DEKAMERON
Zostawcie mnie! Nie zrobiłam nic złego!
Co? Zrobiłaś mnóstwo złego!
Tędy!
To mnie będzie prześladować!
Szybciej!
Odciąć jej drogę!
- Tam! - Gdzie?
Tam!
Dobra, idź tam!
Dalej!
Widziałem, jak się kryje!
Tędy!
Tutaj!
Nie! Chodźcie! Nie możemy dać jej uciec!
Chodź, Sirisco.
Misia!
Tędy!
Jacopo!
Mamo!
- Mamo! - Jacopo!
- Mamo! - Jestem tutaj.
- Mamo. - Jestem.
Jestem tutaj.
Mamo!
Czekaj.
- Mamo. - Jesteś cały?
- Tak. - Jesteś ranny?
Nie, po prostu się wystraszyłem.
A tobie nic nie jest?
Jestem poparzona i zażenowana.
Moja przyjaźń z Tindarem to był błąd.
- Nie. - Zawiodłam cię.
Dobra.
Sprawdźcie za drzwiami.
Sporo tu tych drzwi.
Ile tu przestrzeni!
Ta pajęczyca może być wszędzie.
- Chodziło mi o to, że tu ładnie. - Tak.
Dziękuję.
A Pampinea to psuje.
Willę zbudowali benedyktyni, a teraz ją zaśmiecają jej nakrycia głowy.
Niektóre to czysta przesada.
Większość to czysta przesada!
To ta kobieta, o której mówiłeś?
Tak. To wiele dla mnie znaczy, że słuchałaś.
Dziękuję.
Słuchajcie, musimy ją znaleźć,
musimy się jej pozbyć,
a potem możemy razem mieszkać w tej cudownej willi
i robić to, co robi szlachta.
Możemy pić wino i opowiadać historie o perwersyjnych kobietach!
- I perwersyjnych mnichach. - Tak.
A teraz proszę, miejcie oczy szeroko otwarte.
Ale uważajcie.
Uważajcie.
Uśpi waszą czujność,
bo jest piękną kobietą.
Idźcie!
- Ale dokąd? - Tędy.
Kochana, myślałam, że nie żyjesz.
Było blisko. Ci ohydni najemnicy prawie mnie zabili.
Licisca była okropnie wredna. Zatęskniłam za moją Misią.
To dziwne, że jesteś Filomeną.
Nie, to całkowicie normalne.
Cieszę się, że cię widzę.
Bardzo tęskniłam.
Ja też, niska gałązko.
Dziękuję, nierówny pniaczku.
Musimy znaleźć Pampineę przed nimi.
Próbowała spalić Stratilię na stosie. Może dajmy im ją znaleźć.
Nie mogę na to pozwolić.
A może nie chcesz?
Nieważne. Opowiedz mi, co przegapiłam.
Stratilia!
Chłopcze, nic ci nie jest.
W głębi duszy jesteś wojownikiem, jak mniemałem.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Rozumiem, dlaczego na stosie odrzuciłaś moje oświadczyny.
Byłaś wtedy dość zajęta.
Ale widząc cię w niebezpieczeństwie, zapragnąłem zapewnić ci otuchę.
Jestem bogaty. Mogę cię ochronić.
Poza tym, jak wiesz,
łączy nas silna erotyczna więź.
Dlatego pytam cię
zupełnie na spokojnie…
No dobrze.
Jesteś ranna?
Czy ta rudowłosa harpia oszpeciła twoje piękne nogi?
Doktora!
Jacopo, wezwij Sirisca, który może wezwać posłańca,
który może wezwać doktora.
Pieniądze nie grają roli. Zapłacę, ile trzeba.
Przestań gadać.
- Co? - Nigdy nie przestajesz.
- Kochana… - Proszę, przestań gadać.
Chodź.
Stratilia, gdzie Dioneo?
Nie żyje.
Nie żyje?
Nie żyje.
O Boże.
Cholera. Co ja teraz zrobię?
Nie wiem. Pa.
Nie, proszę.
Mam poważną ranę.
Możesz mi, proszę, pomóc?
Mogę, ale nie pomogę.
Co? Dlaczego?
Zabieram syna i odchodzimy na dobre.
- Naprawdę? - Tak.
- Ale dokąd? - Gdzie indziej.
Proszę. Bez twojej pomocy umrę,
a muszę się stąd wydostać.
Chcę odejść tak samo jak ty.
Mamo, bądź miła.
Nie będę już przedkładać interesu szlachty nad nasz własny, Jacopo.
Ale ona nie jest szlachcianką, tylko służką.
Spostrzegawczy jesteś.
Dobra. Idź do chaty, spakuj nasze rzeczy.
Zajmę się nią.
Ale ruszamy o brzasku.
- Mogę pobawić się z Tindarem? - Nie.
Połóż się na stole.
To będzie okropne doświadczenie.
Szkoda, że nie widziałam tego dramatu.
Cieszyłaś się, że Ruggiero i jego szaleńcy
dostali, na co zasłużyli?
Tak, cieszyłam się.
Czekaj!
Co?
Ruggiero tam jest.
Ruggiero żyje?
Ale mówiłaś, że wszyscy zmarli na zarazę.
Nie.
Nie żyje czy nie wszyscy zmarli?
Jedno i drugie.
Co się dzieje?
Pampinea…
Pampinea co?
Kazała mi zabić Ruggiera.
Zrobiłaś to?
Tak. Poniekąd.
W większości.
Tak, zdecydowanie tak.
Zmusiła cię do tego?
Był tam, więc trzeba to było zrobić.
Nie, wcale nie.
Wyglądasz na wzburzoną. Masz przyćmione oczy.
No co ty.
Moje oczy są takie same jak zawsze.
A ja jestem tą samą Misią.
Na pokładzie Miedzianej Panny Żeglował niejaki Ivy
A kiedy się śmiał…
Wiem, że ją kochasz, ale po tym, co się stało, musisz ją zostawić.
A ja ci pomogę. Jest złą osobą.
Nie pozwolę ci być wobec niej lojalną.
Co będzie, jeśli nie wytniesz zgnilizny?
- Dam sobie radę. - Nieprawda.
Zniszczejesz. Zmarniejesz.
Cholera.
Chcę ją wyciąć.
Czuję, że się duszę.
Czuję, że się duszę. Pomóż mi. Proszę.
Chcę, żebyś była wolna.
Możesz być wolna.
Przy tobie czuję się wolna.
Pampinea?
Pamp…
Sprawdź tutaj. W rogu jest szafa.
Pampinea?
Jest tam?
- Tak. - Naprawdę?
Mówisz o Neifile, twojej żonie… która zmarła.
- Tak. - Przepraszam.
Skłamałem.
- Co? - Zanim umarła.
Nie mogę tego cofnąć?
Nie wiem.
Pomożesz mi ją pochować?
Sam raczej nie dam rady.
Tak. Pomogę ci, Panfilo.
Tak.
Kiedy tylko znajdę Pampineę
i wyrzucę ją przez okno!
Ten krzyk był dla niej.
Rozumiem.
Na razie możesz się pomodlić.
Ona to chyba lubiła, nie?
Oto moi nowi przyjaciele.
Tak, mieszkają tu teraz jako równi nam.
- Może być w ścianach? - Pewnie.
Jest mała. Zmieściłaby się w słoju.
Szybko. Proszę.
Wypatrujcie słojów.
Ojcze Wszechmogący…
wiem, że nie byłem pewny Twego istnienia…
ale przyjmę każdą Twoją łaskę.
Każdy drobny okruszek.
Nie mogę… znieść tego żalu,
tego gniewu, tego poczucia winy.
Pomóż mi.
Neifile, pomóż mi.
Cicho.
Dobra.
Jeszcze nawet nie zaczęłam. Oddychaj, skarbie.
Po co pióra?
Dutki osłonią haczyki, więc przy wyciąganiu aż tak się nie wbiją.
- Rozumiem. - Najtrudniej jest znaleźć haczyk.
Dobra. Wdech. Dwa, trzy…
Gdzie się tego nauczyłaś?
Leonardo postrzelił swoją suczkę. Postanowiłam ją uratować.
Będzie zły, jak zobaczy, co tu się stało.
Nie żyje od wielu dni.
Muszę się stąd wydostać.
- Dobra. - Kurwa!
Pierwsze jest najgorsze.
Twój syn jest słodki.
Tak, mój Jacopo.
To też syn Leonarda.
To…
- To zaskakujące. - Tak.
Mów więcej. Opowiedz mi o romansie ze wstrętnym szlachcicem.
- Boże. - Dobrze. Na początku było miło.
Leonardo był bardzo romantyczny, kiedy miał odpowiedni nastrój.
Mówił mi, że mnie kocha.
Wstyd się przyznać, jak długo to działało.
Wierzyłam, aż pojęłam, że ma mnie gdzieś.
A potem urodziłam Jacopa i musiałam zostać.
- Nie byliście razem, kiedy umarł? - Od lat.
Nawet nie spałam w domu. Ale był dość hojny.
Powiedział, że zostawi Jacopowi wszystko, co do niego należy.
- Czyli willa może być jego. - To już nie ma znaczenia.
Jeśli w ogóle miało.
- Dobra. - Pierdolona strzała.
- Teraz ty mów, dobra? - Dobra.
Filomena okazała się moją siostrą.
Wiedziała o tym, ale i tak traktowała mnie jak służącą.
Czyli jesteś szlachtą.
Nie bardziej niż twój syn.
Całe życie szorowałam podłogi mojego ojca i moich sióstr.
Wiedzieli, kim jestem i byli zadowoleni z tego układu.
Spałam na brudnej trzcinie,
a oni w pierzynach, śmiejąc się.
Śmiali się przez sen?
Z mojego cierpienia i poniżenia.
Szlachta.
Ludzie.
Chciałam wierzyć, że Tindaro jest lepszy od Leonarda.
Że tym razem będzie inaczej.
Ale jedyna różnica była taka, że jego małość i egoizm
były bardziej oczywiste.
Podobała mi się władza nad nim, ale jego nie lubię.
Nic dla mnie nie znaczy.
Dla mnie też.
- Pieprzyć ich wszystkich. - Otóż to.
Dobra, przeżyjesz.
Chyba.
Pamiętaj, żeby trzymać nogę w górze i odpoczywać, póki nie odejdziesz.
Dziękuję, że się mną zaopiekowałaś.
To głupota, od której nie mogę uciec.
Zabierz mnie, śmierci.
Niech Stratilia znajdzie mnie i zapłacze.
Kiedy mnie nie było, myślałam o tobie
i mnie ogrzewałaś.
Lubię cię.
Wiem.
- Czuję się wolna. - Walić Pampineę.
Tak, walić ją.
Arriguccio, przeszukałeś strychy?
Nie ma tam po niej śladu.
Strychy są trzy.
Naliczyłem cztery.
Sirisco, pomyślałem, że możemy przeszukać razem kuchnię,
a przy okazji skubnąć trochę jedzenia, które nam obiecałeś.
Jak możesz jeść w takiej chwili? Proszę. Pampinea może nas obserwować!
Przypominam tylko, że głodujemy.
Sirisco, mogę coś powiedzieć? Jako przyjaciel?
Serdeczny przyjaciel.
Może za bardzo przejmujesz się tą całą Pampineą.
Skaptowała cię?
- Nie. - Płaci ci za to?
- Nie. - Tak.
- Nie. - Pajęczyca!
Przyjacielu, spokojnie. Ta kobieta już ci nie zaszkodzi.
Wiesz, że mnie wykorzystała?
Okłamała mnie, że nosi moje dziecko.
- Jest twoją kochanką. - Tak.
Uwielbiała to.
Boże.
Ta syrena znowu mnie ogłupia.
- Nie, Sirisco. - Masz rację. To bez sensu.
Nie ma nad nami władzy.
To możemy iść coś zjeść?
- Napchajmy się. - Tak.
Obeżremy się. Chodźcie.
Chodźcie.
- Musimy stąd odejść? - Tak.
- Tindaro też może? - Nie.
Tracę pierwszego przyjaciela. Dopiero co go poznałem.
- Nie jest nim. - Jest.
Przykro mi, kochanie. Poznasz nowego.
Dokąd idziemy? Jak daleko? Wiesz w ogóle?
Nie wiem.
Ale będę wiedzieć.
- Tamta pani mówiła, że willa jest moja. - Nie, bo nie byłam jego żoną.
W ich oczach jesteś wieśniakiem. Nikim. Prawie tak bezwartościowym jak brud.
- Jak brud? - Tak samo jak ja.
To nic złego. Takie mamy miejsce w świecie.
Cieszę się z tego.
Powiedziała, że willa należy do mnie. A jest bogata.
A jeśli to wszystko jest dla nas?
Możemy coś mieć, prawda?
Możemy coś mieć.
Tak.
Jeśli to weźmiemy.
Bracie, jesteś chory?
Nie.
Powinienem być.
Co za mężczyzna nie może się nawet zabić?
Przypuszczam, że słaby.
Tak. Właśnie.
Właśnie taki jestem.
Słaby.
Czuję się sflaczały.
Pusty.
Ja też.
Mimo moich szarmanckich starań
straciłem jedyną kobietę, którą kochałem…
romantycznie.
Przynajmniej wciąż żyje.
Neifile mnie opuściła.
Nie mam nikogo…
i to moja wina.
Mogłem pozwolić jej być zakonnicą.
Nie musiałem jej poślubiać.
Jestem tak samo samotny.
Nie. Nie jesteś.
Jestem.
Znalazłem kobietę, którą podziwiam, nie tylko jako obiekt, ale jako osobę.
I ta osoba nigdy nie odwzajemni mojej miłości.
Jest w zasadzie martwa.
Moje oko.
Mój cholerny narzeczony.
Były narzeczony.
Wyglądasz…
Zjawiskowo?
Nie. Chciałem powiedzieć, że marnie.
Ale…
tak, wyglądasz zjawiskowo.
Źle ją kochałem?
Kochałeś ją dobrze, ale nie tak jak trzeba.
Wybacz, że ciebie też tak kochałem.
Tak naprawdę mnie nie kochałeś.
Tak mi się zdawało.
Choć może nie, bo łatwo cię znienawidziłem.
No cóż. Przez całe życie kochano mnie nie tak jak trzeba.
Albo raczej w ogóle.
O brzasku odrzucę wszelkie więzy.
- Co to znaczy? - Odejdę sama.
Niezależność to największy luksus.
Wezmę wszystko dla siebie.
Czy to nie brzmi bosko?
Nie.
Ani trochę.
Najbardziej bosko jest mieć kogoś wartego miłości.
- Mam wskoczyć do fosy? - Nie.
Kiedy zaraza się skończy, możesz zamieszkać ze mną we Florencji.
Jako twoja służąca?
Jako moja… przyjaciółka.
Raczej nie chcę już służących.
To największy bzik na świecie.
Ja bez pracy.
Co innego zrobisz?
Nie będziesz już pracować dla Pampinei.
Chyba masz rację.
Nie będę.
Tak.
Kiedy stąd odejdziemy, już nigdy jej nie zobaczysz.
No tak.
Mieć pewność to mieć moc. To nam właśnie sprzyja.
Willa twojego ojca należy do ciebie.
Kto się nie zgadza, temu dopiero pokażę.
Ojej, mamo.
Nie znoszę tych kwiatów.
Przejmuję willę.
Mogę też iść?
Spierdalaj.
Powodzenia.
O rety. Ale super. Wyglądasz jak ta dama.
Wyglądam o wiele piękniej niż Pampinea, Jacopo.
Dobrze. Jestem gotowa.
Andreoli.
Boże, co ci się stało?
Pobili mnie.
A tobie co się stało?
Czyli odeszła?
Przykro mi.
Okłamałem ją pod koniec
i się domyśliła.
A obiecaliśmy skończyć z kłamstwami.
Przestraszyło ją to.
Odeszła w strachu.
Czuję wielki ból. Nie mogę sobie z nim poradzić.
Co mam ci powiedzieć?
Prawdę.
Ona nie żyje.
No i?
Twoja strata cię nie wyróżnia.
Wszyscy cierpieliśmy.
Setki razy przekazywałem wieści o śmierci.
A jestem tylko jednym przystojnym posłańcem.
To okropne i nigdy się nie otrząśniesz.
To okropne…
i nigdy się nie otrząsnę.
Tak.
Taka jest prawda.
Może pocieszę cię kolejnymi okropnymi wieściami.
Masz może egzemplarz Bajek Awiana?
Umiesz czytać?
Nie, ale i tak mogą interesować mnie książki.
W sumie tak.
Leonardo miał wspaniałą bibliotekę,
z której możecie korzystać.
Bo teraz jest wasza.
Brać ją!
Ojej.
Stratilia.
Wyglądasz lśniąco.
Sirisco, przejmuję willę.
Należy do Jacopa, a ja jestem jego matką.
Możesz zostać jako zarządca.
Przejmujesz willę?
Jacopo jest dziedzicem. Tak to działa.
Czyżby?
Bo willa nie należy do nikogo.
Leonardo nie żyje.
Powinniśmy się nią dzielić.
To lud powinien nią zarządzać.
Jacopo należy do ludu.
Ja należę do ludu.
Nadeszła moja kolej.
Dobry Boże.
Musimy zmierzyć się z kolejną suką.
Przyjaciele? Chodźcie tu. Wakacje się skończyły.
Hej, Panfilo. Usiądź z nami.
Mam wieści. Okropne.
Jadą tu najemnicy.
Tamci tajemnicy?
Ci, którzy mi to zrobili?
Ciągle narzeka na nogę.
- Ile mamy czasu? - Może kilka godzin.
Posłaniec mi o tym powiedział.
A im powiedział, że willi bronią uzbrojeni rycerze.
Ale nie bronią.
Wie o tym. Kupił nam trochę czasu.
Dobra, cicho.
Licisco, żądam więcej informacji.
Ilu jest najemników? Czy jest szansa, że są silniejsi ode mnie?
To mała armia.
Mamy szczęście, że tu jesteśmy. Willa jest dobrze wzmocniona.
- Musimy mieć plan. - Może przekupstwo?
Sirisco, czy Leonardo ma jakiś ukryty skarbiec?
Pampinea ma posag.
O tak.
Ogromny posag, którym miała nadzieję kupić serce Leonarda.
Dziwka.
Ale to Leonardo byłby dziwką.
- To zadziała? - Może. Są skorumpowani.
To musi zadziałać.
A w międzyczasie dalej szukajmy Pampinei.
- Znalazłam Pampineę! - Co?
Pampineo, potrzebujemy twojego posagu, żeby ocalić willę.
Gdzie twoje klejnoty?
Co? Mojego posagu?
Nie waż się…
Jest w jej kufrze.
Gdzie ona jest?
Gdzie ta droga torba?
Ktoś grzebał w twoich rzeczach?
Siadaj.
Jadą tu żołnierze, tak?
Jeśli posag nas ocali, to go bierzcie.
Zamknij się.
Gdzie Stratilia?
Jestem jej winna przeprosiny.
Nie jest czarownicą.
Zostaw ją w spokoju.
Wszystkim jestem chyba winna przeprosiny.
Spragniona miłości, wymyśliłam ją, a to sprawiło, że na chwilę się pogubiłam.
Pogubiłaś się?
Manipulowałaś każdą osobą w tym pokoju.
Wiem.
Przepraszam, Sirisco.
Bardzo mi wstyd.
Za późno.
Nie ma torby. Posag zniknął.
Gdzie on jest?
Schowałaś go, kiedy Sirisco cię gonił?
Przyrzekam wam, że go nie mam.
Kłamiesz.
- Przysięgam, że nie. - Kłamie.
Dobrze. Przestań.
Może potrzebuje trochę czasu, żeby zebrać się w sobie, zanim nam powie.
Zebrać się w sobie? Nie połyka robaka.
Przyrzekam na naszą przyjaźń, że go nie mam.
Przyjaźń?
Zabawne, że wciąż mówisz o przyjaźni.
Przyjaźnimy się.
Tej kobiecie zależy tylko na sobie i na tym, jak może cię wykorzystać.
Kiedy w czymkolwiek zawiedziesz, udaje, że wypadłaś z jej łask.
To kłamstwo.
A potem się uśmiecha i pozwala ci znowu się w nie wkraść.
I przez chwilę jest radosna.
A ty jesteś radosna, bo ona jest radosna.
Ale jest radosna tylko dlatego, że wie, że jej system działa.
Udowodniłaś to.
- To trochę bardziej skomplikowane… - Tak, Misia. Tak.
Wiem to, bo też taka jestem.
A raczej byłam.
Misia, nie.
To nieprawda.
Misia, proszę,
odsuń się od tej kobiety.
Wiesz, że cię kocham.
Bez klejnotów na nic się nam raczej nie zda, więc…
zabierzcie ją stąd.
- Jesteś do niczego. - Czas się pożegnać, pani.
- Idziemy. - Nie.
- Do widzenia. - Nie!
Może któryś z twoich ubogich przyjaciół
znalazł mój posag.
Co powiedziałaś?
Nie winię ich.
To leży w ich naturze. Nie mogą się powstrzymać.
Musisz odejść stąd tak daleko, jak to tylko możliwe.
Nie możesz kazać mi odejść.
Za kogo ty się masz?
Za kogo ja się mam?
To chyba oczywiste.
Dobrze, Sirisco, to nóż.
Za tego, na kogo czekałaś.
Twojego ukochanego wicehrabię Leonarda.
W końcu tu jestem.
Wybacz, opóźniły mnie weneckie dziwki,
ale wróciłem.
Jestem tu i jestem gotów poznać moją nową pannę młodą.
I wyliżę ją aż miło.
Ale wiesz, czego potrzebuję najpierw?
Posagu.
To moja zapłata.
I jedyny powód, dla którego cię wybrałem.
Popatrz na siebie.
To gdzie są?
Pokaż mi klejnoty.
Nie mam ich.
- Misia, pomocy! - Pora na ciebie!
Misia, ja nie chcę!
Misia, jak mogłaś?
Przestań!
- Misia! - Przestań!
Nie pozwól mu mnie wyrzucić!
Sirisco, poczekaj chwilę. Proszę.
Bez ciebie nie dam rady!
Proszę.
- Przestań! - Dość! Wystarczy!
Żegnaj, Pampineo.
Nie.
Wiem, że doskonale poradzisz sobie sama.
My też.
Misia, posłuchaj mnie. Proszę.
Proszę.
Żegnajcie.
Wszyscy śmierdzicie!
No dobrze. Trochę się tu teraz zmieni.
Sirisco, pozostali,
chyba już czas zwrócić uwagę na kogoś, kto na to zasługuje.
Neifile.
Chodźcie.
Dziękuję.
Przyjaciele…
przyjechałem tu, żeby uniknąć prawdy.
Żeby grać na zwłokę dzięki przyjemnym rozrywkom.
Na wakacje.
Ale te wakacje były chwilowe, jak wszystkie inne.
A teraz
została mi tylko prawda.
Neifile, bez ciebie…
jestem zagubiony.
Tuliłem moją siostrę, kiedy umierała.
Tuż przed śmiercią
przestała widzieć.
W tamtej chwili
moje oczy też mnie zawiodły, tak bardzo chciałem zająć jej miejsce.
Fiammetta.
Czyściła za mnie kominki, kiedy byłam zbyt zmęczona.
Miałem Lisabettę.
I Carlotta.
Luigiego, Antoniego.
Freduccia.
Rambalda.
Scarlatę i Tedalda.
I moją matkę, Caterinę.
Zmarła przy porodzie.
Nawet mój niemowlęcy mózg był tak duży, że ją zabił.
Był też Dioneo.
Mój wujek umarł na stojąco, co…
bardzo mnie zasmuciło.
Lubił dawać mi po uszach, ale i tak był dla mnie miły.
Lupetta.
Była piękna i łagodna.
Miała duże stopy.
Do diabła z tą zarazą.
O nie.
Koń ją kopnął.
Moja Lucia.
Nienawidziła mnie do ostatniego tchu.
Rozumiem czemu.
Parmena.
Moja gołąbka.
Violetta.
Lauretta.
Mama.
- Eduar… - Tata.
Hej. Licisca.
Zaczekaj.
Chcesz o nim porozmawiać?
- Z tobą nie. - Przepraszam.
Kłamałam, bo ojciec kazał mi kłamać.
Nie mogę znaleźć w sobie przebaczenia.
Musimy spróbować. Po co nam rodzina,
jeśli nie kocha nas bezwarunkowo?
Mam traktować cię jak rodzinę?
Kiedy ty chciałaś zacząć to robić?
Na pewno nie przez te lata, kiedy czyściłam nocniki z twojego gówna
i prałam twoje zasrane ubrania.
Co ty tak ciągle o tej kupie?
Ty nie musisz robić nic trudnego. Ja tak.
Tym się właśnie różnimy.
Nie muszę robić nic trudnego? Akurat.
Zrobiłaś cokolwiek dla kogoś innego?
Pogrążyłam Pampineę dla Misi.
Jasne. A zrobiłaś cokolwiek dla mnie?
Na przykład uratowałam ci życie.
Kiedy?
Powiedziałam, że tata nie żyje,
żebyśmy nie zachorowały na zarazę, i to nas uratowało.
Jak to?
Przecież nie żył.
Powiedziałaś, że umarł.
Skłamałam.
Zostawiłyśmy go, żeby umarł sam?
Zrozumiałby.
Jak mogłaś?
Było oczywiste, że umrze. Tak jak my, gdybyśmy zostały.
Uratowałam nas.
Tak. Zapomniałam, że jesteśmy uratowane.
Chcę się od ciebie uwolnić.
Zawsze ci służę, zawsze cię ratuję.
Jesteś bezradna
i powinnaś być sama.
Ja na pewno tego chcę.
Nie miałam wyboru.
Nie są dla Leonarda?
Nie ma Leonarda.
Powiedz im.
Powiedz, że musiałam wziąć mój posag.
Do niego sprowadza się cała moja wartość.
Czekaj.
Dokąd z tym idziesz?
Willa jest w drugą stronę.
Stój! To mój posag!
Spierdalaj, signora.
Kurwa!
Napisy: Marzena Falkowska