‎หลังจากการตายของศรีนิวาส
‎ตำรวจทุกนายก็คิดว่า
‎ถ้าใครเห็นวีรัปปันหรือสมาชิกแก๊งของเขา
‎เราต้องยิงทันที
‎เขาเปิดศึกกับตำรวจ
‎อย่างเปิดเผยและอุกอาจ
‎ส่วนหนึ่งมันก็น่าตื่นตะลึง น่าตกใจ
‎น่าสยอง และก็เสียขวัญมาก
‎ตอนเด็กๆ ‎เขาจับตัวเงินตัวทองด้วยมือเปล่า
‎พวกมันอยู่ในโพรงต้นไม้
‎ตอนเขาเห็นพวกมันเข้าไปในโพรง ‎เขาเอามือล้วงเข้าไปอย่างไม่กลัว
‎บางครั้งตัวเงินตัวทองตัวใหญ่ๆ พวกนี้
‎จะกัดและฉีกเนื้อเขา
‎แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยมือที่จับพวกมันไว้
‎(กองกำลังพิเศษ)
‎แบบเดียวกับที่
‎ตำรวจพยายามทุกวิถีทางเพื่อจับวีรัปปัน
‎รัฐบาลของทั้งสองรัฐบอกว่า
‎"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะสูญเสียอะไร
‎เราต้องไม่ยกโทษให้เขา
‎เราต้องจับเขามาให้ได้ ไม่ว่าเป็นหรือตาย"
‎นั่นเป็นความผิดพลาด
‎เวลาที่มีกองทัพตามล่าคุณ
‎เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่ต้องหนี
‎แต่ในกรณีนี้
‎ในฐานะผู้นำ เขาหันกลับมา
‎มองตาพวกที่ตามล่าเขา
‎แล้วพูดว่า
‎"แน่จริงก็จับฉันให้ได้สิ"
‎(ล่ามหาโจรอินเดีย)
‎(บทที่สอง - นองเลือด)
‎(ปี 1992)
‎ตอนนั้นมุขยมนตรีถึงกับขอร้อง
‎รัฐมนตรีมหาดไทยก็ขอร้อง
‎"ทำอะไรก็ได้ ‎บอกมาว่าอยากได้เงินกี่ล้าน เราจะให้"
‎ทั้งรัฐบาลหนุนหลังเราอยู่
‎('พยัคฆ์' อโศก กุมาร ‎กองกำลังพิเศษกรณาฏกะ)
‎มีเจ้าหน้าที่หลายคนถูกสั่งให้ไปกรณาฏกะ
‎เจ้าหน้าที่ตำรวจฝีมือดีที่สุดของรัฐกรณาฏกะ
‎ในตอนนั้น
‎ผมเจอคนหนึ่งที่ทุ่มเทมาก
‎ทุ่มเทมากในสิ่งที่ทำ
‎ชากีล อาเหม็ด
‎ไม่พูดมาก ไม่เล่นมุกตลกไร้สาระ
‎เป็นคนมุ่งมั่นมาก
‎จากนั้นผมก็เจอหัวหน้าตำรวจ คุณหริกฤษณะ
‎เขาเป็นเจ้าหน้าที่ที่กล้าหาญมาก
‎และก็ใจร้อนมาก
‎เขาพูดว่า "อโศก
‎เราจะแห่ศพของวีรัปปัน
‎ไปหน้าอาคารรัฐสภาในบังคาลอร์"
‎เขามั่นใจมาก
‎เราสามคนกลายเป็นกลุ่มเดียวกัน
‎(ชากีล อาเหม็ด - รองสารวัตร)
‎เราเป็นเหมือนพี่น้องเลย
‎('พยัคฆ์' อโศก กุมาร - สารวัตร ‎ที. หริกฤษณะ - ผู้กำกับ)
‎เรารวบรวมข่าวกรอง ทำการสอบปากคำ
‎และเราก็สำรวจพื้นที่ ทุกอย่างเลย
‎เรามั่นใจมาก
‎รัฐบาลประกาศด้วยว่า
‎ค่าหัววีรัปปันอยู่ที่ 2,000,000 รูปี
‎(รางวัลนำจับ 2,000,000)
‎มีการทำโปสเตอร์อย่างดี ‎เอาไปแปะตามสถานที่ต่างๆ
‎ทุกคนจึงคอยดู
‎สมัยนั้น ในปี 1991 ‎สองล้านรูปีถือว่าเยอะมากนะ
‎มือขวาคนนึงของวีรัปปันถูกจับ
‎คุรุนาถ อาชารี
‎เขาเป็นสมาชิกแก๊งสุดโหด
‎และเขาเคยดูแลเรื่องอาวุธ
‎การฆ่าคุรุนาถเป็นการจับกุมแรก
‎ที่ลงประกาศในข่าวสาธารณะ
‎ประชาชนจึงโล่งใจเล็กน้อย
‎และมั่นใจว่าตำรวจจะปราบวีรัปปันได้
‎มันเป็นหนึ่งในผลงานที่กล้าหาญที่สุด ‎ของชากีล อาเหม็ด
‎กองกำลังพิเศษเริ่มแข็งแกร่งมาก
‎และทุกคนรู้ว่า
‎อีกไม่นานเราจะจัดการวีรัปปันได้
‎ตอนนั้นเรามั่นใจเกินไป
‎(รามาปุระ)
‎ไม่ว่าตำรวจจะทำอะไร เขาจะโต้กลับ
‎ไม่มีใครนึกเลยว่าเขาจะมาที่รามาปุระ
‎พร้อมคนเกือบ 20 คน
‎(สถานีตำรวจรามาปุระ)
‎ชาวบ้านคนหนึ่งบอกผมว่า
‎"เราได้ยินเสียง
‎ในคืนที่เงียบสงัด
‎มีเสียงรัวปืนต่อเนื่อง"
‎"ใครเปิดเครื่องปั๊มน้ำในทุ่งเวลานี้เนี่ย"
‎สถานีตำรวจถูกปิดล้อมโจมตี
‎(เหยื่อผู้โชคร้าย)
‎เลือดนองไปหมด
‎ตอนเราเห็น มันเหมือนกับสนามรบ
‎เพื่อการตายของคุรุนาถคนเดียว ‎เขาฆ่าคนเกือบเจ็ดคน
‎เขาแก้แค้นโดยการโจมตีสถานีตำรวจ
‎เพื่อแสดงให้เห็นว่า ‎เขายังมีอำนาจมากกว่าตำรวจ
‎เราเดือดดาลมาก
‎วีรัปปันไม่นึกถึง
‎ครอบครัวที่ถูกทำลาย
‎ทั้งทางจิตใจและด้านอื่นๆ ไปตลอดกาลเลย
‎เขาหาเหตุผลให้กับการกระทำของเขาเสมอ
‎(สุนาด ‎นักข่าวเชิงสืบสวน)
‎และเขาก็ไม่รู้สึกเสียใจเลย
‎กับการกระทำที่ป่าเถื่อนของเขา
‎สิบห้าหรือยี่สิบวัน ‎หลังจากการโจมตีสถานีรามาปุระ
‎ลูกคนที่สองของฉันก็เกิด
‎เราย้ายจากที่หนึ่งไปอีกที่ตลอดเวลา
‎คุณคงคิดว่าการหลบซ่อนมันง่าย
‎(มูธุลักษมี ‎ภรรยาของวีรัปปัน)
‎เราต้องเดิน 40-50 กิโลเมตรทุกวัน
‎คนในแก๊งพูดเสียงดังไม่ได้
‎ฉันจะต้องเข้าไปใกล้และกระซิบข้างหู
‎หรือไม่ก็ทำเสียงฟ่อ
‎หรือดีดนิ้วเพื่อเรียกความสนใจสมาชิกคนอื่น
‎(นัลลูร์ ‎ชายแดนกรณาฏกะ - ทมิฬนาดู)
‎เราย้ายไปใกล้นัลลูร์
‎อยู่ที่นั่นเราปลอดภัย
‎สามีฉันรู้ว่าใครอาจทรยศเขา
‎และใครที่พึ่งพาได้
‎ในหมู่บ้านตึงเครียดกันมาก
‎ในนัลลูร์นี่แหละที่ความวายป่วงบังเกิด
‎ตำรวจมาที่นัลลูร์
‎และยิงใส่บ้านของชาวบ้าน
‎- คุณได้ไปนัลลูร์ใช่มั้ย ‎- ใช่ หลายครั้งเลย
‎ชาวบ้านที่นั่นเป็นยังไงครับ
‎พวกเขาไม่ให้ความร่วมมือกับตำรวจ
‎พวกเขาใจแข็งมาก
‎ไม่ร่วมมือ ไม่ยอมเปิดปากเลย
‎นัลลูร์ถูกเผาใช่มั้ย
‎กระท่อมถูกเผา…
‎โดยตำรวจหรือ…
‎ใช่ ผมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น…
‎ตอนนี้ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว
‎ญาติหลายคนของเขาอยู่ที่นั่น
‎มีอยู่สองสามครอบครัวที่รู้ที่ซ่อนในป่าของเรา
‎วีรัปปันรู้หรือเปล่าว่าเป็นใคร ‎ถ้าเป็นตำรวจ…
‎ชากีล อาเหม็ด
‎สามีฉันพูดว่า "ฉันรับได้ถ้าเขาจับฉัน
‎แต่นี่เขากลับจับชาวบ้านที่บริสุทธิ์
‎และทรมานพวกเขา
‎เห็นแบบนี้แล้ว ฉันจะอยู่เงียบๆ ได้ยังไง
‎ฉันเป็นคนเดียวที่ลงโทษตำรวจพวกนั้นได้"
‎ความไม่เป็นธรรมที่พวกเขาได้รับ ‎กระตุ้นเขาให้ไปถึงจุดที่
‎การฆ่าคนเป็นเรื่องธรรมดา
‎ในคดีอาชาญกรรมใดๆ ก็ตาม ‎เรามักจำลองอาชญากรรมขึ้นมาใหม่
‎ว่าอาชญากรรมนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง
‎ตัวอย่างเช่น ในเหตุการณ์นี้
‎การเลือกสถานที่ซุ่มโจมตี
‎บ่งบอกถึงความฉลาดของวีรัปปัน
‎เขาเลือกจุดที่ถนนเป็นโค้งหักศอกเสมอ
‎เวลามีโค้งแบบนั้นเกิดอะไรขึ้นล่ะ
‎รถจะชะลอ
‎เราไม่ควรชมเขา แต่มันยอดเยี่ยมจริงๆ
‎ขอบอกเลยว่ายอดเยี่ยม
‎หริกฤษณะขับรถ
‎ชากีลหลับอยู่เบาะหลัง
‎ตอนมาถึงทางโค้ง
‎วีรัปปันวางหินหลายก้อนไว้บนถนน
‎พอรถเลี้ยวโค้ง
‎จู่ๆ หริกฤษณะก็เจอกองหิน
‎หินทั้งหมดถูกจัดเรียงไว้อย่างดี
‎เราทำให้มันดูเหมือนวิหารจะได้ไม่มีใครสงสัย
‎พอเห็นรถสีขาวผ่านมา
‎ฉันก็รู้ว่านี่จะเป็นวันสุดท้ายของพวกเขา
‎ฉันยิงพวกเขาทีละคน ตรงนี้เลยโดนหัวเป๊ะ
‎แค่นั้น ชีวิตพวกเขาจบลงแล้ว
‎วีรัปปันยิง
‎และกระสุนก็เจาะทะลุเข้าที่คอของเขา
‎รถเต็มไปด้วยเลือด
‎ชากีลนั่งอยู่ระหว่างนายตำรวจ ‎สมองเขากระจายออกมาข้างนอก
‎ผมนั่งอยู่ที่เก้าอี้
‎สมองเบลอไปหมด
‎นึกถึงสภาพผมตอนนั้นสิ
‎(สารวัตรอโศก กุมารและชากีล)
‎เพื่อนสนิทผมถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมป่าเถื่อน
‎และผมเสียความมั่นใจไปหมดเลย
‎ลองนึกดูสิ เมื่อกองกำลังพิเศษ
‎ไม่มีคนเก่ง ‎อย่างหริกฤษณะกับชากีล อาเหม็ดแล้ว
‎จะเกิดความเสียหายใหญ่แค่ไหน
‎(จูบสุดท้ายด้วยความรัก)
‎เราคิดว่ามันเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้
‎(รูปของเอ็ม. ทิรูเวนกาดัม ‎พ่อผู้มีอายุ 70 ปี)
‎(ของสารวัตรที. หริกฤษณะผู้ถูกฆ่า ‎ที่กำลังจูบลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย)
‎การประท้วงยังดำเนินต่อไป ‎บนถนนของเมืองไมซอร์
‎ขอให้มีการจัดการกับ ‎วีรัปปัน นักลักลอบตัดต้นจันทน์
‎ที่ฆ่าจนท.กองกำลังพิเศษอย่างโหดเหี้ยม
‎รวมถึงเจ้าหน้าที่หริกฤษณะและชากีล อาเหม็ด
‎คาดการณ์ว่าผู้ต้องหาได้ข้ามชายแดนรัฐ ‎เข้าไปยังทมิฬนาดูแล้ว
‎มุขยมนตรีชยาลาลิถา ‎ของทมิฬนาดูรับปากว่า
‎จะทำการตรวจสอบป่า ‎ตามชายแดนของทั้งสองรัฐอย่างเข้มงวด
‎วีรัปปันก่ออาชญากรรมในฝั่งกรณาฏกะ
‎แล้วก็หนีเข้าไปในทมิฬนาดูอย่างง่ายดาย
‎จนกว่าเรื่องจะสงบลง
‎ตำรวจกรณาฏกะต้องการ…
‎(ปี 1993)
‎ให้ตำรวจทมิฬนาดู
‎ลงมืออย่างจริงจังกับเรื่องนี้ด้วย
‎กองกำลังเกิดฮึดขึ้นมาใหญ่โต
‎ทุกครั้งที่มีตำรวจตาย
‎จะมีคนยกมือขึ้นและพูดว่า
‎"ผมจะทำหน้าที่แทนเขาเอง ‎และจะทำเต็มที่"
‎มีเจ้าหน้าที่
‎ในกรมตำรวจทมิฬนาดู ‎ชื่อว่าโคปาลกฤษณัน
‎ผู้ชายคนนี้ดูเหมือน ‎ถูกลิขิตมาให้ปราบวีรัปปัน
‎เขาก่อตั้งหน่วย
‎และก็ดันตั้งชื่อว่าหน่วยลาดตระเวนป่า
‎เขาสูงกว่า 180 ซม. ร่างกายกำยำ
‎และมีกล้ามอย่างกับแรมโบ้
‎"แรมโบ้" โคปาลกฤษณันของเรา
‎เขาอยู่ในป่าทั้งวันทั้งคืน
‎เขาเข้าใกล้แก๊งของวีรัปปันมากขึ้นเรื่อยๆ
‎และเขาคือกองกำลังสำคัญ ‎ของกรมตำรวจทมิฬนาดู
‎เขาทำงานได้ดีเยี่ยม
‎แรมโบ้ขึ้นชื่อ
‎- เรื่องชอบทำรุนแรงกับคนอื่น ‎- ใช่
‎ในตอนแรกสิ่งที่เกิดขึ้น ตำรวจเจออุปสรรคหนัก
‎เราไม่มีชั้นเชิง
‎เป็นยุคที่เลวร้ายสำหรับชาวบ้าน ‎ไม่ใช่กับวีรัปปัน
‎(อัญบุราช - แก๊งวีรัปปัน)
‎ตำรวจทำอะไรเขาไม่ได้เลย ‎ชาวบ้านเป็นฝ่ายที่ทรมาน
‎โคปาลกฤษณันจับคนเลี้ยงวัวมัด ‎แล้วต่อยเขาจนตาย
‎ต่อหน้าภรรยาของผู้ชายคนนั้น
‎ทุกหมู่บ้านที่ถูกโจมตี ‎ผลลัพธ์ก็คือวีรัปปันจะแก้แค้น
‎เป็นช่วงเวลาที่เลวร้าย ‎และตอนที่เรื่องนี้ไปถึงหูวีรัปปัน
‎ว่ามีป้ายติดอยู่ในตลาดโกลาถูร์
‎เขาติดป้ายแผ่นใหญ่ ‎ทำจากผ้าสีขาวและตัวหนังสือสีแดง
‎คำพูดท้าทายไปถึงแรมโบ้ โคปาลกฤษณัน
‎"นายไม่กล้ามาเผชิญหน้าฉัน
‎ถ้านายเป็นลูกคนจริงๆ ก็ต้องมาเจอฉันสิ"
‎มันเป็นข่าวใหญ่ และทุกคนก็หัวเราะเยาะ
‎และล้อโคปาลกฤษณันกับทีมของเขา
‎แรมโบ้ควรใจเย็นกว่านี้
‎และคิดให้รอบคอบว่าวีรัปปันติดป้ายทำไม
‎(จุดตรวจปาลาร์)
‎แรมโบ้ โคปาลกฤษณันนำรถบรรทุกสองคัน
‎และกองกำลังตำรวจเต็มคันรถมา
‎สิ่งที่ทีมทำ… เราไม่ได้อยู่ที่นั่น เราอยู่อีกที่
‎ห่างไปราว 15 กิโลเมตร
‎เราได้ยินเสียงปังดังลั่น
‎พร้อมเสียงสั่นสะเทือนที่ดังไม่หยุดอยู่สิบนาที
‎เสียงอย่างกับเทือกเขากำลังถล่ม
‎เหมือนแผ่นดินไหว
‎ตอนเราได้ยินเสียง ฉันไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร
‎แต่ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า "เรียบร้อยแล้ว"
‎จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิด
‎ดังลั่น
‎มีโคลนกระจายขึ้นฟ้าแล้วตกลงมา
‎มันมืดสนิทไปหมดเลย
‎ผมมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าผมเลย
‎(เอ็ม อโศก กุมาร ‎กองกำลังพิเศษทมิฬนาดู)
‎ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ตำรวจมีปืนกลพร้อมขาตั้ง
‎ที่ยิงกระสุนได้จนหมดแผง
‎สามีฉันคิดเรื่องทั้งหมดนี้และตัดสินใจว่า
‎"ทางเดียวที่ฉันจะถล่มทีมนี้ได้
‎ก็คือวางระเบิด"
‎นั่นคือแผนการจากสมองของเขา
‎ตอนเราเข้าไปจุดเกิดเหตุ
‎ภาพที่เห็นมันเลวร้ายมาก
‎ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต
‎รถบัสพลิกคว่ำหักเป็นสองท่อน
‎ชิ้นส่วนมนุษย์ห้อยตามพุ่มไม้
‎ลำไส้ กะโหลก หมวกกันน็อก อาวุธที่บิดเบี้ยว
‎คน 22 คนถูกสังหาร
‎ผมเจอนายตำรวจสองคน ‎แบกโคปาลกฤษณันอยู่
‎เขาพูดว่า "อโศก หัวผมบาดเจ็บ ‎และปากผมก็…"
‎เขาพูดไม่ได้ และขาเขา… ‎มีเลือดไหลเยอะมาก
‎ส่วนเข่าเขา… หักทั้งสองข้าง
‎ร่างเขากระเด็นสูงขึ้นไปสองสามเมตร ‎แล้วตกลงมา
‎ทำให้บาดเจ็บสาหัสและกระดูกหัก
‎ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปแล้ว
‎วีรัปปันขุดหลุมใหญ่ 13 หลุม
‎แล้วก็ฝังระเบิดมากกว่า 25 กิโลกรัมลงไป
‎มันเป็นการสังหารหมู่ครั้งใหญ่
‎การกระทำโหดเหี้ยมล่าสุดของวีรัปปัน ‎เมื่อวันที่ 9 เมษายน
‎คือการระเบิดรถบัสของกองกำลังพิเศษ
‎ใกล้ปาลาร์ ‎ในเขตไมซอร์ของกรณาฏกะ
‎มีคนตาย 22 คน ‎ในจำนวนนี้เป็นสายของตำรวจ 15 คน
‎ตอนนี้วีรัปปันคือนักล่ามนุษย์ที่ไม่รู้จักพอ
‎สามปีนับตั้งแต่มีการตั้งกองกำลังพิเศษ
‎และพวกเขาก็ยังจับวีรัปปัน
‎หรือยิงเขาตายไม่ได้
‎พวกเขาคิดว่ามันเป็นภารกิจ ‎ที่มนุษย์ธรรมดาทำไม่ได้
‎แต่เหตุการณ์คน 22 คนถูกระเบิดเป็นจุณ
‎ก็กระตุ้นรัฐบาลทั้งสองรัฐ
‎เหล่ามุขยมนตรีมาพบกัน
‎และพวกเขาก็ตัดสินใจตั้งกองกำลังพิเศษร่วม
‎เริ่มมีเรื่องเล่าขานมากมาย
‎แพร่สะพัดไปทั่วเกี่ยวกับปรากฏการณ์วีรัปปัน
‎เป็นเรื่องราวประหลาดเกินจริงของเขา
‎ผมจำได้ว่ามีคนบอกผมว่า
‎เขาได้รับพลังวิเศษ
‎มีเทวดาเจ้าป่า
‎คอยช่วยเขาทำเรื่องทั้งหมดนี้
‎ข้อมูลเกี่ยวกับเขาไม่น่าเชื่อถือเลย
‎ตอนนั้นมีรูปถ่ายขาวดำของเขาเพียงรูปเดียว
‎ที่เห็นหนวดโดดเด่นและจมูกแหลมของเขา
‎แต่ไม่มีใครรู้ความจริง
‎มีกี่คนที่อยู่กับเขา พวกเขาเป็นใคร
‎ชีวิตในป่าของพวกเขาเป็นยังไง
‎เรื่องพวกนี้ไม่มีใครรู้เลย
‎(สิวาสุบรามาเนียน ‎ช่างภาพข่าว)
‎ในฐานะนักข่าว คนจะจดจำผมได้
‎เฉพาะถ้าผมทำสิ่งที่คนอื่นไม่ทำ
‎เขาพูดว่า "ตำรวจพวกนี้
‎ทำเหมือนฉันเป็นอาชญากรคนเดียว
‎และเป็นฆาตกรคนเดียว ‎ที่สังหารคนมากมาย
‎พวกเขาสร้างชื่อเสียงปลอมๆ ให้ฉัน
‎เพราะงั้นตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่
‎ฉันอยากให้ประชาชนได้รู้ความจริง"
‎เขายืนยันแบบนั้น
‎ราวๆ สี่โมงเย็น
‎ชนเผ่าที่ติดต่อ
‎กับแก๊งของวีรัปปัน
‎เขาเดินเท้าเปล่ามาถามว่า "คุณชื่ออะไร"
‎ผมตอบว่า "ผมชื่อสิวาสุบรามาเนียน ‎และผมเป็นนักข่าว"
‎เขาบอกว่า "พี่ชายขอให้คุณมาด้วยกัน"
‎เสรีภาพของสื่ออนุญาตให้นักข่าว ‎สร้างสัมพันธ์กับอาชญากรได้
‎ผมเห็นผู้ชายสี่คนใส่เครื่องแบบสีกากี ‎เดินเข้ามาหาเรา
‎คนแรกคือวีรัปปันที่มีปืนสะพายไหล่ไว้
‎ชุดสีเขียวเข้ม หน้าเปื้อนยิ้ม บุคลิกดี
‎เขาทักทายผมและถามว่าผมมาตอนกี่โมง
‎ผมไม่รู้สึกเลยว่าเขาเป็นคนโหดเหี้ยม
‎สิ่งเดียวที่ผมคิดคือ "ผมต้องถ่ายรูปเขา"
‎"แสงกำลังดีเลย
‎ผมขอถ่ายสักสองสามรูปได้มั้ย" ‎ผมขอเขาแบบนั้น
‎เขาแสดงท่าทางตอบกลับมาว่า ‎"อยากได้รูปเหรอ"
‎"อาร์ชูนัน ดูเหมือนนักข่าวอยากได้ภาพนะ
‎ทุกคนพร้อมมั้ย"
‎ชื่อเสียงของวีรัปปันกระจายไปทั่ว ‎ไม่ใช่หน้าตาของเขา
‎"ถ้าให้พวกเขาถ่ายภาพคุณตอนนี้ ‎เราจะไม่มีทางได้ไปไหนแน่
‎อย่าให้ถ่ายเลย"
‎ฉันพยายามหยุดเขา ‎ถึงกับร้องไห้ด้วย แต่เขาก็ไม่ฟัง
‎เขาพูดว่า "ถ่ายรูปนึงตอนนี้ได้มั้ย"
‎เขาเตรียมตัวแล้วดึงสร้อยออกมาให้เห็น
‎ผมรู้เลยว่าผมได้ทำสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ ‎และผมก็ดีใจมาก
‎รายงานพิเศษเฉพาะกิจ
‎เคียงข้างโดยสหายร่วมรบ
‎มีหลายภาพเลย
‎ภาพถือปืนไรเฟิลและภาพนั่งซุ่มโจมตี
‎ใส่ชุดลายพรางเดินพร้อมถืออาวุธ
‎นำกองกำลังเดินผ่านป่า ‎การฝึกอาวุธ
‎นี่เป็นครั้งแรก ‎ที่เรามีภาพของสมาชิกแก๊งของเขา
‎นั่นเป็นเรื่องผิดพลาดใหญ่สุดที่เขาทำ
‎จากนั้นเราก็ไล่ดูครอบครัวของแต่ละคน
‎ญาติๆ เพื่อนของญาติ
‎เราได้รู้ว่าใครที่คอยช่วยหาเสบียงให้เขา
‎บอกข้อมูลกับเขา
‎และให้ความแข็งแกร่งกับแก๊ง
‎ข่าวกรองเริ่มได้ผล
‎เราได้เห็นความโหดเหี้ยมของเขา
‎เราได้เห็นอย่างใกล้ชิดมาก
‎เป็นการกระทำโหดเหี้ยม ‎ที่เราไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาก่อนในชีวิต
‎ตอนนั้นเราเคียดแค้น
‎อยากล้างแค้นมากๆ เลย
‎แม้แต่องค์กรสิทธิมนุษยชนหรือใครๆ
‎ก็ไม่มีทางเข้าใจ
‎มีแค่คนที่ทำงานในปฏิบัติการเท่านั้น
‎ที่จะเข้าใจความสำคัญของเรื่องพวกนี้
‎และตอนนั้นตำรวจคนเดียวที่มีอำนาจ
‎มาจากฝั่งกรณาฏกะ ‎ชื่อศันกร มหาเทพ บิดารี
‎เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่เก่ง ‎และกล้าหาญมากที่สุด
‎ไม่ใช่แค่กล้าหาญนะ แต่มีฝีมือมากๆ ด้วย
‎ศันกร มหาเทพ บิดารี ‎เห็นภาพของเหล่าคนร้าย
‎และข่าวกรองก็เริ่มเจาะลึกมาก
‎มีคนถูกจับหลายร้อยคน
‎ใครก็ตามที่ต้องสงสัยถูกจับ
‎ไปไว้ในอาคารที่ชื่อว่า "โรงปฏิบัติการ"
‎มันไม่ใช่โรงปฏิบัติการ
‎ที่เอาไว้ซ่อมมอเตอร์ไซค์ จักรยาน หรือรถบัส
‎มันเป็นโรงปฏิบัติการที่ออกแบบไว้ ‎สำหรับทรมานคนโดยเฉพาะ
‎(ปัทมาลลาชาร์ ‎กองกำลังพิเศษกรณาฏกะ)
‎คนฝั่งทมิฬนาดูกลัว "โรงปฏิบัติการ" นี้มาก
‎บิดารีเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
‎เขาเป็นเหมือนผู้พิพากษา ‎ศาลฎีกาที่เอ็มเอ็มฮิลส์
‎ทุกอย่างที่เขาพูดถือเป็นคำขาด
‎จนถึงจุดหนึ่ง การหาข้าวเป็นเรื่องง่าย
‎พอศันกร บิดารีมาคุมเรื่องการจับกุมสามีฉัน
‎แม้แต่ชาวบ้านที่ซื้อข้าวแค่กิโลเดียว
‎ก็ถูกจับไปสอบปากคำ
‎โรงปฏิบัติการเป็นเหมือนนรกขุมที่สอง
‎บรรพบุรุษของเราเคยเล่าเรื่องนรกให้เราฟัง
‎ว่าเราจะถูกโยนลงไปในน้ำมันเดือด ‎หรือโยนลงไปในกองไฟทั้งเป็น
‎เราได้เห็นการทรมานแบบนี้ที่เอ็มเอ็มฮิลส์
‎มันเป็นห้องขนาดใหญ่
‎คนราวๆ 15 20 หรือ 50 คน ‎จะนั่งรถบัสมาถึงที่นี่
‎พวกเขาแบ่งโรงปฏิบัติการเป็นสองส่วน
‎คนที่พวกเขาชอบจะอยู่ฝั่งหนึ่ง ‎คนที่ไม่ชอบจะอยู่อีกฝั่ง
‎ในตอนนั้นบิดารีเปิด "ตาที่สาม" ของเขา
‎"ตาที่สาม" ถูกเรียกว่าผู้ทำลาย
‎เขาบังคับให้นักโทษดื่มปัสสาวะ
‎บังคับให้ผู้หญิงนั่งเปลือยต่อหน้าผู้ชาย
‎นี่ละการทรมานของศันกร บิดารี
‎ดูเหมือนการฆ่าฟันน่าสยดสยอง ‎จะไม่มีวันสิ้นสุด
‎พาหนะตำรวจถูกวีรัปปันกับคนของเขาโจมตี
‎ตอนเราไปถึงจุดเกิดเหตุ
‎เลือดยังไหลนองถนนอยู่เลย
‎ศันกร บิดารีมาถึง มองไปรอบๆ ‎และสำรวจทั่วพื้นที่นั้น
‎เขาเรียกผมว่า "ปัททู มานี่"
‎เขาฉลาดมากจนถึงขนาดจำชื่อของทุกคน ‎ที่โรงปฏิบัติการได้ขึ้นใจ
‎เขานั่งบนหลังคารถและเขียนชื่อคนลงไป
‎เขาบอกผมว่า "ขับรถจี๊ปไปรับแปดคนนี้มา"
‎"พาพวกเขาแต่ละคนไปยืนหน้าต้นไม้"
‎เห็นได้ชัดมากว่าทั้งหมดนี้ ‎แสดงถึงความอ่อนแอของเราอย่างชัดเจน
‎เห็นแบบนี้แล้วผมรู้สึกละอายใจมาก ‎และเสียใจสุดๆ
‎ผมคิดว่าตำรวจอย่างเรา ‎ทำตัวเหมือนพวกคนร้าย
‎บทเรียนหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้
‎ช่วงที่อยู่กับกองกำลังพิเศษก็คือเรื่องนี้ครับ
‎อย่าทำให้เขาแค้น
‎คุมเขาไว้
‎(เค อาร์เกช ‎กองกำลังพิเศษกรณาฏกะ)
‎สมัยเป็นตำรวจ ผมทำคดี…
‎(เค อาร์เกช)
‎ผู้ก่อการร้ายในจัมมูและแคชเมียร์ ‎กลุ่มนิยมลัทธิเหมาในอินเดียกลาง
‎กบฏในอินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ
‎แต่วิธีการของวีรัปปัน
‎วิธีการทำงานของเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
‎วีรัปปันพัฒนากลยุทธ์จากประสบการณ์ของเขา
‎เขาไม่ได้เรียนเรื่องสงครามกองโจร
‎แต่เขาเกิดมาเป็นกองโจร
‎การซุ่มโจมตีของวีรัปปันเหมือนการล่าสัตว์ปกติ
‎เวลาพรานล่าช้าง เขารู้ว่าช้างจะมาที่ไหน
‎เขาแอบซุ่มโจมตีในแบบที่มั่นใจว่า ‎คนคนนั้นจะมาตรงนั้น
‎แน่นอนว่าคนคนนั้นก็โดนฆ่า
‎เขาทำสำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ
‎ไม่อย่างนั้นวีรัปปัน ‎คงไม่อยู่รอดมาได้นานขนาดนี้
‎คนมากมายเข้าไปในป่าและถูกฆ่า
‎ผมคิดว่า "วิธีการนี้ใช้ไม่ได้"
‎บางทีน่าจะทำอะไรๆ ได้ดีกว่านี้นะ
‎ผมคิดว่ามันเป็นเหมือนสงครามกองโจร
‎และก็ต้องใช้ยุทธวิธีโจมตีกองโจร
‎มันควรจะเป็นปฏิบัติการข่าวกรอง
‎โดยหน่วยคอมมานโดที่อาศัยอยู่ในป่าได้
‎และพอเจอจังหวะเหมาะ ก็ให้พวกเขาโจมตี
‎วีรัปปันแข็งแกร่งเมื่ออยู่ในป่า
‎เพราะเขาเติบโตมาในป่า ป่าคือบ้านของเขา
‎ก็เหมือนกับที่เรารู้ที่ทางในบ้านของเรา
‎เรารู้ว่าห้องน้ำอยู่ไหนแม้ว่าจะมืด
‎ก็เหมือนกัน ป่ากลายเป็นบ้านของเขา
‎เขาค่อยๆ หาคนมาเพิ่มในแก๊ง ‎และเปลี่ยนมันเป็นหมู่บ้านสัญจรเล็กๆ
‎(โมฮาน นาวาส ‎กองกำลังพิเศษทมิฬนาดู)
‎ผมลองคิดว่าถ้าผมเป็นวีรัปปัน
‎เพื่อหาเส้นทางที่เขาจะใช้
‎แล้วผมก็ตัดสินใจไปตามเส้นทางนั้น
‎ผมไปที่หมู่บ้านเหล่านั้น และหาสายที่นั่น
‎ผมไม่เคยบอกชาวบ้านว่าผมมาตามหาวีรัปปัน
‎ผมบอกแค่ว่า "บอกผมด้วยนะ ‎ถ้าเจอคนหน้าใหม่ๆ ในป่า"
‎ระหว่างทาง ชาวบ้านเห็น ‎การเคลื่อนไหวในบางพื้นที่
‎แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร
‎"เราเห็นพวกลักลอบ 20 คนผ่านมา"
‎ผมจึงตัดสินใจว่าแก๊งวีรัปปัน ‎ต้องอยู่ที่ไหนสักที่ในแถบนั้น
‎มีเขาคนเดียวที่มีแก๊งใหญ่
‎ผู้ชายและผู้หญิงมากกว่า 100 คน
‎นาวาสอยากจับวีรัปปันให้ได้ไม่ว่าอย่างไร ‎เพื่อสร้างชื่อให้ตัวเอง
‎เหมือนโคปาลกฤษณัน
‎ด้วยความมุ่งมั่นของเขาที่จะตามหาวีรัปปัน
‎ทุกคนจึงไปหาวีรัปปันและบอกเขาเรื่องนาวาส
‎เขาเรียกทั้งแก๊งมารวมตัว
‎เขาบอกกับทุกคนว่า ‎"ตอนนี้ชีวิตฉันจะลำบากแล้ว
‎คนที่อยู่กับฉันจะตกอยู่ในอันตราย
‎พอรู้แบบนี้แล้ว ถ้าอยากอยู่ต่อก็เชิญนะ"
‎(ปาลาร์ - ทมิฬนาดู)
‎"ไปทางตะวันตกกัน"
‎(กรณาฏกะ)
‎เราไปถึงมินชุกุลี โบลี และอยู่ที่นั่น
‎(มินชุกุลี)
‎มีหุบเขาเล็กๆ ที่มีน้ำไหลผ่าน
‎มันเป็นป่าทึบ
‎ที่มีต้นไม้ใหญ่หลากหลาย
‎ต้นไม้ขึ้นหนาแน่น แทบมองทะลุไม่ได้เลย
‎ถึงจะมีแสงสว่าง ก็แทบมองไม่เห็น
‎สามีฉันจึงตัดสินใจว่าเราจะอยู่ที่นั่น
‎แล้ววันหนึ่ง
‎"เราไม่มีเงิน
‎เราต้องหาเงินเพื่อซื้อเสบียง"
‎แล้วเขาก็ไป
‎ฉันกังวลที่ต้องอยู่โดยไม่มีเขาสองสามวัน
‎ขณะที่เราย้ายที่ไปเรื่อยๆ เราก็ได้ข้อมูลมา
‎"ในมินชุกุลี
‎เจออุจจาระของคนเยอะเลย"
‎พวกชาวบ้านที่ผมส่งเข้าไปมาบอกผมว่า
‎"ต้องเป็นพวกลักลอบตัดต้นจันทน์แน่"
‎เราได้รับข่าวกรอง ‎เรื่องพวกลักลอบตัดต้นจันทน์เยอะมาก
‎"ต้องเป็นพวกลักลอบตัดต้นจันทน์แน่"
‎เขาบอกว่า "ไม่ใช่ครับ
‎พวกลักลอบตัดต้นจันทน์กินแค่ข้าวเจ้า
‎คนที่กินข้าวเจ้า อุจจาระจะมีสีเหลือง
‎แต่อุจจาระนี่สีดำ
‎เป็นของพวกกินข้าวฟ่างสามง่าม"
‎ต้องเป็นแก๊งของวีรัปปันแน่
‎ผมมั่นใจเลย
‎มินชุกุลีมีพื้นที่กว้างใหญ่
‎มันอยู่ตรงกลางของเทือกเขาสองสามลูก
‎เขามั่นใจว่าตำรวจจะไม่มาไกลขนาดนี้
‎เขาเดินเล่นอย่างอิสระและคิดว่า ‎"ใครจะเข้ามาในป่านี้กัน"
‎เขาคิดผิดแล้ว
‎เขาสร้างกระท่อม
‎เราใช้เวลาหนึ่งวันในการรวบรวมทีม
‎กรณาฏกะ กองกำลังชายแดน ‎และทมิฬนาดูวางแผนปฏิบัติการร่วมกัน
‎มันเป็นตอนเช้าตรู่
‎คนร้อยคนตั้งแถวเดียว
‎และเราก็ค่อยๆ เข้าไปในนั้น
‎เราเห็นผู้หญิงสองคนกำลังบดข้าวฟ่างสามง่าม
‎และคนสี่คนกำลังเล่นหมากรุก
‎เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยทีเดียว
‎หนึ่งในจุดเฝ้าระวังอ่อนแอ
‎เด็กหนุ่มแบกไรเฟิลบนไหล่ ‎เขาเดินลงมาพร้อมสบถ
‎"ไอ้พวกเวร กล้าแหย็มกับฉันเรอะ"
‎เขาเดินเข้าไปที่แคมป์พร้อมสบถแบบนี้
‎ยามคนอื่นถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
‎"ไอ้พวกตำรวจกำลังมาทางเราน่ะสิ"
‎เขาถามอย่างโอหังว่า ‎"พวกมันจะทำอะไรเราได้"
‎อีกคนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ‎"ใช่ พวกมันกำลังลงมาจากข้างบน"
‎พอพวกเขามองไป ‎ก็เห็นตำรวจ 150-200 คนกำลังเดินมา
‎แล้วจู่ๆ พวกเขาก็ตื่นตัว
‎พวกเขาเริ่มผิวปาก
‎เป็นการผิวปากและส่งเสียงแบบสัตว์
‎และพวกเขาก็เริ่มวิ่ง
‎กองกำลังชายแดนที่อยู่พื้นที่สูงกว่า ‎เป็นคนเห็น
‎พวกเขาจึงเปิดฉากยิง
‎ตอนตำรวจยิง เรารู้สึกถึงเสียงนั้นได้ในอก
‎ฉันพูดหรือหายใจไม่ออก
‎ฉันไม่มีแรงพอที่จะลุกขึ้นเดิน
‎ฉันไม่มีที่ให้หนี
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาจะยิงฉันถ้าฉันวิ่ง
‎ฉันแค่เกาะก้านไม้ไผ่
‎และคุกเข่ารอ
‎ตำรวจเข้ามาจากด้านหนึ่งและเริ่มยิง
‎พอได้ยินเสียงปืน แก๊งก็เริ่มหนี
‎ทุกคนกระจัดกระจาย
‎(ศันกร บิดารีหน้ากระท่อมของวีรัปปัน)
‎เราช็อกมากที่เห็นสถานที่นั้น
‎เขาทำทุกอย่างอย่างเป็นระบบ
‎ทุกอย่างจัดเก็บอย่างดี รวมถึงขนม
‎จันคีรี จาเลบี…
‎อาหารอยู่ในขวดอย่างดี ‎เก็บไว้เป็นระเบียบมาก
‎ภรรยาของเขาใช้แชมพู
‎เราเจอหลอดครีมแฟร์แอนด์เลิฟลี่ ‎หลายหลอดมาก
‎ตำรวจเข้ามาจากทั้งสองด้าน
‎พวกเขามาถามฉันว่า "เธอคือมูธุลักษมีใช่มั้ย"
‎"คุณก็รู้ว่าฉันคือมูธุลักษมี"
‎พวกเขาเอาผ้าสีดำผูกปิดตาฉันไว้
‎ตอนที่วีรัปปันไปจากแก๊งในมินชุกุลี
‎เขามีสมาชิกแก๊ง 157 คน
‎ประกอบด้วยผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก
‎ทั้งหมด 157 คน
‎ตอนวีรัปปันกลับมา เขาไม่เจอใครเลย
‎เขาวิ่งไปทั่ว ‎เพื่อรวบรวมแก๊งที่หายไปกลับมา
‎เขาหาใครไม่เจอเลย
‎ตำรวจจับทุกคนและยิงทีละคน
‎ผู้ชาย ผู้หญิง รวมถึงเด็กๆ ‎ถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี
‎มันทำให้จิตใจของเขาบอบช้ำอย่างหนัก
‎แก๊งของวีรัปปันกระจัดกระจาย ‎อย่างแตกตื่นในป่า
‎และเราก็จับพวกเขาได้
‎เราจับพวกเขา แล้วก็มีการวิสามัญฆาตกรรม
‎บางคนถูกจับ บางคนถูกฆ่า
‎(โกติอูร์ มานี)
‎ผมฆ่าสมาชิกแก๊งของเขาไป 13 คนได้
‎ถ้าผมอยู่กองกำลังพิเศษต่อ ‎ผมคงจะได้ฆ่าวีรัปปัน
‎เพื่อหริกฤษณะและชากีล อาเหม็ด
‎นั่นคือการแก้แค้นของผม
‎(เอ็น.เอส. มานี)
‎(ปาปาถี (ภรรยาของเสถุกุลี โควินด์))
‎เมื่อแก๊งของวีรัปปันเหลือแค่หกคน
‎วีรัปปันก็ได้รู้จุดจบของเขา
‎จุดสิ้นสุด
‎ต้องยกความดีความชอบ ‎ให้กับศันกร มหาเทพ บิดารี
‎ผู้บัญชาการที่เยี่ยมยอด
‎พวกเขาว่า "เราจับมูธุลักษมีไว้ได้"
‎เธอหน้าตาสวย
‎ถ้าเธอไปประกวดนางงาม
‎ก็คงชนะได้ที่หนึ่งแน่นอน
‎เราจะเจอเครื่องประดับทอง ‎หนัก 300-400 กรัมบนตัวผู้หญิงทั่วไป
‎แต่มูธุลักษมีมีเครื่องประดับหนักราวๆ 750 กรัม
‎พวกเขาทุกคนมาแอบดูฉัน
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกเขามาดูฉัน ‎เพราะฉันเป็นภรรยาของวีรัปปัน
‎ฉันคิดแต่ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับฉัน
‎ภายในเวลาแค่สิบนาที
‎ที่พาเธอมาที่แคมป์ บิดารีก็มา
‎เขามาในรถกันกระสุน
‎ศันกร บิดารีมาพร้อมกับนิตยสารอินเดียทูเดย์
‎เขาถามฉันว่า "รู้มั้ยว่านี่ใคร"
‎(มูธุลักษมี - ภรรยาคนร้าย ‎มูธุลักษมี: กำลังหลบซ่อนตัว)
‎มันมีรูปของฉัน
‎"ฉันรู้ค่ะ" "นี่ใครกัน"
‎ฉันตอบว่า "ฉันเองค่ะ"
‎เขาถามฉันว่า ‎"เธอดังขนาดได้ลงอินเดียทูเดย์เลยเหรอ"
‎ฉันไม่ได้ตอบอะไร
‎หลังจากที่ตำรวจจับฉัน ‎สามีฉันก็เริ่มโหดเหี้ยมมาก
‎"ฉันเป็นผู้ชายและตอนนี้ฉันตัวคนเดียว ‎ฉันทำอะไรก็ได้ตามใจ"
‎เขาไม่กลัวอะไรเลย
‎เขาเป็นคนไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว
‎แต่เขารู้สึกว่าไม่มีอะไรจำกัดเขาอีกแล้ว
‎(ปี 1996)
‎ความอ่อนโยนที่ผมเห็น ‎บนใบหน้าของวีรัปปันครั้งแรกหายไปแล้ว
‎หน้าของเขาถมึงทึง ‎สะท้อนถึงความขมขื่นในใจของเขา
‎เขาถามผมเรื่องหนึ่ง
‎"แทนที่จะแค่ถ่ายรูป
‎ช่วยบันทึกวิดีโอฉัน ‎แล้วเล่นมันเหมือนหนังได้มั้ย"
‎ผมตอบว่า "ได้สิ ทำได้นะ ‎เราทำแบบนั้นได้ด้วย"
‎เมื่อการสัมภาษณ์วีรัปปันถูกนำไปออกอากาศ
‎ทุกคนในทมิฬนาดูเกาะติดหน้าจอเลย
‎หลายปีผ่านไป
‎วีรัปปันก็เริ่มให้สัมภาษณ์มากขึ้น
‎และคุณคงพอนึกออกว่า ‎พวกเขากลายเป็นความสำเร็จที่สุดยอด
‎หญิงชราคนหนึ่งพูดว่า ‎"ผู้กอบกู้และเทพของเรามาแล้ว"
‎ผมเห็นพวกเขาทำแบบนี้กับวีรัปปัน
‎มันน่าทึ่ง แล้วก็แปลกมากๆ
‎ที่เขาแสดง
‎นิสัยจองหองตามธรรมชาติออกมา
‎และง่ายๆ แค่นั้น
‎เขาพูดชื่อนักการเมืองและข้าราชการตัวเบ้งๆ
‎และแทบจะบอกพวกเขาว่า
‎ควรจัดการเรื่องการเมืองยังไง
‎แล้วการแสดงก็ดำเนินต่อ
‎คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ