Policja z Karnataki biła mnie drewnianym kijem.
Połamali mi kolana.
Związali mi ręce liną i podciągnęli mnie na niej.
Razili prądem tam, skąd dziecko pije mleko.
Jeden mężczyzna poraził prądem moje genitalia.
Musiałam się czołgać na tyłku.
Informacja wyciekła i dotarła do policji z Tamilnadu.
Zaczęli pytać, co się tam działo.
Wysłali dwóch policjantów, żeby mnie ochraniali.
Zabrali mnie do sądu.
„Powiedz sędziemu, że wolisz być na komisariacie.
Jak nie powiesz, zostawimy cię w sądzie.
I zabierze cię policja z Karnataki.
Wtedy zrobią z tobą, co zechcą. Nie będziemy za to odpowiedzialni”.
Wszystko powiedziałam policji.
„Wtedy mieszkaliśmy tam.
Kiedy zdarzył się wypadek, gang był tu”.
Co miałam zrobić?
ŻONA VEERAPPANA
Kazali mi mówić, więc mówiłam.
Któregoś dnia matka i siostra
odwiedziły mnie z moją starszą córką.
Nie wiedziała, że jestem jej matką.
Zapytałam ją, czy chce się wykąpać. Zgodziła się.
Zabrałam ją do łazienki.
Tamtego dnia bawiła się w błocie
i miała brudne włosy.
Poczułam wyrzuty sumienia.
Chciałam być z mężem,
ale zdecydowałam się zostać z dziećmi.
Całą historię określa psychika tego człowieka.
Jestem przekonany, że jego mózg
działał zupełnie inaczej…
DZIENNIKARZ ŚLEDCZY
…w porównaniu do innych ludzi.
PROWADZI GRUPĘ PRZEZ DŻUNGLĘ ĆWICZĄ STRZELANIE
Siła gangu zanikała.
Większość członków aresztowano albo zabito.
Zakończył cykl przemocy i totalnego chaosu.
Było cicho.
I to rodziło niepokój.
I napięcie.
Ten okres dwóch lat, kiedy Veerappan zapadł się pod ziemię,
interpretowano jako…
GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
…ciszę przed burzą.
Planował coś dużego.
Przygotowywał się.
W jednym z jego obozów
odzyskaliśmy tłumaczenia
literatury Che Guevary.
Wiedzieliśmy, że Veerappan negocjuje
z grupą bojowników.
POLOWANIE NA VEERAPPANA
ROZDZIAŁ TRZECI: REWOLUCJONISTA
Kiedy rząd i media przypinają komuś łatkę przestępcy,
trzeba uważnie szukać powodów
występowania przestępstw.
Był przestępcą z natury czy się nim stał?
BYŁY TAMILSKI BOJOWNIK
W Tamilnadu Veerappana znano jako: zucha, śmiałka, czarodzieja.
Walczył z niesprawiedliwością.
Kiedy go poznaliśmy, lepiej to zrozumieliśmy.
Kiedy poznaliśmy Veerappana,
był on smutny, że nie mógł pomóc
niewinnym ludziom, których to dotknęło.
Chcieliśmy go jakoś
nakierować.
Mieliśmy organizację,
kodeks, filozofię.
ĆWICZENIA LTTE
Tamilską Armię Wyzwolenia.
Prawa Tamilów, nasz język,
naszą kulturę i ziemię eksploatowano.
Tamilska Armia Wyzwolenia walczyła o rozwiązanie tych problemów.
Mieliśmy też potrzeby polityczne.
Byliśmy przekonani, że las Veerappana
mógł być głównym punktem naszych operacji.
Interesował go ten pomysł i czuł się zainspirowany.
Opowiedzieliśmy mu historię różnych rewolucji
i ich przywódców
i daliśmy mu książki.
Historię życia Prabhakarana i jego walkę o tamilski Ilam.
Historię Che Guevary.
Fidela Castro, Karla Marksa, Lenina, Mao Zedonga, Ho Chi Minha.
„Powinieneś stać się
takim przywódcą jak oni”.
Zmienił się.
Chciał zaprzestać wszystkiego, co do tej pory robił
i zacząć coś nowego,
coś rewolucyjnego.
Otrzymaliśmy wiarygodną informację,
że „dopadnie jednego”.
„Jeśli go dopadnę,
szefowie rządu obu stanów”…
Miał na myśli Karnatakę i Tamilnadu.
…„padną przede mną na kolana”.
Powiedziałem wyższemu rangą:
„Mam powody przypuszczać,
że planuje porwanie kogoś ważnego”.
Wyśmiał mnie i powiedział: „Niech porywa”.
Miał lekceważące podejście i był niedbały.
Powiedział: „Niech porywa.
Rząd pozna wartość STF”.
Wieczorem 30 lipca 2000 roku
Rajkumar z żoną jadł kolację.
Szykował się do spania.
A wtedy wszedł Veerappan.
Z bronią przewieszoną przez ramię.
Każdego tam obecnego zamurowało totalnie.
I po chwili
Veerappan i Rajkumar, jego cenna zdobycz,
rozpłynęli się w ciemnościach otaczających dom.
Wczoraj około 21.30
do Dr. Rajkumara,
po kolacji,
wdarł się Veerappan i jego gang.
Szef rządu ogłosił, że w niedzielę o 21.30
Dr. Rajkumar i trzej jego koledzy:
S.A. Govindaraj, Nagesh i Nagappa
zostali porwani z jego domu w Tamilnadu.
DZIEŃ 1
W Bengaluru, stolicy stanu Karnataka,
wieści rozeszły się momentalnie.
Przez dwie do trzech godzin linie telefoniczne były zajęte.
Ludzie byli zdani na siebie na lotniskach,
dworcach kolejowych i autobusowych,
bo całe miasto stanęło w miejscu.
Mierzyliśmy się
z bardzo szokującymi wydarzeniami w historii Karnataki.
Bo taki był Rajkumar…
Największą ikoną kina.
DR. RAJKUMAR − IKONA KINA
Człowiek uwielbiany,
szanowany,
naśladowany
i wychwalany przez dziesięciolecia.
Gwiazda filmu ubóstwiana przez każdego obywatela Karnataki.
Unikalny artysta.
Człowiek zdyscyplinowany.
Z wyjątkowym usposobieniem.
Taki jest Rajkumar.
Jako święty
lub bohater romansów
nie ma sobie równych.
Postaci, w które się wcielał…
Matko.
…role, które odgrywał,
były pełne przyzwoitości i szczerości.
Był ambasadorem kultury Karnataki.
Znany ze swojej godności moralnej na ekranie i poza nim.
Wypuszczenie filmu z Rajkumarem
było chwilą pełną radości i świętowania.
Głośne żądania biletów.
Atmosfera przed kinami.
Zebrane tłumy.
I nieopisana radość, kiedy w końcu dostało się do kina,
zajęło się swoje miejsce i zobaczyło Rajkumara.
I pomyśleć, że taki człowiek
nieszczęśliwie padł ofiarą
szatańskiego zbója jak Veerappan
było nie do zaakceptowania
dla obywateli Karnataki.
Pierwsze, co powiedział szef rządu:
„Panie Arkesh, jak to rozwiązać?”.
Po jego twarzy widziałem, jak bardzo go to bolało.
Zasugerowałem, że z pomocą komandosów
z Gwardii Narodowej
mogę przeprowadzić precyzyjny atak i odbić Rajkumara.
Odpowiedział: „Powiedz szczerze, jak bardzo będziemy ryzykować
życiem pana Rajkumara?”.
Odparłem: „Mimo środków ostrożności,
jego życie będzie zagrożone przynajmniej w dwudziestu procentach”.
Odpowiedział:
„Nie mogę ryzykować nawet jednym”.
Veerappan zrealizował najśmielsze porwanie w dziejach.
W powietrzu czuć było wrogość.
STOWARZYSZENIE FILMOWE
Nie da się pominąć tego,
że to brak woli politycznej po obu stronach granicy
skutkował tym kryzysem.
Administracja stanowa, policja i rząd
nie umieli zdecydować.
Teraz
rząd ma własną strategię.
Rząd obmyślił pewną strategię…
Nie mieli zielonego pojęcia, jakie kroki trzeba było podjąć.
Doszło do wielu agresywnych starć.
Z powodu napięć instytucje edukacyjne
ogłosiły przerwę od nauki.
Oba rządy powinny natychmiast coś zrobić
i natychmiast go uwolnić.
Rząd zaczął ostrożnie postępować.
Pierwsze, co zrobili, to wycofanie STF z tamtej okolicy.
Wszystkie próby złapania Veerappana zostały odwołane.
Veerappan miał przewagę.
Zaczął dyktować warunki.
Zażądał przysłania emisariusza.
S.M. Krishna, szef ówczesnego rządu,
poleciał do Ćennaju,
stolicy Tamilnadu,
żeby spotkać się z szefem rządu Karunanidhiem.
Przybyłem ze specjalną prośbą do szanownego szefa rządu,
aby wysłać emisariusza.
I dowiedzieć się, czego on chce.
Otrzymaliśmy wiadomość na temat RR Gopala,
redaktora naczelnego magazynu Nakkheeran.
Nakkheeran Gopal miał już kontakt z Veerappanem.
Negocjował wypuszczenie dziewięciu leśniczych,
których kilka lat temu porwał Veerappan.
Zadanie wykonane w 100%.
Nie próbuję się tym chwalić.
Ktoś taki jak Nakkheeran Gopal
umiał przemówić do rozumu Veerappanowi
i przekonać go, że Rajkumar
był zbyt dużą osobistością, żeby z nim igrać.
Czułem się jak owca prowadzona na rzeź.
Veerappan powiedział, mając Rajkumara na muszce,
że jeden dźwięk i go zabije.
ZAKŁADNIK: NAPIĘTA ATMOSFERA
ZAKŁADNIK
Byliśmy przerażeni.
Rajkumar zapytał:
„Chciałeś mnie, nie?
Zostanę. Wypuść resztę.
Zastrzel, jak chcesz”.
Z tego, co zrozumiałem, Veerappan był złym człowiekiem,
mordercą.
Nie spaliśmy ze strachu,
że może nam coś zrobić.
Nocą słuchał wiadomości…
LEŚNA PANTERA
…BBC News. Nic nie przegapił.
Ogłoszono, że przybędzie Nakkheeran.
DZIEŃ 8
Szef rządu Karnataki, S.M. Krishna, potwierdził,
że Gopal, redaktor naczelny, wyruszył na misję.
Rząd zdecydował się negocjować uwolnienie Rajkumara…
FOTOREPORTER
…i wysłać nasz zespół jako emisariuszy.
Lało jak z cebra.
Cały czas się baliśmy.
Błyskało się.
Padało.
Otaczały nas słonie.
Tygrysy, gepardy.
Jak Rajkumar miał przetrwać w tak surowym terenie?
Starzał się. Miał 71 lat.
Jak miał wytrzymać w zimnie?
To było 15 km w głębi lasu.
Veerappan nie był taki beztroski.
Raczej bardzo zawzięty.
Zapytałem Rajkumara, jak Veerappan go traktował.
Odpowiedział: „Zachowuje się
jak małe dziecko. Chyba się teraz przyjaźnimy”.
Zapytałem: „Jak?”.
Odparł: „Mocno padało, kiedy mnie porwał.
Przechodząc z jednego wzgórza na drugie, przekroczyliśmy strumień.
Setki żab zaczęły jednocześnie rechotać.
Miód na uszy. Nagle wszystkie przestały.
Potem jedna żaba znowu zaczęła,
a reszta ją naśladowała.
Jedna po drugiej. Znowu wszystkie jednocześnie.
I nagle przestały.
Słuchając śpiewu żab,
poczułem, że muzyka natury hipnotyzuje bardziej niż symfonia.
Veerappan usiadł ze mną i słuchaliśmy przez trzy godziny.
W życiu nie doświadczyłem czegoś tak wspaniałego.
Poczułem zadowolenie”.
Następnego ranka
Veerappan ogłosił dziesięć żądań za uwolnienie Rajkumara.
Popędziłem z zamętem w głowie.
Wcześniej Veerappan porywał
służbę leśną…
PRZEDSIĘBIORCA WYPUSZCZONY
…fotografów i turystów,
myśląc, że są to ważni ludzie.
Zdał sobie sprawę, że nic tym nie osiągnął.
Bo byli to zwykli ludzie.
ODRZUCONO ŻĄDANIE 5 KOTI
Dzięki Rajkumarowi
Veerappan wiedział, że szefowie rządu padną na kolana.
Większość żądań
miało zabarwienie aktywistyczne.
VEERAPPAN MIANOWANY TAMILSKIM NACJONALISTĄ
Były tam poważne
tamilskie powiązania.
I to irytowało.
Walczył o język kannada. Teraz tam cierpi.
Nie możemy oddać za niego życia?
Powiedzcie, a pójdziemy zabić Veerappana.
Jeśli nic z tego nie wyniknie
w ciągu dwóch dni, wszystko może się zdarzyć.
Zawsze było ledwo wyczuwalne napięcie
między obywatelami Tamilnadu i Karnataki.
Przez setki lat.
Podkreślane i pogarszane
przez polityczną postawę po obu stronach.
Problem istniał od zawsze.
ŻĄDANIA VEERAPPANA
Oczywiste było to, że pewna grupa ludzi
wykorzystywała Veerappana do protamilskich czynów.
Sprawa zaczynała się komplikować.
Kiedy byłem w szkole
słyszeliśmy o czystce etnicznej
na Tamilach w Sri Lance w 1983 roku.
Miało to wpływ na całe Tamilnadu.
Jeśli chcemy rozwiązania problemów,
możemy to osiągnąć
poprzez niezależny naród Tamilów.
Nie mogę więcej powiedzieć,
dlatego mówię ogólnikowo.
Bo jeśli wdam się w szczegóły,
będzie to moje przyznanie się do winy.
DZIEŃ 18
Jeszcze nie wiadomo, kiedy Dr. Rajkumar
i trzej inni zakładnicy zostaną uwolnieni.
Co robi nasz rząd?
Jak mogą dalej na to pozwalać?
DZIENNIKARKA
Bez końca czekaliśmy na informacje.
Potem Gopal wracał i robił wielką konferencję prasową.
Z udziałem wszystkich stacji.
Sensacja. Nie można przegapić.
Był dziennikarzem.
Miał własny magazyn.
A nagle stał się sławny.
Zasługuje na uznanie za podjęcie ryzyka
własnym życiem i bezpieczeństwem.
Ale dlaczego tyle to trwało?
Proste pytanie.
DZIEŃ 50
Minęło prawie 50 dni, odkąd Dr. Rajkumar
i trzy inne osoby zostały porwane przez leśnego bandytę Veerappana.
NIECH RZĄD INTERWENIUJE
Chcieliśmy odzyskać Rajkumara za wszelką cenę.
Veerappan zmienił żądania i zszedł na ziemię.
Negocjowaliśmy z rządem i doszliśmy do porozumienia.
Próbowałem mu wyjaśnić.
To problem Tamilów.
Sytuacja na granicy była bardzo napięta.
To nam przypomniało zamieszki na rzece Kaweri w 1992 roku.
Tamilów zaatakowano i spalono ich domy.
Co z nimi będzie, jeśli Rajkumar nie przeżyje?
TAMILSKI MĄŻ STANU
I tak minęły dwa miesiące.
Czułem, że coś trzeba zrobić.
Wysocy rangą prosili:
„Możesz nam pomóc odzyskać Rajkumara?”.
Kolathur Mani miał wpływy w Tamilnadu.
Czołowy właściciel ziem.
I ważny polityk.
Od 1983 do 1986 roku
członkowie LTTE byli trenowani w jego domu w Kolathur.
Wielu przywódców LTTE trenowało na jego polach.
Takim szacunkiem go darzono.
Poradzono nam, że Kolathur Mani zdoła przekonać Veerappana
w innych kwestiach.
Zaangażowaliśmy Kolathura Maniego.
Przed wyjazdem dotarły do nas wieści.
Rajkumar przestał brać leki.
Co, jeśli coś się stanie zakładnikowi?
Tego się obawialiśmy.
Każdego dnia wyjaśnialiśmy, do jakiego stopnia rząd
może spełnić żądania.
Godzinami dyskutowali.
Czasem trwało to sześć godzin.
Powiedziałem Veerappanowi: „Szybko coś zdecydujcie.
Twoje żądania dotyczą Tamilów.
Nawet jeśli coś mu się stanie nie z twojej winy,
wyobraź sobie niedolę Tamilów”.
Veerappan zapytał: „Co powinniśmy zrobić?”.
„Nie nalegaj na nieosiągalne”.
Veerappan powiedział, żeby pójść do Trybunału Sprawiedliwości
i rozwiązać spór o Kaweri.
Odmówiliśmy.
Według Veerappana tamilski powinien być drugim językiem Karnataki.
Odmówiliśmy.
Faktem było,
że żądania były absurdalne i niedorzeczne.
Nie mogły być spełnione przez rząd.
Prawnie czy w praktyce.
Oprócz jednego.
To, co mówię, to nie fikcja.
Ani jakaś opowieść.
To fakt.
Stroną zainteresowaną był Shankar Bidari.
Sytuacja po Shankarze Bidarim
zrodziła się w lutym 1993 roku i była istnym horrorem.
PRAWNIK
Aresztowano setki ludzi
pod zarzutem wspierania Veerappana.
Żony, siostry, braci, wujków, wszystkich.
Mieli przy sobie broń?
Byli współwinni zbrodni?
Zero dowodów!
Oprócz zeznania spisanego przez policję
i podpisanego przez Bidariego.
Dostał zgodę powołania się na klauzulę TADA.
Akt Zapobiegania Terroryzmowi i Uciążliwym Działaniom.
Akt TADA.
To drakońskie prawo używane przeciw terrorystom,
których zamiarem jest zastraszenie rządu.
Niestety zastosowali je przeciw wieśniakom.
TADA.
Ich bezradność…
Prawdziwa bezradność.
Wszyscy marnieli w więzieniu.
Bez nadziei na zakończenie procesu.
Siedzieli przez dziesięć lat.
Kiedy porwano Rajkumara,
Veerappan wystosował żądanie,
aby „wszyscy niewinni ludzie,
którzy marnieją w więzieniu w moim imieniu
zostali uwolnieni”.
Los bywa przewrotny.
Nagle rząd zaczął działać.
Zastanawiali się, jak uwolnić tych ludzi.
Stało się jasne, że rząd Karnataki
bardzo chciał wybrnąć z tej sytuacji.
Nie interesowało ich, czy zatrzymanych się wypuści.
Veerappan zażądał, a oni powiedzieli „tak”.
Rząd zgodził się
na wypuszczenie zatrzymanych za kaucją.
Jeśli rząd spełni żądanie,
Rajkumar może zostać niedługo uwolniony.
Wszyscy powiązani z porwaniem Rajkumara
byli przeszczęśliwi i czuli ulgę,
że będzie wolny.
Jutro go wypuszczą.
Mieszkańcy Mysuru się cieszą.
Ucieszyliśmy się, słysząc o wypuszczeniu więźniów.
Członkowie gangu powiedzieli nam, że zostaniemy wypuszczeni następnego dnia.
Wyślą Nakkheerana i będziemy mogli odejść.
Powiedzieli: „Nie mamy innych problemów.
Ani innych żądań.
To było główne żądanie”.
Tamtego dnia byli w radosnym nastroju.
Pomyśleliśmy, że to koniec.
„W końcu wrócimy. Skończą się problemy”.
Cieszyli się, że zostaną wypuszczeni.
Veerappan też się cieszył.
Veerappan przyniósł wody na talerzu.
Cukier i liście.
I wycisnął z nich sok.
Kiedy kropelki spadły na talerz, dziesięć minut później zrobiło się ciasto.
Odkryli w lesie cudowne rzeczy.
Nie zapomnę tamtego dnia.
Musiał stać na wyżynach prawości.
To był rzadki moment.
Veerappan nie spał obok ludzi, których porywał.
Ale zaczął spać obok nas.
Ale ta historia ma moment zwrotny.
Pan Abdul Kareem,
którego synem był Shakeel Ahmed, podinspektor policji,
nagle udał się do Sądu Najwyższego z apelacją:
„Straciłem syna przez tych oskarżonych ludzi.
Wycofać TADA tylko po to, aby uwolnić Rajkumara?
To nielegalny akt ze strony rządu.
Trzeba go odrzucić i wszystko odroczyć”.
Wycofanie zarzutów
było narzucone przez bandytę, łotra i gangstera.
W tym kraju to niedopuszczalne.
Więźniów TADA zamknięto.
Sąd Najwyższy orzekł, że nie zostaną wypuszczeni.
Nie wypuszczą ich.
Co powiesz ludziom Karnataki, którzy się niecierpliwią?
Tracą wiarę i nadzieję.
Chcemy wiedzieć, co wyniknie z tego spotkania.
Jego zachowanie się zmieniło.
Nie umiał panować nad gniewem.
Nieważne, że się cieszył, jego postawa się zmieniła.
Od razu wstał.
„Nieważne, co się stanie z Rajkumarem?”
Wcześniej nigdy tego nie powiedział.
Gang zaczął mówić:
„Zastrzel któregoś.
Jak Talibowie w porwanych samolotach.
Zróbmy coś podobnego.
Zastrzelmy jednego i odeślijmy go”.
Nagappa też był zakładnikiem.
Veerappan powiedział:
„Rząd mnie posłucha tylko, jeśli zabiję jednego zakładnika”.
Nagappa to usłyszał.
Wykalkulował, kto to mógł być.
Nie Rajkumar ani jego zięć.
Najmniej ważny w całej hierarchii był Nagappa.
Przygotowywał się na śmierć.
Wszyscy spali.
Zawsze gdzieś leżała maczeta.
Nagappa ją podniósł.
Przeszedł obok Rajkumara i innych.
Wszedł do namiotu
i uniósł rękę do ataku.
Zamachnął się na Veerappana.
Ale on go złapał.
Obudziliśmy się. Noc była czarna jak smoła.
Veerappan się wściekł, bo zobaczył rozcięcie na dłoni.
Natychmiast kazał związać Nagappę.
Nagappa zaczął krzyczeć.
Veerappan kazał mu przestać.
Przez całe życie Veerappana nikt go nie uderzył ani nie rozciął.
Zaczął wrzeszczeć,
że mógł źle ich traktować i zabić dawno temu.
W tamtym czasie
Nagappa miał związane ręce i błagał o wodę.
Nakkheeran rozwiązał więzy.
A my patrzyliśmy.
Ze wzgórza widać było miasto.
Podążał za światłem, aż wyszedł na drogę.
Tak Nagappa uciekł.
Myślałem,
że już po nas.
Przyprowadźcie go.
Szybko.
Podobno zaatakował Veerappana sierpem.
Jeśli jego zeznanie jest prawdziwe,
uważam, że sprawa trochę się skomplikowała.
Rodzina Rajkumara była niepocieszona.
Myśleli, że ucieczka Nagappy
tylko zagroziła życiu Rajkumara.
Nie można przewidzieć toku myślenia Veerappana.
Powiedzieliśmy szefowi rządu: „Sytuacja jest napięta.
Zdolny jest zabić bez zastanowienia.
Przyśpieszcie cały proces”.
DZIEŃ 70
Ucieczka Nagappy ze szponów Veerappana
bardzo źle wróżyła.
Trzeba było udobruchać Veerappana.
I oczyścić atmosferę.
NAGAPPA ZRUJNOWAŁ MISJĘ
„MOGŁEM SPROWADZIĆ RAJKUMARA”
Nie było wieści z dżungli.
To była upiorna cisza.
A potem Veerappan zażądał, aby najwyższy rangą
tamilski nacjonalista Nedumaran został nowym emisariuszem.
Dramat z zakładnikami pogrążył byłego kongresmana
i skierował uwagę na tamilskiego lidera separatystów.
Polityk może się cieszyć swoimi pięcioma minutami,
ale czy zostanie na dłużej,
okaże się w nadchodzących dniach.
Z Sivasubramanianem pojechaliśmy na motorach.
Nedumaran pojechał swoim SUV-em.
Na aucie była naklejka „tamilski rydwan”.
Widząc Nedumarana, Rajkumar zyskał więcej pewności.
Nedumaran dobrze prowadził dyskusję.
Biła od niego wiedza polityczna.
Nedumaran coś powiedział:
„Wolni Tamilowie to marzenie każdego.
Wszyscy się zgadzają.
Ale nie osiągniesz tego jednym porwaniem.
Za dużo oczekiwałeś.
Z drugiej strony, twoje żądania są sławne.
Nikt o nich nie mówił,
ale teraz będą i mówić, i pisać.
To drobne zwycięstwo.
Nie oczekuj, że spełnią wszystko”.
Przekonał ich wszystkich.
Veerappan wziął mnie na bok, żeby porozmawiać.
Powiedział mi o okupie, który już dostali.
Kiedy wyszliśmy z sekretariatu,
reporterzy zapytali: „Ile pieniędzy chciał Veerappan?”.
Skłamaliśmy, mówiąc, że wtedy byśmy nie pomogli.
Wraz z dziesięcioma żądaniami
pojawiło się jedenaste.
Veerappan powiedział: „Potrzebuję tysiąc koti”.
Nie mogliśmy sobie tego wyobrazić.
Bardzo prosto to wyjaśnił.
„Potrzebuję sto w gotówce. Reszta może być w sztabkach”.
Powiedział, żeby sztabki stopić,
uformować wielką kulę i dostarczyć na pace.
Po negocjacjach zeszło do stu koti.
Powiedzieliśmy: „Sto koti nie jest możliwe”.
To nieprawda.
Chciałbym, żeby to było jasne.
Podobno to było dziesięć koti.
Przykre, że stan musiał ulec w takiej sytuacji.
Niepodległy stan
uległ bandycie i zawarł taką umowę.
Jest to wręcz bolesne.
Ostatecznie chodziło o pieniądze.
Tamilowie nie mieli znaczenia.
Chodziło o pieniądze.
Przemówiły.
„DOBRE WIEŚCI O DR. RAJU”: NEDUMARAN
DZIEŃ 90
Przeczytałam w gazecie, że Veerappan
zażądał wielu rzeczy.
Jego żona była aresztowana. W tej sprawie nie stawiał wymagań,
które rząd miałby spełnić wobec jego żony i córki.
Gdyby tego zażądał, zrobiliby to.
Byłam w więzieniu przez osiem lat.
Oprócz policji nie znałam nikogo.
Nigdzie nie mogłam pójść ani z nikim porozmawiać.
Mogłam tylko ich prosić o pomoc.
Przez osiem lat trzymałam się nadziei,
że mąż o mnie nie zapomni.
Myślałam, że znajdzie moich rodziców
i zapyta, gdzie jestem i co robię.
Mama powiedziała: „Nie, kochana. Nie przyszedł.
Nie przyszedł zapytać o ciebie”.
Był zły, że mnie nie widział.
Myślał, że policja mnie przekabaciła.
Był przekonany, że jego żona
zaprzyjaźniła się z policją.
Tamilscy nacjonaliści próbowali go przekonać.
„To nie jej wina.
Jest karana za twoje czyny.
Musisz inaczej myśleć.
Zadzwoń i porozmawiaj z nią”.
Wtedy postanowił z nami się spotkać.
Razem z córką stałam kilka metrów dalej.
Vidhya przestraszyła się wąsów ojca.
Nie podeszła bliżej.
Było ciemno. Zerowa widoczność.
Jak tylko go zobaczyła, przestraszyła się.
Rozpalono ognisko u stóp wzgórza.
Odezwał się do mnie, jak podał mi ciastko.
Dał jedno mi i córce.
„Byłaś na policji, tak?”
Odparłam: „Źle mnie zrozumiałeś.
Nigdy cię nie zdradzę”.
Płakałam, kiedy to mówiłam.
„Minęło tyle lat.
Nie przejmowałeś się mną.
Nie sprawdziłeś, co u mnie.
Nie interesowałeś się mną.
Nie pomyślałeś o tym?”
Miał wyrzuty sumienia.
Następnego dnia Vidhya nadal nie chciała podejść.
Ale chciała z nim porozmawiać.
Wtedy pierwszy raz nazwała go „ojcem”.
Siedziałyśmy obok niego, kiedy mówił.
Córka zasnęła mu na kolanach.
To go chyba poruszyło.
Wtedy poczuł miłość
do swojego dziecka.
Zrozumiał, że popełnił błąd.
Te spotkania go zmieniły
i zaczął inaczej myśleć.
Podzielił się ze mną różnymi informacjami.
„Chcę spokojnego życia z rodziną”.
Takie myśli to komplikacja
w życiu rewolucjonisty.
Ten tok myślenia zmusił nas
do zerwania relacji z nim.
Zaciskał rękę w pięść, żeby wyrazić, w jakiej jest sytuacji.
Czułem, jakby miażdżył mi serce.
Czułem, jakbym go zostawiał.
Myślałem, jakie będzie miał życie.
Wspaniały wojownik,
który głośno nawoływał o prawa
i który chronił granice.
Społeczność straciła najodważniejszego wojownika?
Był to smutny i przygnębiający dzień.
DZIEŃ 108
Rajkumar jakoś się zmienił.
Ale nie wiedzieliśmy jak.
Wtedy Veerappan powiedział nam o farbie do włosów dla Rajkumara.
Chciał, żeby wyglądał jak pan młody.
Rajkumar założył Veerappanowi wisiorek.
Powiedział: „Nie spotka cię żadne zło”.
I oznaczył jego czoło świętymi prochami.
Przytulili się i płakali.
POWRÓT PO 108 DNIACH
Jak wróciliśmy, czuliśmy się jak w niebie.
„Wróciliśmy?
Co tam się stało? Naprawdę wróciliśmy?”
Myśleliśmy tylko o tym:
„Czy już wróciliśmy?”.
Ciężko zapomnieć.
Jakiś czas temu…
PRZEZ RZĄD DZIAŁA BÓG
…szef rządu Tamilnadu poinformował mnie,
że Dr. Rajkumar i Nagesh
zostali uwolnieni.
Nastąpił długo oczekiwany dzień uwolnienia Rajkumara.
Było to iście uroczyste wydarzenie.
Rajkumar w końcu wrócił do Karnataki.
Wszystko było dobrze.
Co się stało z Veerappanem?
Uciekł jak zawsze w głąb jakiejś dżungli.
Czuć już było zmęczenie.
Rząd,
STF,
całe Indie.
Cała administracja stanowa
była zdeterminowana zakończyć reżim Veerappana.
Chcieli poruszyć niebo i ziemię, żeby zobaczyć upadek Veerappana.
Do mojej kochanej żony,
przepełnione miłością i uczuciem.
Przesłuchałem kasetę, którą mi wysłałaś.
Jeśli wysyłasz mi kasety,
na przykład kilka na raz,
ponumeruj je.
Te kasety nie było ponumerowane.
Przesłuchałem je w złej kolejności i nie zrozumiałem.
Nie rób tego.
Na kasecie, którą dostałaś, napisałem „Mu”.
„Mu” jak Muthu, twoje imię.
Jest dla ciebie.
Muthu, to dla ciebie.
Miałaś rację. Nie zaprzeczę.
Nie czuj mną rozczarowania.
Żyję i zarabiam dla ciebie i moich dwóch kochanych córek.
Co innego mam zrobić z pieniędzmi?
Nasza Vidhya też coś powiedziała.
Że chciała mnie poznać.
Tak bardzo chcę zobaczyć córkę.
Liczę, że doczekamy dnia, kiedy dzieci będą nas wozić w aucie.
A my będziemy siedzieć z tyłu. Nasi wrogowie to zobaczą.
To moje życzenie.
Przemierzyłem cały świat. Akurat dzisiaj jestem w lesie.
Uważaj na siebie.
Diabelskie dranie będą cię obserwować.
Nie obijamy się tu. Robimy, co do nas należy.
Zbieram potrzebnych ludzi i broń.
Z niecierpliwością czekam
na większy arsenał.
Niedługo opuścimy kraj.
Już niedługo.
Plan już jest w realizacji.
Napisy: Joanna Kazimierczak