Pagkamatay ni Srinivas, alam n'yo,
inisip ng lahat ng pulis,
kapag may nakakita kay Veerappan o sa miyembro niya,
babarilin namin.
Kinalaban niya na ang puwersa ng kapulisan
nang harapan at sa marahas na paraan.
Medyo nakakamangha, nakakagulat,
nakakasabik, at talagang nakakatakot.
No'ng bata pa siya, mano-mano siyang nanghuhuli ng bayawak.
Sa guwang ng puno 'yon nakatira.
'Pag nakita niyang pumasok sa guwang, ipapasok niya ang kamay niya sa loob.
Minsan 'yong malalaking mga bayawak,
nangangagat at mapipilas ang laman mo.
Pero 'di pa rin niya bibitawan.
Sa parehong paraan,
ginawa ng mga pulis ang lahat para madakip si Veerappan.
Sabi ng gobyerno ng dalawang estado,
"Kahit ano'ng mangyari, kahit sa anong paraan,
'di dapat palusutin si Veerappan,
huhulihin natin siya, patay o buhay."
Malaking pagkakamali 'yon.
Kung buong hukbo ang tumutugis sa 'yo,
natural sa tao ang tumakas.
Pero, sa pagkakataong ito,
siya, tulad ng lagi, ay lumingon,
mata sa mata sa nanunugis,
at sinabing,
"Hulihin n'yo kung kaya n'yo."
IKALAWANG KABANATA ANG PAGDANAK NG DUGO
Nagmamakaawa ang Chief Minister.
Ang Home Minister din.
"Gawin n'yo lahat. Ilang milyon man ang kailangan, ibibigay namin."
Sinusuportahan kami ng buong gobyerno.
Maraming opisyal ang galing sa Karnataka.
Magagaling na pulis ng Karnataka state.
No'ng oras na 'yon,
may napansin akong aktibong tao.
Parang mercury sa pagkaaktibo.
Si Shakeel Ahmed.
Walang usap-usap, walang biro-biro.
Seryosong tao.
Tapos nakilala ko ang Hepe ng Pulisya, si Mr. Harikrishna.
Walang takot na opisyal, nakita ko.
At mainitin ang ulo.
Sabi niya, "Ashok,
ipaparada natin ang bangkay ni Veerappan
sa Vidhana Soudha sa Bangalore."
Kumpiyansa siya.
Naging magkagrupo kaming tatlo.
Para kaming magkakapatid.
Kumakalap kami ng impormasyon, kami ang nagtatanong,
at nagsisiyasat kami, lahat.
Talagang kumpiyansa kami.
Nagdeklara rin ang gobyerno ng
dalawang milyon na ransom para sa ulo ni Veerappan.
WANTED PABUYA 2 MILYON
May mga poster. Nakalagay sa pampublikong lugar.
Kaya nakikita ng lahat.
Dalawang milyon, no'ng panahon 'yon, 1991, napakalaki no'n.
Nahuli ang isang kanang kamay ni Veerappan.
Si Gurunath Achari.
Bayolente siyang miyembro
at siya ang namamahala sa mga armas.
Ang pagpatay kay Gurunath ang unang huli
gamit ang publiko.
Kaya nakahinga nang maluwag ang publiko
at nagkaroon ng tiwalang magagapi ng mga pulis si Veerappan.
Iyon ang sinasabi kong isa sa pinakamatatapang na gawa ni Shakeel Ahmed.
Lumakas ang STF.
At alam ng lahat
na anumang oras, magagapi na si Veerappan.
Sumobra ang kumpiyansa namin.
Bawat kilos ng pulis, gaganti siya.
Walang nakaisip na pupunta siya ng Ramapura
na kasama ang 20 tao.
Sabi ng tagabaryo,
"May narinig kaming tunog,
sa katahimikan ng gabi."
"Sunod-sunod na rat-tat-tat na tunog."
"Bakit may magbubukas ng motor pump sa bukid sa oras na 'to?"
Sinugod ang istasyon ng pulis.
NASAWING MGA BIKTIMA
Dumanak ang dugo.
At parang may nangyaring digmaan.
Sa pagkamatay ni Gurunath, halos pitong tao ang pinatay niya.
Ginawa niya ang paghihiganti sa istasyon ng pulis
para ipakitang mas makapangyarihan siya sa mga pulis.
Kumukulo talaga ang dugo namin.
Hindi inisip ni Veerappan
ang mga pamilyang masisira
nang emosyonal at iba pa habangbuhay.
Lagi niyang binibigyan ng katwiran ang ginagawa niya.
At wala siyang pinagsisisihan
sa mga karumal-dumal na pagpatay na ginawa niya.
Labinlima o dalawampung araw ang nakalipas matapos ang atake sa Ramapura,
lumabas ang pangalawa kong anak.
Patuloy ang paglalakbay namin, palipat-lipat ng lugar.
Akala n'yo madaling magtago.
ASAWA NI VEERAPPAN
Araw-araw, 20 hanggang 30 milya ang nilalakad namin.
Walang makapagsalita nang malakas sa pangkat.
Kailangan ko pang lumapit at bumulong sa tainga.
O sisitsit ako
o pipitik para makuha ng atensyon ng iba.
NALLUR PAGITAN NG KARNATAKA AT TAMIL NADU
Lumipat kami malapit sa Nallur.
Ligtas na manatili kami r'on.
Malalaman ng asawa ko kung sino ang traydor
at kung sino ang maaasahan.
Ramdam ang matinding tensyon sa baryo.
Sa lugar ng Nallur, naging magulo ang lahat.
Pumasok sa Nallur ang mga pulis
at pinapaputukan ang bahay ng mga tao.
-Nakapunta na kayo sa Nallur? -Maraming beses.
Kumusta ang mga tao r'on?
'Di sila nakikipagtulungan sa mga pulis.
Mga hindi interesado
at 'di nakikipagtulungan, 'di nagsasalita.
E 'di, sinunog din ang Nallur?
Sinunog ang mga kubo…
Ng mga… Ng mga pulis o…
Oo, may nangyari, sa tingin ko…
Hindi ko na masyadong maalala.
Marami siyang kamag-anak doon.
Dalawa, tatlong pamilya ang nakakaalam sa lugar namin sa gubat.
Alam ba ni Veerappan kung sino'ng gumawa? Kung ang pulis ba o…
Si Shakeel Ahmed.
Sabi niya, "Ayos lang kung hulihin ako."
"Pero ang ginawa niya, hinuhuli niya ang mga nakatira r'on
at pinahihirapan."
"Paano ako mananahimik sa nakita ko?"
"Ako lang ang makakapagparusa sa mga opisyal na 'yon."
Tinulak siya ng pagpapahirap nila
na gawing normal ang pagpatay.
Sa bawat krimen, may ginagawa kaming paghihimay dito.
Paano nangyari ang krimen.
Halimbawa, sa insidenteng ito,
ang pagpili ng pagtatambangan
ay may sinasabi tungkol sa katalinuhan ni Veerappan.
Pinipili niya lagi ang makipot na kurbada.
Ano'ng mayroon sa kurbada?
Babagal ang mga sasakyan.
'Di namin siya dapat purihin, pero kahanga-hanga.
Kahanga-hanga, totoo.
Nagmaneho si Harikrishna.
Tulog si Shakeel sa likod.
Pagdating nila sa kurbada, alam mo,
naglagay si Veerappan ng maraming bato, isang tumpok sa kalye.
Kaya pagliko ng kotse,
biglang nakita ni Harikrishna ang tumpok.
Maganda ang pagkakaayos ng mga bato.
Para di maging kahina-hinala, pinagmukha naming templo 'yon.
Noong nakita kong dumating 'yong puting kotse, Pinsan,
alam kong ito na ang huling araw nilang lahat.
Isa-isa ko silang binaril. Dito, saktong sa ulo ang tama.
Tapos na. Katapusan na ng kabanata nila.
Bumaril si Veerappan.
At lumabas ang bala sa lalamunan niya.
Puno ng dugo ang kotse.
Nasa gitna ng constable si Shakeel. 'Yong utak niya, nagkalat lahat.
Umupo lang ako
at nakatulala.
Isipin mo ang posisyon ko sa oras na 'yon.
INSPECTOR ASHOK KUMAR AT SHAKEEL
Pinatay ang mga kaibigan ko, nang marahas at masama.
At pinanghinaan ako ng loob.
Ang STF, isipin mo,
sa kawalan ng mga mamumunong tulad ni Harikrishna at Shakeel Ahmed,
gaano kalaki ang pinsala noon sa STF.
HULING HALIK NG PAG-IBIG:
Inisip naming imposible na.
LARAWAN NI M. THIRUVENGADAM 70-TAONG-GULANG NA AMA
NG PINATAY NA SI SP T. HARIKRISHNA SA HULING HALIK SA ANAK NIYA.
Nagpatuloy ang mga protesta sa kalye ng Mysore city
na humihingi ng aksyon laban sa mamumuslit ng sandalwood na si Veerappan
sa brutal na pagpatay sa opisyal ng STF
kasama ang mga opisyal na sina Harikrishna at Shakeel Ahmed.
Ang suspetsa, nakatawid na ang brigada sa hangganan papunta sa Tamil Nadu.
Pinangako ni Chief Minister Jayalalitha ng Tamil Nadu na
pag-iigtingin pa ang pagsuyod sa kagubatan sa hangganan ng dalawang estado.
Gagawa ng krimen si Veerappan sa bandang Karnataka
at madaling makakapagtago sa Tamil Nadu
hanggang lumamig ang sitwasyon.
Kaya desperado na ang pulis ng Karnataka…
…na pakilusin na rin
nang seryoso ang pulis ng Tamil Nadu.
Nagpakita ng matinding katatagan ang mga pulis.
Kapag may namatay na pulis,
may isa pang magtataas ng kamay at sasabihing,
"Ako ang papalit sa kanya at gagawin ang parte ko."
May opisyal
sa Tamil Nadu police na si Gopalakrishnan.
Mukhang nakatadhana ang taong ito na tapusin si Veerappan.
Bumuo siya ng unit
at, medyo naiiba, tinawag niya itong Jungle Patrol.
Six-footer, maganda ang katawan.
Maskuladong tao tulad ni Rambo.
Ang "Rambo" Gopalakrishnan,
mismong sa gubat na siya nakatira umaga man o gabi.
Papalapit na siya nang papalapit sa grupo ni Veerappan
at malaki ang impluwensya niya sa kapulisan ng Tamil Nadu.
Marami siyang nagawang nakakamangha.
May record din si Rambo
-Oo. -na naging marahas sa tao.
Kasi sa simula, ang nangyari, kaming mga pulis, dahil tagtag sa hirap,
'di kami gaanong diplomatiko.
Masamang panahon sa amin, 'di kay Veerappan.
GANG NI VEERAPPAN
Walang magawa ang mga pulis. Mga tao ang pinahirapan.
Binugbog ni Gopalakrishnan 'yong pastol ng baka
hanggang mamatay sa harap ng asawa niya.
Bawat baryo, kapag inatake, ipaghihiganti ni Veerappan.
Mahirap na panahon at no'ng makarating kay Veerappan,
naglagay siya ng banner sa Kolathur market.
Naglagay siya ng malaking banner na puting tela at may pulang nakasulat.
Inuudyok si Rambo Gopalakrishnan.
"'Di mo kayang pumunta at harapin ako."
"Kung anak ka ng magulang mo, puntahan mo ako't humarap ka sa akin."
Malaking balita 'yon at natatawa ang lahat
at tinutukso si Gopalakrishnan at ang grupo niya.
Dapat naging pasensyoso si Rambo
at pinag-isipan kung bakit nilagay ang banner.
CHECKPOST NG PALAR
Dalawang sasakyan ang dala ni Gopalakrishnan
kasama ang buong puwersa ng mga pulis.
Ang ginawa ng pangkat ay… Wala kami r'on. Nasa ibang lugar kami
na 15 kilometro ang layo.
May narinig kaming dagundong,
yumayanig na tunog na nagpatuloy nang sampung minuto.
Parang gumuguho ang burol.
Parang lindol.
No'ng marinig namin 'yon, 'di ko maintindihan kung ano,
pero bigla niyang sinabi, "Tapos na."
Bigla na lang, may malakas na ingay
ng pagsabog.
Maraming putik na lumilipad at bumabagsak.
Talagang sobrang dilim.
Wala akong makita sa harapan ko.
'Di ko maintindihan ang nangyari.
May mga machine gun na may stand ang mga pulis
na gumagamit ng sinturon ng bala.
Kinonsidera 'yon ng asawa ko't nagdesisyon na,
"Ang tanging paraan para harapin ang grupong ito
ay magtanim ng bomba."
Gano'n siya mag-isip.
Pagdating namin sa lugar,
napakasama ng eksena, totoo.
Wala pa akong nakitang gano'ng insidente sa buhay ko.
Napilipit ang bus at nahati sa dalawa.
May mga nakasabit na pira-pirasong katawan ng tao sa mga halaman.
Bituka, bungo, helmet, pilipit na mga armas.
Dalawampu't dalawang tao ang minasaker.
Nakita kong buhat ng dalawang konstable si Gopalakrishnan.
Sabi niya, "Ashok, may tama ako sa ulo, at ang bibig ko…"
'Di siya makapagsalita, at sa binti niya… Ang daming dugong sumisirit.
At tuhod niya… Parehong tuhod, bali.
Ilang metro ang nilipad niya, at bumagsak,
nagkaroon siya ng malubhang pinsala at mga bali.
Posibleng namatay siya noon.
Naghukay si Veerappan ng 13 na malalaking butas.
At binaon ang higit sa 25 kilong ng pampasabog.
Napakalawak na pagpatay.
Ang huling pagwawala ni Veerappan noong ika-9 ng Abril
ay ang pagpapasabog ng bus ng Special Task Force
malapit sa Palar, sa Mysore na distrito ng Karnataka.
Dalawampu't dalawang tao ang namatay, kasama ang 15 impormante.
Si Veerappan ngayon ay walang humpay na pumapatay ng mga tao.
Tatlong taon na mula nang mabuo ang STF,
at malayo pa sila sa paghuli kay Veerappan
o pagpatay sa kanya.
Sobrang nahihirapan silang gawin ito.
Pero sa paraan ng pagpapasabog sa 22 tao
nagimbal ang dalawang gobyerno.
Nag-usap ang mga ministro.
At napagdesisyunan nilang bumuo ng Joint Special Task Force.
Maraming usap-usapang
lumalaki tungkol sa kaganapan kay Veerappan.
May mga grabe, matindi, at eksaheradong kwento tungkol sa kanya.
Naalala kong may nagsabi sa akin
na binigyan daw siya ng kapangyarihan.
Na isang Diyos ng kagubatan
ang tumutulong sa kanya.
'Di malinaw ang detalye tungkol sa kanya.
No'ng panahong 'yon, isa lang ang litrato niya, black-and-white,
'yong pamoso niyang balbas, matulis na ilong,
pero walang may alam ng katotohanan.
Ilang tao ang kasama niya, sino sila,
ano ang buhay nila sa gubat?
Walang may alam ng mga ito.
Bilang journalist, makikilala ako
kung gagawin ko ang 'di pa nagagawa ng iba.
Sabi niya, "Itong mga pulis,
pinagmumukhang ako lang ang kriminal."
"At ako lang ang maraming pinapatay."
"Gumagawa sila ng pekeng imahe ko."
"Kaya, habang buhay pa ako,
gusto kong malaman ng publiko ang katotohanan."
Pinaninindigan niya 'to.
Bandang 4:00 ng hapon,
may isang tagatribo na may kontak
sa gang ni Veerappan,
lumapit siya nang nakapaa at nagtanong, "Ano'ng pangalan mo?"
Sabi ko, "Ako si Sivasubramaniam, reporter."
Sabi niya, "Pinapapunta ka ni Kuya."
Pinapayagan ng freedom of press ang mga journalist na makipag-usap sa kriminal.
May apat na lalaking naka-khaki na papalapit sa amin.
Una, si Veerappan na may nakasabit na baril.
Madilim na berdeng uniporme, nakangiti, madaling pakisamahan.
Binati ako't tinanong kung anong oras ako dumating.
At wala akong makitang bakas na isa siyang malupit na tao.
Isang bagay lang ang iniisip ko, "Dapat makuhanan ko siya ng litrato."
"Maganda ang liwanag."
"Puwede kang kuhaan ng litrato?" Hiniling ko sa kanya.
Gumanito siya. "Gusto mo ng litrato?"
"Arjunan? Mukhang gustong kumuha ng litrato ng reporter."
"Handa na kayong lahat?"
Sikat ang pangalan ni Veerappan, pero 'di ang itsura niya.
"Kung hahayaan mo siyang kumuha, hindi na tayo makapagtatago."
"Huwag kang pumayag."
Pinigilan ko siya, umiyak pa ako, pero 'di siya nakinig.
"Puwede nang kumuha?" sabi niya.
Naghahanda na siya, nilabas ang kuwintas para makita.
Alam kong may nagawa akong 'di pa nagagawa ng iba at nagagalak ako.
EKSKLUSIBO ESPESYAL NA REPORT
PINILIT NG MGA TENYENTE NIYA
Ang daming litrato.
Hawak ang rifle at nag-aabang mang-ambush.
Naglalakad, suot ang camouflage uniform nang may armas.
GRUPO PAPUNTANG GUBAT: PAGSASANAY NG ARMAS
Nakuha namin ang litrato ng mga miyembro, unang beses 'yon.
'Yon ang malaking pagkakamali niya.
Tapos nakuha namin ang family tree ng bawat tao.
Kamag-anak, kaibigan ng kamag-anak.
Nalaman namin kung sino ang mga tumutulong sa supply ng rasyon,
nagbibigay ng impormasyon,
at nagbibigay ng lakas sa gang.
Gumagana na ang impormasyon.
Nakita na namin ang pagkamalupit niya.
Kitang-kita namin.
'Yong ganoong pagmamalupit, 'di ko pa nakikita sa buong buhay ko.
Naging mersenaryo kami no'n.
Talagang walang-awa.
Hindi 'yon maiintindihan ng kahit anong korte
o human rights o kahit sino.
Tanging mga tao lang na kasama sa operasyon
ang makakaintindi sa bigat ng mga bagay na 'to.
No'ng oras na 'yon, may makapangyarihang pulis
ang nakilala sa kampo ng Karnataka, si Shankar Mahadev Bidari.
Isa sa pinakamagaling at matapang na opisyal.
Hindi lang matapang, sobrang galing din.
Nakita ni Shankar Mahadev Bidari ang litrato ng mga salarin.
At pinag-igtingan pa ng intelligence.
Ilang daan ang nahuli.
Kahit sino at lahat ng pinagsususpetsahan ay dinala
sa building na "the workshop."
'Di 'yon workshop
kung saan kukumpunihin mo ang motor, bike o mga bus.
Workshop 'yon na ginawa para pahirapan ang mga tao.
Ang buong Tamil Nadu ay natakot sa "workshop." na 'to.
Gano'n ang nagawa ni Bidari.
Siya ang tinuring na hukom ng Supreme Court ng MM Hills.
Kung ano'ng sabihin niya, matutupad.
Bago ang puntong iyon, madali lang bumili ng bigas.
No'ng pinamunuan ni Shankar Bidari ang pagdakip sa asawa ko,
isang tagabaryong bumibili ng kahit isang kilong bigas
ang hinuli at kinuwestyon.
Pangalawang impiyerno ang workshop.
Kinukwento noon ng ninuno namin ang impiyerno.
Na itatapon kami sa kumukulong langis, sa apoy, nang buhay.
Nakita namin ang mga ito sa MM Hills.
Malaking kuwarto.
May 15, 20 o 50 tao ang darating nang naka-bus.
Hinati nila sa dalawa ang workshop.
Sa isang parte, ang mga taong gusto nila, sa kabila, ang mga ayaw nila.
No'ng oras na 'yon, binuksan ni Bidari ang "third eye" niya.
Ang "third eye" ay ang manglilipol.
Pinapainom ng ihi ang preso.
Pinaupong nakahubad ang babae sa harap ng lalaki.
Ito ang pagpapahirap ni Shankar Bidar.
'Di matapos-tapos ang kahindik-hindik na sayaw ng kamatayan.
Isang convoy ng mga pulis ang inatake ni Veerappan.
No'ng maabutan namin ang lugar,
dumadaloy pa rin ang dugo sa kalye.
Dumating si Shankar Bidari, nagmasid at siniyasat ang lugar.
Tinawag ako, "Puttu, halika."
Sobrang tuso niya na kabisado niya ang pangalan ang mga tao sa workshop.
Umupo siya sa bubong ng kotse at nagsulat ng mga pangalan.
Sabi niya, "Sunduin n'yo ng jeep ang walong taong 'yon."
"Kunin n'yo sila at patayuin sa harap ng puno."
Pinakita ng lahat ng ito ang kahinaan namin, halata.
No'ng makita ko 'to, sobra akong nahiya at nasaktan
na inisip kong nag-aastang bandido kaming mga pulis.
Isang bagay na natutunan ko
habang nasa STF ako ay ito.
Huwag mo siyang galitin.
Pigilan mo siya.
Nahawakan ko, sa pagseserbisyo ko…
…ang mga terorista sa J&K, Naxalities sa gitnang India.
Mga rebelde sa northeast ng India.
Pero ang pamamaraan ni Veerappan,
iba ang modus operandi niya.
Umuunlad ang estratehiya ni Veerappan base sa karanasan.
'Di siya nag-aral ng pakikidigmang gerilya,
pero pinanganak siyang gerilya.
Tipikal na panunugis ng hayop ang pag-atake niya.
Kapag nanghuli ng elepante ang manunugis, alam niya kung saan pupunta ang elepante.
Nagpaplano siya ng pag-atake sa paraang siguradong pupunta ang tao r'on,
at siguradong mapapatay.
Narating na niya ang ganitong pagkaperpekto,
kung hindi, 'di magtatagal si Veerappan.
Maraming tao ang pumupunta sa gubat at namamatay.
Inisip ko, "Mali ito."
Siguro may mas maganda pang gawin.
Isang digmaang gerilya ang sitwasyong ito, inisip ko,
at anti-guerilla ang taktikang kailangan.
Dapat intelligence-based na operasyon
ng magagaling na commando na maaaring tumira sa gubat
at, sa tamang oras, handang sumugod.
Sa loob ng gubat, malakas si Veerappan.
Dahil doon siya lumaki, gubat ang tahanan niya.
Parang tayo lang sa sarili nating bahay.
Makakapunta tayo sa banyo kahit pa madilim.
Tulad no'n, gubat ang naging tirahan niya.
Kaya unti-unti siyang kumuha ng mga tao, at ginawa niyang mobile village.
Inisip kong ako si Veerappan
para malaman kung ano'ng ruta ang tatahakin niya.
At nagdesisyon akong tumahak ng ruta.
Binisita ko ang mga baryo, at naglagay ng impormante.
'Di ko sinabing hinahanap ko si Veerappan.
Sinabi ko lang, "Sabihin n'yo kung may makita kayong bago sa gubat,"
Kalaunan, may nakitang paggalaw sa ilang lugar,
pero 'di alam kung sino.
"May nakita kaming 20 mamumuslit na dumaan."
Inisip kong nasa paligid lang no'n ang gang ni Veerappan.
Siya lang ang malaking gang.
Higit 100 lalaki't babae.
Gustong mahuli ni Navas si Veerappan sa kahit anong paraan para makilala siya
tulad ni Gopalakrishnan.
Sa sigasig niya sa paghahanap kay Veerappan,
pumunta lahat kay Veerappan at kinuwento si Navas.
Pinatawag niya ang buong gang.
Sabi niya, "Mahihirapan na akong mamuhay."
"Mapapahamak ang mga sasama sa akin."
"Dahil dito, kung mananatili ka, ayos lang."
"Tara sa kanluran."
Dumating kami sa Minchuguli Boli at nanatili.
May maliit na lambak at may dumadaloy na tubig.
Makapal na gubat
na may iba't-ibang malalaking puno.
Malago ang mga puno, halos 'di ka na makakakita.
Kahit may araw, 'di madaling makakita.
Nagdesisyon ang asawa kong manatili kami r'on.
At isang araw,
"Wala na tayong pera."
"Kailangan ng pera pambili ng rasyon."
Tapos umalis siya.
Nag-aalala akong 'di ko siya makakasama ng ilang araw.
Sa pagpapatuloy namin, nakakuha kami ng impormasyon.
"Sa Minchuguli,
maraming dumi ng tao."
Dumating ang mga tagabaryong pinadala ko at sinabi,
"Baka mga mamumuslit."
Marami kaming impormasyon sa mga mamumuslit no'n.
"Baka mga mamumuslit."
"Hindi, sir," sabi niya.
"Ang mamumuslit ng sandal, kanin lang ang kinakain."
"Kung kanin, dapat dilaw ang dumi nila."
"Pero itim ito."
"Ragi ang kinakain nito."
Gang na ito ni Veerappan.
Sigurado ako.
Ang Minchuguli, malawak na lugar.
Nasa gitna ito ng dalawa, tatlong bundok.
Kumpiyansa siyang 'di aabot doon ang mga pulis.
Malaya siyang gumala, iniisip niya, "Sino'ng pupunta rito?"
Nagkamali siya.
Nagtayo ng kubo.
Inabot ng buong araw ang pagbuo ng pangkat.
Nagplano ng joint operation ang Karnataka, ang BSF, at Tamil Nadu.
Maaga pa no'n.
Isang daang mga tao ang nakapila,
at dahan-dahang lumakad papunta sa lugar na 'yon.
May nakita kaming dalawang babaeng parang naggigiling ng ragi o ano.
At apat na tao ang naglalaro ng chess.
Napakaligtas na lugar.
Isa sa mga bantay ay mahina.
Batang may sukbit na baril. Nagmumura siya.
"Mga lintik, susubukan n'yo ako?"
Nagmumura siya papunta sa kampo.
Tinanong siya ng isang bantay kung bakit.
"Papalapit na ang mga pulis."
Nagyayabang pa, "Ano'ng magagawa nila?"
'Di makapaniwala 'yong isa. "Oo, pababa sila galing tuktok."
No'ng tiningnan nila, 150 hanggang 200 pulis ang parating.
At bigla na lang, naalerto sila.
Nagsimulang pumito.
Pitong ang tunog ay parang mga hayop.
Bigla silang nagtakbuhan.
Napansin ito ng BSF na nasa medyo mataas na lugar.
Kaya pinaputukan nila.
No'ng nagpaputok sila, ramdam sa dibdib ang tunog.
'Di ako makapagsalita o makahinga.
Wala akong lakas para tumayo at maglakad.
Wala akong matakbuhan.
Alam kong babarilin ako kapag tumakbo ako.
Kumapit lang ako sa kawayan
at naghintay, nakaluhod.
Pumasok sa gilid ang mga pulis at nagpaputok.
Pagkarinig ng tunog ng bala, nagtakbuhan ang gang.
Nagpulasan lahat.
SHANKAR BIDARI SA HARAP NG KUBO NI VEERAPPAN
Nagulat kami pagkakita sa lugar.
Lahat sistematiko ang pagkakabuo.
May imbak sila ng lahat. Pati mga matatamis.
Jangiri, jalebi…
Nakagarapon lahat ng pagkain, sobrang ayos.
Naka-shampoo ang asawa niya.
Fair & Lovely, sobrang daming lalagyan.
Napasok na ng mga pulis ang magkabilang gilid.
Lumapit sila sa akin "Ikaw ba si Muthulakshmi?"
"Alam n'yong ako si Muthulakshmi."
Piniringan ako ng itim na tela.
No'ng iniwan ni Veerappan ang gang sa Minchuguli,
may kasama siyang 157 miyembro.
May lalaki, babae at mga bata.
Kabuuang 157 miyembro.
Pagbalik ni Veerappan, wala na ang mga tao.
Tumakbo siya nang paikot-ikot para tawagin ang gang pabalik.
Wala siyang natagpuan.
Nahuli ng pulis ang lahat at pinagbabaril.
Lalaki, babae, kahit bata, walang awang pinatay.
Nagsanhi 'yon ng pagkatakot sa kanya.
Nagkalat sa kagubatan ang gang ni Veerappan,
at nahuli namin sila.
Nahuli namin sila, at nanlaban sila.
May inaresto, may mga pinatay.
KOTEYUR MANI
Kaya kong pumatay ng nasa 13 miyembro ng gang niya.
Kung nagpatuloy ako sa STF, baka napatay ko si Veerappan.
Para kay Harikrishna at Shakeel Ahmed,
'yon ang paghihiganti ko.
PAPATHI (ASAWA NI SETHUKULI GOVIND)
Ang buong gang ni Veerappan, no'ng bumaba sila sa anim na miyembro,
alam ni Veerappan na malapit na ang pagtatapos.
Ang totoong wakas.
Ang buong papuri ay unang mapupunta kay Shankar Mahadev Bidari.
Magaling na Commander-in-Chief.
Sabi nila, "Nahuli namin si Muthulakshmi."
Maganda siya.
Kung sasali siya sa beauty pageant,
mananalo siya panigurado.
Sa bawat babae, makakakita ka ng gintong titimbang sa 300, 400 gramo.
Pero aabot sa 750 gramo 'yong kay Muthulakshmi.
Lahat sila sinilip ako.
'Di ko alam na tinitingnan nila ako dahil asawa ko si Veerappan.
Ang tanging nasa isip ko ay ang puwede nilang gawin sa akin.
Sa loob ng sampung minuto
mula ng dumating siya sa camp, dumating si Bidari.
Gamit niya ang bulletproof car.
May dalang kopya ng India Today magazine si Shankar Bidari.
"Kilala mo ba ito?" tanong sa akin.
MUTHULAKSHMI PINAGHAHANAP NA ASAWA
May litrato ko.
"Kilala ko." "Sino?"
"Ako 'yan," sabi ko.
"Sikat ka ba para mailagay sa India Today?" tanong niya.
'Di ako sumagot.
Pagkahuli sa akin ng mga pulis, nagalit nang sobrang ang asawa ko.
"Lalaki ako't mag-isa na. Magagawa ko na ang lahat."
Wala na siyang takot.
Dati naman na siyang walang takot.
Pero tingin niya wala nang makapipigil pa sa kanya.
Ang kabaitang nakita ko sa mukha ni Veerappan ay tuluyan nang nawala.
Umitim ang mukha niya. Anino ng pagdadalamhati sa puso niya.
Tinanong niya ako,
"Imbes na litrato, puwedeng
kunan mo ako ng video at gawing pelikula?"
Sabi ko, "Posible. Puwede 'yon."
No'ng ipinalabas ang mga panayam kay Veerappan,
lahat ng taga-Tamil Nadu ay nanonood ng TV.
Paglipas ng mga taon,
marami nang panayam kay Veerappan.
At makikita mo, talagang matagumpay 'yon.
Sabi ng isang matandang babae, "Ang tagapagligtas at Diyos."
Ganito ang reaksyon nila kay Veerappan.
Naakakamangha, at sobra ring kakaiba,
na pinapakita niya
ang likas na yabang na mayroon siya.
At parang, sa isang pitik,
babanggitin ang mga sikat na politiko at burukrata.
At sinasabi sa kanila
kung paano mamulitika.
Nagpatuloy pa ito.
Tagapagsalin ng Subtitle: YobRivera