Idziemy.
Sikasz czy nie?
A tak chciałeś iść na spacer.
Tak ci się chciało lać.
To jak będzie?
Dobra. Ostatnia próba.
Tutaj? Tak?
Śmiało.
Halo? Mam zgłoszenie.
Policja, straż pożarna czy pogotowie?
Stoję przy Pont de l’Alma. W tunelu doszło do wypadku.
Chyba poważnego.
Za moment ktoś się tam zjawi.
Wszystko w porządku.
OSIEM TYGODNI WCZEŚNIEJ
Przypomnij mi, czemu księżna Diana tu jedzie?
Bo poprosiła o spotkanie z nami. Nie mogłem jej odmówić.
I tak byś nie odmówił.
Pamiętasz, ostatnio specjalnie założyłeś kowbojki.
- Tak? - Tak. I obcisłe dżinsy.
Tony Blair, szeryf Downing Street.
Przyjechała z Williamem. Nie spodziewałem się.
Urósł.
- Tak. - Wygląda uroczo.
Jak na kosmitę.
Daj spokój.
Zawołam dzieci.
Euan! Kathryn! Nicky!
Przyszły król przyjechał się pobawić!
- Witamy. - Jak miło.
Jak droga?
- Znośnie. - Dobrze.
- Świetnie. - Miło mi.
Podobno odwiedziła pana księżna Diana.
Przyjechała w zeszłym tygodniu z księciem Williamem.
Euan!
Will!
Było miło, graliśmy piątkami.
Nie będę przeszkadzał.
W piłkę nożną.
Tak!
I zjedliśmy lunch.
Potem spacerowałem z księżną po ogrodzie.
Sądzi, że wciąż może się przysłużyć krajowi.
W oficjalnej roli. Jest pełna wigoru.
Mógłbyś to zorganizować? Oficjalnie?
Weźmy na przykład kwestię zakazu min.
Dwa lata temu taka konwencja była niewyobrażalna.
A teraz niemal sto państw zgodziło się ją podpisać.
Gdy Diana mówi, świat słucha.
Owszem.
Chciała wiedzieć, czy mógłbym,
to jest, czy rząd mógłby,
znaleźć sposób, by działała bardziej oficjalnie.
I że byłaby wdzięczna za każdą rolę, którą mógłbym...
moglibyśmy...
jej zaproponować.
Zawsze powtarzam, że trudno być czymś w połowie.
Albo kimś się jest, albo nie.
Pan dobrze wie, że albo się jest premierem, albo nie.
Jest matką chłopców
i dlatego zawsze będzie tu mile widziana,
ale jako rozwódka bez tytułu Jej Królewskiej Wysokości
Diana musi się nauczyć,
że oficjalnie już nie jest członkinią rodziny królewskiej.
Obudź się, Wombatku. Pora wstać.
Czas na wakacje.
Hurra.
No już.
Z kim się tak biłeś przez sen?
Z Godzillą.
Wygrałeś?
Pobiłem go.
Pobiłeś go!
Mou Mou go przysłał.
- Proszę pani. - Dzień dobry.
Proszę bardzo.
Witamy panią.
- To nie na długo. - Dziesięć dni.
Dziesięć dni nart wodnych i plastikowych pistoletów.
Tyle Street Fightera, ile dusza zapragnie.
Chciałam gdzieś wyjechać,
kiedy twój ojciec wyprawia huczne urodziny sam wiesz komu.
Nie chcę być wtedy w kraju.
Jasne.
- Ty go zabijesz czy ja mam? - Ja go zabiję.
Nie...
Cudownie. Chyba poszedł tam z resztą.
Przy wjeździe będzie co najmniej 50 dziennikarzy i fotografów.
Uchwycą przybycie jubilatki.
Obym się nie wyrąbała.
A moja rodzina?
Wysłaliśmy powtórne zaproszenia.
Były odpowiedzi?
Królowa koniecznie musi przybyć.
Z tego, co wiem,
tylko księżniczka Małgorzata potwierdziła obecność.
Porozmawiasz z jej sekretarzem i wyjaśnisz, jakie to dla mnie ważne?
Oczywiście.
Publiczna aprobata królowej
zmieniłaby to, jak Camilla jest postrzegana.
Cała reszta to...
czcza gadanina.
To nic. Wszystko w swoim czasie.
Rozwiodłem się z Dianą rok temu, a nie jesteśmy razem od pięciu.
Już pora, kochanie.
Sam muszę do niej pójść.
Halo?
Gdzie jesteś?
W Paryżu.
Wybieram tkaniny i pościel do domu w Malibu.
Za trzy tygodnie ślub.
To ostatnia szansa.
Nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
Nadarza się historyczna okazja,
a on wybiera tkaniny.
Musisz natychmiast przyjechać do Saint-Tropez.
Mam wyjątkowego gościa,
przy którym musisz mi pomóc.
- Jakiego gościa? - Dowiesz się, jak przyjedziesz.
Ale to wyjątkowy gość.
Przyjedź sam.
Bez Madame Bikini.
Bez kogo?
Tej łasej na kasę.
Zostaw ją w Paryżu z tymi kostiumami.
Bielizną. Tkaninami. Pościelą.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wyskoczyła...
pewna biznesowa sprawa.
Ojciec wzywa mnie do siebie.
Wiem, skarbie. To ostatnie, na co mam ochotę.
Ale kiedy tatuś mówi „hop”...
Nie mów tak.
Ale jest tak czy nie?
Przyjdź, odejdź, skacz, siadaj.
Jeszcze kilka tygodni...
i będziemy w Kalifornii.
I cały ocean
oddzieli nas od niego.
Przywitajcie się.
Dzień dobry.
Wasza Wysokość.
Mou Mou.
Dziękuję za zaproszenie.
- Wasza Wysokość. - Dziękujemy.
Miło cię widzieć.
A kto to tak hałasuje w basenie?
Moje dzieci!
Karim.
- Cześć! - Podnieś rękę.
- Camilla. - Cześć.
- Omar. - Cześć.
I piękna Jasmine.
Brakuje tylko jednego.
- Napoje? - Chętnie.
Poproszę.
- Proszę zaczekać. - Wiem, co robić.
Jesteś tu nowy?
- Królowa pana przyjmie. - Dziękuję. Tu jest...
Nieważne.
Książę Walii, Wasza Królewska Mość.
Mamo.
Mam z nią problem.
Nie chce pić.
To zabawne, że zawsze czekam za drzwiami...
Przypominam sobie, jak okazywano wam Annę i mnie
codziennie o dziewiątej.
I potem znowu na koniec dnia, po kąpieli, przed spaniem.
Najlepsze chwile dnia.
Doprawdy?
- Tak. - Jakby to było w innym życiu.
Ale też jakby to było wczoraj.
Tak czy owak...
- Chciałeś się ze mną widzieć. - Tak.
Chciałem spytać, czy dostałaś zaproszenie
na przyjęcie urodzinowe Camilli.
Tak, chyba je dostaliśmy. Wiele tygodni temu.
To dobrze.
Co prowadzi do kolejnego pytania.
Przyjdziesz?
Niestety nie mogę. Będę w Derbyshire.
Z uwagi na...?
Fabrykę Rolls-Royce’a.
Naprawdę?
Będziesz ją zwiedzać wieczorem?
Możliwe, że wizyta jest w sobotę rano
i muszę wcześnie wstać.
Mogę sprawdzić?
Niby czemu?
Gdyby to była sobota,
mogłabyś przenocować w Highgrove
i stamtąd ruszyć do Derbyshire.
Wszystko już zaplanowano. Wiesz, z jakim wyprzedzeniem to się robi.
Plany zawsze można zmienić.
Czemu miałabym to zrobić?
To takie ważne, żebym tam była?
Dla mnie tak.
To tylko urodziny.
Jej pięćdziesiąte.
Będzie tam pełno pięćdziesięcioletnich młodzieniaszków.
Na co tam twoja zgrzybiała matka?
Chyba wiesz.
Abstrahując od tego,
że uświetniasz każdą okazję swoją obecnością,
twoje przybycie jako mojej matki i królowej
odmieni postrzeganie Camilli.
Ludzie jej nie zaakceptują, póki nie uzyska twojej aprobaty.
Jak mam dać jej swoją aprobatę, kiedy jej nie aprobuję?
To nic osobistego.
Na pewno jest miła.
To mało powiedziane.
To kwestia zasad.
Dwa porządne małżeństwa,
dwie szczęśliwe rodziny, zostały rozbite przez tę...
Miłość, mamo?
Nie chcę dłużej o tym dyskutować. Będę w Derbyshire.
Coś jeszcze?
Bo ona potrzebuje mojej uwagi.
Prawda?
Spróbuj trochę. Proszę.
Proszę.
Tutaj.
Daj spokój. Nie jest tak źle.
Zgadzam się. Gdybyśmy ogłosili, że królowa się zjawi,
to byłoby upokarzające, ale nie ogłosiliśmy.
Na pewno w końcu zmieni zdanie. Taką mam nadzieję.
Mogę poczekać.
Jak długo?
Póki nie zrozumie, jaka jest w tej kwestii odosobniona.
W dniu urodzin pani PB The Mirror opublikuje ankietę,
z której wynika, że dwie trzecie pytanych akceptuje państwa związek
i uważa, że powinniście móc się pobrać.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Dawniej to Diana miała lepszą historię.
Skrzywdzona księżniczka z bajki.
Ale Panorama wszystko zmieniła.
A teraz tylko pogarsza sprawę.
Wakacje z Al Fayedem.
Im bardziej desperackie są jej pomysły i popisy,
tym bardziej dostojnie państwo wypadają na jej tle.
To chyba Napoleon powiedział:
„Nie przeszkadzaj wrogowi, kiedy popełnia błąd”.
Diana!
William!
Chcesz im to rzucić?
- Harry! - Bądź miły.
Diano, spójrz w tę stronę!
- William! - Diana!
Diana!
Diano, jeszcze jedno!
Diano, podaj piłkę.
- Diana! - Harry!
Jeszcze jedno!
Co się dzieje?
O co chodzi? Co ja tu robię?
Synku.
Myślałem, że zaczniesz od „dziękuję”.
Za co?
Za to, że podałem ci ją na tacy.
Kogo? O czym ty mówisz?
Znasz księżną Walii?
- Poznaliśmy się na zawodach konnych. - Tak.
Dodi Dodi.
Pamięta pani?
Jest pani mądra-mądra.
Niestety praca mnie wzywa, ale zostawiam panią w rękach Dodiego.
Jest ode mnie bardziej rozrywkowy.
Co tylko pani sobie zażyczy,
będzie dla niego rozkazem.
Co?
Przepraszam na chwilę.
Czekaj!
Tato.
Co takiego?
Czyś ty oszalał?
To wariacki plan.
Czemu?
Po pierwsze, wkrótce się żenię.
Aha.
Po drugie, ona nie jest mną zainteresowana.
To zainteresuj ją. Czy to właśnie nie jest twój dar?
Rozkochiwać w sobie kobiety?
To twoja szansa.
To twoja szansa, żebym w końcu był z ciebie dumny.
No dobrze.
Kto chce popływać?
Raz, dwa, start!
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Mam nadzieję, że te interesy cię nie stresują.
Nie, da się wytrzymać.
Wszystko dogadane.
To dobrze.
Czy ta sprawa dotyczyła księżnej Diany?
Co?
Pytam, czy chodziło o księżną Dianę, bo mówią o niej w wiadomościach.
Że jest z twoim ojcem.
Tak.
Też mnie to zaskoczyło.
Ojciec zmienił plany w ostatniej chwili.
Rozumiem. Czemu mam złe przeczucia?
Nie wiem, kotku, wszystko jest w porządku.
Moim zdaniem nie.
Moim zdaniem to do dupy,
że o tym, co robisz, dowiaduję się z gazet.
To nie była moja decyzja.
Robię to, co każe mi ojciec.
Co to było?
Dzieci się bawią.
Cieszę się, że dobrze się tam bawicie.
One się bawią.
Ja się nie bawię.
To może tam wpadnę
i pobawimy się we dwoje?
Jak to? Tutaj?
Tak.
W przyszłym tygodniu będę pracować w Nicei, więc...
Powinnam odwiedzić narzeczonego.
Skaczcie!
Dobrze.
Jeśli chcesz.
Czemu miałabym nie chcieć?
Czemu mi to robisz?
Nic nie robię.
Jasne, chcę, żebyś przyjechała.
Kiedy tylko chcesz.
Muszę kończyć.
PRZEMIANA BRZYDKIEGO KACZĄTKA JAK ZMIENIAŁ SIĘ STYL CAMILLI
Długo będziesz się tu kryć?
Dopóki ci fotografowie tam są.
Płynie tutaj?
- Płynie tu! - Boże, spójrz na nią.
Cześć, chłopcy.
Podobają ci się wakacje?
Tylko jedno nam przeszkadza. Wy.
- Nie mów tak. - Kochasz nas!
Poważnie, długo tu będziecie? Ta ciągła obserwacja niepokoi chłopców.
Masz ładny kostium.
Kto go zaprojektował?
Interesujesz się modą, Nick?
Wybrałaś go celowo?
To znaczy w jakim celu?
Na pewno wiesz, że dziś urodziny pani Parker Bowles.
Książę Walii wyprawia jej przyjęcie.
Wiesz co, kiepsko cię słyszę.
Powiem wam coś. Zostawcie nas w spokoju, proszę,
a będę miała dla was niespodziankę.
- Tak? - Jaką niespodziankę?
- Przekonacie się. - Róbcie zdjęcia.
- Dzięki za wizytę. - To się sprzeda.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
- Miłych wakacji. - To było idealne.
Wspaniale wyglądasz.
Dziękuję, kochanie.
Wszystkiego najlepszego!
- Witajcie. - To miło. Będziemy...
Na zdrowie!
Nie mogę...
Obcas mi utknął.
Dlatego mamy tu dywany.
Może we wtorek, ale kto wie?
Chyba codziennie, nieprawdaż?
Chodź.
- Cześć. - Padam z głodu. Kiedy coś zjemy?
Wspaniale jest was tu wszystkich widzieć.
Bardzo dziękuję za przybycie.
A w szczególności dziękuję mojej ciotce, księżniczce Małgorzacie,
oraz ojcu Camilli, majorowi Shandowi.
Bruce, jak wielu z was wie, handluje winem,
zatem wie lepiej niż my wszyscy,
jakie są zalety dojrzewania przez lata.
Z wiekiem
zaczynamy rozumieć,
co naprawdę cenimy w życiu.
Zdrowie.
Rodzinę.
I przyjaciół.
Ludzi, którzy wzbogacają nasze życie i bez których nie możemy się obyć.
Dzisiaj, panie i panowie, jesteśmy tu, żeby uczcić urodziny osoby,
bez której, obawiam się, nie mogę się obyć.
Kochanie, wszyscy tutaj mogą zaświadczyć, jaką jesteś ciepłą i szczodrą osobą.
Ale raz po raz ujmuje mnie co innego.
Twoje bohaterstwo.
Przez lata wielu ludzi, którzy w ogóle cię nie znają,
było dla ciebie niezwykle niemiłych i niesprawiedliwych.
Najprostsze wyjście, jakie miałaś,
które byłoby zrozumiałe, to po prostu odejść.
Nie zrobiłaś tego.
Nie poddałaś się.
Zostałaś ze mną.
Jestem ci dozgonnie wdzięczny.
Chciałem dziś przeczytać fragment słynnego listu.
To historia młodych zakochanych, którzy napotykają trudności,
ale po latach dostają drugą szansę na szczęście.
To list kapitana Wentwortha z Perswazji.
„Nie waż się mówić,
że mężczyzna zapomina szybciej niż kobieta,
że jego miłość usycha szybciej.
Nie kochałem nikogo prócz ciebie.
Być może byłem niesprawiedliwy.
Byłem słaby i urażony.
Ale w uczuciach byłem stały”.
Camillo,
„tylko z uwagi na ciebie
myślę
i planuję”.
Czy wypijecie ze mną zdrowie jubilatki?
Zdrowie Camilli.
Muszę przyznać, że pięknie mu to wyszło.
Dom jest wspaniały.
A szczęśliwa para wydaje się bardzo szczęśliwa.
To dobrze.
Wiesz, chyba nigdy nie widziałam Karola tak zrelaksowanego i pewnego siebie.
I w pełni będącego sobą.
To do tego zmierzasz?
Źle zrobiłam, nie przychodząc?
Myślę, że gdybyś zaczęła popierać decyzję syna,
nie stałoby się nic złego.
Bo pewnego dnia będzie królem,
a chcemy, żeby nasze pary królewskie były szczęśliwe.
Dobranoc, Lilibet.
Problem w tym, że gdybyś pojechała,
okazałabyś nie zainteresowanie, a aprobatę.
Skoro nie zrezygnuje z niej nawet pomimo mojej dezaprobaty,
nie chcę być uważana za nieczułą, bo nie jestem taka.
- Nie. - Ani żeby Camillę uważano za nikczemną.
- Bo nie jest taka. - Nie.
Tylko niestosowna.
Naprawdę? Nadal?
Niemożliwe.
Owszem.
Nie uważasz, że już pora skończyć z tą dyskryminacją?
Że już pora zaakceptować,
że to miłość jego życia?
DI–WERSJA
„Mamy przewagę”, mówiłeś.
„Opinie się zmieniły”.
„Bitwa jest praktycznie wygrana”.
Według ciebie to jest zwycięstwo?
Moim zdaniem odnieśliśmy sukces, tak.
Naprawdę?
Tak. Mnóstwo pozytywnych nagłówków.
A w felietonach mówi się o Camilli jako potencjalnej królowej.
Stephen.
Pierwsza strona Timesa.
„Szampańskie urodziny w Highgrove”. Telegraph.
„Gwiazda przyjęcia, pani Parker Bowles, czaruje pewnością siebie”.
Niezawodny Daily Mail. „Uśmiech królowej balu”.
Uroczo.
Na co komu miłe nagłówki,
jeśli Diana może w trymiga przyćmić Camillę?
Nie chcę częściowego zwycięstwa na punkty.
To jest wojna.
Liczy się tylko pełne zwycięstwo.
Możemy kształtować przekaz o pani Parker Bowles.
Ale nie o Dianie.
Kiedy się przyjrzeć, treść tych artykułów jest daleka od pochlebstw.
Piszą, że urwała się ze smyczy. Jest ekshibicjonistką. Szaleje.
Przyciąga więcej uwagi,
ale nie darzą jej sympatią.
Nie chcę przeczesywać gazet, szukając negatywnych rzeczy o Dianie.
Chcę, żeby pozytywne teksty o Camilli
były uderzająco oczywiste.
Czy wyraziłem się jasno?
Tak.
KSIĘŻNA NA FALI
Czemu nie płyniemy tam?
Na dużą łódź?
Pan Dodi kazał zabrać panią na małą łódź.
Nie.
- Lubisz Jamesa Bonda? - Tak, GoldenEye było super.
Ciągle gramy z Harrym w tę grę. Pracowałeś nad nim?
Nad tą częścią nie.
Ale pracuję przy nowym filmie.
Niektóre sceny kręcą w Pinewood Studios pod Londynem.
Może przyjechałbyś z Harrym na plan?
Może poznalibyście Jamesa Bonda.
- Brosnana? - Nie cwaniakuj.
Kto zagra dziewczynę Bonda?
Powiedz.
Czy razem z Harrym chcielibyście...
O nie.
To ty!
Co?
Podnieś. Rzucimy z powrotem.
Dawaj!
- Chodź. Dorwiemy ją! - Dorwiemy.
Wreszcie.
Gdzie byłeś?
- Nie pytaj. - Dzwoniłam.
Zostało nam niewiele czasu. Jutro jadę do pracy.
Wiem. Przepraszam.
Ojciec ich zaprosił, a potem zniknął. To jakieś szaleństwo.
Co? Zaraz. Byłeś tam z nią sam?
I z dziećmi.
- I z załogą. - Z najpiękniejszą kobietą świata.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dziękuję.
To skomplikowane.
Mam narzeczoną.
Gratuluję.
Czemu to skomplikowane?
Dla mnie nie jest.
Ale dla ojca tak.
Nie jest dość dobra dla naszej rodziny.
Jest kiepską partią.
Gdzie ona teraz jest?
O tam.
Na tamtym jachcie?
Ojciec nie chce jej wpuścić na ten.
Pływasz tam i z powrotem?
- Bez wiedzy ojca? - Dowiedział się i...
A potem ona się dowiedziała i...
A ja lawiruję między dwoma osobami, które wiecznie denerwuję i rozczarowuję.
Masz szczęście, że mu zależy.
Mój ojciec ledwo mnie dostrzegał.
Brzmi cudownie.
Robiłam, co mogłam, żeby mnie zauważył.
Skakałam po domu, udając baletnicę.
Ledwo na mnie zerkał.
Chcąc mu zaimponować, nauczyłam się grać na fortepianie.
Co tydzień pisałam do niego z internatu.
Prasowałam mu koszule. Piekłam ciasta. Poślubiłam księcia Walii.
Byle tylko mnie dostrzegł.
Był dumny.
A przecież nasi ojcowie się przyjaźnili.
Szkoda, że na siebie nie wpłynęli.
Przydałaby mi się troska twojego ojca.
Obsesyjna kontrola.
A twój mógł od mojego przejąć...
Tradycyjne wychowywanie?
Kompletne zaniedbanie?
Kiedy wasz wielki dzień?
Ślub?
Za trzy tygodnie.
Teoretycznie.
Jak to?
Nie wiem.
Nagle wydaje się to trochę wariackie.
To chyba normalne.
Wątpliwości w ostatniej chwili. Miałam je.
Wiedziałam, że to będzie katastrofa.
Ale poślubiłaś go.
Moja twarz była na talerzykach. Nie miałam wyboru.
- Ja mam wybór. - Poradzisz sobie.
Kochasz ją. Inaczej zdanie ojca by cię tak nie bolało.
No tak.
Obiecałam chłopcom, że ostatniego wieczoru obejrzymy film.
Jest taka opcja?
Oczywiście. Mamy Jumanji.
- Niekończąca się opowieść? - Nie.
- E.T.? - Zbyt smutny.
- Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki? - Nie.
Daj spokój.
Jumanji.
„Niech cię nauczy lekcja ta”.
Trzymam cię.
„Czasem się cofniesz o krok lub dwa”.
Oj.
Dziękuję, Judy.
Dziękuję. Bystra dziewczynka.
Sarah i ja chcielibyśmy wydostać się z podłogi.
Więc twoja kolej, Peter.
- Halo? - To ja.
Nie przeszkadzam?
Nie, skąd.
- Chciałam spytać... - Mama.
Mam iść?
...kiedy wracają chłopcy?
- Diana przywiezie ich jutro. - Rozumiem.
Ale dwa dni będą z opiekunką.
Mam spotkanie z doradcami, a potem...
w sobotę organizuję przyjęcie dla emira Kataru.
Tak, to nie ma końca.
Nie.
A...
jak wypadły urodziny?
Było cudownie, dziękuję.
To dobrze.
Szkoda, że się rozpadało.
Padało?
Nie padało?
Jeśli padało, to chyba nikt nie zauważył.
Miło mi to słyszeć. Cieszę się, że się udało.
Chciałam powiedzieć...
Cieszę się, że jesteś tak ewidentnie...
szczęśliwy.
Dziękuję.
Cóż, dobranoc.
Dobranoc.
Dobrze się bawiłaś?
Nie.
Bardzo dobrze.
Rozpieszczaliście nas. Wspaniali z was gospodarze.
Jakie masz plany na lato?
Odwożę chłopców do ojca, potem pojadą do Szkocji.
A ty z nimi?
Do Balmoral?
Nie.
Nie jestem tam już mile widziana. Jestem persona non grata.
Czyli do końca lata będziesz sama?
Tak, sama jak palec.
To nie brzmi dobrze.
Poradzę sobie. Tak to teraz wygląda.
Cóż...
zawsze będziesz tu mile widziana.
Wracaj, gdy chcesz.
Jacht jest twój.
Kiedy tylko będziesz chciała.
Z kim będziesz chciała.
Dobrze?
Twoja narzeczona ma szczęście.
Ta...
sprawa jest...
Nieważne.
Powodzenia.
Nawzajem.
Dzięki, skarbie.
Uważaj na głowę.
W PRZYSZŁYM TYGODNIU W PARYŻU?
Napisy: Krzysiek Ceran