Po śmierci Srinivasa
każdy policjant uważał,
że jak tylko zauważy Veerappana albo kogoś z jego gangu,
muszą strzelać.
Stawił czoła policji
w tak otwarty i bezczelny sposób.
Po części było to zdumiewające, szokujące,
emocjonujące, ale też bardzo zniechęcające.
Jak był mały, rękami łapał warany.
Mieszkają w pniach drzew.
Kiedy widział, jak wchodzą do dziury, odważnie wkładał tam rękę.
Czasem duże warany
gryzły i rozrywały skórę.
Mimo to nie puszczał i trzymał je.
W ten sam sposób
policja postanowiła złapać Veerappana za wszelką cenę.
Rząd obu stanów powiedział:
„Nieważne, co się stanie i ile będzie to kosztować,
nie możemy darować Veerappanowi.
Trzeba go złapać żywego lub martwego”.
I to był błąd.
Kiedy ściga cię armia,
ucieczka jest czymś naturalnym.
Ale w tym wypadku
on dla zasady odwrócił się,
spojrzał ścigającym w oczy
i powiedział:
„Złapcie mnie, jak umiecie”.
POLOWANIE NA VEERAPPANA
ROZDZIAŁ DRUGI: KRWAWA ŁAŹNIA
Błagał szef rządu.
I minister spraw wewnętrznych.
„Róbcie, co musicie. Zapewnimy tyle pieniędzy, ile chcecie”.
Wspierał nas cały rząd.
GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
Wysłano z Karnataki wielu policjantów.
Najlepszych z najlepszych.
W tamtym czasie
jedna osoba się wyróżniła.
Był bardzo oddany sprawie.
Shakeel Ahmed.
Żadnej gadki-szmatki ani wygłupiania się.
Bardzo skupiony gość.
Potem poznałem szefa policji, pana Harikrishnę.
Bardzo odważny policjant.
I bardzo porywczy.
Powiedział: „Ashok,
przejdziemy z ciałem Veerappana
przed Vidhana Soudha w Bengaluru”.
Taki był pewny.
We trzech staliśmy się grupą.
SHAKEEL AHMED − PODINSPEKTOR
Jak bracia.
„TYGRYS” ASHOK KUMAR − INSPEKTOR T. HARIKRISHNA − KOMISARZ
Zbieraliśmy informacje, robiliśmy przesłuchania
i przeczesywaliśmy teren.
Byliśmy pewni siebie.
Rząd ogłosił
nagrodę w wysokości 20 lakhów za Veerappana.
POSZUKIWANY
Zrobili piękne plakaty i porozwieszali w miastach.
Każdy je widział.
Dwadzieścia lakhów w 1991 roku to było bardzo dużo pieniędzy.
Złapano prawą rękę Veerappana.
Gurunatha Achariego.
Był zatwardziałym członkiem gangu
i zajmował się bronią.
Złapano i zabito Gurunatha
dzięki informacji ludzi.
Ludzie odczuli ulgę
i nabrali pewności, że policja pokona Veerappana.
To był bardzo odważny ruch ze strony Shakeela Ahmeda.
STF rosło w siłę.
Każdy wiedział,
że lada moment wykończymy Veerappana.
Co za przesadna pewność siebie.
Mścił się za każdą akcję policji.
Nikt się nie spodziewał, że wkroczy do Ramapury
z bandą prawie dwudziestu ludzi.
KOMISARIAT W RAMAPURZE
Wieśniak powiedział:
„Usłyszeliśmy dźwięk,
a noc była spokojna.
Seria dźwięków podobna do turkotania”.
„Po co ktoś odpalił pompę o tej porze?”
Komisariat był oblężony.
NIESZCZĘSNE OFIARY
Rozlew krwi.
Było jak na pobojowisku.
Za jednego Gurunatha zabił prawie siedem osób.
Zemścił się i zaatakował komisariat,
żeby pokazać przewagę nad policją.
Zagotowało się w nas.
Veerappan nie myślał
o rodzinach zrujnowanych
emocjonalnie i w inny sposób.
Zawsze miał usprawiedliwienie.
DZIENNIKARZ ŚLEDCZY
W ogóle nie miał wyrzutów sumienia,
że popełnił te brutalne morderstwa.
Jakieś dwadzieścia dni po ataku na komisariat
urodziłam drugie dziecko.
Ciągle się przemieszczaliśmy z jednego miejsca w drugie.
Myślisz, że łatwo się ukrywać?
ŻONA VEERAPPANA
Dziennie przemierzaliśmy prawie 50 km.
Nikt nie mógł mówić na głos.
Musiałam szeptać do ucha.
Mogłam też zasyczeć
albo pstryknąć palcami, żeby zwrócić uwagę.
NALLUR GRANICA KARNATAKI I TAMILNADU
Przenieśliśmy się niedaleko Nallur.
Byliśmy tam bezpieczni.
Mąż wiedział, kto mógł go zdradzić
i na kim mógł polegać.
W wiosce panowało napięcie.
W Nallur rozpętało się piekło.
Policja wkroczyła do Nallur
i ostrzeliwała domy.
- Był pan w Nallur? - Tak, wiele razy.
Jacy byli mieszkańcy?
Nie chcieli pomagać policji.
Bardzo stanowczy ludzie.
Nie współpracowali. Nabrali wody w usta.
Czyli wioskę też spalono?
Spalono chaty…
Przez policję czy…
Coś tam zaszło, tak…
Niewiele już pamiętam.
Mieszkali tam jego krewni.
Ze trzy rodziny wiedziały, gdzie się ukrywaliśmy w lesie.
Kogo obwiniali wieśniacy?
Shakeela Ahmeda.
Mąż powiedział: „Może mnie złapać.
Zamiast mnie złapał niewinnych mieszkańców
i ich dręczył.
Jak mam siedzieć cicho, będąc tego świadkiem?
Tylko ja mogę ukarać policjantów”.
Ich niesprawiedliwość tak go sprowokowała,
że morderstwo stało się czymś normalnym.
Zawsze odtwarzamy miejsce zbrodni
i jak do tego doszło.
W tym przypadku
wybór miejsca zasadzki
dużo mówi o inteligencji Veerappana.
Zawsze wybiera kręte drogi.
Co się wtedy dzieje?
Pojazdy zwalniają.
Nie powinniśmy go chwalić, ale wybitnie pomyślane.
Naprawdę.
Harikrishna prowadził.
Shakeel spał z tyłu.
Kiedy podjechali do zakrętu,
Veerappan zastawił drogę kamieniami.
Kiedy auto zakręcało,
Harikrishna zauważył stertę.
Kamienie były starannie poukładane.
Wyglądały jak kapliczka, żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Kiedy nadjechał biały samochód,
wiedziałem, że wszyscy oni zginą.
Wybiłem ich po kolei. Jeden dostał prosto w głowę.
I już. To był dla nich koniec.
Veerappan strzelił.
Kula wyszła przez gardło.
Auto pełne krwi.
Shakeel między posterunkowymi. Mózg roztrzaskany.
Siedziałem na krześle
kompletnie oszołomiony.
Wyobraź sobie moją sytuację.
ASHOK KUMAR I SHAKEEL
Moich przyjaciół zabito z wielkim okrucieństwem.
Straciłem całą pewność siebie.
A STF, wyobraź sobie,
czym była strata tak ważnych ludzi jak Harikrishna i Ahmed,
to był olbrzymi cios dla STF.
OSTATNI POCAŁUNEK
Uważaliśmy to za niemożliwe zadanie.
M. THIRUVENGADAM, 70-LETNI OJCIEC
CAŁUJE SYNA HARIKRISHNĘ PO RAZ OSTATNI
Protesty nie ustają na ulicach Mysuru.
Ludzie domagają się działań przeciw przemytnikowi Veerappanowi
za brutalne morderstwo pracowników STF,
w tym policjantów Harikrishny i Ahmeda.
Bandyta mógł przekroczyć granicę Tamilnadu.
Szef rządu Tamilnadu obiecał
zwiększenie poszukiwań w dżungli na granicy dwóch stanów.
Veerappan mógł zabić w Karnatace
i bez problemu uciec do Tamilnadu.
Aż sprawa ucichła.
Policja z Karnataki desperacko chciała,
żeby policja z Tamilnadu
poważnie potraktowała ten problem.
W szeregach panowała niesłychana wytrwałość.
Kiedy umierał policjant,
inny trzymał go za rękę, mówiąc:
„Przejmę tę rolę i zrobię, co należy”.
W Tamilnadu
był policjant o imieniu Gopalakrishnan.
Wyglądał, jakby był stworzony do zabicia Veerappana.
Uformował jednostkę
i nazwał ją dość osobliwie, bo Jungle Patrol.
Dobrze zbudowany, 180 cm wzrostu.
Umięśniony jak Rambo.
Nasz „Rambo” Gopalakrishnan
fizycznie mieszkał w lesie.
Zbliżał się do gangu Veerappana
i był siłą napędową policji.
Osiągnął wspaniałe rezultaty.
Ale Rambo dość brutalnie
obchodził się z ludźmi.
Na początku z powodu napotkanych trudności
policja nie była taktowna.
To był zły czas dla ludzi, a nie Veerappana.
CZŁONEK GANGU VEERAPPANA
Policja nic nie mogła mu zrobić. To ludzie cierpieli.
Gopalakrishnan zatłukł na śmierć pasterza
na oczach jego żony.
Kiedy atakowano wioskę, Veerappan się mścił.
Czasy były złe i Veerappan o tym usłyszał.
Na targu w Kolathur wywieszono banner.
Wywiesił białą szmatę z czerwonymi napisami.
Zaczepne słowa do Rambo Gopalakrishnana.
„Nie masz odwagi, żeby stawić mi czoła.
Jeśli jesteś synem swoich rodziców, staw mi czoła”.
Banner był wielki i wszyscy śmiali się
z Gopalakrishnana i jego zespołu.
Rambo mógł pomyśleć na chłodno
i zastanowić się, czemu ten banner tam był.
PUNKT KONTROLNY NAD PALAR
Gopalakrishnan wziął dwa pojazdy
i policja zaatakowała z pełną siłą.
To, co zrobiła jednostka… My byliśmy w innym miejscu,
jakieś 15 km dalej.
Usłyszeliśmy huk.
Odgłosy było słychać przez kolejne dziesięć minut.
Jakby góra się zapadała.
Jak trzęsienie ziemi.
Kiedy usłyszeliśmy dźwięk, nie mogłam zrozumieć, co to,
ale on powiedział: „Załatwione”.
Nastąpił ogromny
wybuch.
Błoto uniosło się w powietrze i opadło.
Totalna ciemność.
Nic nie widziałem.
GRUPA ZADANIOWA TAMILNADU
Nie rozumiałem, co się stało.
Policja miała ciężkie karabiny maszynowe,
które miały taśmy nabojowe.
Mąż to rozważył i postanowił:
„Tych ludzi pokonamy jedynie,
jeśli podłożymy bombę”.
Tak właśnie rozumował.
Kiedy podeszliśmy do miejsca,
widok był okropny.
W życiu czegoś takiego nie widziałem.
Autobus rozleciał się na dwie części.
Ludzkie szczątki zwisały na krzakach.
Jelita, czaszki, hełmy, wykręcona broń.
Masakra na dwudziestu dwóch osobach.
Dwóch posterunkowych niosło Gopalakrishnana.
Powiedział: „Ashok, mam ranną głowę, a moje usta…”.
Nie mógł mówić, jego nogi… Krew tryskała wszędzie.
Oba kolana miał połamane.
Wyrzuciło go w powietrze, a potem spadł.
Doznał poważnych ran i złamań.
Inaczej by nie przeżył.
Veerappan wykopał 13 dołów.
I zakopał ponad 25 kg ładunku wybuchowego.
To była masakra iście biblijna.
Ostatnim aktem przemocy Veerappana z dziewiątego kwietnia
było wysadzenie autobusu grupy specjalnej
przy Palar w Mysuru w stanie Karnataka.
Zginęły 22 osoby w tym 15 informatorów.
Veerappan to nienasycony łowca ludzi.
Od powstania STF minęły trzy lata
i nie udało im się złapać Veerappana
ani go zastrzelić.
To zadanie było dla nadczłowieka.
Sposób, w jaki zamordowano 22 osoby,
zaszokował oba rządy.
Szefowie rządów się spotkali.
Postanowili utworzyć grupę operacyjną.
Powstawały mity
na temat fenomenu Veerappana.
Szalone i przesadne opowieści o nim.
Pamiętam, jak ktoś powiedział,
że jest obdarzony magiczną mocą.
Na pewno jakiś bóg dżungli
pomaga mu w tym wszystkim.
Informacje o nim były podejrzane.
Wtedy było dostępne tylko jedno jego zdjęcie.
Z charakterystycznymi wąsami i ostrym nosem,
ale nikt nie znał prawdy.
Ilu ma ludzi, kim oni są,
jak wygląda ich życie w lesie?
Nikt tego nie wiedział.
FOTOREPORTER
Jako reporter będę rozpoznawalny,
tylko jeśli zrobię coś, na co inni się nie odważą.
Powiedział: „Przez policję
wyglądam na jedynego przestępcę.
Jedyny morderca masakrujący ludzi.
Przedstawiają fałszywy obraz.
Dopóki będę żył,
chcę, żeby ludzie znali prawdę”.
Tego był pewny.
Około 16
plemienny, który był w kontakcie
z gangiem Veerappana,
przyszedł boso i zapytał: „Jak ci na imię?”.
A ja na to: „Sivasubramaniam. Reporter”.
A on: „Jesteś proszony”.
Wolność prasy pozwala dziennikarzowi kontaktować się z przestępcą.
Zobaczyłem czterech mężczyzn w mundurach wojskowych.
Pierwszy był Veerappan. Broń wisiała na barku.
Ciemnozielony mundur. Uśmiechnięty. Ciekawa osobowość.
Przywitał mnie i zapytał, o której przyszedłem.
Nie widzę oznak, żeby był okrutnym człowiekiem.
W głowie kołatała myśl: „Muszę zrobić mu zdjęcie.
Światło jest korzystne”.
Zapytałem, czy mogę zrobić kilka ujęć.
Odpowiedział takim gestem. „Chcesz zrobić zdjęcie?
Arjunan? Reporter chce zrobić zdjęcia.
Jesteście gotowi?”
Imię Veerappana było znane, ale nie jego wygląd.
„Jeśli dasz sobie zrobić zdjęcie, nigdy nigdzie się nie ruszymy.
Nie rób tego”.
Chciałam go powstrzymać nawet płaczem, ale nie posłuchał.
Zapytał: „Zrobimy jedno teraz?”.
Szykował się i wyciągnął na wierzch łańcuszek.
Wiedziałem, że to wielkie osiągnięcie i byłem przeszczęśliwy.
RAPORT SPECJALNY
Z PODWŁADNYMI
Wiele zdjęć.
Trzymając broń. Czekając na zasadzkę.
Marsz w mundurach i z bronią.
PROWADZI GRUPĘ PRZEZ DŻUNGLĘ
Po raz pierwszy mieliśmy zdjęcia gangu.
Wtedy popełnił największy błąd.
Odszukaliśmy rodzinę każdego z nich.
Krewnych i ich przyjaciół.
Dowiedzieliśmy się, kto pomagał mu dowozić jedzenie,
przekazywał informacje
i zasilał gang.
Wywiad zaczął działać.
Wiedzieliśmy jego okrucieństwo.
Z bardzo bliska.
Całe życie nie znaliśmy takiego okrucieństwa.
Staliśmy się najemnikami.
Kompletnymi.
Niepodlegającymi pod sąd
ani prawa człowieka.
Tylko ludzie w to zaangażowani
byli w stanie zrozumieć powagę tego.
Wtedy jeden wpływowy policjant
wyłonił się po stronie Karnataki, Shankar Mahadev Bidari.
Jeden z najbardziej efektywnych i śmiałych policjantów.
Nie tylko odważny, ale i taktowny.
Shankar Mahadev Bidari zobaczył zdjęcia sprawców.
Wywiad zaczął przynosić efekty.
Aresztowano setki ludzi.
Zgarnięto każdego podejrzanego
do miejsca zwanego „warsztatem”.
To nie warsztat,
gdzie naprawia się motory, rowery czy autobusy.
Warsztat był zaprojektowany do torturowania ludzi.
GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
Całe Tamilnadu przerażał „warsztat”.
Taką otoczkę stworzył Bidari.
Uważany za sąd najwyższy wzgórz MM.
Zawsze miał ostatnie słowo.
Do pewnego momentu kupowanie ryżu było łatwe.
Jak Shankar Bidari przejął pościg za moim mężem,
wieśniak kupujący kilogram ryżu,
był zatrzymywany i przepytywany.
Warsztat był drugim piekłem.
Nasi przodkowie opowiadali o piekle.
Wrzucało się tam ludzi do gorącego oleju albo żywcem do ognia.
Takie tortury widzieliśmy na wzgórzach.
Duża przestrzeń.
Autobusem przyjeżdżało nawet 50 osób.
Warsztat podzielono na dwie części.
Lubiani po jednej stronie, nielubiani po drugiej.
Bidari otwierał swoje „trzecie oko”.
Nazywa się je „niszczycielem”.
Kazał więźniom pić mocz.
Kazał kobiecie nago siedzieć przed mężczyzną.
Tak torturował ludzi.
Taniec śmierci nie miał końca.
Veerappan zaatakował policyjny konwój.
Kiedy doszliśmy do miejsca,
krew płynęła strumieniem.
Shankar Bidari przyszedł, rozejrzał się i zbadał teren.
Zawołał: „Puttu, podejdź”.
Był tak przenikliwy, że na pamięć znał imiona ludzi z warsztatu.
Usiadł na masce samochodu i spisał kilka imion.
Kazał mi wziąć jeepa i sprowadzić tych ludzi.
Każdemu z nich kazał stanąć pod drzewem.
To wyraźnie pokazało naszą słabość.
Było mi wstyd i strasznie mnie to zabolało.
Policjanci zachowywali się jak bandyci.
Będąc w STF,
nauczyłem się jednego.
Nie rozwścieczaj go.
Zapanuj nad nim.
GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
W swojej karierze walczyłem
z terrorystami w J&K i powstaniem maoistowskim.
Buntownikami w płn.-wsch. Indiach.
Ale metoda Veerappana,
jego sposób działania był kompletnie inny.
Veerappan wypracował strategię na podstawie doświadczeń.
Nie uczył się o wojnie partyzanckiej,
ale był urodzonym partyzantem.
Zasadzki Veerappana przypominają polowanie na zwierzę.
Kiedy polujesz na słonia, wiesz, gdzie podejdzie.
Zastawił sidła tak, że osoba musiała tam pójść,
a on wiedział, że zabije.
Osiągnął perfekcję.
Inaczej nie przetrwałby tak długo.
Ludzie szli do lasu i ginęli.
„Tak nie może być”.
Może inaczej dało się to rozegrać.
Dla mnie to była wojna partyzancka
i wymagała antypartyzanckiej taktyki.
Operacja powinna opierać się na wywiadzie,
mieć skutecznych komandosów, którzy żyliby w lesie
i zaatakowali w odpowiednim czasie.
Dżungla była siłą Veerappana.
Praktycznie tam się wychował, więc była jak dom.
My podobnie znamy dom na wylot.
Nawet po ciemku trafimy do łazienki.
Dżungla stała się jego domem.
Powoli przygarniał więcej ludzi i stworzył mobilną wioskę.
GRUPA ZADANIOWA TAMILNADU
Postawiłem się w jego sytuacji,
żeby rozgryźć, jaką drogę mógł obrać.
Postanowiłem tamtędy pójść.
Odwiedziłem wioski i znalazłem informatorów.
Nigdy im nie powiedziałem, że szukam Veerappana.
Powiedziałem: „Dajcie znać, jak zobaczycie kogoś nowego”.
Miejscowi widzieli jakiś ruch,
ale nie wiedzieli kto to.
„Przeszło około 20 osób”.
Gang Veerappana był gdzieś w okolicy.
Tylko on miał tylu ludzi.
Ponad setkę mężczyzn i kobiet.
Navas chciał złapać Veerappana i zgarnąć za to laury
jak Gopalakrishnan.
Szukał Veerappana z wielką werwą.
Wszyscy mu mówili o Navasie.
Zebrał cały gang.
Powiedział: „Moje życie stanie się trudne.
Ludzie wokół mnie będą zagrożeni”.
Jeśli mimo to zostałeś, byłeś mile widziany.
„Chodźmy na zachód”.
Doszliśmy do Minchuguli i tam zostaliśmy.
W małej dolinie płynęła woda.
Las był gęsty
z różnymi dużymi drzewami.
Było ich tak dużo, że mało co było widać.
Nawet w dzień było ciężko.
Mąż postanowił, że tam zostaniemy.
I pewnego dnia
zabrakło pieniędzy.
„Potrzebujemy pieniędzy na jedzenie”.
I poszedł.
Bałam się, że zostawił mnie na kilka dni.
Szliśmy dalej naprzód. Dostaliśmy informację.
„W Minchuguli
jest dużo ludzkich ekskrementów”.
Wieśniacy powiedzieli mi:
„To pewnie przemytnicy”.
Otrzymywaliśmy sporo informacji o nich.
„To pewnie przemytnicy”.
Odpowiedział: „Nie.
Oni jedzą tylko ryż.
Ich odchody byłyby żółte.
A te były czarne.
Ci jedzą proso”.
To musiał być gang Veerappana.
Byłem tego pewny.
Minchuguli jest ogromne.
Leży pośród trzech gór.
Był pewny, że policja nie zajdzie tak daleko.
Przechadzał się swobodnie, myśląc: „Kto by tu przyszedł?”.
Popełnił błąd.
Zbudował chaty.
W jeden dzień zebraliśmy zespół.
Karnataka, BSF i Tamilnadu zaplanowali wspólną operację.
To był wczesny ranek.
Setka ludzi ustawiona w szeregu
powoli poruszała się do wyznaczonego celu.
Widzieliśmy dwie kobiety mielące proso.
A cztery osoby grały w szachy.
Taka bezpieczna przystań.
Jeden punt wartowniczy był słaby.
Chłopiec z karabinem na barku. Zszedł i bluzgał:
„Gnoje, zadzieracie ze mną?”.
Szedł w stronę obozu i klął.
Inny wartownik zapytał, o co chodzi.
„Tyrani z policji nadchodzą”.
Arogancko zapytał: „Co oni mogą?”.
Ten drugi nie mógł uwierzyć. „Schodzą ze szczytu”.
Kiedy popatrzyli, nadchodziło około dwustu policjantów.
Nagle do nich dotarło.
Zaczęli gwizdać.
Jakby imitowali głos zwierząt.
I zaczęli biec.
Zauważyli to ludzie z BSF, którzy byli na wzniesieniu.
Otworzyli ogień.
Kiedy zaczęli strzelać, czuliśmy to w klatce piersiowej.
Nie mogłam mówić ani oddychać.
Nie miałam siły iść.
Nie było gdzie uciec.
Zastrzeliliby mnie, gdybym zaczęła biec.
Trzymałam się łodygi bambusa
i czekałam na kolanach.
Policja weszła od boku i zaczęła strzelać.
Słysząc świst kul, gang zaczął uciekać.
Wszystkich rozniosło.
SHANKAR BIDARI PRZED CHATĄ VEERAPPANA
Miejsce nas zszokowało.
Wszystko robił systematycznie.
Wszystkiego pod dostatkiem. Nawet słodyczy.
Jangiri, jalebi…
Jedzenie ładnie trzymane w butelkach.
Jego żona używała szamponu.
Fair & Lovely. Znaleziono pełno tubek.
Policja zbliżała się z obu stron.
Podeszli i zapytali: „Ty jesteś Muthulakshmi?”.
„Przecież wiecie”.
Założyli mi czarną opaskę na oczy.
Kiedy Veerappan opuścił gang w Minchuguli,
miał około 157 członków.
Mężczyzn, kobiet i dzieci.
Razem 157 członków.
Kiedy wrócił, nie mógł ich znaleźć.
Biegał wszędzie, żeby ich odszukać.
Nikogo nie mógł znaleźć.
Policja złapała wszystkich i rozstrzelała.
Mężczyźni, kobiety i dzieci zabici bez litości.
Dostał przez to traumy.
Gang Veerappana rozproszony po lesie,
a my ich złapaliśmy.
Złapaliśmy ich i doszło do starć.
Część aresztowanych i zabitych.
KOTEYUR MANI
Zabiłem 13 członków gangu.
Gdybym został w STF, zabiłbym Veerappana.
To była moja zemsta
za Harikrishnę i Shakeela.
PAPATHI (ŻONA GOVINDA)
Kiedy gang Veerappana skurczył się do sześciu członków,
czuł, że nadchodzi koniec.
Ostateczny.
Najpierw całe uznanie zyskał Shankar Mahadev Bidari.
Doskonały dowódca.
Złapaliśmy Muthulakshmi.
Była piękna.
Gdyby wzięła udział w konkursie piękności,
zajęłaby pierwsze miejsce.
Każda kobieta miała kilka błyskotek ze złota.
Muthulakshmi była nim obwieszona.
Każdy przyszedł popatrzeć.
Nie wiedziałam, że przyszli, bo byłam żoną Veerappana.
Myślałam tylko o tym, co mi zrobią.
W ciągu dziesięciu minut
od zabrania jej zjawił się Bidari.
Przyjechał autem pancernym.
Shankar Bidari miał ze sobą egzemplarz India Today.
Zapytał, czy wiem, kto to jest.
MUTHULAKSHMI − POSZUKIWANA ŻONA
Było tam moje zdjęcie.
„Wiem”. „Kto to?”
„To ja”.
„Jesteś aż tak sławna, żeby być w India Today?”
Nie odpowiedziałam.
Jak złapała mnie policja, mąż stał się dziki.
„Jestem samotnym mężczyzną. Mogę robić, co chcę”.
Stał się nieustraszony.
Już taki zresztą był.
Ale czuł, że nic go nie ogranicza.
Zniknęła wrażliwość, którą kiedyś w sobie miał.
Twarz mu stężała. Odzwierciedlała ból w sercu.
Zapytał mnie o coś.
„Zamiast robić zdjęcia,
możesz mnie nagrać i puścić jak film?”
Powiedziałem: „Możemy tak zrobić”.
Kiedy nadano wywiad z Veerappanem,
każdy w Tamilnadu był przyklejony do telewizora.
Minęło tyle lat,
a Veerappan zaczął udzielać wywiadów.
Jak można sobie wyobrazić, odniosły ogromny sukces.
Komentarz jednej pani: „Przybył nasz pan i zbawca”.
Tak reagowali na Veerappana.
Niesamowite, ale i dziwne,
że prezentował
ciągłą hardość, którą posiadał.
I z wielką łatwością
wymieniał imiona czołowych polityków i urzędników.
Prawie im mówił,
jak mają rządzić krajem.
Przedstawienie trwało.
Napisy: Joanna Kazimierczak