Podała też inne nazwiska.
Nie chciała mówić.
Robię swoje. Pomijam, co nieważne.
Powiedz, co naprawdę się dzieje.
Co pominąłeś.
Wiceprezydent leci do Londynu.
Po cholerę tu przyleci?
Żeby wspierać Brytyjczyków.
Premier może dawkować prawdę...
Albo siedzieć cicho.
Nie to miałem na myśli.
Rozważmy sugestię pani wiceprezydent.
Zatuszujemy sprawę.
Trowbridge nadal myśli.
Chyba wiem, co wybierze.
Zainspirowała mnie pani dziś. Z Trowbridge’em.
- Czym? - Zasiała pani pomysł.
Wodziła go pani za nos.
- Czemu pani odchodzi? - Wie pani.
Tak bardzo jej nie chcą, że biorą ciebie.
Billie jeszcze nie śpi.
Powiem, że jeśli nie Grace, to na pewno nie ja.
Co robisz? Daj telefon.
Zostaw mnie!
Przestań!
Roylin najęła Lenkova, by ostrzelał brytyjski okręt.
Ale to nie był pomysł Roylin...
tylko Grace Penn.
DYPLOMATKA
Co?
Do chuja.
Jak mogła?
Nie wiem.
- To my? - Tak.
- Ameryka? - Tak.
- Pogrzebaliśmy niepodległość Szkocji? - Jest źle.
Komu wadzi Szkocja? To mili, przemarznięci ludzie.
Niech decydują o sobie.
- Małe demokracje są słabe. - Byłyby dwie.
Nie, cztery.
Z Irlandią Północną i Walią byłby bajzel.
Stany Zjednoczone każą sojusznikowi zaatakować samego siebie?
- Tak. - To jest bajzel.
- Jaki był rozkaz? - Który?
Co takiego prezydent powiedział Penn,
że kazała Brytolom strzelić sobie w stopę
i obwinić Iran?
Prezydent nie wie.
Co, kurwa?
- Dlatego przyleciała? - Zapewne.
Uznała, że to dobry pomysł?
- Na jej obronę... - Serio?
Nie miało być tak poważnie.
- Błagam. - Tylko mówię.
Roylin cały czas kryła Grace Penn.
Rozumiesz, czemu nie chciałem, żebyś ingerowała?
Tak.
Byłam dla ciebie wredna, a ty mnie chroniłeś.
Trzeba coś zrobić.
- Jesteś pewna? - To my...
Afera zaszkodzi demokracji.
Serio?
Węgry, Polska, Turcja.
Demokracja wychodzi z mody.
- To nie może się wydać. - Nie może.
Nie spałem przez to trzy noce. Nic nie wymyśliłem.
Grace Penn.
Cholera.
Jednak muszę zostać wice.
Dzień dobry.
- Powinnaś coś zjeść. - Porzygam się.
Dzień dobry!
- Zeszła już? - Jest na górze ze sztabem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Gdzie są? - Na górze.
Dziękuję.
Bez kul?
Mam opatrunek, ale jest dziwnie normalnie.
Słucham?
Powinien napić się kawy.
Odstawiam. Zielona herbata.
- Filiżanka rano i tyle. - Cały dzień?
Nowy ja.
Usiądź, twardzielu.
Tutaj.
- Ty powiedz. - Chyba powinnaś ty.
Chciałabym zostać...
wiceprezydentką.
Nie.
Naprawdę?
Mogę uściskać?
Mamy 38 wiceprezydenckich sztabowców.
Zachowajmy zimną krew.
Staram się, naprawdę, ale...
Wiem, to trudne.
Możesz mi uścisnąć dłoń.
Pani ambasador.
- Wyczuwam przysięgę lojalności. - No pewnie.
Na razie to bez znaczenia.
Nikt nie złożył mi oferty.
Ale warto się przygotować.
Rób, co uważasz, by dopomóc sprawie.
- Zaraz się rozpłacze. - Spróbuj się skupić.
Racja.
Zaczniemy od razu.
- Nie. - Dlaczego?
- Powiedział „kolor”. - Jest.
To nie jest kolor.
Nie.
- Czysto? - Tak.
Odsuń się.
Brak mi rąk.
Robi wrażenie.
Nowa wizja.
Jak się nie upaprać drukiem z gazety?
To trudne, trzeba myć ręce.
Łatwo mówić. W takim stroju?
Mocniejszy strumień z kranu i będę cała opryskana,
jakbym się obsikała.
- Nie zdarza ci się? - Nie.
- Czołem. - Dzień dobry.
- Wszystko gra? - Muszę umyć ręce.
Zjemy śniadanie?
- Oczywiście. - Wskażę pani jadalnię.
- Dziękuję. - Południowe skrzydło.
- Było pani wygodnie? - Spałam jak zabita.
Wspaniały dom, pięknie utrzymany.
Ostrożnie.
Nie przeszło mi przez myśl, żeby walczyć.
- O stanowisko? - Tak.
Dlaczego?
Łatwo mi mówić, że trzeba tupnąć nogą,
a partia powinna pani bronić.
Pani wie znacznie lepiej,
jak trudno coś tam wskórać.
Nie będę stawiać wszystkiego na głowie, ale...
jestem zażenowana brakiem własnej wyobraźni.
Rozważa pani?
Czy zostać?
Nie.
To może zaszkodzić krajowi.
Tak.
Ale doceniam pani wsparcie.
Drobiazg.
Dobry z pani człowiek.
Proszę tak nie mówić.
- Tak? - Kosmyki wyszły.
Cholera. Przepraszam, cholercia.
Dobry wybór stylu.
Zwykle się trzymają.
- Jest gorzej. - Tak?
- Proszę nie gmerać. - Dobrze.
Posłuchałam rady. Chciałam wyglądać bardziej...
Wiceprezydencko?
Może pani powiedzieć, śmiało. To śmiały wybór.
Wyśmienita dyplomatka budująca dziedzictwo.
Prawię się cieszę, że to może być pani.
Dziękuję. To bardzo...
Zawstydziłam się.
Proszę przywyknąć.
Wsuwki pomogą.
Mogę wejść?
Jasne.
Mogę zamknąć?
Tak.
Przyzwolenie jest ważne.
Co się dzieje?
Usiądziemy tu?
Kolejne kazanie o przetrzymywaniu Roylin?
- Też chcę się jej pozbyć. - Nie.
Pani ambasador pierwszy raz
wyraziła chęć objęcia wiceprezydentury.
Jeśli nadarzy się okazja.
Tak.
Jeszcze nie było propozycji z Białego Domu i może nie będzie.
Mnie też jeszcze niczego nie proponowała.
Ale...
chcę, żebyś była na bieżąco, gdyby coś się działo.
Nie jak ostatnio, gdy zwlekałem z dzieleniem się informacjami.
Nie jesteśmy razem. Nie muszę być na bieżąco.
Uważam, że powinniśmy być.
To był błąd – rozstanie.
Czuję, że to był błąd.
- Możesz... - Nie.
Nie daję przyzwolenia na tę rozmowę.
To pierwszy dzień bez kul, zwolnij.
- Nie rozumiem. - Mnie?
Mojej reakcji? Na co reaguję?
Szefowa może wrócić do kraju albo nie.
Ty możesz polecieć z nią albo nie.
- To jałowa rozmowa. - Kiedy przestaniesz mnie karać?
- Nie robię tego. - Wywijasz się z każdej naszej rozmowy.
Podejdź.
To moje miejsce pracy.
Nie mogę tu płakać.
Może wyglądam obojętnie, ale kurewsko mnie boli, gdy to robisz.
- Eidra... - Zamknąłeś mi drzwi.
I usiadłeś na sofie, żeby powiedzieć puste słowa.
Ale i tak puściły mi nerwy.
To musi się skończyć.
Zamknij drzwi, proszę.
I zdejmij tę jebaną marynarkę.
Udawaj człowieka, nie mandaryna.
My...
Musimy współpracować, ty i ja.
Wrócić do rajskiej harmonii.
Damy radę?
Tak.
Wybornie.
Będę miał wsparcie.
Powiedziała mi dziś, że powinienem odejść.
Choć Amerykanie wyraźnie chcą, żebym równał kurs,
radzi mi odejść w atmosferze hańby.
- Nie to powiedziałam. - Dokładnie to.
Pozwól mi dokończyć.
Zamierzał powiedzieć Tomowi albo Philippie.
Żeby po cichu zbadali, ilu z naszych to pieprzeni zdrajcy.
- Nie powiedział nikomu. - Powiem!
Zwleka.
- Nic dziwnego, to poniżające. - Nie zauważyłem.
Nie nadajesz się, ustąp komuś...
- Austinowi? - Może.
Komuś bez balastu, kto oczyści szeregi.
To wyrówna kurs. Czyż nie?
- To tajne śledztwo. - Nie w twoim wydaniu.
Twierdzi, że ego każe mi osobiście wyplenić chwasty.
Nie troska o uczciwość czy przetrwanie kraju.
Dopuśćmy do słowa Austina.
Niech gada, co chce. Myślisz, że powinienem odejść?
Nie moja decyzja.
Chryste.
Jeśli chcesz sam to posprzątać,
będę przy tobie na każdym kroku.
Gdzież jest człowiek, z którym piąłem się w górę?
Mówię do premiera.
- Mów do mnie. - To decyzja premiera.
- Austin! - Zrezygnuj.
Ona ma rację.
Odpłyń w dal.
Będziesz nam doradzał, ale twój gniew na Roylin i siebie...
Dziękuję, wystarczy.
- Nie wiń Austina. - Nie, przemyślę to.
Mądre rady ukochanej i oponenta.
Nie podejmę dziś decyzji.
Należy dobrze to rozważyć.
Tymczasem tajne dochodzenie wewnętrzne będzie powoli przebiegać.
Tomowi powiemy więc dziś.
- Może... - Tom przeprowadzi śledztwo.
Znajdzie wszystkich sprawców tej jebanej farsy.
Miałem działać, proszę bardzo.
Zgadzasz się na Toma? Ufamy mu nie mniej niż innym.
Chociaż ufaliśmy też Roylin. I tobie.
Stawiam na Toma.
Sama nie wiem, Austinie.
Nie wiem.
- Carole Langetti do pani. - Carole?
- Mogę? - Właź! Serio?
- Cześć. - Cześć.
Wezmę to.
- Cholera. - Oblałam cię?
Skądże, czysto.
Nie zabieraj, został lód.
- To dla niej luksus. - Osiem miesięcy bez kostki.
To ekskluzywny lokal.
Jaka odstawiona.
Co nie? Absurd.
- Rewelacja. - To poniżające.
- Wyglądam jak moja matka. - Coś ty.
Na pewno by się ucieszyła.
- Na długo? - Całe dziesięć minut.
- W mieście na parę dni. - Wychodzisz za dziesięć minut?
Chciałam zjeść lunch,
ale wiceprezydent spieprzyła ci terminarz.
- Stuart? - Tak?
- Gdzie Stuart? - Tutaj.
Tylko dziesięć minut?
- Nie widziałam jej rok. - Masz ważny dzień.
Zatrzymasz się u nas? Powinna.
Wiceprezydent nocuje.
- Mamy 100 000 pokoi. - Secret Service odmówi.
- Jest z CIA, ucieszą się. - Skarbie, nie trzeba.
Trzeba. A domek?
Sprawdzę.
Mam osobne budynki.
Zgodziła się.
Kate.
Jest na tak.
- Halo? - Tak, słyszę.
Chce zostać wiceprezydentką.
Rozumiem.
To wszystko?
- Dziękuję? - Ależ proszę.
Omówmy, co dalej.
Czemu zmieniła zdanie?
Bo ją urabiałem.
Bo „nie” to tylko postój na drodze do „tak”.
Grace coś powiedziała?
Na przykład?
Nie wiem. Omawiały to czy udają, że wszystko gra?
Rozmawiają. Są dorosłe.
- Były docinki? - Nie.
Rozmawiały jak dwie babcie: „Ty weź posadę”.
- „Nie, ty ją weź”. - Chryste.
- Kiedy ją odwołacie? - Grace?
Nie wiem.
Może już teraz?
To skomplikowane. Dam ci znać.
Czemu Grace odchodzi?
Mówiłam ci.
- Mówiłaś? - Przez męża.
Tak?
Mówiła coś innego?
Nie.
- Czy coś... - Muszę kończyć.
O rety! Dziękuję!
Miło was poznać. Spisujecie się wspaniale.
Prezydent jest wdzięczny za waszą służbę.
- To wielki zaszczyt. - Dziękuję.
Tędy.
Nie byłam tu od lat. Nowy budynek?
Z 2018. Moi poprzednicy.
Witajcie, panowie.
Jest i kobieta. Nie jestem pierwsza. Gdzie ona jest?
Tutaj.
- Anne Armstrong. - Faktycznie.
Wejdźmy.
Spytałeś mnie o zdanie na temat pomysłu Lydii.
Wyraziłeś je.
- Dziękuję. - Tom! Miło cię widzieć.
- Jak się miewamy? - Co mówią Rosjanie?
Resort obrony oficjalnie żąda dostępu do raportu SAS
o przypadkowej śmierci Lenkova.
- Chyba odmówiliśmy? - Tak.
Tupią nóżkami, ale na razie brak oznak eskalacji.
- Gdyby jednak... - Dowie się pan natychmiast.
Więc...
Odkryłem coś.
Mamy...
Mamy problem.
Z Rosją?
Nie z Rosją.
Amerykanie...
chcieliby...
uczestniczyć w jutrzejszym posiedzeniu.
Wiedzą o owocnej wymianie z Australią i chcą nam towarzyszyć.
- No i? - Francuzi wpadną w histerię?
- Możliwe. - Szepnij coś komuś.
Że to nie było celowe. Kwestia grzeczności.
Nie mogłem odmówić.
Porozmawiam z DGSE.
To wszystko.
- Premierze. - Dziękuję wam obu.
W tył zwrot i zamknąć drzwi.
Nie zwlekam. To nie był dobry moment.
To kiedy?
Dam znać.
- Włączyłeś? - Tak.
- Już jest? - Tak.
- Dobrze. Grace. - Tak?
- Jak poszło? - Dobrze. Nieźle.
- Jest w rozsypce? - Z premierem w porządku.
- Minister się niepokoi. - I słusznie.
BIAŁY DOM — GABINET OWALNY
Spisek we własnym rządzie, nic dziwnego.
Nie spieszą się. Bez pochopnych decyzji i spięć.
Dobrze.
A co ty myślisz...
o niej?
Ma swój urok. Nie od razu ją doceniałam...
Ja również.
Znamy już jakieś terminy?
Właśnie dzwonił premier.
Chciał rozmawiać o tobie.
Pięknie pan wygląda.
- Dziękuję, Pensy. - Jak książę.
Jak książę? Czy Prince?
Słucham?
Prince.
Nieważne.
Pięknie! Pani ambasador, patrzymy w obiektyw.
Gotowe.
Nie znosi mnie.
- No proszę, Barbie geostrategii. - O Boże.
Zeszła już?
Jeszcze nie.
Cześć.
Langetti, gdzie kreacja na bal?
To ona.
- Zeszła już? - Nie.
Mam tu metkę?
Pokaż. Masz.
Jest prawie gotowa, prosi na słówko.
Jasne.
Wracam do domku, miłej zabawy.
- Na pewno nie dołączysz? - Za nic.
Zajrzymy po powrocie.
Czy pani dzwoniła?
- Do kogo? - Do premiera.
Do Trowbridge’a? Nie.
Dzwonił do prezydenta.
Tak?
Powiedzieć, jaki ze mnie skarb.
Cóż, to prawda.
Parę miesięcy temu Rayburn i Trowbridge
postanowili mianować nuklearnych carów.
Po jednym w każdym kraju.
Kogoś, kto redukowałby zapasy broni,
jednocześnie zwiększając potencjał jądrowy.
- Poważne zadanie. - Tak.
Premier uważa, że to powinnam być ja.
Nie wie o moim wyskoku.
Czy prezydent mu powiedział?
Nie. Stwierdził, że się zastanowi,
a potem zadzwonił do mnie i powiedział, że się zastanawia.
To...
- To znaczy... - Że mogę zostać.
Wspaniale.
Nie dla miłej i kompetentnej potencjalnej następczyni.
To na wypadek, gdyby się paliło.
Jeśli może pani zostać, a prezydent to popiera...
Rozważa.
Będzie znacznie lepiej dla wszystkich.
Zdecydowanie.
Źle się z tym czuję. Spory zamęt.
- Bynajmniej. - I to wiceprezydenckie uczesanie.
Ależ nie...
Cieszę się.
Jutro prezydent przypomni sobie, że stanowię problem.
- Oby nie. - Premier może o tym wspomnieć.
- Nie chciałabym... - Nie będzie nieporozumień.
Obie jesteśmy gotowe na wszystko.
Owszem.
Dziękuję. Doprawdy jest pani wyjątkowa.
Cieszę się, że mogłyśmy się poznać.
- Nuklearny car? - Prezydent nie pytał mnie o zdanie.
Zamiast czy w ramach wiceprezydentury?
On uważa, że w ramach.
Wice miałaby zostać?
Tak. Ale nie może.
- Ukróć to. - Ty ukróć!
Zrobię swoje, ty pilnuj, by Brytole nie tknęli tematu.
On chce, żeby została?
Nie zostanie.
Bohaterka wieczoru. Witam w pałacu Blenheim.
- To dla mnie zaszczyt. - Dla pani samo najlepsze.
- Zdjęcie do kronik? - Oczywiście.
Rozmawiałem z Billie. Jest równie zaskoczona.
- Nuklearnym carem? - Odkręcenie tego potrwa.
Poproś Dennisona, żeby temat dziś nie padł.
Admirale, zna pan wiceprezydent?
Oczywiście. Przez chwilę to ja byłem gościem honorowym.
Nie wiem, czemu mnie nie zaproszono.
Kenny nie lubi konkurencji.
Czy premier wspomni o wiceprezydent w przemowie?
Nie może jej pominąć.
Premier chce, żeby zajęła się projektem redukcji.
Lepiej, żeby ten temat dziś nie wypłynął.
Mógłbyś?
Wybacz, obawiam się, że nie.
Dlaczego?
Nie będę już cierniem w jego boku.
Zasłużył na moje wsparcie.
Otóż to. Grace Penn ma kłopoty, których lepiej unikać.
Roylin zwątpiła w Nicola i wywołała tragedię.
Nie będę mu szkodził.
Zwątpiła, bo jest nieporadny.
Jestem jego przybocznym, nie twoim.
Jasne, ale współpracujemy. To się nie wyklucza.
To był błąd. Rozumiesz?
Wszystko.
- Klops. - Dlaczego?
Słuchanie mnie to zdradzanie Nicola.
To idź do Nicola.
- Nienawidzi mnie. - Uwielbia.
- Pomów z jego ludźmi. - Co powiedzieć?
- Coś niejasnego. - Ja to zrobię.
Mało powiedziane.
Wkurzyli się na mnie za Lenkova, a na pana za okręty podwodne.
- Bardziej na mnie. - Zasłużenie.
Za miesiąc im przejdzie.
Dostali pół miliarda euro na otarcie łez.
- Podobno sprzedają je Indiom. - Owszem.
I nadal się dąsają.
Małżonek wiceprezydent jest w niemałych tarapatach.
Ambasador Wyler sugeruje,
żeby swobodnie pławić się w jej blasku,
lecz unikać dalej idących deklaracji.
W trzech słowach, jakbyś miał umrzeć.
Nic o nuklearnych carach.
I po sprawie.
Czy możemy mówić nieoficjalnie?
Jak miło, dziękuję.
Możemy.
Dziękuję, Kenny.
Francuzi.
Nic jeszcze nie powiedziałem.
Zdradziliście Francuzów.
Obiecaliście przyjąć ich świetne okręty podwodne,
a odrzuciliście je, decydując się na nasze.
Trójkąt miłosny i długi nos.
Na następną kolację zaprosimy Francuzów.
Ma unikalne kwalifikacje.
Zamiast delegacji francuskiej mam zaszczyt powitać wiceprezydent Grace Penn.
Ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Ma unikalne kwalifikacje do tego zadania:
współpracy z nami, wami i Francuzami,
od teraz.
Smacznego.
Brawo.
Zrozumiałeś coś?
Dość, by zjeść zupę.
Czego nie powiedział?
Nie rozumiem.
Słucham?
Miał wspomnieć o moim nowym zadaniu.
Nie wspomniał i spojrzał na panią.
Nie wiem, w czym rzecz.
Ma pani chrapkę na czyjąś posadę i sprawdza, czy jest dostępna.
Nic z tych rzeczy.
Wygląda słodziutko, ale pnie się po swoje.
To nieporozumienie.
Powinna się pilnować.
Powiedz jej.
Zapowiada się nieźle.
Wykrztuś to.
Pani ambasador wie, że nie Roylin obmyśliła plan.
I wie kto.
Przepraszam.
Czy można panią prosić?
Oczywiście.
Drzwi.
Rosja najszybciej przebije naszą obronę morską,
płynąc z Arktyki na północny Atlantyk.
To nasza obecność wojskowa w Arktyce.
To rosyjskie pozycje w roku 1995.
Dzisiaj: piechota, marynarka, radary, ratownictwo, obrona powietrzna.
Największe zagęszczenie od upadku ZSRR.
Tutaj zgubiliśmy ich najnowocześniejsze okręty podwodne
na trzy tygodnie.
Tutaj namierzyliśmy ich Łoszarika,
tylko dlatego, że wybuchł na nim pożar.
Nie wiemy, ile ich jest,
ale mogą być tu, tu, tu i tu.
To jest Creegan.
Wie pani, co to?
Baza okrętów atomowych w Szkocji.
Cała brytyjska broń jądrowa jest w Creegan.
Dzięki niej są jedną z dziewięciu potęg nuklearnych.
To także jedyna baza w Europie, gdzie mogą dokować nasze okręty atomowe.
Ostatnia nadzieja na wykrycie rosyjskiego okrętu,
zanim wyruszy na Nowy Jork.
Creegan to cel numer jeden w teatrze europejskim.
Szkoci nienawidzą broni jądrowej i panoszących się Anglików,
ale najbardziej nie chcą być głównym celem.
Gdyby uzyskali niepodległość...
Zamknęliby bazę.
W mgnieniu oka.
Po wycofaniu naszych sił z Islandii
gwałtownie wzrosła rosyjska aktywność pod wodą i w przestrzeni powietrznej.
Po wycofaniu naszych brygad z Europy...
Co się stało?
Rosja zajęła Krym.
Czy USA stać na utratę bazy w Szkocji?
Nie.
- Zwróciła się pani do Roylin. - Pani też.
- Nie, żeby wysadziła okręt. - Ani ja.
- To miało być... - Kilka wgnieceń, bez ofiar.
Więc nie pani wina?
W pełni moja.
Czy ja się wypieram?
Wezmę to na siebie, bo nie pozwolę zniszczyć prezydenta.
Wygodny pretekst, by wyciszyć sprawę.
Mam w dupie, co myślisz.
Znam nazwiska wszystkich 43 trzech ofiar.
Nie spamiętałabym nazwisk tysięcy lub milionów ofiar wojny jądrowej.
To moja plansza potyczek.
A to twoja.
Skup się na swojej.
Przywitam się z Carole.
Przejdziemy się chwilę?
Tak ci powiedziała?
Tak.
Żeby nie zamknęli Creegan?
Tak.
To nie byle co.
Jasne.
Teraz rozumiem.
Tak.
Musimy mieć dostęp do takiej bazy.
Powinna zostać. Na stanowisku.
Nie należy jej karać za konieczną decyzję.
Już nie mogę, Kate.
- Co było alternatywą? - Dosyć.
Brak osłony na północnym Atlantyku?
- Czy taka opcja byłaby możliwa? - Myślę, że nie.
- Stała przed kontrowersyjną... - Podjęła trudną decyzję.
I chwała jej za to, ale przekonywanie Nicola Trowbridge’a,
że jest zbawcą, którego świat potrzebuje, to nie realpolitik.
To narażanie wiarygodności USA.
Zrobiłbyś dokładnie to samo.
- Możemy skupić się na tobie? - Nie.
Gdy wielcy z obu stron Atlantyku
pokłonili się przed tobą...
Nie o to chodzi.
...w końcu zgodziłaś się na wiceprezydenturę.
Byłaś przerażona, ale zgodziłaś się.
Wystarczył podmuch, żebyś zmieniła zdanie.
Wielki podmuch!
Nie jesteśmy upoważnieni do wyboru głowy państwa.
- Słusznie. - Jasne.
Zgadzam się. Zadzwoń do sekretarza stanu, do Ganona.
Niech wymiar sprawiedliwości...
Jeb się.
...i aparat bezpieczeństwa zdecydują.
- Jasne. - Czemu nie?
Skoro jest taka pewna, że to było jedyne wyjście, Ganon zrozumie.
W życiu nie słyszałam takich bzdur.
- Gadasz od rzeczy. - Dobra, zrezygnuj z wice.
Sam siebie posłuchaj.
Kobieta wykonuje typowy ruch Hala Wylera.
W stylu „tylko ja mam jaja, by ocalić świat”.
I chcesz ją zakablować do Miguela Ganona.
Nie podoba mi się ten ton.
Rozumiem donos do prezydenta albo Billie.
Ale Ganona nazywasz szyją z nosem.
- Jest sekretarzem stanu. - Zanotuję to.
Hal Wyler twierdzi, że jedynym racjonalnym wyjściem
jest depesza na siódme piętro,
żeby udupić kogoś i zająć jego miejsce.
- Czy byłam szczęśliwsza? - Przed Halem?
- Nie pamiętam. - Ja też nie.
Chyba nie byłaś szczęśliwsza.
Ale teraz jesteś smutniejsza.
Tak.
Był złoty środek.
Epicki.
Wierzyłam, że on może być inny.
Ja się zmieniłam, bardzo. On nie.
Co?
Kochana, zawsze jestem po twojej stronie.
Gdybyś nie była, co byś powiedziała?
Gdybyś była po stronie Hala.
Chcesz, żeby był grzeczny.
Ale kiedy jest, nie doceniasz tego.
Nawet nie dostrzegasz.
Czasem się martwię...
że tego nie chcesz.
Że nie podoba ci się...
gdy jest grzeczny.
Obudziłeś się?
Nie.
Masz rację.
Musimy powiedzieć Ganonowi.
Serio?
Tak.
Ale nie ja.
Ty.
Dlaczego?
Muszę mieć czyste konto.
Chcę zostać wiceprezydentką.
Jesteś najseksowniejszym, co w życiu widziałem.
- Wiadomo. - Jesteś zajebista.
Jestem.
Nie chcę, żebyś płakała.
Dobrze.
Nie musimy gadać.
Rozumiem, że się nie zejdziemy.
Powoli to do mnie dociera.
- Chcę tylko powiedzieć... - Boże.
Muszę powiedzieć,
że zerwaliśmy przez twój stosunek do związków.
Twierdzisz, że to moja wina,
ale to bzdura.
Wspomniałem o komplikacjach, a ty dałaś nogę.
Boisz się zaangażowania.
Jako twój przyjaciel,
któremu jesteś bliska jako osoba,
uważam, że musisz to przepracować albo skończysz sama, a nie życzę ci tego.
Racja, nie w pracy.
Cześć.
Hal musi odbyć bezpieczną rozmowę z sekretarzem stanu.
- Możesz...? - Tak.
Raczej nie chcemy teraz wycieczki po Azji, ale proszę spytać, czy mu zależy.
Przejdźmy się.
Telefon. Szyfrowanie czy pokój zamknięty?
Wszystko jedno.
- Howardzie. - Dzień dobry.
Sekretarz Ganon kończy spotkanie i zaraz będzie na linii.
Możesz chwilę zaczekać?
Mam jeszcze jedną prośbę.
Ponoć Margaret Thatcher lubiła tu rozmyślać.
- Dreptała w kółko. - Tak?
Personel twierdzi, że jej duch tu krąży.
Potrzebuję zapewnienia, że nikomu nie powiesz.
- Oczywiście. - Żadnych heroicznych konferencji.
Nikomu nie powiem.
- Łączy się. - Dziękuję.
Ambasador Hal Wyler na linii.
- Dzień dobry. - Przepraszam, że przeszkadzam.
Zamierzam zachować stanowisko.
- Rozumiem. - Musisz przestać o nie walczyć.
Nie walczę.
Na pewno?
Prześladowało mnie.
Czyli porzucisz wiceprezydenckie ambicje?
Tak.
Więc czemu spięłaś włosy?
Dajcie mój telefon.
- Mamy tu zakaz. - Łączcie mnie z ambasador.
Niech Alysse sprawdzi, czy jest dostępna.
Połączcie mnie z żoną!
- Nie ja tu decyduję. - No i proszę.
- Pani też nie. - Przepełnia mnie ulga.
- Nie cierpię manipulowania. - Nie robię tego.
Tak bardzo, że poczułam ulgę na wieść,
że pazerny kocmołuch dybie na moją posadę.
Nie chcę pani posady. Usiłowałam się wykręcić.
Ale jeśli prezydent prosi o służbę, odpowiada się „tak”.
Nie, odpowiada się „nie”.
Gdy zadanie cię przerasta, a piastującą stanowisko nie,
gdy jest jasne, że prośba prezydenta to wynik obaw
lub błędnego osądu,
że potrząśnięcie światem wywróci wszystko do góry nogami,
wtedy mówi się prezydentowi „nie”.
To była okropnie trudna decyzja.
Wcale nie.
Postąpiłabyś tak samo.
Może tak.
Nie chciałabym być na pani miejscu.
Więc czemu, kurwa, teraz chcesz?
Przepraszam, że przeszkadzam. Dzwoni pan Wyler.
Coś pilnego.
- Serio? - Kate...
Właśnie powiedziałam wice, że chcę zabrać jej posadę.
- Ja coś zrobiłem. - Co?
Uznałem, że tak będzie lepiej, bo Ganon skupiłby się na sobie.
Co zrobiłeś?
Nie zadzwoniłem do Ganona, tylko do prezydenta.
Jezu, kurwa, Chryste.
Kate, on się...
- Co? - Bardzo się wkurzył.
Co to znaczy?
On wykitował, Katie.
Prezydent nie żyje.
Proszę pani!
Grace Penn jest prezydentem.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk