Utzi bakean! Ez dut ezer txarrik egin!
Zer? Guzti-guztia egin duzu txarto!
Hemendik!
- Hau hilobira eramango dut! - Bizkor!
Itxi bidea!
- Hemen! - Non?
Hor!
Ados, joan horra!
Jarraitu!
Ezkutatzen ikusi dut.
Hemendik!
Hemen!
Ez! Zatozte! Ez dezala ihesik egin!
Tira ba, Sirisco.
Misia!
Hemendik!
Jacopo!
Ama!
- Ama! - Jacopo!
- Ama! - Hemen nago.
- Ama. - Hemen nago.
Hemen nago.
Ama.
Zaude.
- Ama. - Ondo zaude?
- Bai. - Min hartu duzu?
- Minik bai? - Ez. Izututa nago.
Ondo zaude? Zauririk?
Erreta eta lotsatuta nago.
Tindarorekin adiskidetzeagatik izan da. Hanka sartu dut.
- Ez. - Huts egin dizut.
Bale.
Begiratu itxitako geletan.
Gela pila bat dago.
Hau bai hau tokia.
Azpisuge hura edonon egon liteke.
- Leku atsegin-atsegina da. - Polita.
Mila esker, bai. Eta Pampinea tokia hondatzen ari da.
Monje beneditarrek eraiki zuten. Orain, haren txapelez lepo dago.
Batzuk nabarmenegiak dira.
Gehienak dira nabarmenegiak!
Aipatu zenigun emakumea da?
Bai. Asko estimatzen dizut entzun izana.
O, eskerrik asko.
Ea, topatu behar dugu,
baita beraz libratu ere.
Gero, landetxe eder hau partekatu ahalko dugu.
Nobleen bizimodua edukiko dugu.
Emakume perbertituen gaineko istorioak kontatu eta ardoa edan.
- Eta monje perbertituenak. - Bai.
Tira ba, mesedez, zaudete adi-adi, ireki ondo begiak.
Baina kontuz ibili.
Kontuz ibili.
Xarmatu egingo zaituzte,
emakume ederra da eta.
Zoazte!
- Nora? - Hemendik.
Aspaldiko lagun, hilda zeundela uste nuen.
Bai, gizon mertzenario nazkagarri batzuek hil egin ninduten ia.
Licisca ematxar puska izan da.
Eta nik, neure artean, "Non dago Misia?".
Arraroa da zu Filomena izatea.
Ez, guztiz zentzuzkoa da.
Pozten naiz zu ikusteaz.
Zure mira izan dut.
Eta nik zurea, zuhaitzaren behealdeko adar hori.
Mila esker, arbola-ipurdi irregular hori.
Pampinea haiek baino lehenago topatu behar dugu.
Stratilia erretzen saiatu berri da. Utz diezaiegun bera topatzen.
Ezin diet hari minik ematen utzi.
Ezin duzu? Ala ez duzu egingo?
Tira, konta iezadazu galdu dudan guztia.
Stratilia!
Ene mutikoa, ondo zaude.
Barru-barruan borrokalaria zara, uste nuen bezala.
Zerbait esan nahi dizut.
Ulertzen dut lehen zergatik egin diozun uko nire proposamenari.
Ez da unerik onena izan zuretzat.
Baina zu arriskuan ikusteak zure ongizatea ziurtatzeko grina bizia piztu dit.
Gizon aberatsa naiz. Babes zaitzaket.
Eta gure artean, jakin badakizunez,
lotura erotiko sutsu bat dago.
Ostera galdetuko dizut,
baretasun osoz…
Ea ba.
Zaurituta zaude?
Harpia ilegorri hark zure hanka ederrak hondatu ditu?
Mediku bat.
Jacopo, bilatu Sirisco. Esan mezulari bat bilatzeko,
zeinak mediku bat bilatuko duen.
Diruak ez du axola. Kasu honetan, ez du mugarik.
Utzi hitz egiteari.
- Uzteko? - Inoiz ez da isiltzen.
- Ene maitea… - Mesedez, utzi hitz egiteari.
Tira.
Stratilia, non da Dioneo?
Hilda dago.
Hilda?
Hilda.
Jainkoarren.
Kaka. Zer egingo dut?
- Ez dakit ba. Agur. - Ez, Stratilia, mesedez.
Zauri larri bat dut.
Faborez, lagunduko didazu?
Lagundu ahal dizut, baina ez.
Zer? Zergatik?
Semea eta biok betiko joango gara.
- Benetan? - Bai.
- Nora joango gara? - Beste norabait.
Laguntzarik gabe, hemen hilko naiz,
eta alde egin behar dut hemendik.
Nik ere joan nahi dut. Zuk bezainbeste.
Ama, izan zaitez atsegina.
Ez ditut noble baten kontuak gureen gainetik berriz lehenetsiko.
Baina ez da noblea, zerbitzaria baizik.
Adi egon zara.
Ados. Zoaz etxolara eta bildu gauzak.
Artatu egingo dut.
Egunsentian joango gara.
- Tindarorekin jolas naiteke? - Ez.
Etzan mahaian.
Sentsazio ikaragarria izango da.
Pozik ikusiko nukeen nola joan zen pikutara dena.
Poztu zinen Ruggiero eta bere ilargi-joek
merezitakoa jaso zutenean?
Bai, hala da.
Itxaron.
Zer?
Ruggiero hor dago.
Ruggiero bizirik dago?
Denak izurriak jota hil zirela esan didazu.
Ez.
Ez dago bizirik ala izurriak ez zituen denak hil?
Biak.
Zer da hau?
Pampineak…
Pampineak zer?
Ruggiero hiltzeko eskatu zidan.
Eta egin zenuen?
Bai, hor nonbait.
Gehienbat neuk
hil nuen. Bai, neronek hil nuen.
Norbait hilarazi zizun?
Hor zegoenez, egin beharreko zerbait zen.
Ez, ez zen beharrezkoa.
Lur jota zaudela dirudi.
Begiak lauso dituzu.
Aizu.
Beti bezala ditut.
Eta ni betiko Misia naiz.
The Brassy Saint-ean ontziraturik Ivy izeneko gizon bat zegoen.
Irri egiten zuenean…
Badakit maite duzula. Gertatutakoa gertatuta, utzi egin behar duzu.
Lagunduko dizut. Pertsona gaiztoa da.
Ez dizut hari leiala izaten utziko.
Ez baduzu gaitza uxatzen, zer gertatuko zaizu?
- Ondo egongo naiz. - Ez horixe.
Suntsiturik amaituko duzu. Iraungirik.
Kaka.
Harengandik aldendu nahi dut.
Itotzen ari naiz.
Hala sentitzen naiz. Lagundu, mesedez. Lagun iezadazu.
Nik aske nahi zaitut.
Aske izan zaitezke.
Zurekin, aske sentitzen naiz.
Pampinea?
Pamp…
Armairu bat dago gelako atzealdean.
Pampinea?
Hor dago?
- Bai. - Benetan?
O, berori Neifilez ari da, berorren emazteaz… Bere gorpuaz.
- Bai. - Sentitzen dut.
Gezurra esan nuen.
- Zer? - Bera hil aurretik.
Ezin dut gezurra desegin?
Ez nago ziur.
Bera lurperatzen lagunduko?
Ezingo dut bakarrik egin.
Bai. Bai, lagunduko diot, Panfilo.
Bai.
Pampinea topatutakoan,
bera leihotik behera botatakoan!
Entzun dezan oihukatu dut.
Ulertzen dut.
Bitartean, badu otoitz egitea.
Neifileri hori gustatzen zitzaion, ezta?
O, hara, ene lagun berriak.
Bai. Hemen bizi dira orain. Berdinkideak gara.
- Harresian ote dago? - Edonon egon liteke.
Txikia da. Poto handi batean ere sar liteke.
Etorri, bizkor.
Bila itzazue poto handiak.
Aita ahalguztidun maitea.
Ez nagoela Berorretaz ziur esana dut, bai…
baina Berorren errukia pozik onartuko nuke.
Erruki-izpirik txikiena ere.
Ezin dut bihozmin hau jasan,
ez haserre hau, ezta erru-sentimendu hau ere.
Lagun biezat.
Neifile, lagundu.
Ea, ixo.
Bale.
Ez gara hasi ere egin. Hartu arnasa, bihotza.
Zertarako lumak?
Errakia gezi-puntaren kakoetan jarrita, kakook ez dute ateratzean zauria okertuko.
- Ados. - Zailena punta topatzea da.
Tira, hartu arnasa. Bi, hiru…
Non ikasi duzu hau egiten?
Leonardok behin tiro egin zion bere txakur kutunari. Nik salbatu nuen.
Ez zaio etxea nola utzi dioten gustatuko.
Duela asteak hil zen.
Hemendik joan behar dut.
- Bale. - Jode!
Lehena da okerrena.
Seme polita duzu.
Bai, ene Jacopo.
Aita Leonardo zen.
Hori…
- harrigarria da. - Bai.
Hitz egin. Azaldu noble malapartatuarekin izandako afera.
- Ai ene. - Ados. Hasieran, atsegina izan zen.
Leonardo oso erromantikoa zen umore onean zegoenean.
Maite ninduela esan zidan.
Luzaroan sartu zidan ziria. Lotsatuta nago.
Ez niola axola argi egon zen arte sinetsi nion.
Gero, Jacopo izan, eta geratu behar izan nuen.
- Hil zenean, ez zeundeten elkarrekin? - Ez.
Ez nuen etxean lorik egiten ere. Nahiko eskuzabala izan zen, hori bai.
Bere ondasun guztiak Jacopori oinordetzan utziko zizkiola esan zuen.
- Etxea barne? - Ez du axola. Leonardo ez dago.
Ez dakit hitza beteko zukeen ere.
- Bale. - Ditxosozko gezi alua!
- Hitz egin zuk, bai? Hitz egin. - Konforme.
Filomena nire ahizpa da, antza.
Berak bazekien, eta neskame lanetan utzi ninduen hala ere.
Hau da, noblea zara.
Tira, zure semea bezalaxe.
Bizitza osoa eman dut nire aitaren eta ahizpen zoruak garbitzen.
Nor nintzen jakinik, pozik zeuden bakoitzaren rolarekin.
Ihi zikinetan egiten nuen lo.
Haiek, bitartean, luma-oheetan, barre eta barre.
Lo zeudela barre egiten zuten?
Nire sufrimenduaren kontura barrezka.
Nobleak.
Jendea.
Tindaro Leonardo baino hobea zela sinetsi nahi nuen.
Oraingoan kontua bestelakoa izango zela.
Baina alde bakarra zera izan da, txikikeria eta berekoikeria
askoz nabariagoak dituela.
Botereaz gozatu dut, baina ez zait pertsona gustatzen.
Tindaro ez da ezer niretzat.
Ez, niretzat ere ez.
- Doazela guztiak pikutara. - Doazela, bai.
Ederki, biziraungo duzu.
Hori uste dut.
Hanka jar ezazu goian, eta alde egin arte deskantsatu.
Eskerrik asko ni zaintzeagatik.
Beti egiten dudan tontakeria da.
Eraman nazazu, Herio.
Stratiliak ni topatu, eta negar egin dezala.
Kanpoan,
zu izan zaitut gogoan.
Zuk epeldu nauzu.
Gustuko zaitut.
Badakit.
- Libre sentitzen naiz. - Pikutara Pampinea.
Bai, pikutara.
Arriguccio, ganbara arakatu duzu?
Han ez dago arrastorik.
Hiru ganbara daude.
Nik lau zenbatu ditut.
Sirisco, badugu sukaldea elkarrekin miatzea,
eta, bitartean, hitzeman zenigun bezala, zerbait jatea.
Nola jango duzu ba horrelako une batean?
Pampinea zelatan izango dugu agian!
Gogora ezazu goseak jota gaudela.
Sirisco, badut zerbait esaterik?
Lagun gisa?
Lagun estimatu gisa.
Beharbada Pampinea honi munta handiegia eman diozu zure gogoan.
Burua jan dizu?
- Ez. - Ordaindu egin dizu?
- Ez. - Bai ba.
- Ez. - Azpisugea!
Adiskide, lasai. Emakumeak jada ezin dizu kalterik egin.
Erabili egin ninduen.
Haurdundu egin nuela sinetsarazi zidan.
- Zure maitalea da. - Bai.
Hau asko gustatzen zitzaion.
Jainkoarren.
Sirena hark barregarri utzi nau berriz.
- Ez. Ez, Sirisco, ez. - Arrazoi duzu, honek ez du zentzurik.
Ez du gure gaineko botererik.
Joango gara janari bila?
- Betekada izango da. - Bai.
Otsoek legez jango dugu. Tira.
Zatozte.
- Alde egin behar dugu? - Bai.
- Etor daiteke Tindaro? - Ez.
Ene, nire lehen laguna galduko dut.
Egin berri dut.
- Ez da zure laguna. - Bai, bada.
Sentitzen dut. Besteren bat egingo duzu.
Nora goaz? Urruti dago? Badakizu nora goazen?
Ez, ez dakit. Ez dakit, bale?
Baina jakingo dut.
Andreak landetxea nirea dela esan du.
Ba ez. Ez nintzen Leonardorekin ezkondu.
Haientzat, zu plebeioa zara. Ez zara ezer.
Lohiaren parekoa ia.
- Nolatan diozu hori? - Ni ere hori naizelako.
Ez da txarra. Ez da ezer. Munduak hor jarri gaitu.
Harro nago garenaz.
Landetxea nirea dela esan du, eta aberatsa da.
Hau guztia guretzat baldin bada, zer?
Posible da gauzak guretzat izatea, ezta?
Posible da, bai.
Bai.
Hartzen baldin baditugu.
Anaia, berori gaixorik dago?
Ez.
Egon beharko nuke.
Zer gizon klasek ezin du bere buruaz beste ere egin?
Gizon ahul batek, suposatzen dut.
Bai… horixe berori.
Horixe naiz.
Gizon ahula.
Motel sentitzen naiz.
Hutsik.
Ni ere bai.
Eskari ezin jatorragoak eginda ere,
maite izan dudan emakume bakarra galdu dut. Era erromantikoan…
maite izan dudan bakarra.
Behintzat hemen dago.
Neifilek utzi egin nau.
Ez daukat inor…
eta nire erruz da.
Moja izaten utzi beharko niokeen.
Ez nuen zertan harekin ezkondu.
Berori bezain bakarrik nago.
Ez, ez da hala.
Baietz ba.
Miresten dudan emakume bat topatu dut,
eta ez dut objektutzat hartu, baizik eta gizaki moduan.
Eta gizaki horrek ez nau inoiz maitatuko.
Funtsean, hilda dago.
Begia.
Ene senargai demontrea.
Senargai ohia.
Zera dirudi…
Ikuskizun bat?
Lur jota dagoela esatekoa nintzen.
Baina…
bai, ikuskizun bat da.
Ez nuen ondo maite izan?
Ondo maite izan zuen, baina txarto ere bai.
Barkatu berori ere txarto maitatzeagatik.
Ez ninduen zinez maite izan, ezta?
Baietz uste nuen.
Ziur aski ez. Maitasuna aiseegi bilakatu zen herra.
Tira, nire bizitza osoan zehar txarto maite izan naute.
Hobe esanda, ez naute batere maite izan.
Egunsentian, alde egin, eta loturetatik urrunduko naiz.
- Zer esan nahi du? - Bakarrik arituko naiz.
Independentzia da luxurik handiena.
Guztia neure kabuz.
Zoragarria dirudi.
Ez.
Ez horixe.
Zoragarriena maitasuna merezi duen norbait izatea da.
- Salto egingo dut lubanarrora? - Ez.
Izurria amaitzen denean, zatoz nirekin bizitzera, Florentziara.
Zure neskame gisa?
Nire… lagun gisa.
Ja ez dut neskamerik nahi.
Hori bai erokeria galanta.
Ni, lanik egin gabe.
Tira, zer egingo duzu?
Ez duzu Pampinearentzat lanik egingo.
Arrazoi duzu.
Ez dut egingo.
Ez.
Hemendik goazenean, ez duzu berriz ikusi beharko.
Hala da.
Konbikzioa boteretsua da, eta gure alde dago.
Tokia zure aitarena zenez, zurea ere bada.
Norbait ez badago ados, niri egingo dit aurre.
Ene, ama.
Gorroto ditut loreok.
Landetxea hartuko dut.
Batu nakizuke?
Joan bedi pikutara.
Pozten naiz.
O, hara. Zer dotorea. Andrea ematen duzu.
Pampinea baino askoz ederrago nago, Jacopo.
Kito, prest nago.
Andreoli.
Ene, zer gertatu zaizu?
Jo egin naute.
Zer gertatu zaio?
Joan egin da?
Sentitzen dut.
Amaieran, gezurra esan nion.
Igarri egin zidan.
Eta hori, gezurrak amaitu zirela agindu eta berehala.
Asko izutu zuen horrek.
Erabat izuturik joan zen.
Minak jota nago. Ez dit aurrera egiten uzten.
- Zer esatea nahi du berorrek? - Egia.
Hilda dago.
Eta?
Izandako galerak ez du berezi bilakatzen.
Guztiok sufritu dugu.
Hamaika aldiz entregatu izan dut heriotza bati buruzko mezua.
Mezulari eder eta xume bat baino ez naiz.
Panfilo, izugarria da. Ez du gaindituko.
Izugarria da…
eta ez dut gaindituko.
Horixe.
Horra egia.
Tira, agian beste berri ikaragarri batzuek animatuko dute berori.
Baduzu Avianoren alegiaken alerik?
Badakizu irakurtzen?
Ez, baina badago liburu baten inguruko interesa izatea.
Bai, halaxe da.
Visconteak liburutegi aparta zuen.
Erabil ezazu askatasun osoz.
Orain zurea da.
Harrapa ezazue!
Hara.
Stratilia.
Itxura distiratsua duzu.
Landetxea hartuko dut.
Jacoporena da, eta bere ama birrotxa naiz.
Administratzaile jarrai dezakezu.
Landetxea hartuko duzu?
Jacopo da jabegaia. Horrelakoak dira gauzak.
Ba ote?
Landetxea ez da inorena.
Leonardo hilda dago.
Ondasunak partekatu beharko genituzke. Jendea izan dadila nagusi.
Jacopo jendea da.
Ni ere bai.
Nire txanda da.
Jainkoarren.
Beste ematxar batez arduratu behar dugu.
Lagunok? Lagunok, tira. Amaitu da oporraldia.
Panfilo. Eseri gurekin.
Berri izugarriak ditut.
Mertzenarioak datoz.
Mertzenario haiek?
Hau egin zidatenak?
Hankaz ari da etengabe.
- Noiz iritsiko dira? - Ordu batzuk barru agian.
Andreoli mezulariak esan dit.
Landetxea zaldun batzuek babesten dutela esan die.
Ez da hala.
Badaki. Denbora irabazteko izan da.
Mundu guztia, ixo.
Licisca, eman informazio gehiago.
Zenbat mertzenario daude?
Ni baino indartsuagoak dira gorputzez?
Armada txiki bat da.
Zorionekoak gara. Landetxea bera ondo gotorturik dago.
Plan bat behar dugu.
- Eros ditzagun. - Bai.
Sirisco, Leonardok bazuen ezkutuko altxor-gelarik?
Pampinearen dotea dago.
O, bai.
Ezkonsari eskerga. Leonardoren bihotza erosteko esperantza zuen.
Puta hori…
Puta senarra izango litzateke.
- Ondo aterako da? - Agian. Ustelak dira.
Ondo atera behar du.
Bitartean, Pampinea topatzeko misioari berrekingo diogu.
- Pampinea topatu dut! - Zer?
Pampinea, berorren dotea behar dugu landetxea salbatzeko.
Non ditu bitxiak?
Zer? Nire dotea?
- Ez… - Ez ausartu…
Bere kutxan dago.
Non ote dago?
Non dago poltsa dotorea?
Norbaitek berorren gauzak arakatu ditu?
Tira, eser bedi.
Soldaduak datoz, ez da hala?
Doteak salbatuko bagaitu, aurrera, har bezate.
Ixo.
Non da Stratilia?
Desenkusa bat zor diot.
Ez da sorgina, jakina.
Ez bekio hurbildu.
Beroriei guztiei zor diet desenkusa bat.
Hainbeste irrikatzen nuen maitasuna,
ezen asmatu egin nuen. Gezurrak neure burua galarazi zidan.
Berorren burua galarazi?
Gela honetako pertsona oro manipulatu du.
Badakit.
Sentitzen dut, Sirisco.
Erabat lotsatuta nago.
Beranduegi da.
Poltsa ez dago hemen. Dotea ez da.
Non dago, Pampinea?
Siriscok berori pertsegitu bitartean hartu du?
Hitza ematen diet beroriei, nik ez daukat.
Gezurra.
- Zin dagit, egia da. - Gezurretan ari da.
Tira, aski da.
Agian mentalizatzeko astia behar du, guri esan aurretik.
Mentalizatzeko astia? Ez du zomorro bat jan behar.
Zin dagit, gure adiskidetasunaren izenean, nik ez daukadala.
Adiskidetasuna?
Misia berorren laguntzat dauka? Ene.
Lagunak gara, bai.
Misia, bi gauzek axola diote: bere buruak eta zuk bere alde egin dezakezunak.
Huts egiten duzunean, bere estimua galdu duzulako plantak egiten ditu.
Hori gezurra da.
Gero, irri egin, eta zure postua berreskuratzen uzten dizu, behin bada ere.
Tarte batez, pozik agertzen da.
Zu pozik egoten zara, bera pozik dagoelako.
Baina bera sistema ezagutzen duelako egoten da pozik. Ez dago beste arrazoirik.
Hala frogatu du.
- Ez, kontua apur bat konplexuagoa… - Bai, Misia. Bai.
Badakit nolakoa den, ni ere halakoa naizelako.
Edo halakoa nintzelako.
Misia, ez.
Misia, ez da egia.
Misia, faborez,
urrundu emakume honengandik.
Badakizu maite zaitudala.
Tira, bitxirik gabe, ez da probetxuzkoa guretzat. Beraz…
eraman bezate.
- Ezdeusa da. - Tira, agur esateko ordua da, andrea.
- Goazen. - Ez.
- Agur. - Ez!
Sirisco, akaso zure lagun pobreetako batek
topatu du nire dotea.
Zer esan du berorrek?
Ez diet errurik bota.
Naturaz dira horrelakoak. Ezin izan diote eutsi.
Ahalik eta aparteen joango da, gizalegez posible den tokirik urruneraino.
Ezin didazu alde egiteko esan.
Nor zarela uste duzu?
Ea nor naizen uste dudan?
Argi dago, ezta?
Sirisco, hori labana bat da.
Iguriki duen pertsona naiz.
Berorren Leonardo visconte maitea.
Iritsi naiz azkenean.
Veneziar puta batzuek distraitu naute,
baina itzuli naiz.
Iritsi naiz, eta nire emaztegaia ezagutzeko prest nago.
Eta azpia gogotik garbituko diot.
Baina, lehenik, zerbait behar dut.
Dotea.
Nire ordainketa.
Egia esan, doteagatik hautatu nuen berori.
Zergatik bestela?
Non daude?
Erakuts biezazkit bitxiak.
Nik ez dauzkat.
- Misia. Misia, lagundu! - Bagoaz!
- Ez dut joan nahi! - E!
Misia, nolatan ausartu zara?
- Misia! - Geldi!
- Misia! - Aski da!
Ez nazatela kanpoan bakarrik utzi!
Sirisco, momentu bat. Momentu bat.
Zu gabe, ez dut biziraungo!
Mesedez.
- Geldi! - Nahiko! Aski da!
Agur, Pampinea.
Ez.
Badakit berorren kabuz ondo egongo dela.
Gu ere bai.
Misia, entzun, mesedez.
Otoi.
Agur.
Beroriek pertsona doilorrak dira, gero!
Ederki. Kontua aldatu egingo da hemen.
Sirisco eta gainerakoak.
Bada gure arreta merezi duen norbaiti emateko garaia.
Neifileri.
Goazen.
Eskerrik asko.
Lagunok.
Egiari iskin egiteko etorri nintzen hona.
Saihetsezina dibertimendu atseginez geroratzeko.
Oporraldia zen.
Baina oporraldi efimeroa zen, guztiak bezalakoa.
Eta, orain,
egia bakarra geratzen zait.
Neifile, zu gabe…
galduta nago.
Arreba hiltzen ari zela besarkatu nuen.
Joan aurretiko unean,
ez zuen ezer ikusten.
Eta, une hartan,
begiek huts egin zidaten, ni beharrean, arreba hilko zelako atsekabeagatik.
Fiammetta.
Nekatuegi nengoenean, nire ordez garbitzen zituen tximiniak.
Nik Lisabetta neukan.
Eta Carlotto.
Luigi, Antonio.
Freduccio.
Rambaldo.
Scarlata eta Tedaldo.
Eta Caterina, ene ama.
Nitaz erditzean hil zen.
Hain nuen burmuin eskerga, ezen hil egin bainuen.
Eta Dioneo.
Nire osaba zutik zegoela hartu zuen heriotzak.
Tristatu egin ninduen.
Belarri inguruan jo ohi ninduen, baina atsegina zen nirekin hala ere.
Lupetta.
Ederra eta gozoa zen.
Oin handiak zituen.
Izurri madarikatua.
O, ez.
Zaldi batek ostikoz jo zuen.
Ene Lucia.
Azken hatsera arte gorroto izan ninduen.
Eta ulertzen dut.
Parmena.
Ene usoa.
Violetta.
Lauretta.
Ama.
- Eduar… - Aita.
Aizu, Licisca.
Aizu, zaude.
Hartaz hitz egin nahi?
- Ez dut zurekin hitz egin nahi. - Barkatu.
Aitak eskatu zidalako esan nizun gezurra.
Ez dut niregan zuri barkatzeko borondaterik topatzen.
Saia gaitezen. Zertarako da familia,
baldintzarik gabeko maitasunik ez badago?
Senide gisa tratatu behar zaitut?
Eta zu noiz egitekoa zinen hori?
Zure komuneko mokordoak eta zure arropako kaka
garbitu nuen urteetan ez, argi dago.
Kakaz estalita nengoela ematen du.
Inoiz ez duzu gauza latzik egiten. Nik, beti.
Horra gure arteko aldea.
Ez dut gauza latzik egiten? Hara bestea.
Zer egin duzu beste norbaiten alde?
Pampineari bereak eta bi esan dizkiot, Misiaren alde.
Eta zer egin duzu bizitza osoan nire alde?
Bizitza salbatu nizun, kasurako.
Noiz egin zenuen hori?
Aita hilda zegoela esan nizun,
izurriak jota hil ez gintezen. Hala salbatu ginen.
Zer diozu?
Hilda zegoen.
Joana zela esan zenuen.
Gezurra esan nuen.
Utzi egin genuen… bakarrik hil zedin?
Ulertuko zukeen.
Nola ausartu zinen?
Hil egingo zen, jakina, eta, geratu izanez gero, gu ere bai.
Niri esker salbatu ginen.
Bai. Bai, ez, salbatuta gaude, ahaztu egin zait.
Ez dut zuri betiko loturik egon nahi.
Beti zure beharren menpe, zu salbatzea nuen betekizun betiere.
Ez duzu erremediorik.
Bakarrik egotea merezi duzu.
Nik horixe nahi dut.
Ez nuen beste aukerarik.
Ez al ziren Leonardorenak?
Ja ez dago Leonardorik.
Esan biezaie.
Esan nire dotea hartu behar nuela.
Nire ondare osoa da.
Itxaron.
Berori nora doa horrekin?
Landetxea kontrako norabidean dago.
Gelditu! Nire ezkonsaria da!
Hori dun eta, ño, signora.
Kaka.
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte