NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach...
Może to tylko lustro.
Smoczy Król i Królowa mieli mnóstwo skarbów, artefaktów i reliktów,
ale to lustro trzymali blisko leża. Jest ważne.
O nie. Coś jest z nim nie tak!
Obawiam się, że umiera. Czekajcie!
Wiemy o uzdrowicielce. Może pomóc jaju.
- I twojej ręce! - Tak?
Problem w tym, że jej dom Przeklęta Kaldera.
Tam jest! To elfica!
Dość.
Nie ma sensu iść tam za nimi. Nie ujdą z życiem.
KSIĘGA 1: KSIĘŻYC
ROZDZIAŁ 8: PRZEKLĘTA KALDERA
Jest bezpiecznie.
Bezpiecznie, jasne.
To jak mamy znaleźć tę uzdrowicielkę?
Chodźcie ze mną.
Pomogę wam.
Tędy!
No cześć.
Kim właściwie jesteś?
Jestem Ellis.
A to Ava. Jest wilczycą.
Serio? Myślałam, że ptakiem.
Nie przedstawiłem was.
Ellis, to Rayla.
Poznaliśmy ją…
gdy wtargnęła do zamku,
by zabić Ezrana.
Nieważne, to już przeszłość.
Ludzie poznają się w ciekawych sytuacjach!
Jak znaleźć uzdrowicielkę?
Nie wiem. Ona znalazła nas.
Schowałyśmy się w dużym, pustym drzewie przy krawędzi kaldery.
Musimy się tam dostać.
Nawet idąc nocą!
Zaraz.
To nasz jedyny trop?
Drzewo, przy którym uzdrowicielka była trzy lata temu?
- To jedyna szansa. Masz inny pomysł? - Właściwie...
nie mam.
Zaprowadzę was. Uzdrowicielka nas znajdzie i ocali jajo!
I może twoją rękę.
Nie martw się tym. Teraz liczy się jajo.
Pięknie.
Jakby niebo namalowano miodem!
Gorzej, że zbliżają się też koszmary.
O czym mówisz?
Olbrzymie potwory, nieopisana groza.
Coś takiego.
- Coś takiego? - Tak.
Im wyżej, tym gorzej.
No to chodźmy!
Czekaj. Potrzebny nam plan.
Plan na nieopisaną grozę?
Najpierw trzeba ją jakoś opisać.
Przerażająca.
Mrożąca krew.
Koszmarna, ale w wyjątkowy sposób, który dosłownie rozpala duszę.
- Dość pomocne. - Chwila.
Już wiem. Błysk! Szczek! Świst! Rach-ciach!
Super!
Coś mu dolega?
Chyba nie wytrzymał ciśnienia.
To nasz plan. Ez, pierwsze zadanie twoje.
Podnosisz Robala, żeby oślepił potwora.
Błysk!
Czyli właściwie nic nie robię.
Tylko go trzymam.
Stanowisz wsparcie. Wsparcie jest ważne.
Teraz Ellis.
Ava szczeka i krąży wokół potwora. Szczek!
No nie wiem. Myślisz, że możesz to zrobić?
Jest gotowa.
Wtedy użyję zaklęcia wiatru.
Świst!
Rzucisz zaklęcie?
To tylko prosta runa. Nic wielkiego.
Dmuchnie na potwora. Nieźle go potarga.
To albo połowa zaklęcia burzowego.
Połowa, która pozostawia pioruny przy palcach.
Potwór nie będzie wiedział, co go uderzyło. A nie!
To będzie wiatr.
Rayla, ty kończysz!
Dobijasz mieczami oślepionego, rozkojarzonego i przewianego potwora.
Rach-ciach!
Przez rękę mogę używać tylko jednego miecza.
To zrobisz tylko... ciach!
To się nie uda. Ta ręka robi „rach”.
- Serio? - Nie, ośle.
Czekaj!
- Może jesteś osłem, ale nie głupcem. - To komplement?
Claudia nazwała cię głupcem, gdy przerwałeś zaklęcie.
Ale pewnie chciała powiedzieć „Fulminis”!
To pradrakoniczna nazwa burzy.
- Jeśli to jest to słowo... - To znasz zaklęcie burzowe.
Zmiana planu!
Błysk, szczek, strzał, ciach!
Umrzesz bez jedzenia.
Już jestem martwy.
Nie wyglądasz.
Ale z ręką pewnie bywało lepiej.
Specjalnie zdobyłem rzadkie owoce z Xadii.
Są niezwykłe! Dziwne i egzotyczne.
A pomarańcze nie mają pestek!
Niesamowite.
Nie?
Rozumiem honorowe głodowanie,
ale chociaż się napij.
Bez obaw, to sok malinowy.
Mam propozycję.
Obejrzysz przedmiot i wyjaśnisz jego działanie.
Potem cię rozkuję.
Będziesz wolny.
Decyduj.
Możesz być wolny albo tu zginąć.
Mówiłem, że już jestem martwy.
Czekaj, chyba o tym słyszałem.
To podejście Księżycowych Elfów?
Filozofia, wedle której uznajecie się za martwych, by nie bać się śmierci.
Rzuciłeś cudowne wyzwanie.
Muszę znaleźć coś,
czego będziesz się bał…
bardziej niż śmierci.
Przepraszam! Ja chętnie skosztuję tych owoców!
Wyśmienicie.
Jest już ciemno,
a widziałem tylko wściekłego świerszcza.
A raczej poirytowanego.
To na pewno Przeklęta Kaldera?
Może weszliśmy na Pospolite Wzgórze?
Albo skręciliśmy błędnie na Senny Stok?
Muszę jeszcze sprawdzić mapę,
ale to zapewne krajobraz Monotonnej Góry!
To jednak trochę dziwne, że nie stało się jeszcze nic złego.
Widzę ogromnego potwora!
Bez obaw. Nie żyje.
- To czemu tak to powiedziałaś? - Jak?
Niespotykany widok.
- Ma jakieś okręgi. - Nie dotykaj!
- Dziwne znamię. - To raczej nie jest znamię.
To ugryzienie.
Masz rację. Coś wypiło całą jego krew.
Uwaga!
Widzę jeszcze większego potwora!
Czas na nasz plan. Ezran!
Dobrze. Gdzie jest Robal?
Chodź tu, powinieneś...
- Za szybko! - Nic nie widzę!
Jak my wszyscy.
Co z resztą planu?
Może lepiej nie puszczać błyskawic?
Żadnych błyskawic!
Nowy plan?
- Rozbiec się! - Mamy go rozproszyć?
Nie, uciec i przeżyć.
Chodź ze mną.
Wskakuj. Ava nas stąd zabierze.
Umiesz się wspiąć na drzewo?
Co teraz?
Czeka na nas na dole.
- Nie mamy za wiele krwi. - Wiem.
Nie zadowoli cię taki kąsek!
Nie mamy wyboru. Musimy czekać.
Mój plan był do kitu.
Twój plan był dobry.
Wykonanie było takie sobie.
Wyszło: „Auć! Ojej! Pomocy! W nogi!”.
Za chwilę zdejmę zasłonę, a ty powiesz, co wiesz.
Zrozumiano?
Przyniosłem coś, co może cię zmotywować.
Jesteś głupszy, niż myślałem.
Tylko ludzi da się przekupić.
To nie przekupstwo.
To groźba.
Śmiało.
Przyjrzyj się.
Jesteś potworem.
Mylisz się.
Jestem pragmatykiem.
Jakoś dajemy radę.
Ledwo.
Przykro mi. Zawaliłem plan.
Odpuść sobie.
Każdy czasem nawala.
- A w moim przypadku: cały czas. - O czym ty mówisz?
Gdyby etap z Robalem się powiódł, pewnie ja bym coś sknociła.
Żartujesz? Przecież wszystko świetnie ci wychodzi.
Masz rację, wszystko idzie świetnie.
Do chwili, gdy trzeba zrobić coś ważnego.
Właśnie wtedy wszystko partaczę.
- To znaczy? - Nie wiem.
Waham się, za dużo myślę,
nie wiem, co należy zrobić.
A chwilę potem nawalam.
Nie do wiary, że jesteś magiem. Nigdy żadnego nie poznałam.
- Inaczej sobie ich wyobrażałam. - Czyli?
Wysocy, w długich szatach, pomarszczeni, bardzo mądrzy.
I może jakiś dziwny amulet?
Chcę kupić taki amulet, może znasz kogoś?
Jesteś tak pewny siebie.
To zabawne słyszeć coś takiego. Nie jestem taki.
Naprawdę? Powinieneś, skoro masz tę niesamowitą moc.
Może, ale tak naprawdę to nie ja,
tylko to.
Cała magia, moc i pewność
pochodzi z tego przedmiotu.
To kamień pierwotny.
Nim przybyłam na zamek…
naszą grupę zauważył strażnik.
To ja miałam go schwytać i powstrzymać.
Dopadłam go,
ale spojrzał na mnie z ogromnym strachem.
A ja puściłam go wolno.
- Nie wiem czemu. - Było ci go żal.
To był człowiek, mój wróg.
Tak.
Ale widziałaś jego lęk.
Wiedziałaś, że to osoba taka jak ty.
To nie powinno się liczyć. Miałam zadanie.
Jestem asasynką, a nikogo nie zabiłam.
To chyba dobrze.
Dzięki, że nie dokończyłaś misji. Lubię żyć.
Cieszę się, że żyjesz.
Warto stracić rękę dla tej znajomości.
To najdziwniejsza miła rzecz, jaką usłyszałem.
Może to moja pechowa ręka i kiedy odpadnie, szczęście wróci.
- To okropne. - A zabawne?
Zabawne i okropne.
Sam kamień pierwotny nie wystarcza.
Bez ciebie jest tylko świecącą kulą.
Chyba tak. Ale bez niego to ja jestem nikim.
Umiem tylko rysować i skomentować coś z ironią.
A i z nią różnie bywa.
Nie jestem pewna.
Czuję, że byłbyś niesamowity nawet bez magicznej kuli.
Ty też jesteś super.
Ava również. Mogę ją pogłaskać?
Ty mały kudłaczu!
Słuchajcie!
To coś chyba już poszło!
Ani widu ani słychu. Chyba odeszła.
Na razie, pijaku!
Rozumiecie? To wielka pijawka.
Opisujesz ją czy obrażasz?
Jedno i drugie.
Poszła sobie,
ale nie prowokujmy jej.
Jest coś takiego jak ironia losu: mówisz coś z dużą pewnością,
a dzieje się odwrotnie.
Może tak bywa w opowieściach, ale w życiu...
Teraz, Robal!
Skupienie! Uda się!
Plan! Ez i Robal, zaczynajcie!
Błysk!
Tak! Ellis i Ava, szczek!
Świetnie! Czas na mój… strzał!
Raz kozie śmierć. Fulminis!
Tak jest! Porażona!
Porażona po moim strzale!
- Ale strzał! - Możesz się dziwić później?
Racja. Rayla, uderzenie kończące. Dasz radę. Ciach!
- Rayla! - Nie!
Mało brakowało.
Gdyby była ułamek sekundy szybsza...
Pomocy!
Aspiro!
Tak!
Mówiłem, że „świst” jest potrzebny.
Dość rozmyślania. Moja cierpliwość się kończy.
Mów, co wiesz o tym relikcie,
bo przypieczętuję twój los.
Udało ci się.
Czyżby?
To lustro...
Znalazłeś coś gorszego od śmierci.
Powiedz, co to jest?
Nigdy ci nie pomogę.
Więc jesteś dla mnie bezużyteczny.
Zawsze wychodzi ten sam wyraz twarzy.
Sprzeciw…
ustępujący absolutnemu przerażeniu.
Spójrzcie w górę!
Tam jest to drzewo!
Prawie jesteśmy! Damy radę, zespole.
Znajdziemy uzdrowicielkę i ocalimy jajo.
O nie.
Co jest?
Mam bardzo złe wieści.
- Jak by to powiedzieć… - Mów.
Nawet jeśli dojdziemy,
to nic nie da.
Uzdrowicielki nie ma.
Napisy: Maciej Dworzyński