak wy. - Zjedz to, co sam zdobyłeś.
Elfy dzielą się po równo.
Inaczej nie będziemy lepsi od ludzi.
Wszystkie elfy muszą też ponosić ryzyko.
Miałeś rację.
Powinniśmy zjednoczyć siły Scoia’tael.
Łączy nas jeden cel i wspólna walka.
Ominął mnie ciekawy poranek.
Co zobaczyłaś, że zmieniłaś zdanie?
Nic. Miałam czas, by przemyśleć twoje stanowisko.
Inaczej wyobrażamy sobie Dol Blathannę,
ale oboje chcemy domu.
Razem znajdziemy go szybciej.
Powinnaś częściej wychodzić z namiotu.
Jutro wykonamy kolejny ruch.
Będę u twego boku. Tak długo, jak trzeba.
- Ciri! - Ciri.
Nie jestem aż takim dupiatym strażnikiem.
Miałam kolejny sen.
Koszmar?
Nie, nie bałam się.
Nie mogłam spać, bo myślałam o Aelirenn.
I mojej babce.
Dzieliły je całe wieki,
ale łączyła ta sama misja.
By wyplenić inne rasy z Kontynentu.
Gdy w końcu zasnęłam,
zrozumiałam coś.
Mogę zaoferować coś innego…
drogę, która nie będzie dzielić, tylko jednoczyć.
Jestem po części elfem i człowiekiem.
Rozumiem obie strony, bo obie we mnie żyją, i to moja siła.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Historia…
lubi się powtarzać.
Nawet dla idealistów.
Mówisz, że idealizm Aelirenn doprowadził do masakry młodych elfów,
ale może gdyby starsi ją wspierali, zamiast porzucać, wygraliby.
Yen, podsłuchałaś coś w niewoli u elfów.
To ich powiedzenie.
To, co było, nie musi trwać.
Francesca, królowa elfów,
wierzyła, że może dać swojemu ludowi coś więcej.
To tak jak ja.
Geralt, nauczyłeś mnie walczyć. Tak jak Calanthe.
Yen, uczysz mnie, jak korzystać z mocy.
Tak jak Myszowór.
A jeśli to właśnie po to połączyło nas przeznaczenie?
Nenneke powiedziała, że mogę przerwać cykl nienawiści.
I chcę tego.
Będę złotym środkiem między królami i magami
i zjednoczę Kontynent
zamiast napuszczać na siebie jego mieszkańców.
Bo mam absolutnie dosyć zniszczeń i śmierci.
Nie wątpię w ciebie, Ciri.
Ale wątpię w świat.
Idziemy. Już.
Będziemy tuż obok.
Jesteś gotowa?
Ile mamy czekać?
Aż ich przyciągnie.
Da radę.
Cirilla z Cintry.
Wreszcie jesteśmy sami.
No, niezupełnie. Tym razem wziąłem więcej przyjaciół.
Ostatnio wystarczyło cię przechytrzyć. Dziś pokonam cię magią.
Chyba mam przewagę.
Spójrz jeszcze raz!
Co za prościzna.
Geralt!
Kurwa!
Biegnij!
Utrzymasz portal?
To jakaś odmiana magii Chaosu.
Ale dam radę.
Musimy poczekać na Geralta.
Łucznicy! Padnij!
Gdzie ta karawana?
Liczy się dziewczyna.
- Dostaliście rozkazy. Ruszaj. - Co?
Cholera!
Utrzymaj portal.
Nie wyglądasz wyjątkowo.
Ruszcie się!
No już.
Trzymam cię.
I ty siebie nazywasz elfką.
Ona jest Hen Ichaer.
- Jej miejsce jest przy… - Mnie!
Trzeba ją stąd zabrać!
Szybciej, Geralt.
Twoja czarodziejka przegra.
Elfy przyszły po Ciri.
Tędy!
Ona może być tutaj!
Wy dwaj, za mną!
Wyrżniemy was, Wiewiórki!
Idź. Wycofujemy się.
- Odwrót! - Odwrót!
Wycofać się! Za mną, szybko!
Dasz radę. Wstawaj!
Mam ją!
Nie!
Musimy uciekać.
- Odwrót! - Ostrożnie.
Jeśli umrę, obiecaj, że Valdo Marx nie zagra na moim pogrzebie.
Przeżyjesz.
Niestety twoja lutnia…
miewała lepsze dni.
Pomogłeś moim ludziom.
Jestem ci wdzięczny.
Jaskrze.
Jesteś bardzo odważną przynętą.
Masz u mnie dług.
Obiecaj, że to był ostatni raz.
Dziękuję, Jaskier.
Mówiłaś, że jeszcze nigdy nie widziałaś takiego portalu.
Co miałaś na myśli?
Był pełen mroku.
Całkiem mnie pochłonął.
Wciąż czuję na sobie jego ślady.
Rience nie jest jedynym zbuntowanym magiem.
Kieruje nim ktoś potężniejszy.
Musicie się pospieszyć ze szkoleniem.
Przyłożę się.
Nie chodzi o twój zapał.
Tylko o mnie. Potrzebuję pomocy.
- Jeśli pomówię z Tissaią… - Nie.
Nie wiesz, jak to jest posiadać moc i nie mieć do niej dostępu.
Aretuza to nie jedyne rozwiązanie.
Tak będzie dla niej najlepiej.
Czyżby?
Więc chodź z nami. Sam zadbasz o jej bezpieczeństwo.
Chcę tylko jednego.
Żebyśmy byli razem.
To się może udać.
Musisz mi tylko zaufać.
Muszę znaleźć Rience’a i go wykończyć.
Nie mogę iść z wami.
A my nie możemy iść z tobą.
Musimy się rozdzielić.
Młody Baldrin w ziemi śpi
Złożył go w niej ludzki gniew
Hogal już przysięga, że
Zrosi pola ludzka krew
W świeżym kopcu Hogal śni
O tej zemście…
Straciła brata.
A ja straciłem ponad tuzin ludzi.
Mieliśmy razem zaatakować karawanę.
Okłamała nas.
Tyle śmierci z powodu jednej dziewczyny.
Znałeś tę dziewczynę.
To księżniczka Cirilla z Cintry.
Ostrzegałem ich.
Przynosi wyłącznie śmierć.
To nie ona jest problemem.
Tylko ta tutaj.
Mam dosyć.
Zbyt wiele straciłem.
Dokąd idziesz?
Poprosić starego przyjaciela o pomoc.
Geralt.
Gdziekolwiek pójdziesz, wróć, proszę.
Jak najszybciej.
Jaskier czeka na mnie w Ban Gleán.
Niedługo się zobaczymy.
Zajmę się nią.
Cokolwiek o mnie myślisz,
to jedno mogę ci obiecać.
Wiem o tym.
- Yen… - Powiedz, że to nie jest rozstanie.
Że czeka nas więcej dobrych nocy.
Że będziesz,
w taki czy inny sposób,
o mnie myślał.
To jedno mogę ci obiecać.
Wiele się wydarzyło przez ostatnie dni
i przemyślałem twoją hojną ofertę.
- Jaką masz znowu wymówkę? - Zrobię to.
Ciri nie jest bezpieczna.
Tak samo jak ludzie wokół niej.
Których kocham.
Najlepiej będzie, jeśli trafi w bezpieczne miejsce.
A ty skutecznie zareklamowałeś Redanię.
Jako…
miejsce do życia.
Wspaniale.
- Wywieziemy ją w nocy. - Nie.
Jeszcze nie.
Jest pewien mag z zamiłowaniem do ognia.
Rience.
Słyszałam o nim.
Pozbądź się go.
Pozbądź się go…
a zdobędziesz zaufanie Ciri.
I Geralta.
Oraz moje.
Niezły jesteś w te klocki.
Skoro tak twierdzisz, Pip.
Pip!
Miły przyjacielu…
Już za tobą tęsknię.
Czy też raczej tęsknimy.
Twoja przyjaciółka, Yennefer.
P.S. Jeśli Ciri uzna, że Aretuza jej się nie podoba,
mam na oku nowy dom dla nas.
Maleńką chatkę na farmie kałamarnic.
Miła przyjaciółko…
w Belleteyn spytałaś,
czy po tylu szczęśliwych nocach odszedłem, bo się bałem.
Możliwe, że tak.
Być może to one sprawiły, że coś zrozumiałem.
Po raz pierwszy wiem,
czym jest prawdziwy strach.
To obawa, że więcej was nie zobaczę.
Na Kontynencie nie można być niczego pewnym.
Niebezpieczeństwa, które widzieliśmy, zwiastują ponurą przyszłość.
Ale wiedz, Yen,
że nauczę się ufać ci na nowo.
Ty, Ciri i ja
musimy być razem.
Twój przyjaciel,
Geralt.
Napisy: Magdalena Adamus