POPRZEDNIO
Cześć.
Pani do mnie?
- Nie, niestety. - Balakin.
Grupa Lenkova to niezależna jednostka. Jak wiele organizacji…
WINIARNIA STOUDT
…uzbrojonych analfabetów
twierdzi, że ma powiązania z najwyższymi szczeblami Kremla.
Roman Lenkov ma dziecko z kobietą w Cap d’Antibes.
Będzie tam w tym miesiącu.
- Oferują nam Lenkova. - Rosja nie odpowiada za to?
- Zastępujesz Ganona? - Co?
Sekretarz stanu stąpa po grząskim gruncie. To powinieneś być ty.
- Zgoda. - Zgoda.
- Premier nie będzie zadowolony. - Chwilowo.
Prezydent chce jak najlepiej dla Wielkiej Brytanii.
Uważa, że aresztowanie rosyjskiego mafiosa
zadośćuczyni śmierci 40 marynarzy?
- Co powiedziałaś? - Stałam cicho jak pierdolona kretynka,
gdy Ganon mnie rozjechał.
Muszę zadzwonić do Dennisona i powiedzieć mu, jak się mają sprawy.
Zadzwonisz rano.
DYPLOMATKA
Pani ambasador?
Stało się coś dziwnego. Rozmawiałaś wczoraj z premierem?
- O aresztowaniu Lenkova? - Tak.
- Był niezadowolony? - Tak.
Nastał nowy dzień i jest zachwycony pomysłem.
- Serio? - Podekscytowany.
- Aresztowaniem jednego gościa. - I niezabijaniem Rosjan.
Dziwne, prawda?
Powiedział, że się ośmieszam.
Pamiętasz, jak powiedziałaś mu, że zrobię z niego męża stanu?
- Co nie było moim zamiarem. - Ale to dobry tekst, co?
Owszem.
Myślisz, że naprawdę to kupił?
Może.
Roylin powiedziała, że jego problemem są wybory w Szkocji.
Dodatkowe.
- Uzupełniające. - Aresztowanie mu pomoże?
Proces przywróci Brytanię na scenę światową.
- To niezłe. - Świetne.
Uchroni nas przed wojną z Rosją.
Lecę z Ganonem do Paryża, by porozmawiać z Francuzami.
O aresztowaniu?
Premier chce zaangażować Brytyjskie Siły Specjalne.
Dla zdjęć.
Nasi uzbrojeni wojownicy wymierzają Lenkovowi sprawiedliwość…
Francuzi będą wkurzeni.
Tak, ale pogodzą się z tym.
- Hej. - Hej.
- Chce pani lecieć do Paryża? - Z tobą?
Niestety nie. Z… Nie musimy o tym teraz mówić.
Teraz musimy.
Z Anu Kapoorem.
- Ministerstwo spraw zagranicznych? - Tak.
Mały, wszystkiego się boi?
Jest normalnych rozmiarów.
Dlaczego lecę z nim do Paryża?
Ganon uważa, że to nie on i Dennison powinni prosić.
- A pani. - Z Anu?
Chce mocniejszej obecności Ameryki
i mniej znaczącej brytyjskiej, bo uważa, że to zadziała na Francję.
Spotka się pani z Fournier. Minister spraw wewnętrznych.
Powinnam powiedzieć Dennisonowi.
- Ja mogę. - Dopiero tam byłam.
Rozmawiałam z nim o tym. O nim i Ganonie w Paryżu.
Dobrze.
To dziwne, że nagle ja mam się tym zająć, a nie on,
i nawet nie dam mu znać?
Tak?
Ma pani spotkanie z przedstawicielami
Narodowej Federacji Organizacji Rybackich.
- Hej. - Co słychać?
- Hal Wyler. - Czy Langley…?
Wiedzą o tym.
- Uważam, że może być pomocny. - Mów.
Zapewnił nam sporo kontekstu.
W wielu sprawach.
Eidra.
Pracował z Lewisem Quaintonem.
Wpadli na siebie w ambasadzie.
Sądzimy, że Quainton pracuje z Saudyjczykami.
Nieoficjalnie. Był w ambasadzie…
- Nie możesz użyć Hala Wylera. - To kilka rozmów.
- To nic skomplikowanego. - Nie.
- Dlaczego? - Nieważne.
- Dzięki za… - Proszę.
Dlaczego?
Ambasador jest na liście.
- Ona czy on? - Ona.
- Do czego? - Czegoś ważnego.
Czego nie będzie mogła zrobić, jeśli jej mąż pracuje z CIA.
Pogadaj z Hayfordem. Powiedz, że cię uprawniłam.
Zostaw Hala.
- Cześć. - Cześć.
Dam pani kopię raportu o aktywności Lenkova w Mali.
Departament to zebrał.
- Dobrze. - W rozmowie z Francuzami
przypomni im pani, jak zostali pokonani przez oddziały Lenkova.
Zadzwoniłem do Dennisona
i wyjaśniłem sytuację,
że Ganon chce kogoś niższego szczeblem.
Dennison powiedział, że Ganon już dzwonił.
Nie podoba mu się pomysł Ganona,
więc sam się tam wybierze.
Z panią.
Dobrze.
- Cześć. - Boże, ja nie…
- Nie szkodzi. - Przepraszam.
Kazano mi spakować panią ambasador.
Pan też leci? Mogę spakować was oboje.
- Dokąd? - Do Paryża.
Nie wiem, może.
Ma spotkanie z ministrem spraw wewnętrznych.
Niezły strój dla ministra.
Będzie też jakieś wieczorne przyjęcie.
Zawsze nosi czerń, ale biuro liczy na coś żywszego.
- Będzie zła? - Nie założy tego.
- Jakie zasady ubioru? - Nie jestem pewna terminologii,
ale minister spraw zagranicznych zakłada smoking.
- Gotowa? - Siadaj.
- Zamówiłaś kanapki? - Jeszcze nie.
Możemy coś kupić i wrócić tu.
Nie możesz na chwilę usiąść?
W brzuchu mi burczy.
Billie Appiah chce, byś wtajemniczył mnie w listę z ambasadorką.
Sekretarz stanu?
Nie.
Wiceprezydent.
Dobra. Elegancko.
- Dlaczego dziwnie się zachowujesz? - Dostałaś uprawnienia?
Tak.
Wiceprezydent zostanie wyrzucona. Chcą, by Kate zajęła jej miejsce.
Wkrótce.
Sześć osób o tym wie. I teraz ty.
- Boisz się, że się wygadam? - Nie.
Dlaczego o tym wiesz?
- Jesteś jedną z sześciu osób? - Teraz z siedmiu.
Dlaczego?
Bo ona nie jest gotowa.
Chcą, byś poczarował.
Tak.
Świetnie!
Jestem głodny.
Gratulacje.
Musiałbym wrócić do Waszyngtonu.
Gdyby to wypaliło.
Kiedy?
Nie wiem.
Tydzień, miesiąc, rok?
Nie. Może cztery miesiące.
Jeśli to wypali.
Ambasadorka nienawidzi tego pomysłu.
Słyszałam, że ubrała szary garnitur.
Ambasadorka.
To byłeś ty?
Dałem jej garnitur, nie pierścionek.
Powiedziałeś, bym nie leciała do Kairu.
- To nie było zaplanowane. - Rozjebanie mojej kariery?
Przepraszam. Jeśli uważasz, że byłbym w stanie…
Chciałeś ujawnić związek, który zaraz się skończy.
- Możesz usiąść? - Dlaczego to zrobiłeś?
Nie skończy się.
- Właśnie się skończył. - Eidra.
Howard, przynieś raport z wtorku. Chcę go omówić.
Eidra.
Musisz natychmiast opuścić moje biuro.
Nie wiem, czy to pewne, ale warto to sprawdzić…
Przepraszam. Nie mogę omawiać tego przy tobie.
Darya dzwoniła dwa razy i nie oddzwoniłam.
- Niech Jill do niej zadzwoni. - Jest zajęta.
Ty też.
Jill chce wznowić misję dyplomatyczną w Afganistanie.
Próbuje wydostać ludzi.
Robi to, co ja miałam robić.
- Mam zadzwonić do Daryi? - Nie o to chodzi.
- Tak, ale… - To o co chodzi?
Porzuciłam ją.
Podobnie jak wszyscy inni porzucili Afgańczyków domagających się demokracji.
Byłaś jej mentorką. Wie, jak ubiegać się o dotację.
Nie dostanie jej.
- Każdy zajął się czymś innym. - Tak.
Próbujemy zapobiec konfliktowi między Rosją i NATO.
Wszędzie kruszysz.
- Nie. - Tak.
Wyjebią nas stąd, gdy zobaczą, że robimy syf.
Nie powinnaś jeść brytyjskich croissantów,
gdy jutro dostaniesz prawdziwe.
W paryskim buduarze.
Wiem, ale smakuje mi brytyjska wersja.
Są cięższe. Lubię je.
Spakowałem cię z Pensy.
Do Paryża.
Dobra. Dziękuję.
Dokonała śmiałych wyborów. Czułem, że powinienem się wtrącić.
- Tak? - Tak. Czerwona suknia.
- Ja pierdolę. - Dlaczego nie?
Do ministra spraw wewnętrznych? Czerwień nie pasuje.
To chyba na bal z Austinem Dennisonem.
To nie bal.
Tak. Długa suknia.
- Czerwona? - Tak.
Kazałem jej spakować czarną.
Gdybyś chciała nieco przyhamować.
To nie studniówka, mogę założyć garnitur.
Teraz chyba przesadzasz.
Co się teraz dzieje?
Ze mną? Nic.
Dosłownie nic.
Dobra.
Spakowałem cię.
Nikt cię nie prosił.
Frances jedzie po cebulki na Chelsea Flower Show.
Poprosiła, bym pojechał z nią.
Nie jedź.
Nie mam nic innego do roboty, kurwa.
Nie o to mi chodziło, gdy mówiłam, że znajdziemy ci zajęcie.
A o co ci chodziło?
Nie wiem. Nie poukładałam tego jeszcze.
Nie mam teraz do tego głowy.
Chcesz jechać? W podróż?
- Do Paryża? - Tak.
Bym się nie odzywał w Paryżu, a nie w Londynie?
- Hal. - Siedzenie w pokoju i seks wieczorem?
To takie złe?
Założysz czerwoną suknię?
Nie chcę, byśmy stali się cudaczną parą, która walczy z rutyną w związku.
- To był twój pomysł. - Wyjazd.
Nie sukienka.
Niemiło.
Wiedziałam, że to zły pomysł.
- Co? - Kolejna przejażdżka na karuzeli.
Pierdol się.
Mówię serio.
Nie wiem, jak naprawimy małżeństwo. Raczej nie niczym, co dotąd robiliśmy.
Jeśli ma nam się udać, przyzwoitość nakazuje,
byś nie krzyczała o rozwodzie, gdy się odzywam.
Ale wygadujesz głupoty.
To był żart.
Nieśmieszny.
Miałam wystąpić w Chatham House.
Ale nie mogę, bo lecę do Paryża.
Powinieneś mnie pochwalić, że zgodziłam się wystąpić.
- Nienawidzę wystąpień. - Serio?
Zgodziłam się, bo posłuchałam ciebie.
To wszystko zmienia.
Ty to zrób.
Wystąpienie.
Dasz czadu. Same plusy.
Nie chcesz tego.
Chcę.
Robiłam to, w czym jestem dobra, gdy byłeś ambasadorem.
Nie czułeś się zagrożony. Byłeś zachwycony.
Chcę stanąć na wysokości zadania.
- Chcesz mnie udobruchać. - Może. To działa?
To nie fair.
Działa.
Nie przekupisz mnie wystąpieniem w Chatham House.
Dowody sugerują coś zupełnie przeciwnego.
Roboczy tytuł: „Rozmowa z terrorystami”,
co tak jakby przeczy polityce USA.
Zmieniliśmy to na „Komunikacja to klucz”.
- Co to jest? - Wystąpienie w Chatham House.
Zacznie się od ogółów, że komunikacja jest kluczem,
a potem przejdzie do konkretów: rozpad ZSRR, rozmowy z Bośnią.
Ona leci do Paryża. Nie przemówi w Chatham House.
On przemówi.
Pan Wyler.
Masz to w kalendarzu. Zniesie Zasadę Chatham House.
Prosił, by przesłać kopię Billie Appiah.
Nie chcę tego robić, jeśli tytuł ci nie pasuje.
Doszło do nieporozumienia.
Biorę za to odpowiedzialność.
Byłem rozkojarzony przez Paryż i wszystko inne.
Ktoś uznał, że dobrym pomysłem będzie,
jeśli pan Wyler wygłosi przemowę.
W Chatham House.
Tak. Ja.
- Słucham? - Hal jest jak koń wyścigowy.
Musi biegać, inaczej rozwali stodołę.
Zna pani Zasadę Chatham House?
Każde słowo może zostać zacytowane,
ale nie może być nikomu przypisane.
To złe dla wizerunku publicznego.
Dobrze.
Pan Wyler poprosił, by zniesiono tę zasadę na jego wystąpienie.
Dobrze.
Poprosił, by przesłać przemowę do Billie Appiah.
Dziękuję.
Już czas.
Nasza zaplanowana prelegentka została pilnie wezwana.
Jej miejsce zajmie
jej mąż, ambasador Hal Wyler.
Dziękuję.
Rozpoczęliśmy rozmowy z Bośnią
kilka dni po rozpoczęciu przez Suljica serii bombardowań,
w których niemal zginęła moja żona.
Musiałem spędzić z tym człowiekiem więcej czasu,
niż z Kate w szpitalu.
Gdy go poznałem, nie uścisnąłem mu dłoni.
Mój błąd.
To pewnie przesunęło pokój o rok.
Komunikacja nie jest kluczem.
Dyplomacja nie otwiera drzwi, wykręcając nadgarstek.
Dyplomacja nigdy nie działa.
Kurwa, nigdy.
Dyplomacja to 40 dni i nocy w hotelowym pokoju w Wiedniu,
słuchając tych samych, pustych wytycznych.
Opróżniając minibar.
To słuchanie ciągłej odmowy.
Powiedzą „nie”. Nie przerywaj, gdy to usłyszysz.
Możesz poprosić, bym wyszła z pokoju.
Wspomnij, że przysłali mnie tu, by obrazić was oboje,
ale może będziecie ponad to.
Dyplomacja nigdy nie działa.
KOMUNIKACJA JEST KLUCZEM
Aż w końcu działa.
Poświęciłem 30 lata życia dla dwóch chwil.
Gdy wrogowie stanęli na przesiąkniętej krwią ziemi…
i uścisnęli ręce.
Poświęciłbym kolejne 30.
Podczas drugiej tury rozmów z Suljicem…
uścisnąłem mu dłoń.
Dwa lata później był zmęczonym człowiekiem pragnącym pokoju.
I razem…
zakończyliśmy wojnę.
Jeden z ograniczonych truizmów polityki zagranicznej
brzmi, że rozmowa z wrogiem umacnia go.
Rozmawiajcie z każdym.
Z dyktatorem i zbrodniarzem wojennym.
Z głąbem trzy szczeble niżej, który jest zły, bo jedzie drugim autem,
i może zmieni stronę.
Rozmawiajcie z terrorystami.
Z każdym.
Ponoście klęskę za klęską.
Otrzepujcie się i powtarzajcie to. Bo może…
Może.
Tak.
Niestety nie możemy pomóc.
Wasza prośba jest niemożliwa.
Dlaczego?
Nasz rząd nie jest gotowy na dalsze pogorszenie stosunków z Rosją.
- Nasz też. - Oczywiście.
Ale liczymy, że odegramy kluczową rolę w zakończeniu ich regionalnych konfliktów.
Poświęciliśmy sporo czasu, budując mosty między obiema stronami.
Otrzymaliśmy wyraźne sygnały, że to nie wywoła niezadowolenia Moskwy.
Nawet jeśli prywatnie poczują ulgę,
ich publiczna reakcja tego nie odzwierciedli.
Grupa Lenkova wrobiła waszych żołnierzy w Mali
w masakrę, którą sami urządzili.
A teraz wrobili Iran w atak na Wielką Brytanię.
Co w tej propozycji nie…?
Czy gdybyśmy mieli zapewnienia,
że Moskwa nie potępi aresztowania,
rozważylibyście ponownie tę propozycję?
W takich chwilach żałujemy, że nie należycie już do Unii Europejskiej.
Moglibyśmy znaleźć grupowe rozwiązanie.
Dla Francji, mimo ogromnych wyrazów współczucia,
odpowiedź brzmi „nie”.
- Inspirujące. - Dziękuję.
- Dobrze cię widzieć. Dziękuję. - Panie Wyler.
- Gratuluję. To było świetne. - Zaskoczony?
Wspaniała przemowa.
Dziękuję. Świetna publiczność.
- Mogę zająć panu chwilę? - Pewnie.
Nie wiem, czy to dobre miejsce.
Idziemy coś zjeść?
Wracam do hotelu popracować.
Dobrze.
Wiem, że nic byśmy nie wskórali,
ale pomogłoby mi,
gdybym mogła powiedzieć w Białym Domu, że zrobiłam, co mogłam.
- A nie zrobiłaś? - Wyglądałam na niezadowoloną.
To porusza niebo i ziemię.
Ale gdybym miała okazję coś powiedzieć…
Nie zmieniłaby zdania przy nas obojgu, jak mówiłaś.
Szukała okazji, by skarcić mnie za Brexit.
- Zgodzi się w cztery oczy. - Świetnie.
Pogadasz z nią wieczorem i domkniesz temat.
Nie ja, ty.
Przerwałem ci.
A potem pokręciłem głową.
To denerwuje kobiety.
Ona też to zauważyła.
Nie musisz o tym mówić,
ale połączyła was wspólna irytacja.
Wobec mnie.
Zjedzmy coś.
Nie sądzisz, że trochę upraszczasz sprawę?
Co?
Wejdę tam, przewrócę oczami i powiem: „Ci mężczyźni”.
A ona na to: „Dokładnie. Mon dieu”.
- Gdy tak to ujmujesz… - A jak mam to ująć?
Że USA nie mają już głosu w Unii.
My nim byliśmy. Brexit to zakończył.
W największym akcie samookaleczenia we współczesnej historii.
Teraz nie macie tam ucha, oczu ani tuby.
W Unii Europejskiej?
Tak.
Nie byliście naszą tubą.
Nikt tak o nas nie mówił za plecami?
Może.
Nie jesteśmy już waszym oknem.
Na Europę. Francja mogłaby nim być.
Nie próbuję wynaleźć na nowo koła.
Rayburn wspomniał o tym w przemowie kilka dni temu.
Tak.
Nie zrobią tego dla nas.
Zrobią to dla nowego, cichego partnera, czyli dla was.
Mów.
Co?
Czekam na zalew sprzeciwu.
Nie, masz rację. Zgadzam się z tobą.
Czyli… sprzeciw jest błyskawiczny i donośny,
a zgodę okazujesz w milczeniu.
Jadłam.
Robisz to bez jedzenia.
Wiem, kiedy się ze mną zgadzasz. Odchodzisz bez słowa.
Wcale nie.
Tak.
To okropne.
To urocze.
Gdy wie się, co to znaczy. Wcześniej ciężko nadążyć.
Byłeś członkiem sztabu?
Znam odpowiedź. Poczytałam o tobie. Nie byłeś.
Chyba nie.
Przeszedłeś z wysokiego stanowiska na wyższe stanowisko.
Sztab uczy się mówić szybko,
redukować złożoność w zdanie, które można zapamiętać w toalecie.
Piękne. Zapamiętam to.
To prawda. Nikt nie chce sprawozdań. Trzeba to robić w łazience.
Szczególnie gdy chodzi o kobiety z wycinanymi językami.
To psuje atmosferę.
To Hal.
Śmiało.
Hej.
- Jak poszło? - Zgodnie z oczekiwaniami.
Spróbuję drugi raz wieczorem.
Jak wystąpienie?
W porządku.
Podejrzana skromność.
Racja. Poszło świetnie.
Spotkałem jednego torysa.
Zagadał do mnie po wystąpieniu.
- Spotkam się z nim wieczorem. - Kto?
Merritt Grove?
Grave? Grove?
Spotykasz się z nim?
- Mówił, że to pilne. - Jezu.
Chciał pogadać z tobą, ale cię nie ma.
Nie chce znać perspektywy Wylerów.
Chce pogadać z przedstawicielem prezydenta USA.
Spokojnie. Dokładnie to mu powiedziałem.
„Z nikim się nie pieprzę. Jestem żoną na pokaz”.
Chciałem połączyć go z Billie,
- ale odmówił. - Nie żartuj.
Poważnie. Nie chciał z nią gadać.
Nie mów, że zaoferowałeś rozmowę z szefową sztabu
komuś, kto się do ciebie przystawiał.
- Kate. - Jak jeszcze chcesz się popisać
- przed Billie Appiah? - Powtórzę to po raz trzeci.
Nie chciał rozmawiać z Billie Appiah.
Chcesz być sekretarzem stanu.
Co?
Kazałeś mi go spalić.
Kazałeś mi pozbyć się pierdolonego sekretarza stanu.
To dlatego?
- Ty chcesz nim być? - Jezu.
Moja wiceprezydentura to chwilowe zajęcie, póki nie znajdziesz lepszej pracy?
- Masz urojenia. - Posłuchaj.
- Nie spotkasz się z nim. Jasne? - Nie.
Wyjdę na pierdolonego kretyna.
- Jak on się nazywa? - Merritt Grove.
Moi ludzie zadzwonią i odwołają spotkanie.
A ty nie dzwoń do nikogo. Słyszysz?
- Wiesz co? - Do nikogo.
Już się kumplujemy?
- Dzwonisz poplotkować? - Dobrze.
Wszystko gra?
- Kim jest Merritt Grove? - To parlamentarzysta.
Torys. Opisałabyś go jako niewrażliwego konserwatystę.
My nazywamy go starym.
Pracowałaś z nim?
- Przelotnie. - Dobrze.
- Jesteś chora? - Nie.
Hal poznał go na gali i próbował skontaktować z Białym Domem.
Chciał rozmawiać z prezydentem?
Chciał natychmiast z kimś pogadać,
a Hal zaproponował szefową sztabu.
Nawet pan Grove zauważył, że to absurdalne.
Więc Hal zaproponował Hala.
Nie mogę się z nim spotkać. Jestem w Paryżu.
Dla Grove’a wszystko jest pilne. To histeryk.
Mogę wysłać do niego kogoś innego?
Oczywiście. Deleguj.
- Nie spalę mostu? - Nie.
Powodzenia z Galami.
Przepraszam. Muszę się przejść.
- Możemy razem. - Nie musisz iść.
Oczywiście.
Nie o to mi chodziło.
Chodźmy.
Warren, przejdziemy się.
Wszystko gra?
Tak. Nie przejmuj się. To…
sprawa osobista.
Nie chciałem być wścibski.
Nie jesteś. Przechodzę kryzys.
Powinniśmy gadać o Francuzach.
Tak wygląda kryzys?
- Nie sądzisz? - Nie.
Gdy wpadasz spocona do mojego gabinetu z poleceniami,
- to wygląda jak kryzys. - Boże.
Ponownie, to urocze, gdy się to rozszyfruje.
Sporo się pocę. To bez związku ze stanem emocjonalnym.
Moje małżeństwo się kończy. Ponownie.
Myślałem, że to już trwało.
Tak, ale potem…
przestało.
Boże.
Zwymiotuję.
Spaceruję wzdłuż Sekwany i narzekam na swoje małżeństwo.
- Możemy stanąć. - Nie.
Proponuję, byś wyrzuciła to z siebie,
bo pocenie jest powiązane z twoim stanem emocjonalnym i już się zaczęło.
Uważam, że powinno się
dać związkowi każdą możliwą szansę.
To pierdolona definicja mojej pracy.
- Wszystko można omówić. - Oczywiście.
Ale w pewnym momencie…
wychodzę na kretynkę, która nie potrafi wyciągnąć wniosków.
Nie.
W tej chwili jestem pierdoloną kretynką.
Może jesteś przyzwoitą osobą,
w czasach, kiedy przyzwoitość straciła wpływ na opinię publiczną.
Wszystkie miejsca zajęte.
Wyślę ci nagranie.
Muszę kończyć.
Dobra.
- Dzwoniła do ciebie? - Tak.
Spanikowana?
Chce zachować ostrożność.
Pewnie brakuje jej kofeiny. Szkodzi tym krajowi.
Spotkam się z gościem z Chatham House.
Ronnie będzie robić notatki. Pokażemy, że traktujemy to serio.
- Tak? - To najlepszy sposób nauki.
Może pójdę z wami. Przedstawię was.
Mam kiepski dzień. Możemy zostać przy mojej wersji?
Myślisz, że pięciominutowe spotkanie obali republikę?
Dobrze. Pięć minut.
Całe to przedsięwzięcie jest nieszczelne.
Celowo.
Wyprawiamy przyjęcia, ludzie przychodzą do domu.
Odwiedzam towarzystwa literackie i nawijam o rozwiązywaniu konfliktów,
pijąc stare i kiepskie wino.
I ktoś chce pogadać.
O to nam chodzi, prawda?
Jesteś bystra i kiedyś będziesz tu rządzić.
Ale Archibald Długonosy nie powie, kurwa, ani słowa,
gdy dwunastoletnia Ronnie będzie robić notatki.
Jest granica.
Nieszczelna, ale istnieje.
A gdy ją przekraczasz,
reszta z nas musi poświęcać czas, by to naprawić.
I ludzie jak Ronnie muszą siedzieć na spotkaniach i notować,
by pokazać światu, że Biały Dom nie świadczy usług za opłatą.
Powinieneś wziąć głęboki oddech i zastanowić się, czy chcesz zasugerować…
że handluję dostępem.
Zabroniłem mu iść, ale domagał się pięciu minut.
Przepraszam. Mogę spróbować to odwołać.
Nie przejmuj się.
Pięć minut i znika.
Powodzenia.
Dziękuję.
Pani ambasador?
Przekażesz ministrowi, by poszedł beze mnie?
- Oczywiście. - Dzięki.
Miło panią widzieć.
Dobrze, że pani dotarła.
- Możemy chwilę porozmawiać? - Oczywiście.
Przychodzę tu na różne gale i spędzam kilka minut z jednym z obrazów.
Traktuję je jak jednostki.
Nie gromadę.
Sam się ukoronował.
Napoleon.
To znacznie uprościło sprawę.
Owszem.
Poprosi mnie pani o przysługę.
To z pewnością poprawi moje życie.
Przemyślała pani propozycję?
Tak. Ale ta brytyjska prośba nie jest taka, jak pani opisuje.
Dlaczego?
Aresztowania na francuskiej ziemi powinna dokonać francuska policja.
Londyn poprosił, by ich siły specjalne przejęły dowodzenie.
Muszą pomścić 41 martwych marynarzy.
Obecność Brytyjskich Sił Specjalnych podczas aresztowania Lenkova…
to początek.
To wysoce nietypowa prośba,
ale ponieważ jest to ważne dla naszego przyjaciela, USA,
niechętnie się na nią zgodzimy.
Jesteśmy wdzięczni.
Ale dziwi nas, że obecna administracja,
która ogłaszała zerwanie z przeszłością,
tak mocno lobbuje za pozasądowym zabójstwem.
Mówimy o aresztowaniu.
Moi współpracownicy z wywiadu
donoszą, że Brytyjczycy nie zamierzają pojmać Romana Lenkova żywego.
Doceniamy zwrot 26 rzeźb.
Brytania zrobi to samo.
Tyle wymówek.
…oddanie władzy? Czy to relikt przeszłości?
- Przepraszam. - W porządku.
Kate?
Ambasadorko.
Zgodziła się.
Brawo.
Mają tam szampana. Może toast…?
Źle się czuję. Wracam do hotelu.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba.
Kate.
Zastępca szefa misji do pani Park.
Nie do wiary.
Może oddzwonić w wolnej chwili?
Nie ma szans.
Może jest chora? Nie odbiera telefonów.
Panie Wyler?
Daj mi pół godziny z gościem.
- Wyjaśnię. - Nie.
Powiedz mu, że już idę.
Ambasadorka…
Wkurza się za każdym razem, gdy się odzywam.
- Nie przejmuj się. - Hal.
Wmówiła ci, że jestem małpą ze strzelbą,
ale czasami przeprosiny to przeprosiny.
„Miałem postawić ci drinka, ale nie dam rady. Wybacz”.
- Postawię mu dwa drinki. - Nie chce ich od ciebie.
Pracujesz dla Departamentu Stanu. Kupisz tani cabernet.
Panie Grove, Ronnie Buckhurst, pracuję ze Stuartem Hayfordem.
- Rozmawia, ale za moment dołączy. - Kto?
Stuart Hayford. Zastępca szefa misji.
A gdzie pan Wyler?
Pani Wyler jest ambasadorką. Przysłała pana Hayforda.
Nie.
Chciałabym zostać sama.
Weź mój płaszcz. Jest zimno.
Nie trzeba.
Widzę.
Dobra, daj ten, kurwa, płaszcz.
- Pogrywałeś ze mną? - Co…?
Prosiłeś o aresztowanie, gdy chodzi o zamach?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Zabójstwo Lenkova.
Francuska policja dostała nakaz wycofania się.
A Brytyjskie Siły Specjalne przeprowadzą nalot jak na bin Ladena
i zlikwidują Lenkova.
- To absurd. - To się dzieje.
- Nie zabijamy ludzi. - My też nie.
Poza wyjątkami.
Trowbridge by tego nie zrobił. To obali jego rząd.
I po co?
Aresztując Lenkova,
dowie się, kto go zatrudnił, i ześle na niego ogień.
To chyba coś warte.
Martwy Lenkov mu nie pomoże.
- Uważa, że to za długo potrwa. - Więc wydał rozkaz zabicia?
- Najwyraźniej. - Nie.
Chyba że…
- Co? - Jest wyjątek.
W ustawie o usługach wywiadowczych. Ale to wymaga autoryzacji.
- Autoryzował to. - Nie może.
- To wymaga zgody i podpisu. - Czyjego?
Mojego.
Może przeoczyłem prośbę.
Nie prześlą tego mailem.
Prośbę o konkretne spotkanie, na którym to autoryzowano.
- To służbowy telefon? - Tak.
- Rządowy? - Na ten by to przesłali.
- Daj mi go. - Zaczekaj.
Co ty robisz?
- Warren! - Co jest, kurwa?
Martwy Lenkov pomoże jedynie ludziom, którzy go wynajęli.
Jeśli premier Nicol Trowbridge chce jego śmierci…
Nicol Trowbridge go wynajął.
Spodziewałem się pana Wylera.
Nie chcę rozmawiać z nikim z ambasady.
- Panie Grove. Już jestem. - Panie Grove. Merritt!
Do wszystkich na kanale,
tu Delfin 3-6, nadaję po ciemku.
Do wszystkich na kanale,
tu Delfin 3-6, nadaję po ciemku.
Do wszystkich, tu Delfin 3-6.
Podejrzenie awarii komunikatora. Nadaję po ciemku.
Delfin 3-6, cisza. Bez odbioru.
Napisy: Michał Urbaniak