‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎และสิ่งที่สำคัญที่สุด... ‎พ่อได้เขียนมันลงไปในนี้
‎จดหมายเหรอ
‎ราชินีอันยา ‎ข้าขอแบ่งปันเรื่องราวกับท่านได้ไหม
‎เมื่อเก้าปีก่อน สหายของข้าที่รู้จักกันมาเนิ่นนาน
‎เจ้าชายแฮร์โรว์
‎ได้กลายเป็นราชาแห่งคาทอลิส
‎แต่อยู่มาวันหนึ่ง ก็มีผู้มาเยี่ยมเยียนสองคน ‎จากแดนไกล อีกอาณาจักรหนึ่ง
‎พวกเขาคือแม่ทั้งสองของข้า
‎ฤดูหนาวนี้...
‎เราจะไม่มีอาหารเหลือ
‎และผู้คนเป็นแสนจะตาย
‎ข้าสามารถเอาหัวใจของไททัน
‎มาใช้กับเวทมนตร์ที่ทรงพลัง ‎เพื่อทำให้ดินแดนอบอุ่นขึ้น
‎และทำให้เราปลูกพืชพักได้ ‎อย่างน่ามหัศจรรย์ในปริมาณมากๆ
‎(เล่มที่สอง ท้องฟ้า)
‎(บทที่หก หัวใจของไททัน)
‎ถึงแคลลัม...
‎หลายปีที่ผ่านมา มีช่วงเวลาต่างๆ ‎ที่พ่อปล่อยให้เกิดช่องว่างระหว่างเรา
‎เพราะพ่อเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้า ‎พ่อพยายามที่จะให้พื้นที่กับเจ้า
‎พ่อคิดว่าเจ้าควรที่จะต้องรักพ่อแท้ๆ ของเจ้า
‎แม้ว่าเขาจะจากไปแล้วก็ตามที
‎ตอนนี้พ่อสงสัยว่า ‎พ่อน่าจะอยู่ใกล้เจ้าให้มากกว่านี้
‎พ่อสงสัยว่าถ้าพ่อทำให้เจ้าเห็นว่า ‎รักเจ้ามากเพียงใด มันจะเหมาะไหม
‎และไม่ไปดูหมิ่น ‎ความสัมพันธ์ของเจ้ากับพ่อแท้ๆ ของเจ้า
‎แคลลัม พ่อรู้ว่าพ่อไม่ได้เป็นพ่อผู้ให้กำเนิดเจ้า
‎แต่ในสายตาและในหัวใจของพ่อ
‎เจ้าคือลูกชายของพ่อ
‎พ่อเห็นตัวเองในตัวเจ้า ‎พ่อภูมิใจในตัวเจ้า
‎และพ่อรักเจ้าในแบบที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ
‎มันไม่ง่ายเลย
‎เดี๋ยวนะ เจ้าจะมาอ่านด้วยได้เหรอ
‎ในขณะที่พ่อกำลังเขียนจดหมายนี่ ‎พระอาทิตย์กำลังตก
‎ในขณะที่มือสังหารเผ่าเงาจันทรา ‎เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีวิตพ่อ
‎ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ‎พ่อได้ไปล้างแค้นเซเดีย
‎และค่ำคืนนี้ มันคือคราวของพวกเขาแล้ว
‎พ่ออาจจะมีเวลาไม่มาก
‎ฉะนั้นพ่อฝืนใจเพื่อที่จะถามตัวเองว่า
‎พ่อจะฝากอะไรไว้ให้กับลูกชายของตัวเอง ‎ในเวลาที่เหลืออยู่ไม่มากนี้ได้
‎ในจดหมายฉบับนี้
‎พ่อจะแบ่งปันคำลวง ความปรารถนา
‎และความลับ
‎เขาอยู่ไหนกัน
‎ประทานโทษด้วย
‎ประทานโทษทีนะ ข้าไม่ชิน ‎กับการต้องมาฟังเรื่องราวมากมายในคราวเดียว
‎ข้าเลยต้องขอตัวไปห้องน้ำนิดหน่อยน่ะ
‎งั้นข้าขอ... เล่าต่อได้ไหม
‎ข้าพร้อมที่จะฟังต่อแล้ว ลอร์ดวีเร็น
‎ถึงแม้ว่าข้าจะรู้ว่าตอนจบเป็นยังไง มันก็ทำให้ข้า ‎อุ่นใจที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ทั้งสองของข้า
‎จากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น
‎ใช่ ท่านและคนอื่นๆ ‎ก็ควรที่จะต้องได้รับรู้เรื่องราวนี้
‎แม้ว่ามันจะดูเหมือนเป็นเรื่องราว ‎แห่งการต่อสู้อันดุเดือดและสัตว์ในตำนาน...
‎แต่มันก็คือเรื่องราวที่เต็มไปด้วย ‎ความเสียสละและความรักอย่างแท้จริง
‎ยิง!
‎เล็งไปที่ช่องว่าง ‎ระหว่างรอยแยกของแผ่นหินนั่น!
‎เราใช้โซ่รัดมันให้อยู่หมัดได้
‎เล็งไปที่ส่วนกลาง!
‎ยิงไปตรงส่วนที่เราทำให้เกิดรอยแตก
‎- แล้วยังไงต่อ ‎- ดันไป!
‎ดันให้ตกขอบเหวไป
‎ตำนานเรื่องเล่าคือเรื่องจริง
‎หัวใจของไททันจะแผ่พลัง ‎ด้วยชีวิตและเวทมนตร์
‎- งั้นเจ้าก็คิดว่าเจ้าสามารถ... ‎- ใช่ เราสามารถช่วยพวกเขาทั้งหมดได้
‎ผู้คนของเรา... จะไม่อดอยากแล้ว
‎อมายา!
‎เจ้าทำได้
‎น้องข้า
‎อมายา
‎ไม่มีเวลาแล้ว ‎อีกไม่ถึงชั่วโมง พระอาทิตย์ก็จะขึ้นแล้ว
‎เราจะเสี่ยงต่อกรกับ ‎ความพิโรธของราชามังกรไม่ได้
‎เราต้องรีบเอาหัวใจกลับไป
‎ใช่ แน่นอน
‎เราจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด
‎คนที่บาดเจ็บต้องถูกทิ้งไว้ที่นี่
‎เราต้องรีบเคลื่อนทัพให้ไว
‎"เจ้าไม่ต้องกระซิบกระซาบก็ได้ วีเร็น
‎ข้าหูหนวก
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ได้พักสักหน่อย
‎เดี๋ยวข้าก็กลับไปได้เองแหละ"
‎เราจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวหรอก
‎ข้าจะอยู่กับอมายาเอง ‎เราจะกลับไปด้วยกันเอง
‎ทุกคนที่เหลือควรรีบเอาหัวใจกลับไป
‎พวกเขาก็คิดแบบเดียวกัน เวลาไม่คอยท่า
‎ไม่
‎- แต่แฮร์โรว์ พวกเขาเพิ่งพูดเองว่า... ‎- เราจะไม่ทิ้งใครไว้ที่นี่
‎เราจะไม่ทิ้งคนบาดเจ็บไว้ที่นี่
‎ท่านจะไม่เลือกแบบนี้ ‎ถ้านางไม่ได้เป็นน้องสาวเมียท่าน
‎ข้าตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว
‎เมื่อพ่อจากไปแล้ว ‎เอซแร็น น้องชายเจ้าจะได้เป็นพระราชา
‎และเจ้าจะเป็นเพื่อนคู่คิด คนที่คอยปกป้อง ‎และเป็นที่ปรึกษาคนสนิทที่สุดของเขา
‎ในไม่ช้าพวกเจ้าทั้งคู่จะต้องเผชิญกับคำลวง...
‎คำลวงที่ใหญ่หลวงของประวิติศาสตร์
‎ที่ปรึกษาและผู้เชี่ยวชาญจะบอกกับพวกเจ้าว่า ‎ประวัติศาสตร์คือเรื่องเล่าของความแข็งแกร่ง
‎พวกเขาจะบรรยายถึงเรื่องราวต่างๆ ของ ‎ประเทศและอาณาจักรในยุครุ่งเรืองและตกต่ำ
‎เรื่องราวของกองทัพ การต่อสู้ ‎และชัยชนะที่แน่วแน่เด็ดเดียวต่างๆ
‎แต่นี่ไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง
‎มันเป็นเพียงพลังอำนาจเท่านั้น
‎ตอนนี้พ่อเชื่อว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริง ‎มันอยู่ในความอ่อนโยนเปราะบาง
‎ในการอภัยให้กัน
‎ในความรัก
‎มันมีความจริงที่สวยงามในอีกด้าน
‎ซึ่งก็คือช่วงเวลาของ ‎ความแข็งแกร่งที่บริสุทธิ์ที่สุดเหล่านี้
‎ที่ดูเหมือนกับความอ่อนแอ ‎กับคนที่ไม่รู้จักมันดีพอ
‎นานเหลือเกิน ที่พ่อไม่ได้รู้จักมันดีพอ
‎พ่อขอให้เจ้ากับน้องเจ้าปฏิเสธ ‎ประวัติศาสตร์เรื่องเล่าของความแข็งแกร่ง...
‎และแทนที่ด้วยความเชื่อมั่น
‎ว่ามันสามารถแปรเปลี่ยน ‎เป็นเรื่องเล่าของความรัก
‎นี่เรย์ลา...
‎ชื่อเจ้านี่ฟังดูแปลกดีนะ ใช่ไหม
‎โอ้ ใช่ คือ...
‎พ่อแม่ที่เป็นมนุษย์ของข้า ‎ชอบชื่ออะไรที่ฟังดูแปลกๆ น่ะ
‎ก็เหมือน "วิลลาส แบบไม่ออกเสียง 'ด"'
‎เออ ก็ยุติธรรมดี
‎- แล้วเจ้าทำอาชีพอะไรล่ะ ‎- ข้าคือมือสังหาร
‎โอ้ เจ้าไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม
‎คือข้าควรจะเป็นมือสังหารน่ะนะ
‎แต่จริงๆ แล้ว ‎ข้ายังไม่เคยได้ฆ่าใครเลยล่ะนะ
‎อาจจะสักวันหนึ่งก็ได้ ‎อย่ายอมแพ้ให้กับความฝันของเจ้า
‎ขอบคุณสำหรับการให้กำลังใจนะ
‎แต่อันที่จริงแล้ว ข้าไม่แน่ใจหรอกนะว่า ‎การเป็นมือสังหารคือความฝันที่แท้จริงไหม
‎ถ้างั้นความฝันของเจ้าคืออะไรล่ะ
‎ข้าก็อยากรู้เหมือนกันนั่นแหละ
‎หัวใจของไททันที่มีน้ำหนักมาก
‎และไหนยังจะมีภาระ ‎ที่ต้องแบกคนเจ็บไปด้วยอีก
‎การเดินทัพของเรากลับไปที่เดอะบรีช ‎มันช้ากว่าที่ข้าต้องการให้เป็น
‎รุ่งอรุณมาถึงแล้ว
‎ในขณะที่พระอาทิตย์ขึ้นตรงขอบฟ้า
‎ข้ารู้สึกได้ถึงความร้อนของมันตรงคอข้า...
‎เฉกเช่นกับความหายนะที่รุนแรง ‎ที่ข้ารู้ดีว่ามันกำลังจะมาหาเรา
‎แต่เราก็พยายามไม่ลดละ
‎ด้วยความหวังที่จะหนีจากผลของการกระทำ ‎ที่ยากจะหลีกเลี่ยงในการบุกรุกล่วงล้ำของเรา
‎นั่นคือทางเข้า
‎เราเกือบจะทำสำเร็จแล้ว
‎เร็วอีก! รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีของเรา
‎ทันใดนั้น ความร้อนก็หายไป
‎บรรยายกาศเย็นลง
‎ในขณะที่เงาหนึ่งบดบังพระอาทิตย์
‎แต่แทนที่จะรู้สึกโล่งใจ...
‎ข้ากลับรู้สึกถึงความกลัวที่เยือกเย็น
‎สายฟ้า
‎พายุได้มาถึงแล้ว
‎ข้าน่ะเป็นคนแก่บ้าๆ คนหนึ่ง
‎แต่ให้ข้าได้แบ่งปันคติพจน์หน่อยได้ไหม
‎โอ้ ได้สิ
‎ข้าชอบคติพจน์มากเลยล่ะ บอกมาเลยสิ
‎ชีวิต... ก็เปรียบดังกับผืนน้ำ
‎โอ้ เยี่ยมไปเลย
‎นั่นคือสิ่งที่ข้ากลัวมันเลยล่ะ
‎เจ้าไม่สามารถมองเห็นมันได้จนสุดทาง
‎อย่างที่ข้าอาจจะได้บอกไปแล้วว่า ‎ข้าไม่เห็นอะไรเลยล่ะ
‎บอกไปแล้ว!
‎เจ้าไม่รู้หรอกว่าผืนน้ำของชีวิต ‎จะพาเจ้าไปในทิศทางไหน
‎เจ้าไม่รู้เลยว่ามันจะพาเจ้าไปที่ไหน
‎แล้วมันจะสอนอะไรเรากันล่ะ
‎อย่าพยายามควบคุมว่าผืนน้ำจะไปทางไหน
‎มีสิ่งเดียวที่เจ้าจะรู้และควบคุมมันได้
‎คือตัวเจ้าไงล่ะ
‎ดูตัวเองสิ เจ้าคือใคร เรย์ลา
‎เจ้าจะเลือกเดินเส้นทางไหน
‎หลังจากที่เจ้ารู้แล้ว ‎เมื่อผืนน้ำพาเจ้าไปที่ไหนก็ตาม
‎เจ้าก็จะได้ไปอยู่ตรงที่ที่เจ้าควรจะไปอยู่เสมอ
‎วิลลาส มันช่างยอดเยี่ยมมากๆ เลย
‎ตอนที่ท่านเริ่มเอ่ยปากพูด ‎ข้ามั่นใจว่าท่านจะต้องเอาแต่พ่น
‎คำพูดอะไรก็ไม่รู้ที่ไร้สาระออกมา
‎แต่ที่ท่านพูดไป... มันคือคำพูดที่งดงามเลยล่ะ
‎เดี๋ยวจะบอกเขาให้เอง
‎เราจะไม่รอดแน่
‎เราต้องต้านมังกรเอาไว้ให้นานที่สุด ‎เท่าที่จะทำได้
‎เพื่อคนที่กำลังแบกหัวใจจะได้เอามันกลับไปได้
‎หยุดนะ
‎นี่คือวันของเราที่ต้องเสียสละ
‎เอาหัวใจของไททันกลับไป ‎อย่างปลอดภัยและช่วยผู้คนทั้งหมดของเราให้ได้
‎เร็วเข้า
‎ข้าไปช่วยด้วยได้นะ
‎แอสปิโร ฟริกิส!
‎เพื่ออันยา!
‎พวกเขาทำให้เรามีเวลาพอ
‎เราทำสำเร็จแล้ว
‎- อะไรเหรอ ‎- วีเร็น
‎ถ้าไม่มีเขาคอยร่ายมนตร์คาถา...
‎หัวใจนี่ก็ไร้ค่า ‎และทั้งหมดที่ทำมาก็จะศูนย์เปล่า
‎ซาราย เจ้ากำลังจะบอกอะไรเหรอ
‎เจอกันในอีกภพนะ
‎ครั้งสุดท้ายที่พ่อเห็นแม่ของเจ้า นางพูดว่า
‎"เจอกันในอีกภพนะ"
‎พ่อก็ไม่รู้หรอกว่าอีกภพมันมีอะไรบ้าง
‎แต่ที่พ่อรู้คือพ่อจะเฝ้าดู ‎และคอยคุ้มครองเจ้ากับน้องของเจ้า...
‎ตลอดไป
‎ขอบคุณนะ
‎อย่าเพิ่งรีบขอบคุณไป
‎เร็วเข้า! เราต้องรีบหนีไป
‎ข้าอยู่ตรงนั้นตอนที่ราชินีซาราย...
‎กำลังหายใจเฮือกสุดท้าย
‎เรากลับถึงบ้าน
‎เซเดียได้พรากคนที่เรารักและมีค่าสำหรับเราไป
‎การสูญเสียพวกเขา ‎ได้แปรเปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล...
‎แต่การเสียสละของพวกเขาได้เปลี่ยนโลกใบนี้ไป
‎หัวใจของไททัน ‎ได้มอบพลังชีวิตที่น่าเหลือเชื่อของมันให้กับเรา
‎คาถามันได้ผล
‎มันได้สร้างความอุดมสมบูรณ์และผลผลิตขึ้นมา
‎ชีวิตผู้คนเป็นแสนรอดมาได้
‎ครอบครัวต่างๆ ‎เฉลิมฉลองให้กับชีวิตและสุขภาพ
‎พวกเขาปลอดภัย มีชีวิตชีวา ‎และพร้อมหน้าพร้อมตา
‎ประชาชนของเราจากทั้งสองอาณาจักร ‎ต่างรู้ว่าพวกเขาเป็นหนี้บุญคุณใคร
‎วีรสตรีที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้
‎พระราชินีสามพระองค์ มารดาสามคน...
‎ได้กลายเป็นตำนาน
‎มันควรที่จะต้องเป็นข้า
‎ข้าเสียใจยิ่งนัก
‎ฝ่าบาท เขากำลังรอพบท่านอยู่ตอนนี้
‎ได้
‎- ท่านพร้อมรึยัง ‎- ไม่
‎แต่ก็เปิดประตูเลยเถอะ
‎แคลลัม พ่ออยากคุยกับเจ้าเรื่องชีวิต
‎และการเติบโตเป็นผู้ใหญ่
‎และบางครั้งมันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลง...
‎ที่เจ้าไม่ทันได้ตั้งตัว
‎พ่อพยายามที่จะคำนึงถึงส่วนรวม ‎ในฐานะที่เป็นพระราชา แต่ในฐานะพ่อ
‎พ่อมีความต้องการที่เห็นแก่ตัว
‎และนั่นก็คือ ‎สำหรับตัวเจ้าและเอซแร็นเพื่อที่จะได้หลุดพ้น
‎ปฏิเสธประวัติศาสตร์ที่เป็นมา
‎อย่าให้อดีตมาเป็นตัวบ่งบอกอนาคตของเจ้า ‎เหมือนกับที่พ่อเคยทำ
‎หลุดพ้นจากอดีตที่ผ่านมา
‎เรียนรู้จากมัน และเข้าใจมัน
‎แล้วปล่อยวางมันไปซะ
‎สร้างอนาคตที่สดใสกว่า ‎ด้วยหัวใจและจินตนาการของเจ้าเอง
‎ข้าเสียใจด้วย ‎ที่ท่านไม่มีโอกาสที่จะได้รู้จักพวกเขา
‎แม่ทั้งสองของท่าน
‎ขอบคุณนะที่แบ่งปันเรื่องราวนี้กับข้า ลอร์ดวีเร็น
‎ข้าโชคดีนักที่ได้รับรู้ ‎เรื่องราวที่งดงามมากมายเหล่านี้
‎นี่คือการที่ข้าได้รู้จักตัวตนของพวกเขา
‎พวกเขาช่างกล้าหาญ ‎แข็งแกร่งและเฉลียดฉลาดยิ่งนัก
‎ข้ารู้ว่าตัวเองไม่เหมาะที่จะเอ่ยอะไรแบบนี้
‎แต่ข้ามั่นใจว่า ‎พวกเขาคงจะต้องภูมิใจในตัวท่านมากๆ
‎มันอาจจะดูแปลกที่จะคิดถึงใครบางคน ‎ที่ข้าไม่เคยได้รู้จัก...
‎แต่ข้าคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน
‎ราชินีอันยา ‎ตอนนี้กับการที่ท่านได้รับรู้เรื่องทั้งหมดนี้
‎ท่านเห็นรึยังว่าทำไมข้าถึงได้เชื่อว่า ‎ถ้าแม่ทั้งสองของท่านอยู่ที่นี่ในวันนี้
‎พวกเขาก็จะเลือกที่จะเข้าร่วมกับเรา
‎และต่อสู้ร่วมกับเรา
‎ข้าว่าท่านพูดถูก
‎พวกเขาอาจจะทำแบบนั้น
‎- แต่ว่าข้า... คงไม่ทำ ‎- ว่าไงนะ
‎เราติดหนี้บุญคุณคาทอลิสอย่างใหญ่หลวง ‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎เราได้รับความเมตตา
‎กำลังใจและความเสียสละอย่างมาก
‎แต่ข้าไม่สามารถชดใช้หนี้บุญคุณ ‎จากชีวิตผู้คนเรือนแสนที่ถูกช่วยไว้
‎ด้วยการส่งชายหญิงอีกเป็นล้านไปตาย ‎ในสงครามอันดุเดือดได้หรอก
‎ท่านไม่ได้ฟังเลยเหรอ นี่ท่านไม่ได้...
‎ราชาอาลิง!
‎ช่วยข้าอธิบายให้นางได้เข้าใจทีเถอะ
‎วีเร็น เราเห็นอกเห็นใจกับสถานการณ์ ‎ที่เลวร้ายของคาทอลิสนะ แต่ว่า...
‎- ข้าเกรงว่าเราไม่สามารถที่จะ... ‎- ขี้ขลาด!
‎คนทรยศ!
‎พวกท่านแต่ละคนที่มายืนอยู่ที่นี่ในวันนี้
‎ท่านกำลังหักหลังเหล่ามวลมนุษยชาติ
‎ลอร์ดวีเร็น ข้าขอโทษด้วย แต่ว่า...
‎เก็บคำขอโทษที่ไร้ความหมายของท่านไว้เถอะ
‎ภัยอันตรายกำลังเข้ามา
‎เร็วๆ นี้ พวกมันจะเข้ามา ‎ที่ฝั่งชายแดนของท่าน
‎พวกท่านจะต้องชดใช้ ‎กับการที่เพิกเฉยต่อคำเตือนของข้า
‎และสุดท้าย เจ้าก็จะต้องสงสัยเกี่ยวกับ ‎ความลับที่พ่อสัญญาว่าจะบอกกับเจ้า
‎ข่าวดีก็คือ...
‎ความลับได้ถูกซ่อนในแบนเธอร์ ลอดจ์ ‎ที่เจ้ากำลังอยู่ในตอนนี้
‎เป็นแผนที่เยี่ยมเลยใช่ไหม
‎ดีเลยนะที่เรา ‎อยู่ในแบนเธอร์ ลอดจ์ตอนนี้ ใช่ไหมเบท
‎ตอนนี้ พ่ออยากให้เจ้าขึ้นไปที่ห้องเกม
‎ที่นั่น พ่อได้ซ่อนลูกบาศก์พิเศษเอาไว้
‎ซึ่งมีสัญลักษณ์อักษรรูนในแต่ละด้าน
‎ลูกบาศก์เป็นวัตถุโบราณที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น
‎มันเป็นของพ่อมดเอลฟ์ตนหนึ่งในเซเดีย
‎ผู้วิเศษเอเราวอส
‎ผู้ควบคุมแหล่งกำเนิดดั้งเดิมทั้งหก
‎มันถูกซ่อนเอาไว้ในกล่องที่มีกุญแจ เพราะว่า ‎มันเป็นที่รู้จักในนาม "กุญแจแห่งเอเราวอส"
‎และตำนานกล่าวไว้ว่า ‎มันจะปลดล็อกพลังยิ่งใหญ่บางอย่างในเซเดีย
‎บางทีมันอาจคือเจ้า แคลลัม ‎คนที่จะค้นพบความลับกุญแจนั่น
‎และความลับสุดยอดพิเศษอีกอย่าง
‎เจ้ารู้ไหมว่าเบท ‎เจ้าเพื่อนตัวกวนประสาทของเรา
‎แอบชอบที่จะถูกเกาท้องมากๆ เลย
‎โอ๋ เจ้าอ้วนเตี้ยตัวบวมอารมณ์บูดคือใครกันนะ
‎เจ้าอาจคิดว่า ‎ข้าเป็นแค่กัปตันเดินเรือแก่ๆ บ้าๆ คนหนึ่ง
‎แต่ข้าก็มีคติพจน์ที่ดีๆ เลยล่ะนะ
‎ข้าก็ยอมรับว่าเป็นแบบนั้น ‎ท่านมีคติพจน์ที่ดีเลยล่ะ
‎เจ้าอยากรู้ความลับของชีวิตอีกอันไหม
‎ถุงเท้าที่กันน้ำ!
‎มันเป็นคำเปรียบเปรย ลองคิดดูสิ
‎ท่านเพิ่งจะให้ข้าดูถุงเท้าของท่าน
‎คำเปรียบเปรยไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย
‎อะไรกันเหรอ
‎เจ้าคือน้องชายของข้า ‎และเจ้าคือทุกอย่างของข้า
‎นี่เล่นตลกอะไรรึเปล่า
‎ไม่ ข้าแค่รักเจ้าน่ะ
‎ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน
‎แล้วเราถึงกันรึยัง เราใกล้ถึงยัง
‎เราใกล้ถึงแล้วล่ะ
‎ข้าได้กลิ่นผืนดินแล้ว
‎นี่ นั่นมันอะไรน่ะ เงา
‎เฮ้อ เจ้าถามโจรสลัดผิดคนแล้ว
‎มีบางอย่างอยู่บนนั้น
‎คำบรรยายโดย Poh Jindawech