Deixádeme en paz! Non fixen nada malo!
Como? O que non fixestes foi nada bo!
Por aquí!
Perseguiranme ata o cadaleito!
Bulide!
Que non saia!
- Por alí! - Onde?
Alí está!
Veña, vai ti!
Seguide!
Vina agocharse!
Por aquí!
Velaí está!
Non! Vide! Non pode escapar!
Veña, Sirisco.
Misia!
Por aquí!
Jacopo!
Madre!
- Madre! - Jacopo!
- Madre! - Aquí estou.
- Madre. - Aquí.
Estou aquí.
Madre!
Aguanta.
- Madre. - Estás ben?
- Estou. - Mancáronte?
- Estás ben? - Só algo asustado.
E ti estás ben? Mancáronte?
Estou queimada e avergoñada.
E todo por culpa miña, por amigar con Tindaro.
- Non. - Falleiche.
Moi ben.
Buscade tralas portas.
E hai un monte delas.
Vaia, tamaño espazo.
Esa tarántula ten onde agocharse.
- Non, digo que é fermoso. - Agradable.
Grazas, si que é.
E Pampinea está a arruinalo.
Construírono monxes beneditinos e esta ateigouno de sombreiros.
Algúns son algo charramangueiros. A maioría sonvos ben charramangueiros!
Ela é a muller da que falabades?
É, si. Aprecio que se me escoite.
Vaia, grazas.
Agora debemos atopala,
desfacernos dela
e logo podemos compartir esta fermosa vila todos xuntos.
Viviremos coma nobres.
Beberemos viño e contaremos contos picantes sobre donas!
- E sobre monxes tamén. - Iso.
Veña, só vos pido estardes ben atentos.
Mais moito ollo.
Moito ollo.
Tratará de enfeitizarvos
posto que é unha belida dama.
Adiante!
- Por onde? - Por aquí.
Vella amiga, pensei que morreras.
Pois si, case nos matan uns horrendos mercenarios.
Licisca estaba insufrible.
E eu: "Onde andará á miña Misia?"
Fáiseme raro que sexas Filomena.
Para nada, ten todo o sentido.
Alédome moito de verte.
Boteite tanto en falta.
Eu tamén, miña póla miúda.
Ai, grazas, meu toco torto.
Debemos atopar a Pampinea antes có resto.
Quixo queimar a Stratilia na fogueira. Mellor que a atopen eles.
Non podo deixar que a manquen.
Non podes ou non queres?
Tanto ten, cóntame todo o que pasou.
Stratilia!
Meu neno, estás ben.
Un guerreiro de corazón, como sospeitaba.
Stratilia, quero dicirche algo.
Entendo que me rexeitaras na fogueira.
Sei que estabas a outras cousas.
Mais ó verte en perigo devecía por garantir o teu benestar.
Posúo riquezas. Podo protexerte.
E, como ben sabes,
gozamos dun vínculo erótico bestial.
Pídocho agora…
tranquilamente…
Imos alá.
Estás ferida?
A harpía roiba mancouche esas fermosas pernas?
Un doutor!
Jacopo, busca a Sirisco, que pode buscar un mensaxeiro,
que pode buscar un doutor.
Tanto teñen os cartos, neste caso son infindos.
Calade.
- Que cale? - Non calades nunca.
- Amor meu… - Calade, por favor.
Veña.
Stratilia, onde vai Dioneo?
Morreu.
Morreu?
Morreu, si.
Ai, Deus.
Merda. E que fago eu agora?
Non sei. Adeus.
Stratilia, por favor.
Estou gravemente ferida.
Podes axudarme, por favor?
- Podo, mais non o farei. - Que? Por que?
Marcho co meu fillo dunha vez por todas.
- Marchamos? - Si.
- Mais a onde? - A calquera sitio.
Rógocho, morrerei se non me axudas e eu tamén quero marchar de aquí.
Tanto ou máis ca ti.
Madre, pórtate ben.
Jacopo, nunca máis anteporei os intereses dos nobres ós nosos.
Mais non é nobre, é serva.
Vexo que atendes.
De acordo. Vai á cabana e recolle as nosas cousas.
Coidarei dela, mais marchamos á alba.
- Podo xogar con Tindaro? - Non.
Tómbate na mesa.
Avísote, vaiche doer.
Oxalá non perdera todo este caos.
Gozaches cando Ruggiero e os seus lunáticos
recibiron o seu merecido?
Gocei, si.
Agarda!
Que?
Ruggiero está aí.
Ruggiero está vivo?
Mais non morreron todos pola peste?
Non.
Non está vivo ou non morreron todos?
Ambas.
Que acontece?
Pampinea…
Pampinea que?
Mandoume matar a Ruggiero.
E fixéchelo?
Si. Algo así.
Case.
En fin, si, mateino de todo.
Obrigoute a asasinar?
Estaba aí, había que facelo.
Non, non había por que.
Amiga, nótote afectada. Vexo tebras nos teus ollos.
Que dis?
Están igualiños ca sempre.
E eu son a mesma Misia de sempre.
A bordo do Santo Dourado sucaba un home, Ivy chamado,
e cando sorría…
Misia, sei que a queres, pero despois disto tes que deixala.
Contas coa miña axuda. É mala persoa.
Non é momento de lealdades.
Se non cortas de raíz, que che espera?
- Irame ben. - Non che irá ben.
Será a túa erradicación, a túa extinción.
Merda.
Quero cortar de raíz.
Sinto que me afogo.
Axúdame, rógocho. Axúdame.
Quero verte libre.
Podes ser libre.
Contigo síntome libre.
Pampinea?
Pamp…
Mirade no armario desta alcoba.
Pampinea?
Está aí?
- Está. - En serio?
Oh, referídesvos a Neifile, a vosa esposa… ou o seu cadáver.
- Exacto. - Síntoo.
Mentín.
- Que? - Antes de morrer.
Non hai volta atrás?
Non estou certo.
Axúdasme a enterrala?
Creo que non podo eu só.
Claro. Axudareivos, Panfilo.
Claro.
En canto atope a Pampinea
e a tire dunha xanela!
Berrei para que me escoite.
Enténdoo.
Poderiades rezar mentres tanto.
Pracíanlle esas cousas, non si?
Velaquí están os meus novos amigos.
Si. Agora viven aquí, como iguais.
- Estará nos muros? - En calquera sitio.
É miúda. Entra nun floreiro grande. Bulide, por favor.
Buscade floreiros grandes.
Estimado Pai todopoderoso…
Deus Pai, dixen que non estaba seguro de ti…
mais recibirei a misericordia que me concedades.
Mesmo as migallas.
Non aturo esta aflición,
esta… ira,
esta… culpa.
Axudádeme.
Neifile, axúdame.
Veña, silencio.
Tranquila.
Aínda nin empecei. Respira, ruliña.
E esas plumas?
Colócoas sobre os extremos da punta, así non desgarran tanto ó tirar.
- Claro. - O malo é atopalos.
Moi ben, inspira, dous, tres…
Onde aprendiches iso?
Leonardo disparoulle á súa cadela favorita e quixen salvala.
Non lle vai gustar como deixaron a vila.
Leva semanas morto.
Teño que saír de aquí.
- Xa foi. - Hostia!
A primeira é a peor.
O teu fillo é moi lindo.
Si, o meu Jacopo.
Leonardo era o pai.
Can…
- Can sorprendente. - Si.
Non cales. Cóntame máis do teu co malvado nobre.
- Ai, Deus. - Ó principio todo era cor de rosa.
Leonardo era moi romántico cando estaba de humor.
Dixo que me amaba.
Avergóñame admitir que funcionou por moito tempo.
Ata que foi obvio que non lle importaba.
Logo chegou Jacopo e tiven que quedar.
- Agora non estabades xuntos? - Hai anos que non.
Nin sequera durmía na casa. Porén, foi xeneroso dabondo.
Dixo que lle legaría a Jacopo todo o que lle pertencía.
- A vila pode ser súa. - Son verbas no aire agora que morreu.
E antes tamén, creo.
- Veña. - Saca a frecha esa do carallo.
- Ti fala, vale? Fala. - Moi ben.
Resulta que Filomena é miña irmá,
sabíao e aínda así mantívome de criada.
Entón tamén es nobre.
Non máis có teu fillo.
Levo toda a vida fregándolles os chans a meu pai e ás miñas irmás.
Todos sabían quen era eu, mais debíalles vir ben o sistema.
Durmía sobre xuncos noxentos
mentres eles durmían e rían en colchóns de plumas.
Rían mentres durmían?
Rían do meu sufrimento e humillación.
Os nobres.
A xente.
Quixen crer que Tindaro era mellor ca Leonardo,
que sería diferente desta volta.
Porén, a única diferenza é que a súa nimiedade e egoísmo
son aínda máis obvios.
Gocei do poder, mais non gusto da persoa.
Para min non é nada.
Para min tampouco.
- Que lles dean a todos. - Que lles dean.
Moi ben, sobrevivirás.
Creo.
Lembra manter a perna ergueita e descansa ata marchares.
Grazas por coidarme.
Son estúpida e non podo evitalo.
Oh, Parca, lévame.
Que Stratilia me atope e salouque.
Ó irme
pensei moito en ti
e dábasme calor.
Gústasme.
Xa o sei.
- Síntome libre. - Que lle dean a Pampinea.
Si, que lle dean.
Arriguccio, buscastes nos áticos?
Nin rastro dela, Sirisco.
Xa, hai tres áticos.
Eu contei catro.
Sirisco, podemos buscar xuntos na cociña
e mentres estamos alí, comer as viandas que prometiches.
Tedes fame nun momento así? Por favor.
Pampinea podería estar véndonos.
Recórdoche que morremos de fame.
Sirisco, podo dicir algo?
Como amigo?
Un benquerido amigo.
Talvez te estás obsesionando demasiado con esta tal Pampinea.
Falou contigo?
- Non. - Subornoute?
- Non. - Si tal.
- Non. - Tarántula!
Tranquilo, amigo. Esa muller non pode facerche dano.
Sabías que me usou?
Enganoume, fíxome crer que estaba encinta de min.
- É a túa amante. - Abofé.
E ben que lle prestaba.
Deus santo.
Esa serea volve engaiolarme.
- Non, Sirisco, non. - Tes razón, é inútil.
Non ten poder sobre nós.
Podemos ir comer algo?
- Comeremos ata fartar. - Iso.
Comeremos coma cochos. Veña.
Acompañádeme.
- Debemos marchar? - Debemos.
- Pode vir Tindaro? - Non.
Incrible, é o meu primeiro amigo e xa vou perdelo.
- Non é amigo teu. - Si tal.
Pois síntoo, meu ben, xa farás outro.
A onde imos? Está lonxe? Sábelo polo menos?
Non, non o sei. De acordo?
Mais descubrireino.
A dona dixo que a vila é miña.
Non é certo, xa que non estabamos casados.
Para eles só es un plebeo. Nada máis. Pouco máis que terra.
- Como me dis iso? - Porque eu tamén o son.
Non é malo nin nada. É o noso sitio no mundo.
Alédame ser quen somos.
Mais dixo que a vila é miña. E é rica.
E se en realidade si que é para nós?
Podemos ter cousas, non?
Podemos ter cousas.
Podemos.
Se as tomamos.
Irmán, enfermaches?
Non.
Mais debería.
Que clase de home non é quen nin de suicidarse?
Un home feble, supoño.
Si. Exactamente.
É exactamente o que son.
Un home feble.
Síntome plano.
Baleiro.
Eu tamén.
Pese ás miñas máis educadas súplicas,
perdín a única muller que amei na vida…
romanticamente.
Polo menos segue aquí.
Neifile deixounos.
Non me queda ninguén…
e é culpa miña.
Puiden deixarlle ser monxa.
Non debín casar con ela.
Estou tan só coma ti.
Non tal.
Si tal.
Atopei unha muller que admiro,
non só como obxecto, senón como persoa humana.
E esa persoa humana nunca me amará.
Basicamente, está morta.
Ai, o ollo.
Ai.
O meu maldito prometido.
Exprometido.
Tamaña…
Beleza a miña?
Non, ía dicir que tamaña desfeita vos fixeron.
Mais…
si, tamaña beleza a vosa.
Non a amei como é debido?
Amáchela ben, mais tamén mal.
Perdoade por amarvos mal tamén a vós.
En fin, amar non me amabades, non?
Pensaba que si.
Talvez non, dado can presto se volveu odio.
Xa, levan toda a vida amándome mal.
Ou máis ben sen amarme en absoluto.
Ó despuntar a alba penso deixalo todo atrás.
- A que vos referides? - Vou marchar soa.
Non hai maior luxo cá independencia.
E será toda para min.
Acaso non soa divino?
Non.
Para nada.
O máis divino neste mundo é ter alguén digno de amar.
- Lanzareime ó foso? - Non.
Cando remate a pestilencia, podes vivir comigo en Florencia.
Como criada?
Como… amiga.
Xa non quero criadas.
Nunca escoitei tamaña loucura.
Eu sen traballar.
E que vas facer?
Xa non traballarás para Pampinea.
Pois tes razón.
Xa non.
Non.
Cando marchemos, non terás que volver vela.
Exacto.
A convicción é poderosa e está do noso lado.
Era de teu pai, pois agora é teu.
Se non concordan, veranas comigo.
Mi madriña.
Odio esas flores.
Vou tomar a vila.
Podo ir?
Ide tomar polo cu.
Olé ela.
Vaia, que chulo. Pareces a señora.
Sonche bastante máis fermosa ca Pampinea, Jacopo.
Veña, estou lista.
Andreoli.
Ceos, que che pasou?
Unha malleira.
E a vós?
Xa non está connosco?
Síntoo.
Ó final mentinlle,
mais decatouse.
E acababamos de prometer que non volveriamos mentir.
Asusteina moito.
Marchou moi asustada.
Sinto tanta dor que non podo superala.
- Que queredes que vos diga? - A verdade.
Morreu.
E?
E a vosa perda non vos fai único.
Todos sufrimos.
Entreguei centos de mensaxes fúnebres.
Non son máis ca un belido mensaxeiro.
Panfilo, é horrible, nunca te recuperarás.
É horrible…
e nunca me recuperarei.
Certo.
A verdade é esa.
Talvez debería aledarte con máis horribles novas.
Tes unha copia das Fábulas de Aviano?
Sabes ler?
Non, pero pode interesarme igual o libro.
Certo.
A biblioteca de Leonardo é excelente, invítote a examinala.
Agora é túa, de feito.
A por ela!
Vaia.
Stratilia.
Estás fulgurante.
Sirisco, vou tomar a vila.
É de Jacopo e eu son a súa nai vella e solteira.
Podes quedar como mordomo.
Vas tomar a vila?
Jacopo é o herdeiro. Así son as cousas.
Así son?
A vila non lle pertence a ninguén.
Leonardo está morto.
Compartamos os recursos, Stratilia.
Debería ser do pobo.
Jacopo é o pobo.
Eu son o pobo.
Tócame a min.
Ceo santo.
Toca lidar con outra pendanga.
Amigos? Vide comigo. Remataron as vacacións.
Ola, Panfilo. Senta connosco.
Traio novas horribles.
Achéganse mercenarios.
"Os" mercenarios?
Os que me fixeron isto?
Moito se queixa da perna.
- Canto tardarán en chegar? - Talvez unhas horas.
Díxomo Andreoli, o mensaxeiro.
A eles díxolles que isto está ateigado de cabaleiros armados.
Mais non é así.
Xa o sabe. Era para darnos tempo.
Caladiños todos.
Licisca, apórtanos máis información.
Cantos mercenarios hai?
Por un casual serán máis fortes ca min?
Non demasiados.
Por sorte, a propia vila está fortificada.
Planifiquémolo.
- Subornémolos - Ben.
Sirisco, Leonardo agochaba un tesouro en algures?
Temos o dote de Pampinea.
Si, iso.
O inxente dote co que Pampinea ía mercar o corazón de Leonardo.
- A moi puta. - Aí a puta sería Leonardo.
- Serviría? - Pode. Son corruptos.
Ten que servir.
E mentres tanto, regresaremos á busca de Pampinea.
- Atopei a Pampinea! - Que?
Pampinea, precisamos o voso dote para salvar a vila.
E as vosas xoias?
Que? O meu… dote?
- Eu… - Nin te atrevas…
No seu baúl.
Agóchaas no baúl.
Onde está?
Onde está a bolsa boa?
Remexéronvos nas cousas?
Sentade.
Veñen soldados, non?
Se o dote nos salva, collédeo, por Deus.
Caladiña.
Onde vai Stratilia?
Débolle unha desculpa.
- Non era meiga. - Nin lle vos acheguedes.
Débovos unha desculpa a todos, non?
Devecía por amor e inventeino.
A mentira fíxome perderme por un intre.
Perdervos?
Manipulastes a tódolos presentes nesta alcoba.
Seino.
Perdoa, Sirisco.
Tamaña vergoña sinto.
Xa é tarde.
Non atopo a bolsa. Non temos dote.
Onde está, Pampinea?
Colléstela mentres Sirisco vos perseguía?
Prométovos que non a teño.
Mentides.
- Xúrovos que non. - Mente.
Moi ben, abonda.
Talvez precise un tempo para aprestarse antes de contárnolo.
Aprestarse? Non vai tragar un bicho.
Prométoche pola nosa amizade que non o teño.
Amizade?
Aínda considerades a Misia unha amiga?
Aínda somos amigas.
Misia, esta muller só mira de si mesma e de como usarte no seu interese.
Cando fracasas o máis mínimo, finxe que a decepcionaches.
Mentira.
Logo sorrí e permíteche, só desa volta, gañar de novo o seu cariño.
Por un momento, está leda.
E ti estás leda porque ela está leda.
Porén, só está leda porque sabe que as súas artimañas funcionan.
Demostrástelo.
- Non, é máis complicado… - É así, Misia. É así.
E seino ben porque eu son igual.
Ou era.
Misia, non.
Misia, non é certo.
Misia, suplícocho,
afástate desta muller.
Misia, sabes que te quero.
Supoño que sen as xoias non nos serve de nada…
levádea, rapaces.
- Non servides de nada. - Hora de despedirse, señora.
- Fóra. - Sirisco, non.
- Deica. - Non!
Sirisco, e non será que un dos teus amigos pobres
topou co meu dote?
Que acabades de dicir?
Non é que os culpe.
Élles innato. Non poderían evitalo.
Liscade de aquí o máis lonxe que vos sexa humanamente posible.
Non podes obrigarme a marchar.
Quen cres que es?
Quen creo que son?
É obvio, non?
Ollo co coitelo, Sirisco.
Son quen agardabades.
O voso benquerido vizconde Leonardo.
Por fin cheguei.
Despisteime cunhas rameiras venecianas,
mais regresei.
Xa estou aquí, presto a coñecer a miña nova noiva.
E penso deixala seca.
Mais sabedes que preciso antes?
O dote.
O meu pago.
E, sinceramente, a única razón das nupcias.
É dicir, mirádevos.
Onde están?
Amosádeme as xoias.
Non as teño.
- Misia! Axúdame! - Hora de liscar!
- Misia, non quero! - Ei!
Misia, como ousas?
- Misia! - Quieta!
- Misia! - Parade!
Non deixes que me boten!
Sirisco, un momento, por favor.
- Non sobrevivirei sen ti. - Por favor.
- Parade! - Abonda xa!
Adeus, Pampinea.
Non.
Sei que vos irá perfectamente soa.
Igual ca nós.
Misia, escóitame, por favor.
Por favor.
Adeus.
Sodes todos unha merda!
Moi ben. As cousas están a piques de cambiar.
Sirisco, todos.
É hora de dedicarmos a nosa atención
a alguén que realmente a merece.
Neifile.
Achegádevos.
Agradézovolo.
Amigos…
Vin aquí para evadirme da realidade.
Para pasar o tempo con agradables gozos.
Un asueto.
Mais este asueto pasou presto, coma todos.
E agora,
só me queda a verdade.
Neifile, sen ti…
Estou perdido.
Miña irmá morreume nos brazos.
Antes de marchar,
deixou de ver.
E nese intre,
a miña visión tamén fallou,
tanto devecía por ocupar o seu lugar.
Fiammetta.
Limpaba as lareiras por min cando estaba demasiado cansa.
Eu tiña a Lisabetta.
E a Carlotto.
Luigi, Antonio.
Freduccio.
Rambaldo.
Scarlata e Tedaldo.
E miña nai, Caterina.
Morreu no meu parto, claro.
Xa de bebé tiña un cerebro enorme e debeu matala.
E Dioneo.
Meu tío morreu de pé e…
Non sei, entristeceume.
Gustáballe zoscarme nas orellas, mais era bo comigo.
Lupetta.
Era fermosa e amable.
Tiña os pés grandes.
Maldita pestilencia.
Que? Non.
Morreu dunha couce.
A miña Lucia.
Odioume ata o último alento.
E enténdoa.
Parmena.
A miña ruliña.
Violetta.
Lauretta.
Madre.
- Eduar… - Padre.
Ei, Licisca.
Agarda.
Queres falar del?
- Sigo sen querer falarvos. - Síntoo.
Mentín porque mo pediu padre.
Non atopo nin miga de perdón no meu interior.
Intentémolo.
De que serve ter familia se non é polo amor incondicional?
Debo tratarvos como familia?
E cando iades facer vós o mesmo?
Dende logo, non en tódolos anos que vos limpei a merda dos ouriñais
e as manchas de merda dos vosos roupaxes.
Tampouco ía sempre chea de merda.
Nunca tivestes que facer nada difícil. Eu, sempre.
Esa é a diferenza.
Que nunca fixen nada difícil? Absurdo.
Fixestes algo por outra persoa?
Puxen a parir a Pampinea polo ben de Misia.
Xa, claro. E polo meu ben fixestes algo algunha vez?
Que tal salvarche a vida?
Cando foi iso?
Díxenche que padre morrera
para non enfermar e morrer coa peste, o que nos salvou.
Que decides?
Estaba morto.
Dixestes que falecera.
Mentín.
Deixámolo morrer… só?
Entenderíao.
Como puidestes?
Era obvio que ía morrer, igual ca nós se quedásemos.
Salveinos.
Ai, si, certo, esquecera que estamos salvadas.
Négome a vincularme a vós.
Sempre antepoñendo as vosas necesidades, salvándovos vós mesma.
Non tedes remedio
e merecedes vivir soa.
Iso é o que quero.
Non me quedou outra.
Non eran de Leonardo?
Leonardo non está.
Contádellelo.
Contádelles que tiven que levar o dote.
É todo o que vallo.
Agardade.
A onde ides con iso?
A vila queda por alí.
Quieta! O dote é meu!
Polo cu, señora.
Merda!
Subtítulos: Abraham Díaz López