ΤΟ ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ
Αφήστε με! Δεν έκανα τίποτα κακό!
Τι; Όλα κακά τα έκανες!
Από δω!
Θα με κυνηγούν για πάντα!
Γρήγορα! Κόψτε της τον δρόμο!
-Εκεί πέρα! -Πού;
Εκεί πέρα!
Πήγαινε εκεί!
Συνεχίστε!
Την είδα να κρύβεται!
Από δω!
Εδώ!
Όχι! Ελάτε! Μην την αφήσουμε να ξεφύγει!
Έλα, Σιρίσκο.
Μίσια!
Από δω!
Γιάκοπο!
Μαμά!
-Μαμά! -Γι5άκοπο!
-Μαμά! -Γιάκοπο!
-Μαμά! -Ήρθα.
-Μαμά. -Εδώ είμαι.
Ήρθα.
Μαμά;
Περίμενε.
-Μαμά. -Είσαι καλά;
-Καλά είμαι. -Χτύπησες;
-Είσαι καλά; -Όχι. Απλώς φοβάμαι.
Είσαι καλά; Χτύπησες;
Έχω καεί και ατιμαστεί.
Ευθύνεται η φιλία μου με τον Τίνταρο. Εγώ φταίω.
-Όχι. -Σε απογοήτευσα.
Εντάξει.
Ψάξτε πίσω από τις πόρτες.
Έχει πολλές πόρτες.
Εντυπωσιακός χώρος.
Η αράχνη μπορεί να 'ναι οπουδήποτε.
-Όχι, είναι θαυμάσια εδώ. -Ωραία.
Ευχαριστώ, ναι.
Η Παμπινέα το καταστρέφει.
Χτίστηκε από Βενεδικτίνους μοναχούς και τώρα γέμισε με τα καπέλα της.
Κάποια είναι υπερβολικά.
Τα περισσότερα είναι υπερβολικά!
Γι' αυτήν τη γυναίκα μιλούσες;
Ναι. Σημαίνει πολλά για μένα το ότι άκουγες.
Ευχαριστώ.
Τώρα πρέπει να τη βρούμε,
πρέπει να την ξεφορτωθούμε,
και μετά θα μοιραστούμε αυτήν την υπέροχη βίλα.
Θα κάνουμε ό,τι οι ευγενείς.
Θα πίνουμε κρασί και θα λέμε ιστορίες για διεστραμμένες γυναίκες!
-Και διεστραμμένους μοναχούς. -Ναι.
Εντάξει. Σας παρακαλώ, κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά.
Προσοχή, όμως.
Προσοχή.
Θα σας μαγέψει,
γιατί είναι μια όμορφη γυναίκα.
Πάμε!
-Πού; -Από δω.
Φίλη μου, νόμιζα ότι ήσουν νεκρή.
Ναι, παραλίγο να με σκοτώσουν οι αηδιαστικοί μισθοφόροι.
Η Λιτσίσκα ήταν σκέτη σκύλα.
Έλεγα "Πού είναι η Μίσια όταν τη χρειάζεσαι;"
Παράξενο που είσαι η Φιλομένα.
Όχι, είναι απολύτως λογικό.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Μου έλειψες πολύ.
Κι εμένα μου έλειψες, χαμηλό μου κλαδάκι.
Ευχαριστώ, στραβό μου κουτσουράκι.
Πρέπει να βρούμε την Παμπινέα πρώτες.
Προσπάθησε να κάψει τη Στρατίλια. Ας τους αφήσουμε να τη βρουν.
Δεν μπορώ να τους αφήσω να τη βλάψουν.
Δεν μπορείς ή δεν θες;
Τέλος πάντων, πες μου όλα όσα έχασα.
Στρατίλια!
Αγόρι μου, είσαι καλά.
Είσαι πολεμιστής στην καρδιά, όπως το υποψιαζόμουν.
Στρατίλια, ήθελα κάτι να σου πω.
Καταλαβαίνω γιατί αρνήθηκες την πρότασή μου νωρίτερα στην πυρά.
Ήσουν αρκετά απασχολημένη.
Μα βλέποντάς σε να κινδυνεύεις,
θέλησα απεγνωσμένα να εξασφαλίσω την άνεσή σου.
Είμαι πλούσιος. Μπορώ να σε προστατεύσω.
Και υπάρχει, όπως ξέρεις,
ένας άγριος ερωτικός δεσμός μεταξύ μας.
Οπότε, σε ρωτώ,
με απόλυτη ηρεμία…
Εντάξει.
Χτύπησες;
Η κοκκινομάλλα άρπυια έβλαψε τα πολύτιμα πόδια σου;
Χρειαζόμαστε γιατρό. Πες στον Σιρίσκο να καλέσει αγγελιοφόρο,
για να καλέσει γιατρό.
Τα λεφτά δεν έχουν σημασία. Είναι ατελείωτα.
Σταμάτα να μιλάς.
-Τι; -Δεν σταματάς ποτέ να μιλάς.
-Αγάπη μου. -Σε παρακαλώ, σταμάτα να μιλάς.
Έλα.
Στρατίλια, πού είναι ο Ντιονέο;
Πέθανε.
Πέθανε;
Πέθανε.
Θεέ μου.
Να πάρει. Τι θα κάνω;
-Δεν ξέρω. Αντίο. -Στρατίλια, σε παρακαλώ.
Έχω μια πολύ σοβαρή πληγή.
Μπορείς να με βοηθήσεις;
-Μπορώ, αλλά δεν θα το κάνω. -Τι; Γιατί;
Θα πάρω τον γιο μου και θα φύγουμε.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Πού θα πάμε; -Κάπου αλλού.
Χωρίς τη βοήθειά σου, θα πεθάνω εδώ,
και πρέπει να φύγω από αυτό το μέρος.
Θέλω να φύγω όσο κι εσύ.
Μαμά, φέρσου ευγενικά.
Όχι, δεν θα ξαναβάλω πρόβλημα ευγενούς πάνω απ' τα δικά μας. Όχι.
Μα δεν είναι ευγενής, είναι υπηρέτρια.
Μπράβο σου που πρόσεχες.
Εντάξει. Πήγαινε στην καλύβα, μάζεψε τα πράγματά μας.
Θα τη φροντίσω.
Θα φύγουμε με την ανατολή.
-Να παίξω με τον Τίνταρο; -Όχι.
Ξάπλωσε στο τραπέζι.
Θα νιώσεις φρικτά.
Μακάρι να είχα δει την καταστροφή.
Χάρηκες βλέποντας τον Ρουτζέρο και τους άλλους
να παίρνουν ό,τι τους αξίζει;
Ναι, χάρηκα.
Περίμενε!
Τι;
Ο Ρουτζέρο είναι εκεί μέσα.
Ο Ρουτζέρο ζει;
Είπες ότι όλοι πέθαναν από την πανώλη.
Όχι.
Δεν ζει ή δεν πέθαναν όλοι από πανώλη;
Και τα δύο.
Τι συμβαίνει;
Η Παμπινέα…
Η Παμπινέα τι;
Μου ζήτησε να σκοτώσω τον Ρουτζέρο.
Και το έκανες;
Ναι. Περίπου.
Κυρίως.
Ναι, σίγουρα το έκανα.
Σε έβαλε να σκοτώσεις;
Ήταν εκεί, οπότε έπρεπε να γίνει.
Όχι, δεν χρειαζόταν να γίνει.
Φαίνεσαι ταραγμένη. Τα μάτια σου έχουν θολώσει.
Έλα τώρα.
Είναι όπως ήταν πάντα.
Κι εγώ είμαι η ίδια Μίσια.
Στο πλοίο Μπράσι Σεντ Ανέβηκε ένας άντρας ονόματι Άιβι
Κι όταν χαμογέλασε…
Ξέρω ότι την αγαπάς, μα μετά από όλα αυτά, πρέπει να την αφήσεις.
Και θα σε βοηθήσω. Είναι κακός άνθρωπος.
Δεν θα επιτρέψω άλλη αφοσίωση σ' εκείνη.
Αν δεν ξεκόψεις, τι θα απογίνεις;
-Θα είμαι μια χαρά. -Δεν θα είσαι.
Θα εξαλειφθείς. Θα εξαφανιστείς.
Γαμώτο.
Θέλω να ξεκόψω.
Νιώθω πως πνίγομαι.
Νιώθω ότι πνίγομαι. Βοήθησέ με, σε παρακαλώ.
Θέλω να είσαι ελεύθερη.
Μπορείς να είσαι.
Νιώθω ελεύθερη όταν είμαι μαζί σου.
Παμπινέα;
Παμπ…
Ψάξτε εδώ. Έχει μια ντουλάπα πίσω.
Παμπινέα;
Είναι μέσα;
-Ναι. -Αλήθεια;
Εννοείς τη Νέιφιλε, τη γυναίκα σου. Το πτώμα της.
-Ναι. -Συγγνώμη.
Είπα ψέματα.
-Τι; -Πριν πεθάνει.
Μπορώ να το αναιρέσω;
Δεν είμαι σίγουρος.
Θα βοηθήσεις να τη θάψω;
Δεν μπορώ να το κάνω μόνος.
Ναι. Ναι, θα σε βοηθήσω, Πάνφιλο.
Ναι.
Μόλις βρω την Παμπινέα
και την πετάξω από το παράθυρο!
-Σκόπιμα φώναξα, να με ακούσει. -Καταλαβαίνω.
Μπορείς να πεις μια προσευχή.
Τα απολάμβανε όλα αυτά, σωστά;
Οι νέοι μου φίλοι.
Ναι. Ναι, τώρα ζουν εδώ ως ίσοι.
-Ίσως είναι στους τοίχους; -Οπουδήποτε. Χωράει μέχρι και σε βάζο.
Ελάτε, γρήγορα.
Τον νου σας για μεγάλα βάζα.
Αγαπητέ Πατέρα…
Ξέρω ότι είπα πως δεν ήμουν σίγουρος για σένα…
μα θα δεχτώ όποιο έλεος μπορείς να μου χαρίσεις.
Έστω κι ένα ψίχουλο.
Δεν αντέχω αυτήν τη θλίψη,
τον θυμό, την ενοχή.
Βοήθησέ με.
Νέιφιλε, βοήθησέ με.
Εντάξει.
Δεν άρχισα καν. Πάρε ανάσα, γλυκιά μου.
Γιατί θες φτερά;
Η κάλαμος θα μπει κάτω από το βέλος. Όταν το τραβήξω, δεν θα αντισταθεί.
-Σωστά. -Το δύσκολο είναι να βρω τη μύτη.
Εντάξει, πάρε ανάσα σε δύο, τρία…
Πού έμαθες να το κάνεις;
Ο Λεονάρντο έριξε στη σκύλα του, κι ανέλαβα να τη σώσω.
Δεν θα του αρέσει αυτό που έκαναν εδώ.
Είναι νεκρός εδώ και βδομάδες.
Πρέπει να φύγω από δω.
-Εντάξει. -Γαμώτο!
Το πρώτο είναι το χειρότερο.
Χαριτωμένος ο γιος σου.
Ο Γιάκοπο. Ο Λεονάρντο ήταν ο πατέρας του.
Αυτό είναι…
-Είναι αναπάντεχο. -Ναι.
Μίλα μου. Πες μου για τη σχέση σου με τον άθλιο ευγενή.
-Θεέ μου. -Εντάξει. Όλα ξεκίνησαν όμορφα.
Ο Λεονάρντο ήταν πολύ ρομαντικός όταν είχε διάθεση.
Μου είπε ότι μ' αγαπούσε.
Ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι το πίστευα για καιρό,
μέχρι που φάνηκε ότι δεν τον ένοιαζα.
Μετά γέννησα τον Γιάκοπο κι έπρεπε να μείνω.
-Δεν ήσασταν ζευγάρι; -Όχι, χρόνια τώρα.
Δεν κοιμόμουν καν στο σπίτι. Ήταν αρκετά γενναιόδωρος, όμως.
Είπε ότι θα κληροδοτούσε στον Γιάκοπο ό,τι ήταν δικό του.
-Η βίλα ίσως γίνει δική του. -Δεν σημαίνει τίποτα πλέον.
Αν σήμαινε ποτέ κάτι.
-Εντάξει. -Να πάρει, αναθεματισμένο βέλος!
-Θες να μιλήσεις, εντάξει; Μίλα. -Εντάξει.
Τελικά η Φιλομένα είναι αδερφή μου.
Το ήξερε και με κράτησε ως υπηρέτριά της.
-Άρα είσαι κι εσύ ευγενής. -Όχι περισσότερο από τον γιο σου.
Όλη μου τη ζωή έτριβα τα πατώματα του πατέρα μου και των αδελφών μου,
ενώ ήξεραν τι ήμουν κι ήταν ευχαριστημένοι με τη συμφωνία.
Κοιμόμουν σε βρόμικα καλάμια
ενώ εκείνοι κοιμούνταν σε πουπουλένια κρεβάτια, γελώντας.
Γελούσαν ενώ κοιμούνταν;
Με τα βάσανα και τον εξευτελισμό μου.
Ευγενείς.
Άνθρωποι.
Ήθελα να πιστέψω ότι ο Τίνταρο ήταν καλύτερος από τον Λεονάρντο,
ότι όλα θα ήταν διαφορετικά.
Όμως, η μόνη διαφορά ήταν πως η ασημαντότητα κι ο εγωισμός του
ήταν πολύ πιο εμφανείς.
Απόλαυσα τη δύναμη, αλλά δεν μ' αρέσει το άτομο.
Δεν σημαίνει τίποτα για μένα.
Ούτε για μένα.
-Γάμα τους όλους. -Γάμα τους όλους.
Εντάξει, θα ζήσεις.
Μάλλον.
Κράτα το πόδι ψηλά και ξεκουράσου μέχρι να φύγεις.
Ευχαριστώ που με φρόντισες.
Ανοησία, μα δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.
Πάρε με, θάνατε.
Μακάρι να με βρει η Στρατίλια και να κλάψει.
Όσο ήμουν εκεί έξω,
σε σκεφτόμουν,
και με κρατούσες ζεστή.
Μ' αρέσεις.
Το ξέρω.
-Νιώθω ελεύθερη. Μπορώ να είμαι. -Ξέχνα την Παμπινέα.
Ναι, ξέχνα την.
Αριγκούτσο, έψαξες τις σοφίτες;
Κανένα ίχνος της, Σιρίσκο.
Υπάρχουν τρεις σοφίτες.
Μέτρησα τέσσερις.
Σιρίσκο, σκέφτηκα να ψάξουμε την κουζίνα μαζί
και να φάμε καμιά μπουκιά από το φαγητό που υποσχέθηκες.
Πώς μπορείτε να φάτε τέτοια ώρα;
Η Παμπινέα μπορεί να μας παρακολουθεί!
Σου θυμίζουμε ότι λιμοκτονούμε.
Σιρίσκο, να μιλήσω;
Ως φίλος;
Ως πολύτιμος φίλος.
Ίσως άφησες αυτήν την Παμπινέα να γίνει πολύ σημαντική στο μυαλό σου.
Σε πλησίασε;
-Όχι. -Σε πλήρωσε;
-Όχι. -Ναι.
-Όχι. -Αράχνη!
Φίλε, ηρέμησε. Η γυναίκα δεν μπορεί να σε βλάψει πια.
Ξέρεις ότι με χρησιμοποίησε;
Με έκανε να πιστέψω ότι ήταν έγκυος στο παιδί μου.
-Είναι ερωμένη σου. -Ναι.
Της άρεσε πολύ.
Θεέ μου.
Αυτή η σειρήνα με κάνει χαζό.
-Όχι. Σιρίσκο, όχι. -Έχεις δίκιο, δεν έχει νόημα.
Δεν έχει εξουσία πάνω μας.
Τι λες να πάμε να φάμε;
-Ας φάμε του σκασμού. -Ναι.
Ας φάμε σαν γουρούνια. Πάμε.
Ελάτε.
-Πρέπει να φύγουμε; -Ναι.
-Να έρθει ο Τίνταρο; -Όχι.
Θα χάσω τον πρώτο μου φίλο.
Μόλις τον βρήκα.
-Δεν είναι φίλος σου. -Είναι.
Λυπάμαι, πρέπει να βρεις άλλον.
Πού πάμε; Πόσο μακριά; Ξέρεις;
Όχι, δεν ξέρω. Εντάξει;
Αλλά θα σκεφτώ.
-Η κυρία είπε ότι η βίλα μού ανήκει. -Όχι, γιατί δεν τον είχα παντρευτεί.
Και στο μυαλό τους είσαι ένας χωρικός, ένα τίποτα. Λίγο πάνω από το χώμα.
-Πώς λες κάτι τέτοιο; -Γιατί κι εγώ είμαι.
Δεν είναι κακό. Δεν είναι τίποτα. Εκεί μας τοποθέτησε ο κόσμος.
Χαίρομαι για αυτό που είμαστε.
Είπε ότι η βίλα μού ανήκει. Κι είναι πλούσια.
Κι αν όλο αυτό είναι για εμάς;
Τα πράγματα μπορεί να είναι για μας, έτσι;
Μπορεί να είναι για μας.
Ναι.
Αν τα πάρουμε.
Αδελφέ, είσαι άρρωστος;
Όχι.
Θα έπρεπε.
Τι σόι άντρας δεν μπορεί καν να αυτοκτονήσει;
Κάποιος αδύναμος, υποθέτω.
Ναι. Ακριβώς.
Είμαι ακριβώς αυτό.
Ένας αδύναμος άντρας.
Νιώθω ξεφούσκωτος.
Άδειος.
Κι εγώ.
Παρά τις ευγενικές μου ικεσίες,
έχασα τη μόνη γυναίκα που αγάπησα πραγματικά…
ρομαντικά.
Τουλάχιστον είναι ακόμα εδώ.
Η Νέιφιλε με άφησε.
Δεν έχω κανέναν
και φταίω εγώ γι' αυτό.
Ας την άφηνα να γίνει καλόγρια.
Δεν χρειαζόταν να την παντρευτώ.
Είμαι τόσο μόνος όσο εσύ.
Όχι, δεν είσαι.
Είμαι.
Βρήκα μια γυναίκα που θαυμάζω,
όχι μόνο ως αντικείμενο, αλλά ως άνθρωπο.
Κι αυτός ο άνθρωπος δεν θα με αγαπήσει ποτέ.
Είναι ουσιαστικά σαν νεκρή.
Το μάτι μου.
Ο αρραβωνιαστικός μου.
Πρώην αρραβωνιαστικός.
Είσαι…
Μια οπτασία;
Όχι, θα έλεγα ότι φαίνεσαι διαλυμένη.
Αλλά…
Ναι, είσαι μια οπτασία.
Δεν την αγάπησα καλά;
Την αγάπησες καλά, αλλά την αγάπησες λάθος.
Συγγνώμη που αγάπησα κι εσένα λάθος.
Δεν με αγάπησες αληθινά, σωστά;
Έτσι νόμιζα.
Ίσως και όχι, μιας και μετατράπηκε σε μίσος.
Ναι.
Μια ζωή με αγαπούσαν λάθος.
Ή, μάλλον, καθόλου.
Όταν ανατείλει ο ήλιος, θα φύγω μακριά από όλα αυτά τα δεσμά.
-Τι σημαίνει αυτό; -Θα φύγω μόνη.
Η ανεξαρτησία είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια.
Θα την απολαύσω.
Δεν ακούγεται θεϊκό;
Όχι.
Καθόλου.
Θεϊκό είναι να έχεις κάποιον που αξίζει να αγαπάς.
-Να πηδήξω στην τάφρο; -Όχι.
Όταν τελειώσει η πανώλη, μπορείς να έρθεις να ζήσεις μαζί μου.
Ως υπηρέτριά σου;
Ως φίλη μου.
Δεν θέλω πια υπηρέτριες.
Είναι ό,τι χειρότερο έχω ακούσει.
Το να μη δουλεύω.
Τι θα κάνεις;
Δεν θα δουλεύεις πια για την Παμπινέα.
Μάλλον έχεις δίκιο.
Δεν θα δουλεύω.
Ναι.
Αφότου φύγουμε, δεν θα χρειαστεί να την ξαναδείς.
Σωστά.
Η σιγουριά είναι ισχυρή. Την έχουμε με το μέρος μας.
Σου ανήκει το σπίτι του πατέρα σου.
Αν κάποιος διαφωνεί, ας τα βάλει μ' εμένα.
Μαμά.
Μισώ αυτά τα λουλούδια.
Θα πάρω τη βίλα.
Να έρθω;
Τράβα πηδήξου.
Μπράβο της.
Πολύ ωραίο. Μοιάζεις με την κυρία.
Είμαι πολύ πιο όμορφη από την Παμπινέα, Γιάκοπο.
Εντάξει, είμαι έτοιμη.
Αντρεόλι.
Τι έπαθες εσύ;
Με χτύπησαν.
Εσύ τι έπαθες;
Πέθανε;
Λυπάμαι.
Της είπα ψέματα στο τέλος,
και το κατάλαβε.
Και μόλις είχαμε υποσχεθεί να μη λέμε άλλα ψέματα.
Κι αυτό την τρόμαξε πολύ.
Και έφυγε τόσο φοβισμένη.
Νιώθω τόσο πόνο. Δεν μπορώ να τον προσπεράσω.
-Τι θέλεις να σου πω; -Την αλήθεια.
Είναι νεκρή.
Και;
Η απώλειά σου δεν σε κάνει μοναδικό.
Όλοι έχουμε υποφέρει.
Μετέφερα το μήνυμα του θανάτου εκατό φορές.
Κι είμαι μόνο ένας όμορφος αγγελιοφόρος.
Είναι απαίσιο, δεν θα συνέλθεις ποτέ.
Είναι απαίσιο…
και δεν θα συνέλθω.
Ναι.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Ίσως μπορώ να σου φτιάξω το κέφι με κάποια πιο φρικτά νέα.
Έχεις αντίγραφο του Αβιανού Μύθοι;
Διαβάζεις;
Όχι, μα μπορεί να με ενδιαφέρει ένα βιβλίο.
Ναι, πράγματι.
Ο Λεονάρντο είχε εξαίρετη βιβλιοθήκη.
Μπορείτε να διαβάσετε.
Μάλλον είναι δική σας.
Πιάστε την!
Στρατίλια.
Φαίνεσαι λαμπερή.
Σιρίσκο, παίρνω τη βίλα.
Ανήκει στον Γιάκοπο κι εγώ είμαι η γεροντοκόρη μητέρα του.
Μπορείς να μείνεις ως επιστάτης.
Θα πάρεις τη βίλα;
Είναι ο κληρονόμος. Έτσι είναι τα πράγματα.
Αλήθεια;
Γιατί η βίλα δεν ανήκει σε κανέναν.
Ο Λεονάρντο είναι νεκρός.
Να μοιραστούμε τους πόρους της.
Πρέπει να την αναλάβει ο λαός.
Ο Γιάκοπο είναι ο λαός.
Εγώ είμαι ο λαός.
Είναι η σειρά μου.
Θεέ μου.
Έχουμε να αντιμετωπίσουμε άλλη σκύλα.
Φίλοι; Φίλοι, ελάτε τώρα. Οι διακοπές τελείωσαν.
Πάνφιλο, κάτσε μαζί μας.
Έχω νέα. Φρικτά νέα.
Έρχονται μισθοφόροι.
Οι μισθοφόροι;
-Αυτοί που μου έκαναν αυτό; -Όλο γκρινιάζει για το πόδι της.
-Πόσο έχουμε μέχρι να έρθουν; -Ίσως λίγες ώρες.
Ο Αντρεόλι είπε ότι έρχονται.
Τους είπε ότι η βίλα είναι οχυρωμένη με οπλισμένους ιππότες.
Αλλά δεν είναι.
Το ξέρει. Μας κέρδισε λίγο χρόνο.
Ησυχία. Λιτσίσκα, απαιτώ περισσότερες πληροφορίες από σένα.
Πόσοι μισθοφόροι υπάρχουν; Είναι πιο δυνατοί από μένα;
Είναι ένας μικρός στρατός.
Είμαστε τυχεροί που είμαστε δω. Η βίλα είναι καλά οχυρωμένη.
Θέλουμε σχέδιο.
-Μια δωροδοκία. -Ναι.
Σιρίσκο, μήπως έχει ο Λεονάρντο κάποιο κρυφό δωμάτιο θησαυρού;
Υπάρχει η προίκα της Παμπινέα.
Ναι.
Η τεράστια προίκα με την οποία ήλπιζε να αγοράσει την καρδιά του. Η πόρνη.
Ο Λεονάρντο θα ήταν η πόρνη.
-Θα πετύχει; -Ίσως. Είναι διεφθαρμένοι.
Πρέπει να πετύχει.
Η αποστολή ανεύρεσης της Παμπινέα ανανεώθηκε.
-Βρήκα την Παμπινέα! -Τι;
Παμπινέα, χρειαζόμαστε την προίκα σου για να σωθεί η βίλα.
Τα κοσμήματά σου;
Τι; Η προίκα μου;
-Εγώ… -Μην τολμήσεις…
Στο μπαούλο της.
Πού είναι; Πού είναι το φανταχτερό πουγκί;
Έψαξε κανείς τα πράγματά σας;
Πού είναι;
Έρχονται στρατιώτες, έτσι;
Αν η προίκα μάς σώσει, πάρτε την.
Σκασμός.
Πού είναι η Στρατίλια;
Της χρωστάω μια συγγνώμη.
-Φυσικά και δεν είναι μάγισσα. -Άσ' την ήσυχη.
Μάλλον χρωστάω σε όλους μια συγγνώμη.
Ήθελα την αγάπη τόσο, που την επινόησα. Το ψέμα με έκανε χάσω τον εαυτό μου.
Να χάσεις τον εαυτό σου; Χειραγώγησες τους πάντες εδώ μέσα.
Το ξέρω.
Συγγνώμη, Σιρίσκο.
Ντρέπομαι πολύ.
Είναι πολύ αργά.
Το πουγκί δεν είναι εδώ. Η προίκα χάθηκε.
Πού είναι, Παμπινέα;
Το άρπαξες ενώ σε κυνηγούσε ο Σιρίσκο;
Το ορκίζομαι, δεν το έχω.
Λες ψέματα.
-Ορκίζομαι ότι δεν λέω. -Λέει ψέματα!
Εντάξει, σταματήστε.
Ίσως θέλει λίγο χρόνο να προετοιμαστεί προτού μας πει.
Να προετοιμαστεί; Δεν θα καταπιεί κανένα έντομο.
Υπόσχομαι στη φιλία μας.
Δεν το έχω.
Φιλία;
Αστείο που θεωρείς τη Μίσια φίλη σου.
Είμαστε φίλες.
Μίσια.
Αυτή νοιάζεται μόνο για τον εαυτό της και πώς θα προωθήσεις τα συμφέροντά της.
Όταν αποτυγχάνεις, προσποιείται ότι σε έβγαλε από την καρδιά της.
Αυτό είναι ψέμα.
Μετά χαμογελά και σου επιτρέπει μόνο για μια φορά να επιστρέψεις.
Και για λίγο, είναι χαρούμενη.
Κι εσύ χαίρεσαι επειδή είναι χαρούμενη.
Αλλά είναι χαρούμενη, γιατί ξέρει ότι το σύστημά της λειτουργεί.
Το απέδειξες.
-Όχι, είναι λίγο πιο περίπλοκο. -Ναι, Μίσια. Ναι.
Το ξέρω, γιατί είμαι κι εγώ έτσι.
Ή ήμουν έτσι.
Μίσια, όχι.
Μίσια, δεν είναι αλήθεια.
Μίσια, σε παρακαλώ,
φύγε μακριά από αυτήν τη γυναίκα.
Μίσια, ξέρεις ότι σ' αγαπώ.
Υποθέτω ότι δεν μας χρησιμεύει χωρίς τα κοσμήματά της, οπότε…
Πάρτε την, αγόρια.
-Είσαι άχρηστη. -Ώρα να πούμε αντίο, κυρία μου.
-Πάμε. -Σιρίσκο, όχι.
-Αντίο. -Όχι!
Σιρίσκο, ίσως κάποιος από τους φτωχούς φίλους σου
βρήκε την προίκα μου.
Τι είπες;
Δεν τους κατηγορώ.
Είναι στη φύση τους. Δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν.
Πρέπει να πας όσο μακριά είναι ανθρωπίνως δυνατόν.
Δεν μπορείς να μου πεις να φύγω.
Ποιος νομίζεις ότι είσαι;
Εγώ ποιος νομίζω ότι είμαι;
Είναι προφανές.
Σιρίσκο, αυτό είναι μαχαίρι.
Είμαι αυτό που περίμενες.
Ο αγαπημένος σου υποκόμης Λεονάρντο.
Είμαι επιτέλους εδώ.
Παρασύρθηκα από βενετσιάνες πόρνες,
αλλά γύρισα.
Είμαι εδώ και είμαι έτοιμος να γνωρίσω τη νέα μου νύφη.
Και θα την ξεζουμίσω.
Πρώτα, όμως, ξέρεις τι χρειάζομαι;
Την προίκα.
Την πληρωμή μου.
Ουσιαστικά, τον μόνο λόγο που σε διάλεξα.
Δες πώς είσαι.
Πού είναι;
Δείξε μου τα κοσμήματα.
Δεν τα έχω.
-Μίσια, βοήθεια! -Ώρα να φύγουμε!
Δεν θέλω να φύγω!
Μίσια, πώς μπόρεσες;
-Μίσια! -Σταμάτα!
Μην τους αφήσεις να με βγάλουν!
Σιρίσκο, ένα λεπτό, παρακαλώ.
-Δεν θα τα καταφέρω χωρίς εσένα. -Σε παρακαλώ.
-Σταμάτα! -Αρκετά!
Αντίο, Παμπινέα.
Όχι.
Ξέρω ότι θα τα καταφέρεις μια χαρά μόνη σου.
Όπως κι εμείς.
Μίσια, άκουσέ με. Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ.
Αντίο.
Βρομοκοπάτε όλοι!
Εντάξει. Τα πράγματα θα αλλάξουν εδώ.
Σιρίσκο. Ακούστε με όλοι.
Ώρα να στρέψουμε την προσοχή μας
σε κάποιον που το αξίζει.
Τη Νέιφιλε.
Ελάτε.
Ευχαριστώ.
Φίλοι…
ήρθα εδώ για να αποφύγω την αλήθεια.
Για να κερδίσω χρόνο με ευχάριστους περισπασμούς.
Διακοπές.
Αλλά οι διακοπές ήταν φευγαλέες, όπως είναι πάντα.
Και τώρα,
μου έμεινε μόνο η αλήθεια.
Νέιφιλε, χωρίς εσένα…
είμαι χαμένος.
Κρατούσα την αδερφή μου καθώς πέθαινε.
Προτού φύγει,
δεν έβλεπε.
Εκείνη τη στιγμή
τα ίδια μου τα μάτια με εγκατέλειψαν. Ήθελα να πάρω τη θέση της.
Η Φιαμέτα.
Καθάριζε τα τζάκια όταν ήμουν πολύ κουρασμένη.
Εγώ είχα τη Λιζαμπέτα.
Και τον Καρλότο.
Λουίτζι, Αντόνιο.
Φρεντούτσιο.
Ραμπάλντο.
Σκαρλάτα και Τεντάλντο.
Η μητέρα μου, η Κατερίνα.
Πέθανε όταν γεννήθηκα.
Ο εγκέφαλός μου ήταν τόσο τεράστιος, που τη σκότωσε.
Και ο Ντιονέο.
Ο θείος μου πέθανε όρθιος, κάτι που…
Δεν ξέρω, με στεναχώρησε.
Του άρεσε
να μου τραβάει τα αυτιά, αλλά ήταν καλός μαζί μου.
Η Λουπέτα.
Ήταν όμορφη και ευγενική.
Είχε μεγάλες πατούσες.
Αναθεματισμένη πανώλη.
Όχι.
Ένα άλογο την κλότσησε.
Η Λουτσία μου.
Με μισούσε μέχρι την τελευταία της ανάσα.
Και καταλαβαίνω το γιατί.
Η Παρμένα.
Η περιστέρα μου.
Η Βιολέτα.
Η Λαουρέτα.
Η μαμά.
-Ο Εντουάρντο… -Ο μπαμπάς.
Στάσου. Λιτσίσκα.
Στάσου.
-Θες να μιλήσουμε γι' αυτόν; -Δεν θέλω να σου μιλήσω.
Συγγνώμη.
Είπα ψέματα, επειδή ο πατέρας μού ζήτησε να πω ψέματα.
Κανένα κομμάτι μου δεν μπορεί να σε συγχωρέσει.
Προσπάθησε.
Τι νόημα έχει η οικογένεια χωρίς την άνευ όρων αγάπη της;
Να σου φέρομαι σαν οικογένεια;
Πότε έπρεπε να αρχίσεις να κάνεις το ίδιο;
Σίγουρα όχι τα χρόνια που έπλενα τα σκατά από τα δοχεία νυκτός σου,
καθάριζα τα χεσμένα ρούχα σου.
Λες κι έχω πάντα πάνω μου κακά.
Δεν χρειάζεται να κάνεις δύσκολα πράγματα. Εγώ, πάντα.
Αυτή είναι η διαφορά μας.
Δεν έκανα δύσκολα πράγματα; Παράλογο.
Τι έχεις κάνει για κάποιον άλλον;
Κριτίκαρα την Παμπινέα για χάρη της Μίσια.
Ναι, σωστά. Τι έχεις κάνει για μένα;
Σου έσωσα τη ζωή.
Πότε το έκανες αυτό;
Σου είπα ότι ο μπαμπάς πέθανε
για να μην πεθάνουμε από την πανώλη, κι αυτό μας έσωσε.
Τι εννοείς;
Ήταν νεκρός.
Είπες ότι είχε πεθάνει.
Είπα ψέματα.
Τον αφήσαμε να πεθάνει μόνος του;
Θα καταλάβαινε.
Πώς μπόρεσες;
Ήταν προφανές ότι θα πέθαινε, όπως κι εμείς αν είχαμε μείνει.
Μας έσωσα.
Ναι. Ναι, ξέχασα ότι σωθήκαμε.
Αρνούμαι να δεθώ μαζί σου για πάντα.
Πάντα εξυπηρετείς τις δικές σου ανάγκες, σώζεις εσένα.
Είσαι ανίκανη,
και σου αξίζει να ζήσεις μόνη.
Εγώ ξέρω ότι αυτό θέλω.
Δεν είχα άλλη επιλογή.
-Νόμιζα ότι ήταν του Λεονάρντο. -Δεν υπάρχει Λεονάρντο.
Πες τους.
Πες τους ότι έπρεπε να πάρω την προίκα μου.
Είναι ολόκληρη η αξία μου.
Περίμενε.
Πού πας μ' αυτό;
Η βίλα είναι από την άλλη.
Σταμάτα! Αυτή είναι η προίκα μου!
Και βέβαια, σινιόρα.
Γαμώτο!
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια