Beni rahat bırakın! Yanlış bir şey yapmadım!
Ne? Her şeyi yanlış yaptın!
Bu taraftan!
Mezara kadar kovalayacak!
Çabuk!
Önünü kes!
-Orada! -Nerede?
Şurada!
Tamam, oraya git!
Devam edin! Saklandığını gördüm!
Bu taraftan!
Burada!
Hayır! Hadi! Kaçmasına izin veremeyiz!
Hadi Sirisco.
Misia!
Bu taraftan!
-Jacopo! -Anne!
-Jacopo!
-Anne! -Geldim.
-Buradayım. -Anne.
Bekle.
-Anne. -İyi misin?
-Evet. -Neyin var?
-İyi misin? -Sadece korktum.
Sen iyi misin?
Yakıldım ve çok utandım.
Tüm bunlar Tindaro'yla ilişkim yüzünden oldu.
-Hayır. -Seni üzdüm.
Tamam.
Herkes kapıları açıp baksın. Çok kapı var.
Bayağı büyükmüş.
O örümcek her yerde olabilir.
-Yani burası çok güzel. -Çok iyi.
Teşekkürler, evet. Ama Pampinea içine ediyor.
Burayı Benedikt keşişleri inşa etti. Şimdiyse onun şapkalarıyla kirlendi.
Hem bazıları fazla abartılı. Birçoğu fazla abartılı!
Bahsettiğin kadın o mu?
-Evet. Dinlemiş olman çok mutlu etti. -Teşekkürler.
Şimdi onu bulmalı ve ondan kurtulmalıyız.
Sonra bu harika şatoda beraber yaşayabiliriz.
Soyluların yaptığını yaparız.
Şarap içeriz, sapık kadınların hikâyelerini anlatırız.
-Bir de sapık keşişlerin. -Evet.
Tamam, şimdi lütfen gözlerinizi dört açın.
Ama sakın unutmayın. Sakın.
Sizi büyüleyebilir
çünkü o güzel bir kadın.
Gidin!
-Nereye? -Bu taraftan.
Eski dostum, öldün sandım.
O iğrenç paralı askerler beni neredeyse öldürüyordu.
Licisca tam bir pislikti. "Misia neden burada değil?" dedim.
Filomena olman çok garip.
Hayır, gayet mantıklı.
Seni görmek çok güzel.
Seni çok özledim.
Ben de seni özledim, saçaklı seni.
Teşekkürler dengesiz kütük.
Pampinea'yı onlardan önce bulmalıyız.
Stratilia'yı yakmaya çalıştı. Onu bulsalar fena olmaz.
Ona zarar veremezler.
İstediğin bu mu?
Neyse. Neler kaçırdım, anlat bakalım.
Stratilia!
Evlat, iyisin.
Özünde tam bir savaşçısın. Biliyordum.
Stratilia, bir şey söyleyeceğim.
Sana ettiğim teklifi neden reddettiğini anlayabiliyorum.
O sırada çok meşguldün.
Ama seni tehlikede görünce tek istediğim seni rahata erdirmek oldu.
Zengin bir adamım. Seni koruyabilirim.
Bir de bildiğin gibi
aramızda çok erotik bir bağ var.
Şimdi soruyorum.
Tüm sakinliğimle.
Pekâlâ.
Yaralandın mı?
O kızıl saçlı kaypak değerli bacaklarını yaktı mı?
Doktor lazım. Jacopo.
Sirisco bir elçi çağırsın, doktor getirtsin.
Paranın önemi yok. Asla lafı bile olmaz.
Konuşmayı kes.
-Ne? -Hiç susmuyorsun.
-Aşkım… -Lütfen konuşmayı kes.
Hadi.
-Stratilia, Dioneo nerede? -Öldü.
-Öldü mü? -Öldü.
Aman tanrım.
-Kahretsin. Ne yapacağım? -Bilmem. Güle güle.
Stratilia, lütfen. Çok kötü yaralandım.
-Yardım edebilir misin? -Edebilirim ama etmem.
-Ne? Neden? -Oğlumla buradan gidiyoruz.
-Öyle mi? -Evet.
-Nereye gideceğiz? -Başka yere.
Lütfen. Yardım etmezsen ölürüm. Buradan gitmem gerek.
Ben de gitmek istiyorum.
Anne, bir iyilik yap.
Hayır. Bir daha bir soyluyu asla bizden çok düşünmem Jacopo.
Ama o bir soylu değil, hizmetkâr.
Çok dikkatlisin.
Tamam. Kulübeye git, eşyalarımızı topla.
Ben onunla ilgileneceğim. Ama gün doğumunda gideriz.
-Tindaro'yla oynayabilir miyim? -Hayır.
Masaya uzan.
Canın çok yanacak.
Keşke her şey mahvolurken görseydim.
Ruggiero ve delileri cezalarını bulunca sevinçten çıldırmadın mı?
Evet, öyle oldu.
Dur!
Ne?
-Ruggiero içeride. -Ruggiero yaşıyor mu?
Ama herkesin vebadan öldüğünü söylemiştin.
Hayır.
-Buna mı hayır, yaşamasına mı? -İkisine de.
Ne oluyor?
-Pampinea… -Ne yaptı?
Ruggiero'yu öldürmemi istedi.
Sen de öldürdün.
Evet. Sayılır.
Hemen hemen. Evet, kesinlikle. Öldürdüm.
Sana mı öldürttü?
İçerideydi. Böyle olması gerekiyordu.
Hayır, gerekmiyordu.
Çok rahatsız gibisin. Gözlerin kararmış.
Hadi ama.
Her zamanki gibiler.
Ben de aynı Misia'yım.
Brassy Saint'te Ivy adında bir adam vardı
O gülümseyince…
Misia, onu sevdiğini biliyorum ama olanlardan sonra onu bırakmalısın.
Sana yardım edeceğim. O kötü biri.
Ona olan sadakatine göz yummayacağım.
Çürüklerden kurtulmazsan ne olur?
-Bir şey olmaz. -Gayet de olur.
Yıkılırsın. Mahvolursun.
Kahretsin.
Ondan kurtulmak istiyorum. Boğuluyor gibiyim.
Boğuluyor gibiyim. Bana yardım et. Lütfen.
Özgür ol istiyorum.
Özgür olabilirsin.
Seninleyken özgür hissediyorum.
Pampinea? Pamp…
Şu odaya bakın. Arkada dolap var.
Pampinea? İçeride mi yoksa?
-İçeride. -Gerçekten mi?
Neifile'yi diyorsun, karını. Yani bedenini.
-Evet. -Affedersin.
Yalan söyledim.
-Ne? -O ölmeden önce.
-Artık geri alamaz mıyım? -Sanmıyorum.
Gömmeme yardım eder misin?
Kendi başıma yapamam.
Olur. Sana yardım edeceğim Panfilo.
Evet. Önce Pampinea'yı bulayım,
onu pencereden aşağı atayım da!
-Duysun diye bağırdım. -Anlıyorum.
Sen de dua edebilirsin.
Böyle şeyleri severdi, değil mi?
İşte yeni arkadaşlarım.
Evet. Artık burada yaşıyorlar. Eşit haklarla.
-Duvarlarda olabilir mi? -Olabilir.
Küçücük. Kavanoza sığabilir.
-Hadi, çabuk. Lütfen. -Büyük kavanozlara iyi bakın.
Yüce Tanrı…
Tanrım, senden emin olmadığımı söyledim…
Ama lütfen bana merhametini bağışla.
Ne kadar bahşedebilirsen.
Bu kedere dayanamıyorum.
Bu öfkeye, suçluluk duygusuna.
Bana yardım et.
Neifile, yardım et.
Tamam, sus.
Tamam. Daha başlamadım bile. Nefes al canım.
Tüyler ne için?
Şaftlar okun ucundan geçiyor, çıkarırken çok saplanmıyor.
-Anladım. -Zor kısmı ucunu bulmak.
Tamam, nefes al. İki, üç…
Bunu nereden öğrendin?
Leonardo en sevdiği köpeği vurmuştu, onu kurtarmak istedim.
Şatonun hâlini görünce delirecek.
Leonardo haftalar önce öldü.
Buradan gitmeliyim.
-Tamam. -Siktir!
İlki en kötüsüdür.
Oğlun çok tatlıymış.
Evet, Jacopo'm. Babası Leonardo'ydu.
Bu…
-Çok şaşırdım. -Evet.
Konuşmaya devam et. O sefil soyluyla ilişkini anlat.
-Aman tanrım. -Tamam. İlk başlarda güzeldi.
Leonardo canı isteyince çok romantikti.
Beni sevdiğini söyledi.
Buna ne kadar kandığımı itiraf etmeye utanıyorum.
Umurunda olmadığını sonradan anladım.
Sonra Jacopo doğdu ve mecburen kaldım.
-Yani öldüğünde bitmiş miydi? -Yıllar olmuştu.
Evde kalmıyordum bile. Ama bayağı cömert davrandı.
Tüm mülkünü Jacopo'ya bırakacağını söyledi.
-Yani şato onun olabilir. -Artık öldü, bir önemi yok.
Önemi vardıysa tabii.
-Tamam. -Sıçayım böyle oka.
-Sen konuş, tamam mı? Konuş. -Tamam.
Meğer Filomena kardeşimmiş,
bunu bilmesine rağmen beni hizmetkârı yapmaya devam etmiş.
Demek sen de soylusun.
Senin oğlun kadar işte.
Hayatım boyunca babamın ve kardeşlerimin yerlerini sildim.
Onlar kim olduğumu biliyordu ama hiç bozmadılar.
Onlar kaz tüyü yataklarda uyuyup gülerken ben iğrenç sazlıklarda uyudum.
-Uyurken mi güldüler? -Çektiğim rezilliklere, sefilliğime.
-Soylular işte. -İnsanlar.
Tindaro'nun Leonardo'dan daha iyi olduğuna inanmak istedim.
Bu kez farklı olur, dedim.
Ama aralarındaki tek fark,
vasatlığı ve bencilliğinin daha bariz olmasıydı.
Güçten keyif aldım ama onu sevmiyorum.
Tindaro benim için bir hiç.
Benim için de.
-Hepsini siktir et. -Siktir et.
Pekâlâ, yaşayacaksın. Sanırım.
Bu bacağını yukarıda tut, gidene kadar da dinlen.
Benimle ilgilendiğin için teşekkürler.
Bunu yapmadan duramıyorum işte.
Al canımı.
Umarım Stratilia beni bulup ağlar.
Dışarıdayken hep seni düşündüm.
Sayende ısındım.
-Senden hoşlanıyorum. -Biliyorum.
-Özgür olabilirim. -Pampinea'yı siktir et.
Evet, siktir et.
-Tavan aralarına baktın mı? -Ondan eser yok Sirisco.
-Üç tavan arası var. -Ben dört saydım.
Sirisco, mutfağı beraber arayalım diyorum.
Hazır oraya gitmişken de bahsettiğin yemeklerden yeriz.
Böyle bir zamanda nasıl yersin ki?
Pampinea şu an bizi izliyor olabilir!
Hatırlatayım, açlıktan ölüyoruz.
Sirisco, konuşabilir miyim? Arkadaşın olarak.
Çok özel bir arkadaş.
Belki de bu Pampinea denen kadını kafana fazla takıyorsundur.
-O mu söyletiyor? -Hayır.
-Para mı verdi? -Hayır.
-Vermiş. Örümcek! -Hayır.
Hayır, sakin ol. O kadın artık sana zarar veremez.
Beni kullandı. Yalan söyledi, benden hamile olduğuna inandırdı.
-Sevgilindi. -Evet.
Buna bayılırdı.
Tanrım. Yine beni büyüleyip aptal yerine koydu.
-Hayır. Hayır Sirisco, hayır. -Haklısın, bu çok anlamsız.
-Bize gücü yetmez, değil mi? -Yani gidip yemek yiyelim mi?
-Ziyafet çekelim. -Evet.
Tıka basa doyalım. Hadi.
Gelin.
-Gitmek zorunda mıyız? -Evet.
-Tindaro da gelebilir mi? -Hayır.
İlk arkadaşımı kaybediyorum. Daha yeni bulmuştum.
-O, arkadaşın değil. -Öyle.
Üzgünüm canım. Başka bir tane bulursun.
Nereye gidiyoruz? Ne kadar uzakta?
Bilmiyorum işte, tamam mı? Ama bulacağım.
Şato benimmiş, kadın dedi.
Değil çünkü babanla evli değildim.
Onlara göre sen bir köylüsün, hiçsin. Zerre önemin yok.
-Bunu nasıl söylersin? -Ben de öyleyim.
Kötü bir şey değil. Dünya bizi buraya getirdi işte.
Böyle olmaktan mutluyum.
Şatonun bana ait olduğunu söyledi. Hem zengin biri.
Ya tüm bunlar bizimse?
Bizim olabilir, değil mi?
Bizim olabilir. Evet.
Alırsak tabii.
Kardeşim, hasta mısın?
Hayır.
Olmam gerek.
Nasıl bir erkek kendini öldürmeyi bile beceremez?
Sanırım zayıf bir erkek.
Evet. Aynen öyle.
Tam olarak öyleyim.
Zayıf bir adam.
Çok tatsız hissediyorum. Boş.
Ben de.
En centilmen yalvarışlarıma rağmen
gerçekten sevdiğim tek kadını kaybettim.
Romantik anlamda.
En azından yaşıyor.
Neifile beni bıraktı.
Kimsem yok.
Bu benim suçum.
Rahibe olabilirdi. Ben...
Onunla evlenmesem olurdu.
Ben de senin kadar yalnızım.
Hayır. Değilsin.
Öyleyim.
Bir kadını sevdim.
Onu bir obje olarak görmedim, insan olarak gördüm.
O insan beni asla sevmeyecek.
Yani ölmüş sayılır.
Gözüm.
-Kahrolası nişanlım. -Eski nişanlın.
-Sen çok… -Rüya gibi miyim?
Hayır, berbat görünüyorsun.
Ama…
Evet, rüya gibisin.
Onu yeterince sevmedim mi?
Sevdin ama yanlış bir şekilde.
Seni de yanlış sevdiğim için üzgünüm.
Beni hiç sevmedin, değil mi?
Sevdim sandım.
Belki sevmemişimdir. Kolayca nefrete döndü.
Evet. Ben ömrüm boyunca yanlış sevildim zaten.
Ya da hiç sevilmedim.
Güneş doğduğunda tüm bağlarımı söküp atacağım.
-O ne demek? -Tek başıma gideceğim.
Bağımsızlık en büyük lüks.
Sadece ben olacağım.
Harika, değil mi?
Hayır. Hem de hiç.
Dünyada en harika şey sevmeye değer birini bulmak.
-Şu hendeğe atlayayım mı? -Hayır.
Salgın sona erdiğinde benimle Floransa'da yaşayabilirsin.
Hizmetkârın olarak mı?
Dostum olarak.
Artık hizmetçi istemiyorum.
Bu, duyduğum en çılgınca şey.
Benim çalışmamam.
Ne yapacaksın?
Artık Pampinea'ya çalışmayacaksın.
Sanırım haklısın. Çalışmayacağım.
Evet.
Buradan gittikten sonra onu bir daha görmeyeceksin.
Evet.
Haklı olmak çok önemli. Biz gayet haklıyız.
Burası babanındı. Yani senin.
Karşı çıkan karşısında beni bulur.
-Vay be anne. -O çiçeklerden nefret ediyorum.
Şatoyu alıyorum.
-Gelebilir miyim? -Siktir git.
Aferin ona.
Vay canına. Çok iyi olmuş. Tam o leydiye benzemişsin.
Pampinea'dan çok daha güzel oldum Jacopo.
Tamam, hazırım.
Andreoli.
-Tanrım, sana ne oldu böyle? -Beni dövdüler.
Sana ne oldu?
Öldü mü?
Üzüldüm.
Ona ölmeden önce yalan söyledim. Anladı.
Artık yalan söylemeyeceğimize söz vermiştik.
Bu da onu çok korkuttu.
Bu korkuyla öldü.
Çok acı çekiyorum. Atlatamıyorum.
-Ne söylememi istiyorsun? -Gerçeği.
O öldü.
-Başka? -Bu kaybın seni eşsiz kılmıyor.
Hepimiz acı çektik.
Yüzlerce kez ölüm haberi verdim.
Benim gibi daha nice yakışıklı elçi var.
Berbat bir şey, asla da geçmeyecek.
Berbat bir şey,
asla da geçmeyecek.
Evet.
Gerçek bu.
Daha korkunç haberlerle keyfini yerine getirebilirim.
Avianus Masalları var mı?
-Okuman var mı? -Hayır ama yine de merak ediyorum.
Evet, öyle.
Vikont Leonardo'nun harika bir kütüphanesi var, bakabilirsin.
Hatta artık senin.
Yakalayın!
Stratilia.
Hoş olmuşsun.
Şatoyu devralıyorum.
Burası Jacopo'nun. Ben de yaşlı annesiyim.
Kâhyalığa devam edebilirsin.
-Şatoyu mu alıyorsun? -Jacopo vâris. Bu işler böyle.
Öyle mi? Hâlbuki şato kimseye ait değil.
Leonardo öldü.
Kaynakları paylaşmalıyız Stratilia. Burayı halk yönetmeli.
Halk Jacopo.
Halk benim.
Sıra bende.
Tanrım.
Şimdi de başka bir sürtük çıktı.
Dostlar! Beni dinleyin dostlar. Tatil bitti.
-Panfilo, gel de oturalım. -Korkunç haberlerim var.
Paralı askerler geliyor.
O askerler mi? Bana bunu yapanlar mı?
Sürekli sızlanıyor.
-Gelmelerine ne kadar var? -Birkaç saat.
Andreoli geleceklerini söyledi.
Onlara etrafta zırhlı şövalyeler olduğunu söylemiş.
-Ama yok. -Biliyor. Bize zaman kazandırdı.
Tamam, susun. Licisca, daha çok bilgi talep ediyorum.
Kaç paralı asker var? Fiziksel olarak benden daha mı güçlüler?
Küçük bir ordu.
Neyse ki buradayız. Şatonun kendisi gayet sağlam.
-Bir plan lazım. -Para verebiliriz.
Sirisco, acaba Leonardo'nun gizli bir hazine odası var mı?
-Pampinea'nın çeyizi var. -Doğru.
Leonardo'nun kalbini satın almayı umduğu o muazzam çeyiz.
-Fahişe. -Bu durumda fahişe Leonardo.
-İşe yarar mı? -Belki. Çok yozlar.
İşe yaramalı.
Pampinea'yı arama çalışmalarımız da tekrar başlıyor.
-Pampinea'yı buldum! -Ne?
Pampinea, şatoyu kurtarmak için çeyizin lazım.
Mücevherlerin nerede?
Ne? Çeyizim mi?
-Ben… -Sakın…
Sandığında.
Nerede bu?
Nerede o süslü kese?
Biri eşyalarını mı karıştırdı? Sen bir dur.
Askerler geliyor, değil mi?
Çeyiz bizi kurtaracaksa alın gitsin.
Kapa çeneni.
Stratilia nerede?
Ona bir özür borçluyum.
-Tabii ki cadı değil. -Ondan uzak dur.
Hepinize özür borçluyum, değil mi?
Aşkı çok istedim, kendim uydurdum.
O yalandan dolayı bir an kendimi kaybettim.
Kendini mi kaybettin? Bu odadaki herkesi manipüle ettin.
Biliyorum. Üzgünüm Sirisco.
Çok utanıyorum.
Artık çok geç.
Kese burada değil. Çeyiz yok.
Nerede Pampinea?
Sirisco seni ararken gelip aldın mı?
-Yemin ederim, bende değil. -Yalan söylüyorsun.
-Yemin ederim, söylemiyorum. -Yalan söylüyor!
Tamam, durun.
Belki de bize söylemeden önce kendini hazırlaması gerekiyordur.
Kendini mi hazırlayacak? Kabullenmiyor ki.
Dostluğumuzun üstüne yemin ederim, kese bende değil.
Dostluk mu? Misia'yı hâlâ dostun sanman komik.
-Hâlâ dostuz. -Misia!
Bu kadın sadece kendi çıkarlarını ve senden nasıl faydalanacağını düşünüyor.
Bir şekilde başarısız olduğunda gözünden düşmüşsün gibi yapıyor.
Yalan.
Sonra gülümsüyor, bu seferlik telafi etmene izin veriyor.
Bir süreliğine de neşeli oluyor.
O neşeli olduğu için sen de neşeli oluyorsun.
Ama onun neşeli olmasının sebebi sisteminin işe yaradığını bilmesi.
Bunu kanıtladın.
-Hayır, biraz daha karmaşık… -Evet Misia. Öyle.
Biliyorum çünkü ben de öyleyim.
Ya da öyleydim.
Misia, hayır.
Misia, bu doğru değil.
Misia, lütfen.
Bu kadından uzak dur.
Seni sevdiğimi biliyorsun.
Mücevherleri yoksa bize bir faydası yok demektir.
Götürün beyler.
-İşe yaramazsın. -Veda etme vakti geldi leydim.
-Bırak. -Hayır.
-Hoşça kal. -Hayır!
Sirisco, belki de çeyizimi o fakir arkadaşlarından biri bulmuştur.
-Ne dedin sen? -Onları suçlamıyorum.
Doğalarında var. Kendilerini tutamamışlardır.
Buradan gidebildiğin kadar uzağa git.
Beni buradan kovamazsın.
Sen kimsin be?
Ben kim miyim?
Bariz değil mi?
Tamam Sirisco, elinde bıçak var.
Beklediğin kişiyim.
Sevgili Vikont Leonardo'n.
Nihayet geldim.
Venedikli fahişeler dikkatimi dağıttı ama döndüm işte.
Buradayım, yeni eşimle tanışmaya hazırım.
Onu yalayıp yutacağım.
Ama önce ne lazım, biliyor musun? Şu çeyizin.
O benim ödemem. Dürüst olalım, seni sırf onun için seçtim.
Şu tipine bir bak.
Nerede?
Mücevherlerin yerini söyle.
Bende değil.
-Misia, yardım et! -Gitme vakti!
Gitmek istemiyorum!
Misia, bunu nasıl yaparsın?
-Misia! -Dur! Kes şunu!
Beni kovmalarına izin verme!
Sirisco, bir dakika. Dur lütfen.
-Sensiz yapamam! -Lütfen.
-Dur! -Bu kadarı yeter!
-Güle güle Pampinea. -Hayır.
Kendi başının çaresine bakabilirsin. Biz de bakacağız.
Misia, beni dinle. Lütfen.
Hoşça kalın.
Rezil insanlar!
Pekâlâ. Burada artık işler değişecek.
Sirisco, millet,
bence artık dikkatimizi hak eden birine verelim.
Neifile.
Gel.
Teşekkürler.
Dostlar…
Buraya gerçeklerden kaçmaya geldim.
Dikkatimi dağıtarak zaman kazanmak için.
Tatile.
Ama bu tatil de tüm tatiller gibi gelip geçiciydi.
Şimdiyse tek gerçekle baş başayım.
Neifile, sensiz…
Çaresizim.
Kız kardeşim kollarımda öldü.
Ölmeden önce
gözleri görmüyordu.
İşte o an
ben de göremedim.
Onun yerinde olmayı o kadar istemişim.
Fiammetta.
Çok yorgun olduğumda yerime şömineleri temizlerdi.
Lisabetta vardı.
Bir de Carlotto.
Luigi, Antonio.
Freduccio.
Rambaldo.
Scarlata ve Tedaldo.
Bir de annem Caterina.
Ben doğarken öldü tabii.
Bebek beynim bile öyle büyükmüş ki onu öldürmüş.
Bir de Dioneo.
Amcam ölümünü ayakta karşıladı ve…
Bu beni üzdü.
Kulaklarıma vurmayı severdi ama yine de bana iyi davranırdı.
Lupetta.
Çok güzel ve nazikti.
Ayakları büyüktü.
-Lanet olsun sana veba. -Yok, hayır.
Bir at ona çifte attı.
Lucia'm.
Son nefesine kadar benden nefret etti.
Nedenini anlıyorum.
Parmena.
Güvercinim.
Violetta.
Lauretta.
Annem.
-Eduar… -Babam.
Licisca. Dur, bekle.
Onu konuşalım mı?
-Hâlâ konuşmak istemiyorum. -Özür dilerim.
Yalan söyledim çünkü babam öyle istedi.
İçimde seni affedebilecek tek bir zerre yok.
Denemeliyiz. Koşulsuz sevgi yoksa bir ailenin olmasının ne anlamı kalır?
Seni aileden mi göreceğim?
Sen bunu ne zaman yapacaktın acaba?
Ben tuvaletindeki bokları temizlerken yapmadığın kesin.
Ya da boklu giysilerini temizlerken.
Her yerim kaka mıydı yani?
Asla zor şeyler yapmıyorsun, hep ben yapıyorum.
Aramızdaki fark bu.
Ben mi zor şeyler yapmıyorum? Saçma.
-Başkası için ne yaptın ki? -Misia için Pampinea'yı mahvettim.
Aynen. Hiç benim için bir şey yaptın mı?
Hayatını kurtardım ya.
O ne zaman oldu?
Babamın öldüğünü söyledim.
Böylece vebadan ölmedik ve hayatımızı kurtardım.
Ne demek istiyorsun? O ölmüştü.
-Öldüğünü söyledin. -Yalan söyledim.
-Onu tek başına ölüme mi terk ettik? -Hak vermiştir.
-Bunu nasıl yaptın? -Zaten ölecekti.
Kalsaydık biz de ölecektik. Bizi kurtardım.
Evet. Doğru ya. Kurtulduğumuzu unutmuşum.
Sana bağlı kalmayacağım.
Hep ihtiyaçlarını karşılayıp seni kurtarıyorum.
Acizsin ve yalnız olmayı hak ediyorsun.
Umarım da olursun.
Başka çarem yoktu.
-Onlar Leonardo'nun sanıyordum. -Leonardo falan yok.
Onlara söyle.
Çeyizimi almak zorundaydım, söyle.
Sahip olduğum tek şey o.
Bekle.
Nereye gidiyorsun?
Şato diğer tarafta.
Dur! O benim çeyizim!
Yürü be sinyora.
Siktir!
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek