THE DECAMERON: เดกาเมรอน
อย่ามายุ่งกับข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด
อะไรนะ เจ้าทำผิดทุกอย่าง
ทางนี้
มันจะตามหลอกหลอนข้าจนตาย
เร็วเข้า
ไปดักหน้าไว้
- ตรงโน้น - ไหน
ตรงโน้น
เอาล่ะ ไปตรงโน้น
หาต่อไป
ข้าเพิ่งเห็นนางซ่อนตัว
ทางนี้
ตรงนี้
ไม่ มาเร็ว จะปล่อยให้นางหนีไปไม่ได้
มาเร็ว ซิริสโก้
มีเซีย
ทางนี้
ยาโคโป
แม่
- แม่ - ยาโคโป
- แม่ - มาแล้ว
- แม่ - ข้ามาแล้ว
ข้ามาแล้ว
แม่จ๋า
เดี๋ยวนะ
- แม่ - เจ้าไม่เป็นไรนะ
- สบายดี - เจ็บตรงไหนไหม
- เจ้าไม่เป็นไรนะ - ไม่ ข้าแค่กลัว
แม่ไม่เป็นไรนะ เจ็บตรงไหนไหม
ข้าโดนไฟลวก ซ้ำยังต้องอับอาย
เพราะข้าเป็นเพื่อนกับทินดาโร ทำให้เรามาถึงจุดนี้ ข้าผิดเอง
- ไม่ - ข้าทำให้เจ้าผิดหวัง
เอาละ
ทุกคน ดูหลังประตูด้วย
มีประตูเยอะมาก
โอ้โฮ ที่นี่กว้างขวางมาก
นังแมงมุมนั่นอาจอยู่ที่ไหนก็ได้
- ไม่ ข้าว่าที่นี่สวยดี - เยี่ยม
ขอบคุณ ใช่แล้ว
และปัมปิเนอากำลังทำลายมัน
ที่นี่สร้างโดยพระเบเนดิกต์ และตอนนี้มีหมวกของนางวางเกลื่อน
แถมบางใบก็ฟู่ฟ่าฉูดฉาดเกิน
ส่วนใหญ่ฟู่ฟ่าทั้งนั้น
นางคือหญิงที่เจ้าพูดถึงใช่ไหม
ใช่ การที่เจ้ารับฟังมันมีความหมายกับข้ามาก
ขอบใจนะ
ตอนนี้เราต้องหานางให้เจอ
เราต้องกำจัดนาง
แล้วเราจะได้อยู่ในวิลล่าแสนสวยนี้ด้วยกัน
เรากินอยู่กันอย่างชนชั้นสูงได้
เราดื่มไวน์ได้ เล่าเรื่องหญิงโรคจิตได้
- และพระโรคจิต - ใช่
เอาล่ะ ทีนี้จงหูตาไวเข้าไว้
แต่จงระวัง
จงระวัง
นางจะทำให้เจ้าเคลิ้ม
เพราะนางเป็นหญิงงาม
ไปเลย
- ไปไหน - ทางนี้
เพื่อน ข้านึกว่าเจ้าตายแล้วซะอีก
ใช่ ก็เกือบตายด้วยฝีมือ ทหารรับจ้างน่ารังเกียจพวกนั้น
ลีชิสก้าทำตัวแย่มาก
ข้าคิดแต่ว่า "มีเซียอยู่ไหนเวลาข้าต้องการนาง"
รู้สึกแปลกมากที่เจ้าคือฟิโลเมน่า
ไม่ มันถูกต้องลงตัวทุกอย่าง
ดีใจจังที่ได้เจอเจ้า
ข้าคิดถึงเจ้ามากเลย
ข้าก็คิดถึงเจ้า แม่กิ่งไม้โน้มต่ำ
ขอบใจนะ เจ้าตอไม้ขรุขระ
แต่เราต้องหาปัมปิเนอาให้เจอก่อนพวกนั้น
นางแค่พยายามจับสตราติเลียมัดแล้วจุดไฟเผา
ปล่อยให้พวกนั้นหาเจอก็ได้
ข้ายอมให้พวกนั้นทำร้ายนางไม่ได้
ยอมไม่ได้หรือไม่ยอม
เอาเถอะ เล่ามาให้หมดว่าข้าพลาดอะไรไป
สตราติเลีย
หนุ่มน้อย เจ้าไม่เป็นไร
เจ้ามีหัวใจนักรบอย่างที่ข้าคิดเลย
สตราติเลีย ข้ามีอะไรจะบอก
ข้าเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงปฏิเสธ ที่ข้าขอแต่งงานก่อนหน้านี้หน้ากองไฟ
เวลานั้นเจ้าเจอเรื่องราวหลายอย่าง
แต่พอเห็นเจ้าตกอยู่ในอันตราย ข้าก็อยากทำทุกอย่างให้เจ้าสบายเสียที
ข้าร่ำรวยเงินทอง ข้าปกป้องเจ้าได้
และก็อย่างที่เจ้ารู้
เรามีความสัมพันธ์อันร้อนแรง
ข้าก็เลยจะถามเจ้าตอนนี้
ในความสงบเงียบเช่นนี้
เอาละ
เจ้าบาดเจ็บเหรอ
นังปิศาจหัวแดงนั่น ทำให้ขาอันงดงามของเจ้ามีมลทินเรอะ
เราต้องตามหมอ
ยาโคโป ไปตามซิริสโก้ ให้ตามหาคนส่งสาร
ให้เขาไปตามหมอมาที
เรื่องเงินไม่สำคัญ งานนี้เท่าไหร่เท่ากัน
หยุดพูดได้แล้ว
- หยุดพูดเหรอ - เจ้าพูดไม่หยุดเลย
- ที่รัก... - ได้โปรด หยุดพูดเถอะ
มาเถอะ
สตราติเลีย ดีโอเนโออยู่ไหน
ตายแล้ว
ตายเหรอ
ตายแล้ว
พระเจ้า
บ้าเอ๊ย ข้าจะทำยังไงดี
ไม่แน่ใจ ไปละ
ไม่ สตราติเลีย ขอร้องล่ะ
แผลข้าสาหัสจริงๆ
ช่วยข้าหน่อยได้ไหม
ช่วยได้ ลีชิสก้า แต่ไม่ช่วย
อะไร ทำไมล่ะ
ข้าจะพาลูกชายไปแล้ว เราจะไปจากที่นี่ตลอดกาล
- เราเหรอ - ใช่
- แต่เราจะไปไหนกัน - ที่อื่น
ได้โปรด ถ้าเจ้าไม่ช่วย ข้าคงตายอยู่ตรงนี้
และข้าก็ต้องออกจากสถานที่นี้
ข้าก็อยากไปจากที่นี่เหมือนเจ้านั่นแหละ
แม่ ใจดีหน่อยสิ
ไม่ ข้าจะไม่เห็นเรื่องคนสูงศักดิ์ สำคัญกว่าเรื่องของเราอีกแล้ว ยาโคโป ไม่
แต่นางไม่ใช่คนสูงศักดิ์ นางเป็นสาวใช้
ตั้งใจฟังดีจัง
ก็ได้ ไปที่กระท่อม เก็บของ
ข้าจะดูแลนางเอง
แต่เราจะไปจากที่นี่เมื่อตะวันขึ้น
- ขอเล่นกับทินดาโรก่อนได้ไหม - ไม่ได้
มานอนที่โต๊ะ
เจ้าจะรู้สึกเจ็บปวดมาก
ข้าอยากอยู่ดูที่นี่แตกเป็นเสี่ยงๆ จังเลย
เจ้าพอใจไหมที่เห็นรุจจิเอโร่ กับเพื่อนบ้าๆ ของเขา
ได้รับการตอบแทนอย่างสาสมน่ะ
พอใจสิ
เดี๋ยว
อะไร
รุจจิเอโร่อยู่ในนั้น
รุจจิเอโร่ยังไม่ตายเหรอ
ก็ไหนเจ้าบอกว่า ทุกคนตายเพราะโรคระบาดกันหมดไง
ไม่ใช่หรอก
ไม่ใช่ว่าเขายังอยู่ หรือไม่ใช่ว่าทุกคนตายเพราะโรคระบาด
ทั้งสองอย่าง
เกิดอะไรขึ้น
ปัมปิเนอา
ปัมปิเนอาทำไม
นางขอให้ข้าฆ่ารุจจิเอโร่
แล้วเจ้าก็ทำงั้นเหรอ
ใช่ ประมาณนั้น
เกือบๆ
ใช่ ข้าทำจริงๆ
นางบังคับให้เจ้าฆ่าคนเหรอ
เขาอยู่ในนั้น ข้าก็ต้องทำสิ
ไม่ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำ
เพื่อน เจ้าดูไม่สบายใจเลย
ดวงตาเจ้าหม่นหมอง
ไม่เอาน่า
มันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
ข้าเองก็เป็นมีเซียคนเดิม
บนเรือเดอะบราสซีเซนต์ลำนี้ มีชายคนหนึ่งชื่อไอวี่
และยามที่เขายิ้ม...
มีเซีย ข้ารู้ว่าเจ้ารักนาง แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าต้องทิ้งนาง
และข้าจะช่วยเจ้า นางเป็นคนไม่ดี
ข้าจะไม่เผื่อทางเลือก ให้กับความภักดีที่เจ้ามีต่อนาง
ถ้าเจ้าไม่ตัดเนื้อร้ายออก จะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
- ข้าไม่เป็นไรหรอก - เจ้าเป็นไรแน่
เจ้าจะโดนเหยียบย่ำ เจ้าจะโดนทำลาย
แย่แล้ว
ข้าอยากตัดนางออกไป
ข้ารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย
ข้าอยากให้เจ้าเป็นอิสระ
เจ้าเป็นอิสระได้นะ
ข้ารู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเจ้า
ปัมปิเนอา
ปัม...
ดูห้องนี้ซิ มีตู้เสื้อผ้าอยู่ตรงมุมด้านหลัง
ปัมปิเนอา
นางอยู่ในนั้นไหม
- อยู่ - จริงเหรอ
อ้อ ท่านหมายถึงเนฟีเล ศพของภรรยาเจ้า
- ใช่ - เสียใจด้วย
ข้าโกหก
- อะไรนะ - ก่อนที่นางจะตาย
ถอนคำพูดไม่ได้แล้วใช่ไหม
ข้าก็ไม่แน่ใจ
ช่วยข้าฝังนางได้ไหม
ให้ทำเอง ข้าคงไม่ไหว
ได้สิ ได้ ข้าจะช่วยท่าน ปันฟีโล
ได้เลย
ทันทีที่ข้าเจอปัมปิเนอา
และจับนางโยนออกไปนอกหน้าต่าง
ที่ข้าตะโกนนั่นก็เพื่อช่วยนาง
ข้าเข้าใจ
ท่านจะสวดภาวนาให้นางก็ได้นะ
ท่าทางนางจะชอบเรื่องแบบนั้นใช่ไหม
อ้อ นี่เพื่อนใหม่ของข้า
ใช่ ใช่ ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่นี่ ในฐานะที่เท่าเทียมกัน
- นางจะซ่อนตัวในกำแพงได้ไหม - นางอยู่ได้ทุกที่
นางตัวเล็ก อยู่ในขวดโหลใหญ่ๆ ยังได้เลย
มาเร็ว ได้โปรด
คอยมองหาขวดโหลใหญ่ๆ นะ
ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงอานุภาพ...
ข้ารู้ที่เคยพูดว่าข้าไม่แน่ใจในตัวพระองค์
แต่ข้าจะรับความปรานีทุกอย่างที่พระองค์มอบให้
แม้จะเล็กน้อยเพียงใด
ข้าทนรับความเศร้านี้ไม่ไหว
ความโกรธนี้... ความรู้สึกผิดนี้
ช่วยข้าด้วย
เนฟีเล ช่วยข้าด้วย
เอาละ เงียบ
เอาละๆ
ยังไม่ทันเริ่มเลย หายใจได้ ที่รัก
เอาขนนกมาทำไม
ก้านขนจะเกี่ยวเงี่ยงตรงหัวลูกศร
พอข้าดึงออกมา มันจะไม่เข้าไปลึกเท่าไหร่
- อ๋อ ใช่ - มันยากตรงที่ต้องหาเงี่ยงให้เจอ
เอาล่ะ หายใจเข้า สอง สาม...
เจ้าไปเรียนมาจากไหนเนี่ย
เลโอนาร์โดเคยยิงหมาตัวโปรด และข้ารับหน้าที่ช่วยชีวิตมัน
เขาต้องไม่ชอบอะไรๆ ที่พวกนั้นทำที่นี่แน่ๆ
เลโอนาร์โดตายหลายอาทิตย์แล้ว
ข้าต้องไปจากที่นี่
- เอาละ - บ้าเอ๊ย
ครั้งแรกจะเจ็บที่สุด
อ้อ ลูกชายเจ้าน่ารักดีนะ
ใช่ ยาโคโปลูกข้า
เลโอนาร์โดเป็นพ่อของเขา
เรื่องนั่น...
- คิดไม่ถึงเลย - ใช่
พูดอีกสิ เล่าเรื่องที่เจ้าเล่นรัก กับผู้ดีที่น่ารังเกียจนั่น
- พระเจ้าช่วย - ก็ได้ ตอนแรกเริ่มระหว่างเรามันดีมาก
เลโอนาร์โดโรแมนติกมากเวลาเขามีอารมณ์
เขาบอกว่าเขารักข้า
ข้าอายนะที่ต้องยอมรับว่ามันได้ผลอยู่นาน
ข้าเชื่อจนกระทั่งเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ไยดี
แล้วข้าก็มียาโคโป ก็เลยต้องอยู่ต่อ
- ไม่ได้อยู่ด้วยกันตอนเขาตายเหรอ - ไม่ เลิกหลายปีแล้ว
ข้าไม่ได้นอนในบ้านด้วยซ้ำ แต่เขาก็ใจกว้างพอนะ
เขาบอกว่าจะยกทุกอย่างของเขาให้ยาโคโป
- งั้นวิลล่าก็อาจเป็นของเขาสิ - พอเขาตายก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว
ถ้ามันเคยมีความหมายอะไรนะ
- เอาละ - ไอ้ลูกธนูเฮงซวย
- เจ้าคุยบ้างสิ เล่ามาเลย - ก็ได้
ปรากฏว่าฟิโลเมน่าเป็นพี่สาวข้า
นางก็รู้แต่ก็เก็บข้าไว้เป็นคนรับใช้
งั้นเจ้าก็เป็นชนชั้นสูงเหมือนกัน
ไม่มากไปกว่าลูกชายเจ้าหรอก
ข้าถูพื้นให้พ่อและพี่สาวมาทั้งชีวิต
พวกเขารู้ว่าข้าเป็นใคร แต่ก็พอใจที่มันเป็นแบบนี้
ข้านอนบนเสื่อกกมอมแมม
ในขณะที่พวกเขานอนหัวเราะ อยู่บนเตียงขนนก
พวกเขาหัวเราะเวลานอนเหรอ
หัวเราะเยาะความทรมาน และความตกต่ำของข้าน่ะ
พวกผู้ดีน่ะ
ทุกคนแหละ
ข้าอยากจะเชื่อว่าทินดาโรดีกว่าเลโอนาร์โด
อยากเชื่อว่าคราวนี้อะไรๆ จะเปลี่ยนไป
แต่ความแตกต่างอย่างเดียว คือความกระจอกและความเห็นแก่ตัวของเขา
มันชัดเจนกว่ามาก
ข้าชอบที่เขาแรงดี แต่ข้าไม่ชอบตัวเขา
ทินดาโรไม่มีความหมายกับข้า
ใช่ กับข้าด้วย
- งั้นก็ช่างแม่งให้หมด - ช่างแม่งให้หมด
เอาละ เจ้ารอดแล้ว
คิดว่านะ
อย่าลืมยกขาขึ้นไว้ตลอดนะ และพักผ่อนจนกว่าจะไป
ขอบคุณที่ดูแลข้า
เรื่องงี่เง่าที่ข้าอดไม่ได้น่ะ
รับข้าไปด้วยเถิด ความตาย
ขอให้สตราติเลียพบข้าและหลั่งน้ำตา
ตอนที่ข้าอยู่ข้างนอกนั่น
ข้าคิดถึงเจ้า
เจ้าทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่น
ข้าชอบเจ้านะ
ข้ารู้
- ข้ารู้สึกเป็นอิสระ ข้าเป็นอิสระได้ - ช่างหัวปัมปิเนอา
ใช่ ช่างหัวปัมปิเนอา
อาริกุชโช่ ค้นห้องใต้หลังคาหรือยัง
บนนั้นไม่มีร่องรอยของนาง ซิริสโก้
มีห้องใต้หลังคาสามห้องนะ
ข้านับได้สี่
ซิริสโก้ ข้าว่าเราน่าจะไปค้นห้องครัวด้วยกัน
จะได้หาอะไรกินไปพลางๆ ด้วย อาหารที่เจ้าสัญญาไว้น่ะ
ในเวลาแบบนี้เจ้ากินลงได้ยังไง
ตอนนี้ปัมปิเนอาอาจกำลังจับตาดูเราอยู่ก็ได้
แค่ย้ำกับเจ้าว่าเราหิวมาก
ซิริสโก้ ขอพูดได้ไหม
ในฐานะเพื่อน
เพื่อนรัก
บางทีเจ้าอาจให้ความสำคัญ กับปัมปิเนอาคนนี้มากเกินไป
นางเข้าหาเจ้าหรือเปล่า
- เปล่า - นางจ้างเจ้ามาพูดหรือ
- เปล่า - ใช่แน่ๆ
- ไม่ใช่ - นังแมงมุม
ไม่นะ เพื่อน ใจเย็นๆ หญิงคนนั้นทำอะไรเจ้าไม่ได้อีกแล้ว
รู้ไหมว่านางหลอกใช้ข้า
โกหกข้าและทำให้ข้าเชื่อว่านางท้องกับข้า
- นางเป็นคนรักของเจ้า - ใช่
นางชอบแบบนี้มาก
ให้ตายสิ
นังแพศยานั่นทำให้ข้าดูโง่อีกแล้ว
- ไม่ ไม่ ซิริสโก้ ไม่ - เจ้าพูดถูก ทำแบบนี้มันไร้ประโยชน์
นางไม่มีอำนาจเหนือเราใช่ไหม
งั้นเราไปหาอะไรกินกันดีไหม
- ไปกินกันเถอะ - ใช่เลย
เราจะกินให้พุงกางเลย มาเถอะ
มาเลย
- เราต้องไปแล้วเหรอ - ใช่
- ทินดาโรไปด้วยได้ไหม - ไม่ได้
ไม่อยากเชื่อเลยว่าข้ากำลังจะเสียเพื่อนคนแรก
เพิ่งได้เป็นเพื่อนเอง
- เขาไม่ใช่เพื่อนเจ้า - ใช่สิ
ขอโทษนะ ลูกแม่ เดี๋ยวเจ้าก็หาเพื่อนใหม่ได้
เราจะไปไหนกัน ไปไกลแค่ไหน แม่รู้ไหม
ไม่รู้ ข้าไม่รู้ เข้าใจนะ
แต่เดี๋ยวข้าจะรู้
หญิงผู้นั้นบอกว่าบ้านนี้เป็นของข้า
ไม่ใช่ เพราะข้าไม่ได้แต่งงานกับเขา
และในความคิดของพวกเขา เจ้าเป็นคนบ้านนา เจ้ามันไร้ค่า
เจ้าสูงกว่าดินนิดเดียว
- พูดได้ยังไงว่าข้าสูงกว่าดินนิดเดียว - เพราะข้าก็ด้วย
ก็ไม่เลวร้ายอะไร ไม่เห็นเป็นไรเลย แค่โลกมองเราแบบนั้น
ข้าดีใจที่เราเป็นอย่างนั้น
นางบอกว่าวิลล่าจะเป็นของข้า และนางรวยมาก
แล้วถ้า... ถ้าทั้งหมดนี้เป็นของเราล่ะ
อะไรๆ ก็เป็นของเราได้ใช่ไหม
อะไรๆ ก็เป็นของเราได้
ใช่
ถ้าเราเอามาเป็นของเรา
สหาย ท่านป่วยเหรอ
เปล่า
ป่วยก็ดีน่ะสิ
บุรุษแบบไหนกัน แม้แต่ฆ่าตัวตายยังทำไม่ได้
บุรุษอ่อนแอละมั้ง
ใช่เลย
ข้าอ่อนแอจริงๆ
บุรุษอ่อนแอ
ข้ารู้สึกห่อเหี่ยว
ว่างเปล่า
ข้าก็ด้วย
แม้ข้าจะขอร้องอย่างสุภาพที่สุด
ข้าก็เสียหญิงคนเดียวที่ข้าเคยรักจริงๆ ไปแล้ว
รักแบบหนุ่มสาวน่ะ
อย่างน้อยนางก็ยังอยู่นะ
เนฟีเลทิ้งข้าไปแล้ว
ข้าไม่เหลือใคร...
และมันเป็นเพราะข้าเอง
ข้าจะปล่อยให้นางเป็นแม่ชีก็ได้
ข้าไม่ต้องแต่งงานกับนางก็ได้
ข้าก็โดดเดี่ยวพอๆ กับท่าน
ไม่หรอก ไม่เลย
จริงๆ นะ
ข้าพบเจอหญิงที่ข้าปลาบปลื้ม
ไม่ได้มองเป็นวัตถุ แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
และมนุษย์คนนั้นไม่มีวันรักตอบข้า
นางก็เหมือนตายไปแล้ว
ตาข้า
โอ๊ย
คู่หมั้นของข้านี่เอง
อดีตคู่หมั้น
เจ้าดู
งามมากเหรอ
ไม่ ข้าจะพูดว่าเจ้าดูโทรมมาก
แต่...
ใช่ เจ้างามมาก
ข้ารักนางอย่างดีไม่ใช่เหรอ
ท่านรักนางอย่างดี แต่ท่านรักนางไม่ถูกต้อง
ข้าขอโทษที่เคยรักเจ้าไม่ถูกต้องเหมือนกัน
ท่านไม่ได้รักข้าจริงๆ หรอกใช่ไหม
ข้าคิดว่าข้ารักนะ
แม้ว่าอาจจะไม่ใช่ เพราะมันกลายเป็นความเกลียดได้ง่ายๆ
ใช่ ข้าถูกรักอย่างไม่ถูกต้องมาทั้งชีวิต
หรืออาจไม่เคยได้รับรักเลย
เมื่อตะวันขึ้น ข้าจะเดินจากไป ไปให้พ้นจากพันธนาการทุกอย่าง
- หมายความว่าไง - ข้าจะไปคนเดียว
อิสรภาพคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด
ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง
ฟังดูวิเศษไหมล่ะ
ไม่นะ
ไม่เลย
สิ่งที่วิเศษที่สุดในโลก คือการมีคนที่ควรค่าให้รัก
- ข้าโดดลงคูน้ำนี้ดีไหม - อย่า
เมื่อโรคระบาดหมดไป เจ้าไปอยู่กับข้าที่ฟิเรนเซ่ก็ได้นะ
ในฐานะคนรับใช้เหรอ
ในฐานะ... เพื่อน
ข้าไม่ต้องการคนรับใช้อีกต่อไป
นั่นเป็นคำพูดที่บ้าบอที่สุดที่ข้าเคยได้ยินเลย
ข้าไม่ต้องทำงาน
แล้วเจ้าจะทำอะไรล่ะ
เจ้าจะไม่ได้ทำงานให้ปัมปิเนอาแล้ว
เจ้าพูดถูก
ข้าจะไม่ได้ทำแล้ว
ใช่
หลังจากเราไปจากที่นี่ เจ้าจะไม่ต้องพบนางอีก
ใช่
ความเชื่อมั่นมีพลัง และมันอยู่ข้างเรา
ที่นี่เป็นของพ่อเจ้า มันจึงเป็นของเจ้า
ถ้าใครไม่เห็นด้วย ก็ต้องผ่านข้าไปก่อน
โห แม่
ข้าเกลียดดอกไม้พวกนั้น
ข้าจะยึดวิลล่านี้
ข้าไปด้วยได้ไหม
ไปให้พ้น
ดีสำหรับนางแล้ว
โอ้โฮ งามมาก แม่ดูเหมือนสตรีสูงศักดิ์เลย
ข้างามกว่าปัมปิเนอาเยอะ ยาโคโป
เอาละ ข้าพร้อมแล้ว
อันเดรโอลี่
พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
ข้าโดนซ้อมน่ะ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับท่าน
นางจากไปแล้วหรือ
เสียใจด้วยนะ
ข้าโกหกนางในตอนท้าย
และนางดูออก
ทั้งที่เราเพิ่งสัญญากันว่าจะไม่โกหกอีก
มันทำให้นางกลัวมาก
นางกลัวมาก
ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ข้าก้าวผ่านมันไปไม่ได้
- ท่านอยากให้ข้าพูดอะไร - ความจริง
นางตายแล้ว
แล้วไง
และความสูญเสียของท่านก็ไม่ต่างจากคนอื่น
เราทุกคนล้วนแต่ทุกข์ทรมาน
ข้าส่งสารแจ้งความตายมาเป็นร้อยครั้ง
และข้าก็แค่ผู้ส่งสารรูปงามคนหนึ่ง
ปันฟีโล มันแย่มาก และท่านจะไม่มีวันเป็นปกติ
มันแย่มาก
และข้าจะไม่มีวันเป็นปกติ
ใช่
นั่นแหละความจริง
ข้าอาจบอกข่าวร้ายกว่านี้ ซึ่งอาจทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้าง
มีหนังสือนิทานอาเวียนัสไหม
เจ้าอ่านออกเหรอ
ไม่ออกหรอก แต่เราก็ยังสนใจหนังสือได้นี่
ใช่ จริงด้วย
วิสกอนเต้เลโอนาร์โดมีห้องสมุดชั้นดี
ซึ่งเจ้าเข้าไปอ่านได้เลย
ตอนนี้มันคงเป็นของเจ้าแล้ว
จับนาง
โอ้โฮ
สตราติเลีย
เจ้างามเจิดจรัสมาก
ซิริสโก้ ข้าจะยึดวิลล่านี้
มันเป็นของยาโคโป และข้าเป็นแม่ทึนทึกของเขา
เจ้าจะเป็นพ่อบ้านต่อก็ได้
เจ้าจะยึดวิลล่าเหรอ
ยาโคโปเป็นทายาท นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น
จริงรึ
เพราะวิลล่านี้ไม่ใช่ของใคร
เลโอนาร์โดตายแล้ว
เราควรแบ่งกันกินแบ่งกันใช้สิ สตราติเลีย
ควรให้ประชาชนเป็นเจ้าของ
ยาโคโปนี่แหละประชาชน
ข้าก็คือประชาชน
ถึงทีข้าแล้ว
ให้ตายสิ
เรามีหญิงอีกนางที่ต้องจัดการ
สหาย สหายทั้งหลาย มาเร็ว วันหยุดพักผ่อนจบลงแล้ว
นี่ ปันฟีโล มานั่งกับเราสิ
ข้ามีข่าวมาบอก ข่าวร้ายมาก
ทหารรับจ้างกำลังมาที่นี่
ทหารรับจ้างเหรอ
พวกที่ทำกับข้าแบบนี้น่ะเหรอ
นางเอาแต่บ่นเรื่องขาไม่เลิก
- อีกนานไหมกว่าพวกมันจะมาถึง - อาจจะสองสามชั่วโมง
อันเดรโอลี่ผู้ส่งสาร บอกข้าว่าพวกเขากำลังมา
เขาบอกพวกนั้นไปว่า วิลล่ามีอัศวินใส่ชุดเกราะคอยคุ้มกัน
แต่มันไม่ใช่
เขารู้ เขาถ่วงเวลาให้เรา
เอาละ ทุกคน เงียบ
ลีชิสก้า ข้าขอถามข้อมูลเพิ่มจากเจ้า
ทหารรับจ้างมีกันกี่คน
มีโอกาสไหมที่พวกมันจะแข็งแรงกว่าข้า
ก็เป็นกองทัพย่อมๆ
เราโชคดีที่อยู่ที่นี่ ตัวบ้านมีปราการอย่างดี
เราต้องมีแผน
- เอาเงินฟาดหัวก็ได้ - ใช่
ซิริสโก้ เลโอนาร์โดมีห้องเก็บสมบัติซ่อนอยู่ไหม
มีสินสอดของปัมปิเนอานะ
จริงด้วย
สินสอดที่นางหวังว่า จะซื้อหัวใจของเลโอนาร์โดได้
นางโลมชัดๆ
แต่แบบนั้นเลโอนาร์โดสิที่เป็นนางโลม
- มันจะได้ผลไหม - อาจจะได้ พวกนี้ไร้ศีลธรรม
ต้องได้ผลสิ
งั้นระหว่างนี้ เราต้องรื้อฟื้น ภารกิจในการตามหาปัมปิเนอา
- ข้าเจอปัมปิเนอาแล้ว - อะไรนะ
ปัมปิเนอา เราต้องการสินสอดของเจ้า เพื่อรักษาวิลล่านี้
เครื่องเพชรของเจ้าอยู่ไหน
อะไร สินสอดของข้าเหรอ
- ข้า... - อย่าบังอาจ...
มันอยู่ในหีบค่ะ
มันอยู่ในหีบของนาง
อยู่ไหนนะ
กระเป๋าสุดหรูอยู่ที่ไหน
มีใครมารื้อค้นข้าวของของท่านหรือเปล่า
ไปนั่งก่อนเถอะ
มีทหารกำลังมาที่นี่ใช่ไหม
ถ้าสินสอดจะช่วยชีวิตเราได้ ก็เอาไปเลย
หุบปาก
สตราติเลียอยู่ไหน
ข้าต้องขอโทษนาง
นางไม่ใช่แม่มด
อย่าไปยุ่งกับนาง
ข้าคงติดค้างคำขอโทษทุกคนใช่ไหม
ข้าอยากได้ความรักมากจนกุเรื่องขึ้นมา
และคำเท็จทำให้ข้าลืมตัวไปชั่วขณะ
ลืมตัวเหรอ
เจ้าปั่นหัวทุกคนในห้องนี้
ข้ารู้
ขอโทษนะ ซิริสโก้
ข้าละอายใจเหลือเกิน
ไม่ทันแล้ว
กระเป๋าไม่อยู่ที่นี่ สินสอดมัน... มันหายไปแล้ว
มันอยู่ที่ไหน ปัมปิเนอา
เจ้าหยิบไปตอนที่ซิริสโก้ตามล่าเจ้าหรือเปล่า
ข้ารับรองได้ มันไม่อยู่กับข้า
เจ้าโกหก
- ข้าสาบานว่าไม่ได้โกหก - นางโกหก
เอาละ หยุดเถอะ
บางทีนางอาจต้องการเวลาทำใจ ก่อนที่จะบอกเรา
ทำใจเหรอ นางไม่ได้จะกินแมลงนะ
ข้ารับรองด้วยมิตรภาพของเรา มันไม่อยู่กับข้า
มิตรภาพงั้นเหรอ
ตลกดีนะที่เจ้ายังเห็นมีเซียเป็นเพื่อน
เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่
มีเซีย หญิงนางนี้ห่วงแต่ตัวเอง และให้เจ้าทำในสิ่งที่นางต้องการ
เวลาเจ้าทำไม่สำเร็จ นางจะทำเป็นว่าไม่ปลื้มเจ้าแล้ว
โกหกชัดๆ
แล้วนางก็ยิ้มให้และอนุญาตให้เจ้า ทำดีชดเชยเพื่อให้นางปลื้มอีกครั้ง
และนางก็จะมีความสุขอยู่สักพัก
และเจ้าก็จะมีความสุขเพราะนางมีความสุข
แต่ที่นางมีความสุข ก็เพราะนางรู้ว่าวิธีการของนางได้ผล
เจ้าก็พิสูจน์แล้วนี่
- ไม่ใช่ มันซับซ้อนกว่านั้น... - ใช่สิ มีเซีย ใช่
ข้ารู้ก็เพราะข้าเองก็ทำแบบนี้
ข้าเคยทำแบบนี้
มีเซีย ไม่นะ
มีเซีย มันไม่จริง
มีเซีย ได้โปรด
อยู่ห่างๆ หญิงผู้นี้
มีเซีย เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเจ้า
เมื่อไม่มีเครื่องเพชร นางคงไม่มีประโยชน์กับเราสินะ
เอาตัวนางไปเลย หนุ่มๆ
- เจ้ามันไร้ประโยชน์ - ได้เวลาบอกลาแล้ว คุณผู้หญิง
- ไปเลย - ซิริสโก้ ไม่นะ
- ลาก่อน - ไม่
ซิริสโก้ เพื่อนยากไร้คนหนึ่งของเจ้า
มาเจอสินสอดของข้า
เจ้าว่ายังไงนะ
ข้าไม่โทษพวกเขาหรอก
มันเป็นธรรมชาติของพวกเขา พวกเขาอดใจไม่ไหว
เจ้าจะต้องไปจากที่นี่ ไปให้ไกลที่สุด
เจ้าจะสั่งให้ข้าไปจากที่นี่ไม่ได้
คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
ข้าคิดว่าตัวเองเป็นใครน่ะเหรอ
ก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอ
นี่ ซิริสโก้ นั่นมีดนะ
คนที่เจ้าเฝ้ารอมาตลอด
วิสกอนเต้เลโอนาร์โดที่เจ้ารักนักหนา
ข้ามาแล้ว
ขอโทษที่ว่อกแว่กไปกับนางโลมเวนิส
แต่ข้ากลับมาแล้ว
ข้ามาแล้วและพร้อมที่จะ ทำความคุ้นเคยกับเจ้าสาวคนใหม่
และข้าจะสนองเจ้าให้แห้งเหือดเลย
แต่ก่อนอื่น รู้ไหมว่าข้าต้องการอะไร
สินสอดไง
เจ้าต้องจ่ายให้ข้า
บอกตามตรงนะ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ข้าเลือกเจ้า
ก็ดูสารรูปเจ้าสิ
ตกลงว่ามันอยู่ไหน
เอาเครื่องเพชรมาให้ข้า
ข้าไม่มี
- มีเซีย มีเซีย ช่วยด้วย - ได้เวลาไปแล้ว
- มีเซีย ข้าไม่อยากไป - เฮ้ย
มีเซีย เจ้าทำได้ยังไง
- มีเซีย - หยุดนะ
- มีเซีย - หยุด
อย่าให้พวกมันไล่ข้าออกไปคนเดียว
ซิริสโก้ เดี๋ยวก่อน ขอเวลาเดี๋ยว
ข้าไม่รอดแน่ถ้าไม่มีเจ้า
ได้โปรด
- หยุด - บอกว่าพอได้แล้วไง
ลาก่อน ปัมปิเนอา
ไม่นะ
ข้ารู้ว่าท่านอยู่ได้ด้วยตัวเอง
พวกเราก็เช่นกัน
มีเซีย ฟังข้านะ ขอร้องล่ะ
ข้าขอร้อง
ลาก่อน
พวกเจ้ามันน่ารังเกียจ
เอาละ ทุกอย่างที่นี่กำลังจะเปลี่ยนไป
ซิริสโก้ ทุกคน
ข้าว่าถึงเวลาแล้วที่เราควรหันมาสนใจ
คนที่ควรได้รับความสนใจจริงๆ
เนฟีเล
มาเถอะ
ขอบใจนะ
สหาย
ข้ามาที่นี่เพื่อหนีความจริง
เพื่อซื้อเวลาด้วยสิ่งเพลิดเพลินใจ
เหมือนวันหยุดพักผ่อน
แต่วันหยุดนั้นผ่านไปแค่ชั่วพริบตา เหมือนวันหยุดทั้งหลาย
และตอนนี้
ข้าเหลือแต่ความจริง
เนฟีเล ไม่มีเจ้าแล้ว...
ข้าเคว้ง
ข้ากอดน้องสาวไว้ตอนนางตาย
ก่อนที่นางจะไป
นางมองไม่เห็นแล้ว
และในช่วงเวลานั้น
ข้าผิดหวังกับดวงตาตัวเองนัก
ข้าอยากตาบอดแทนนางเหลือเกิน
ฟีอัมเมตต้า
นางเคยทำความสะอาดเตาผิงให้ข้า เวลาข้าเหนื่อยมากๆ
ส่วนข้าเคยมีลิซาเบตต้า
และการ์ล็อตโต้
ลุยจิ อันโตนิโอ
เฟรดุชชิโอ
รัมบัลโด
สการ์ลาต้ากับเทดัลโด
และแม่ข้า คาเทริน่า
นางตายตั้งแต่คลอดข้า
ข้าเข้าใจว่าแม้แต่สมองทารกของข้า ก็ยังใหญ่มากจนทำให้นางตาย
และดีโอเนโอ
ลุงข้าตายในท่ายืน ซึ่ง...
ไม่รู้สิ ทำให้ข้าเศร้า
เขาชอบตบบ้องหูข้า แต่เขาก็ยังใจดีกับข้า
ลูเพตต้า
นางทั้งสวยและอ่อนโยน
เท้านางใหญ่มาก
โรคระบาดบ้าบอนี่
ไม่ใช่
นางโดนม้าเตะน่ะ
ลูเซียของข้า
นางเกลียดข้าจนลมหายใจสุดท้าย
และข้าเข้าใจดีว่าทำไม
ปาร์เมน่า
ที่รักของข้า
วิโอเลตต้า
ลอเร็ตต้า
แม่
- เอดวาร์... - พ่อ
นี่ ลีชิสก้า
เดี๋ยวสิ
อยากคุยเรื่องพ่อมั้ย
- ข้ายังไม่อยากคุยกับเจ้า - ข้าขอโทษ
ข้าโกหกเพราะพ่อขอให้ข้าโกหก
ข้าทำใจอภัยให้เจ้าไม่ได้
เราต้องพยายามสิ ไม่งั้นจะมีครอบครัวไปเพื่ออะไร
ถ้าเรารักกันโดยไม่มีเงื่อนไขไม่ได้
จะให้ข้าทำเหมือนเจ้าเป็นคนในครอบครัว
แล้วเจ้าเคยทำแบบเดียวกันเมื่อไหร่
ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ข้าคอยล้างกระโถนขี้ให้เจ้าแน่ๆ
แถมยังต้องซักผ้าเปื้อนขี้ของเจ้า
เจ้าพูดอย่างกับว่าข้าเปื้อนอึไปทั้งตัว
เจ้าไม่เคยต้องทำอะไรยากๆ ข้าเป็นคนทำตลอด
นั่นแหละที่ข้ากับเจ้าต่างกัน
ข้าไม่เคยต้องทำเรื่องยากๆ เหรอ ไร้สาระสิ้นดี
เจ้าเคยทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง
ข้าด่าปัมปิเนอาแทนมีเซีย
ก็ใช่ แล้วมีอะไรที่เจ้าเคยทำเพื่อข้าบ้าง
แล้วตอนที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าล่ะ
เจ้าทำแบบนั้นเมื่อไหร่
ข้าบอกเจ้าว่าพ่อตายแล้ว
เราจะได้ไม่ติดโรคระบาดตาย นั่นแหละที่ช่วยเราไว้
หมายความว่าไง
เขาตายแล้ว
เจ้าบอกว่าเขาตายแล้ว
ข้าโกหก
นี่เราปล่อยให้เขาตาย...อย่างโดดเดี่ยวเหรอ
เขาคงเข้าใจแหละ
เจ้าทำได้ยังไง
ยังไงเขาก็จะตายอยู่แล้ว และเราก็จะตายด้วยถ้าเราอยู่ต่อ
ข้าช่วยชีวิตเรานะ
ใช่ๆ ข้าลืมไปว่าเรารอดชีวิตมาได้
ข้าไม่ยอมผูกติดกับเจ้าไปตลอดหรอก
ต้องคอยรับใช้ตามความต้องการของเจ้า ต้องคอยช่วยเจ้า
เจ้าทำอะไรไม่เป็น
และเจ้าควรเผชิญชีวิตคนเดียว
ข้ารู้ว่านั่นแหละที่ข้าต้องการ
ข้าไม่มีทางเลือก
นึกว่าของเลโอนาร์โดซะอีก
ไม่มีเลโอนาร์โด
ไปบอกพวกเขาสิ
บอกเลยว่าข้าต้องเอาสินสอดมา
ตัวข้ามีค่าแค่นั้นแหละ
เดี๋ยว
เจ้าจะเอาไปไหน
นี่ วิลล่าต้องไปอีกทางนะ
หยุดนะ นั่นสินสอดของข้า
ไปตายซะ ซินญอร่า
บ้าเอ๊ย
คำบรรยายโดยขีดขิน จินดาอนันต์