(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ตอนที่แล้วในเจ้าชายมังกร
มันอาจเป็นแค่กระจกก็ได้
สมบัติทุกชิ้น สิ่งประดิษฐ์ วัตถุโบราณ ในถ้ำของราชาและราชินีมังกร
พวกมันเก็บไว้ใกล้กับที่พวกมันนอน มันต้องสำคัญมาก
แย่แล้ว ไข่มีบางอย่างผิดปกติ
ข้าเกรงว่ามันกำลังจะตาย เดี๋ยว!
เราได้รู้เรื่องผู้เยียวยาปาฏิหาริย์ คนที่อาจรักษาไข่ได้
- และมือเจ้าด้วย - จริงเหรอ
ปัญหาเดียวคือผู้เยียวยาอาศัยอยู่บนนั้น คาลเดราต้องคำสาป
นางอยู่นั่นไง นางเป็นเอลฟ์
ช่างเถอะ ไม่มีประโยชน์ที่จะตามพวกเขาขึ้นไป
พวกเขาไม่มีทางรอดกลับมาอยู่แล้ว
(เล่มที่หนึ่ง) ดวงจันทร์)
(บทที่แปด คาลเดราต้องคำสาป)
ข้าว่าปลอดภัยแล้วล่ะ
ปลอดภัย แหงล่ะ
แล้วเราจะหาผู้เยียวยาปาฏิหาริย์เจอได้ยังไง
ไปกับข้าสิ
ข้าจะช่วยตามหานางเอง
ทางนี้
เอ่อ... สวัสดี
แต่เจ้าเป็นใครกันแน่นะ
ข้าเหรอ ข้าชื่อเอลลิส
และนี่เอวา นางคือหมาป่า
หมาป่าเหรอ จริงเหรอ นึกว่านกเสียอีก
ข้าควรแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักกัน
เอลลิส นี่เรย์ลา ซึ่งตอนแรกได้พบกันเพราะ...
นางบุกเข้าไปในปราสาทเรา...
พยายามฆ่าเอซแรนน่ะ
แต่ไม่สำคัญหรอก เราผ่านจุดนั้นมาแล้ว
คนเราพบกันด้วยวิธีที่น่าสนใจหลากหลายวิธี
แล้วตกลงจะเจอผู้เยียวยาได้ยังไง
ความจรงิก็คือข้าไม่เคยหานางเจอ นางเจอพวกเราเอง
เราหลบอยู่ในต้นไม้หงิกงอที่เป็นโพรงต้นใหญ่ ขึ้นไปใกล้ริมเขา
งั้นก็ต้องไปที่ต้นไม้ต้นนั้น
- แม้ต้องเดินทั้งคืนก็ตาม - เดี๋ยวนะ
เรารู้แค่นั้นเองเหรอ
ต้นไม้ประหลาดที่ผู้เยียวยาปาฏิหาริย์โผล่มา เมื่อสามปีก่อนเนี่ยนะ
- มันคือโอกาสเดียวที่มี มีความคิดดีกว่านี้มั้ยล่ะ - อันที่จริง...
ไม่มีหรอก
ข้าจะพาไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ผู้เยียวยาจะเจอเราที่นั่นและนางจะรักษาไข่ให้
และอาจรักษามือเจ้าได้ด้วย
ไม่ต้องห่วงมือข้าหรอก ตอนนี้ไข่คือสิ่งเดียวที่สำคัญ
งดงามเหลือเกิน
เหมือนท้องฟ้าระบายสีด้วยน้ำผึ้งเลย
ว้าว
แย่หน่อยตรงที่มันแปลว่า ฝันร้ายกำลังจะเริ่มต้นด้วย
หมายความว่าไง
ก็แบบว่าสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ ความน่ากลัวเกินบรรยาย
อะไรแบบนั้น
- อะไรแบบนั้น - ใช่
และยิ่งขึ้นไปสูง ก็จะยิ่งน่ากลัว
เยี่ยมเลย งั้นไปกันเลย!
ไม่ เดี๋ยวก่อน เราต้องวางแผนก่อน
จะวางแผนรับมือ สิ่งที่น่ากลัวเกินบรรยายได้ไงเหรอ
ข้าว่าเราต้องบรรยายมันให้ได้ก่อนนะ
ความน่ากลัว
สยองขวัญ
ชวนขนลุก แต่เป็นแบบลุกซู่ชูชันสุดๆ
เหมือนจุดไฟเผาวิญญาณเจ้าเลย
- ข้าว่าก็พอช่วยได้นะ - เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
ข้ารู้แล้ว แว้บ! โฮ่ง! ฟิ้ว! เฟี้ยวฟ้าว!
สุดยอดเลย
เขาปกติดีมั้ย
ข้าว่าเขาคงเครียดจนเพี้ยนไปแล้วล่ะ
ไม่ นั่นแหละแผนการ เอซแรน เจ้าทำงานแรก
ยกเบตขึ้น ให้มันทำแสงวาบ ให้สัตว์ประหลาดมองไม่เห็น
แว้บ!
เดี๋ยวนะ สุดท้ายแล้วข้าไม่เห็นได้ทำอะไรเลย
- ก็แค่ยกเบตขึ้นเฉยๆ - เจ้าช่วยเหลือไง
ทุกทีมต้องการการช่วยเหลือที่ดี
เอลลิส ต่อไปคือเจ้า
เอวาจะเห่าและเจ้าจะขี่มันเป็นวงกลม เพื่อให้สัตว์ประหลาดสับสน
โฮ่ง!
ไม่รู้สิ เจ้าคิดว่าจะวิ่งวน และเห่าเยอะๆ ได้มั้ย เอวา
นางพร้อมแล้ว
จากนั้นก็ข้า ข้าจะใช้เวทมนตร์ลมหายใจ
ฟิ้ว!
เจ้าจะร่ายมนตร์เหรอ
ก็แค่คาถาง่ายๆ ที่ข้าเรียนรู้มา ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
ใช่ เขาจะเป่ามันใส่สัตว์ประหลาด ทำให้ขนมันตั้งฟูเชียวล่ะ
ถ้าไม่ใช่อันนั้น ก็เป็นคาถาฟ้าฝ่าครึ่งหนึ่งที่ข้าทำได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ครึ่งที่ไม่ได้ปล่อยฟ้าผ่าออกมาจากปลายนิ้วข้า
สัตว์ประหลาดจะไม่รู้เลยว่าโดนอะไร
เดี๋ยว รู้สิ รู้ว่ามันคือลม
เรย์ลา เจ้าคือคนสุดท้าย ผู้ปิดท้าย
เจ้าจะจัดการสัตว์ประหลาดที่มองไม่เห็น สับสน โดนลมพัดด้วยดาบของเจ้า
เฟี้ยวฟ้าว!
มือข้าอาการไม่ดีเลย ข้าใช้ดาบได้แค่เล่มเดียวนะ
ได้ งั้นเจ้าก็แค่... ฟ้าว!
ไม่มีทาง ไม่ได้ผลหรอก นี่คือข้างที่ "เฟี้ยว"
- จริงเหรอ - ไม่จริงย่ะ อีตาบื้อ
เดี๋ยวสิ แคลลัม เจ้าอาจจะบื้อ
- แต่เจ้าไม่ได้โง่นะ - ข้าต้องรู้สึกปลื้มมั้ยเนี่ย
เจ้าบอกว่าคลอเดียเรียกเจ้าว่าเจ้าโง่ ตอนที่เจ้าขัดจังหวะนางร่ายมนตร์ฟ้าผ่า
แต่ข้าเชื่อว่าจริงๆ แล้ว นางจะพูดว่า "ฟูลมินิส" ต่างหาก
มันคือภาษามังกรแปลว่าฟ้าผ่า
- ถ้าฟูลมินิสคือคำที่ใช้จุดชนวน... - งั้นท่านก็รู้คาถาเสกฟ้าผ่าแล้ว
เปลี่ยนแผน!
แว้บ โฮ่ง เปรี้ยง ฟ้าว!
ถ้าเจ้าไม่กิน เจ้าจะตายนะ
ข้าตายไปแล้วล่ะ
เจ้าดูไม่เหมือนคนตายนะ
แม้ว่ามือนั่นจะเคยดูดีกว่านั้นก็เถอะ
ข้าพยายามอย่างมาก ที่จะหาผลไม้เซเดียหายากมาให้ได้
มันน่าทึ่งนะ แปลกมากและดูไม่ซ้ำใคร
และส้มเซเดียพวกนี้ ไม่มีเมล็ดเลย
เหลือเชื่อ
ไม่เหรอ
ข้าเข้าใจเรื่องศักดิ์ศรีที่ไม่กินอะไรเลยนะ
แต่อย่างน้อยดื่มอะไรหน่อยเถอะ
ไม่ต้องห่วง น้ำเบอร์รีน่ะ
ข้ามีข้อเสนอ
ข้าอยากให้เจ้าดูของสิ่งหนึ่ง และบอกว่ามันเอาไว้ทำอะไร
หลังจากนั้นข้าจะปลดโซ่ตรวนเจ้า และเจ้าก็ออกไปจากที่นี่ได้
เลือกซะ
จะเป็นอิสระหรือจะนั่งตายอยู่ที่นี่
ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าได้ตายไปแล้ว
ใช่ เดี๋ยวนะ ข้าว่าข้าเคยได้ยินเรื่องนี้
มันเป็นวิธีคิดของเอลฟ์เงาจันทร์ใช่มั้ย
ปรัชญาของการยอมรับว่าเจ้าได้ตายไปแล้ว
เจ้าจะได้ไม่กลัวความตาย
เจ้านี่ท้าทายข้าดีจริงๆ
ข้าต้องคิดหาสิ่งที่จะทำให้เจ้ากลัว...
ยิ่งกว่าความตายซะแล้ว
โทษที ข้าอยากลองชิมผลไม้เซเดียน่ะ
ดีมาก
ก็มืดนะ
แต่ข้าว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เท่าที่เห็นมาคือจิ้งหรีดโมโห
และมันดูน่ารำคาญมากกว่า
นั่นสิ แน่ใจนะว่านี่คือคาลเดราต้องคำสาป
หรือเราบังเอิญขึ้นมาบนเขาเซ็งเป็ดกันแน่
เราอาจจะเลี้ยวผิดทาง เลยมาเจอเนินขี้เซาแทน
ข้าจะตรวจสอบแผนที่ดู แต่ข้าค่อนข้างมั่นใจว่าข้าจำ
ภูมิประเทศของภูเขาจำเจได้ไม่ผิด
แต่จะว่าไป ค่อนข้างแปลกนะ ที่ยังไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นเลย
ข้าเห็นสัตว์ประหลาดยักษ์น่ากลัวแล้ว
แต่ไม่ต้องห่วง มันตายแล้ว
- แล้วเจ้าจะพูดแบบนั้นเพื่ออะไร - พูดแบบไหน
ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย
- แล้วดูวงนี่สิ - อย่าจับนะ
- เป็นปานที่แปลกจัง - ข้าว่าไม่ใช่ปานนะ
รอยกัดต่างหาก
เจ้าพูดถูก บางอย่างดูดเลือดมันออกไปหมด
ทุกคน
ข้าเห็นสัตว์ประหลาดยักษ์ที่น่ากลัวกว่า
แผน ได้เวลาทำตามแผนแล้ว เอซแรน
ได้ๆ เบตอยู่ไหนเนี่ย
เบต มานี่ เจ้าควรจะ...
- เร็วไป เร็วไป - ข้ามองไม่เห็น
ไม่มีใครมองเห็นเลย
โอเค แผนการที่เหลือล่ะ
ข้าไม่ควรเสกฟ้าผ่าถ้าข้ามองไม่เห็นใช่มั้ย
- อย่าเสกฟ้าผ่านะ - วางแผนใหม่มั้ย
- แยกย้าย วิ่ง! - นั่นเพื่อให้สัตว์ประหลาดงงรึเปล่า
ไม่ใช่ แค่เพื่อวิ่งหนีเอาตัวรอด
ไปกับข้า
โดดขึ้นมา เอวาจะพาออกไปจากที่นี่
ปีนต้นไม้เป็นใช่มั้ย
เอายังไงต่อดี
ข้าว่าเจ้าตัวนั้นมันรอเราอยู่ข้างล่างนะ
- เราไม่มีเลือดมากขนาดนั้นด้วยซ้ำ - ใช่
เราไม่ใช่ของว่างที่น่าพอใจนักหรอก
เราไม่มีทางเลือก เราต้องรอ
ขอโทษนะที่แผนของข้าพังไม่เป็นท่า
ไม่หรอก แผนเจ้าออกจะดี
แต่การปฏิบัติการของเราผิดพลาดนิดหน่อย
มันกลายเป็น "อุ๊ย ว้าย ช่วยด้วย วิ่ง!" มากกว่า
อีกสักพักข้าจะเปิดผ้าคลุมนี่ออก และเจ้าต้องบอกในสิ่งที่เจ้ารู้
เข้าใจมั้ย
ข้าเอาบางสิ่งที่หวังว่าเจ้า จะรู้สึกมีแรงจูงใจมาด้วย
เจ้าโง่กว่าที่ข้าคิดเสียอีก
ไม่รู้หรือไงว่ามีแต่มนุษย์ที่ติดสินบนได้
อ้อ นี่ไม่ใช่สินบนนะ
มันคือการขู่
เอาสิ ดูให้ดีๆ
เจ้าคือปิศาจชัดๆ
เจ้าเข้าใจผิดแล้ว
ข้าคือนักปฏิบัตินิยม
ดูเหมือนว่ามันจะรอดมาได้
อย่างหวุดหวิด
ข้าขอโทษจริงๆ ที่ทำให้แผนล่ม
เจ้าไม่ควรโทษตัวเองนะ
บางครั้งคนเราก็ต้องผิดพลาดบ้าง
- หรืออย่างกรณีของข้า พลาดตลอดเวลา - เจ้าพูดเรื่องอะไร
เชื่อสิ ถ้าแผนไม่ล่มตอนที่เบตปล่อยแสงวาบ
ข้าเชื่อว่ามันต้องล่มตอนถึงตาข้า
ล้อเล่นรึเปล่า เท่าที่ข้าเห็น เจ้าเก่งทุกเรื่องเลยนะ
มันก็จริง ข้าเก่งมากทุกเรื่อง
จนถึงตอนที่มันสำคัญจริงๆ นั่นแหละ
นั่นคือตอนที่ข้า "วืด" ทำทุกอย่างพัง
- หมายความว่าไง - ไม่รู้สิ
ข้าชอบลังเล คิดมากเกินไป
สับสนว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องรึเปล่า รู้ตัวอีกที ข้าก็ล้มเหลวแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าคือผู้วิเศษ ข้าไม่เคยเจอผู้วิเศษตัวจริงมาก่อนเลย
- เจ้าไม่เหมือนที่ข้าคิดไว้เลย - เจ้าคิดไว้ว่าไงล่ะ
แบบว่าตัวสูงกว่านี้ เสื้อคลุมยาว หน้าเหี่ยวกว่านี้ เท่สุดๆ
และมีเครื่องรางประหลาดอะไรแบบนั้นด้วย
ข้าอยากซื้อเครื่องรางประหลาดอยู่เหมือนกัน เผื่อเจ้ารู้จักใครนะ
และเจ้ามั่นใจมาก
ตลกดีที่ได้ยินคนพูดแบบนี้ ข้าไม่คิดว่าตัวเองมั่นใจเลย
จริงเหรอ เจ้าควรมั่นใจนะ มีอำนาจเหลือเชื่อซะขนาดนั้น
ก็อาจจะ ความจริงคือ ไม่ใช่ข้าหรอก สิ่งนี้ต่างหาก
เวทมนตร์ทั้งหลาย อำนาจทั้งหลาย ความมั่นใจทั้งหมด
เป็นเพราะสิ่งมหัศจรรย์นี้ล้วนๆ เลย
ปฐมศิลา
เช้าวันที่ข้าไปที่ปราสาทเจ้า
ทีมข้าถูกมนุษย์ค้นพบ
เป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องไล่ตามเขาไปและฆ่าเขา
แต่พอข้าจับเขาได้
เขามองข้าและเขาหวาดกลัวมาก
แล้วข้าก็... ปล่อยเขาไป
- ไม่รู้ว่าทำไม - เพราะเจ้าเห็นใจเขาไง
แต่เขาเป็นมนุษย์ ศัตรูของข้า
ใช่
แต่เจ้าเห็นว่าเขากลัวไง
และเจ้ารู้ว่าเขามีชีวิต เหมือนเจ้า
มันไม่ควรเป็นเรื่องสำคัญ ข้ามีหน้าที่ที่ต้องทำ
เจ้ารู้มั้ยว่าข้าคือนักฆ่าที่ไม่เคยฆ่าใครเลยสักคน
ข้าว่าเป็นสิ่งที่ดีนะ
และจะว่าไป ขอบใจที่ทำภารกิจล้มเหลวนะ ข้าชอบการมีชีวิตอยู่
ข้าดีใจที่เจ้ามีชีวิตอยู่ เอซแรน
การได้รู้จักเจ้าคุ้มค่ากับการที่ต้องเสียมือไป
เป็นสิ่งงดงามที่สุดที่ประหลาดที่สุด ที่เคยมีคนพูดกับข้าเลย
ใครจะไปรู้ นี่อาจเป็นมืออัปมงคลของข้าก็ได้
เมื่อมันหลุดไป ข้าอาจโชคดีขึ้น
- น่ากลัวจัง - แต่ฮาใช่มั้ยล่ะ
ฮาและน่ากลัว
ปฐมศิลานั่นต้องการให้เจ้า ทำสิ่งมหัศจรรย์ทั้งหลาย
หากไม่มีเจ้า มันก็เป็นแค่ บอลเรืองแสงที่สวยลูกหนึ่ง
คงงั้นมั้ง แต่ถ้าไม่มีสิ่งนี้ ข้าก็ไร้ความหมาย
ก็แค่ผู้ชายที่วาดรูปเป็น และออกความเห็นตลกเสียดสีเป็นพักๆ
แล้วก็ไม่ได้เสียดสีขนาดนั้นด้วย
ข้าไม่เชื่อหรอก
ข้ามีความรู้สึกว่าเจ้าต้องเจ๋งมาก ต่อให้ไม่มีลูกบอลวิเศษก็เถอะ
เจ้าก็ดูเจ๋งมากเหมือนกัน
และเอวาก็เจ๋งเหมือนกัน ข้าลูบมันได้มั้ย
เจ้านี่มันปุกปุยจริงๆ เลย
นี่ ทุกคน
ข้าว่าเจ้าตัวนั้นอาจจะไปแล้วนะ
ไม่เห็นและไม่ได้ยินมาสักพักแล้ว ดูเหมือนมันจะไปแล้ว
แล้วเจอกัน เจ้าตัวดูดห่วยแตก
เข้าใจมั้ย เพราะมันคือปลิงยักษ์ไง
- เป็นประโยคบอกเล่าไม่ใช่คำด่าใช่มั้ย - ก็สองอย่างแหละ
มันอาจจะไปแล้วแต่อย่าเพิ่งดูถูกมันดีมั้ย
มันมีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าตลกร้าย คือเวลาที่เจ้าพูดอะไร
ที่เจ้ามั่นใจมาก ตอนนั้นแหละสิ่งที่ตรงข้ามจะเกิดขึ้น
ไม่หรอก ในนิทานอาจมีอะไรแบบนั้น แต่ในโลกแห่งความจริง...
- เอาเลย เบต - มีสมาธิหน่อย เราต้องทำได้
แผนการ! เอซกับเบต ตาเจ้าแล้ว!
แว้บ!
เยี่ยม! เอลลิซกับเอวา โฮ่ง!
สุดยอด ตาข้าแล้วกับ... เปรี้ยง
เป็นไงเป็นกัน ฟูลมินิส!
ไชโย! ดี โดนไปสักเปรี้ยง!
โดนฟ้าผ่าโดยฝ่ามือสายฟ้าฟาด!
- ฝ่ามือสายฟ้าฟาดของข้า เป็นไงล่ะ - ค่อยตื่นเต้นทีหลังได้มั้ย
จริงด้วย เรย์ลา จบงานเลย จัดไป ฟ้าว!
- เรย์ลา - ไม่นะ
เกือบไปแล้ว
ถ้าเจ้านั่นไวกว่านั้นแค่เสี้ยววินาที ข้าคง...
ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย
แอสไพโร
เรียบร้อย
เป็นไงล่ะ นึกแล้วว่า "ฟิ้ว" ควรอยู่ในแผนการด้วย
เลิกหน้างอได้แล้ว เอลฟ์ ข้าใกล้หมดความอดทนแล้ว
บอกมาว่ารู้อะไรเกี่ยวกับวัตถุโบราณนี้บ้าง
ไม่งั้นเจ้าจบเห่แน่
เจ้าประสบความสำเร็จแล้ว
กระจกนั่น
โอ้ จริงรึ
เจ้าค้นพบสิ่งที่เลวร้ายกว่าความตายแล้ว
งั้นบอกข้ามา มันคืออะไร
ข้าไม่มีวันช่วยเจ้าเด็ดขาด
งั้นเจ้าก็ไร้ประโยชน์สำหรับข้า
วิญญาณของเจ้าคือสมบัติของข้า
ดูเหมือนว่าข้าจะเจอการแสดงออก แบบเดิมๆ อยู่เรื่อยเลย การแข็งขืน...
กลายเป็นความกลัวล้วนๆ
ดูสิ บนนั้น ต้นไม้ต้นนั้นแหละ
เยี่ยมเลย เราใกล้ถึงกันแล้ว เราต้องทำได้ ทุกคน
เราต้องไปถึงริมเขาได้ เราจะหาผู้เยียวยาให้พบและช่วยไข่ให้ได้
แย่แล้ว
มีอะไร
ข้ามีข่าวร้ายมากจะบอก
- ข้าไม่รู้จะบอกยังไงดี - พูดมาเถอะ
ต่อให้เราไปถึงริมเขาได้
ก็ไม่มีความหมาย
ไม่มีผู้เยียวยาปาฏิหาริย์หรอก
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล