NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Ay'a doğru 380.000 kilometrelik bir yolculuğa çıkmak üzeresiniz.
Başarılı olursanız
başka bir gök cisminin üzerinde yürüyen ilk insanlar olacaksınız.
Ne bulmayı umuyorsunuz?
Bence bulacağımız cevaplardan daha önemlisi
sorabileceğimiz çok sayıda yeni soru elde etmemiz olacak.
-Bay Armstrong. -Neil.
Neil, ben Los Angeles Times'dan Marvin Miles.
Ay'ın yüzeyine iniş çok çetin olacağa benziyor.
İniş motoru ne zaman ateşlenecek ve görev iptali en son ne mesafede mümkün?
Uçuş kontrol sistemini son birkaç ayda oldukça geliştirdik.
Bu motorlu inişi büyük ölçüde bilgisayar yürütecek.
Albay Aldrin, Ay'a indikten sonraki ilk anlar için ne öngörüyorsunuz?
Bir beklentiniz, umudunuz, endişeniz var mı?
Ay'a iniş anından hemen sonra
asıl endişemiz ay modülünün fiziksel bütünlüğü.
Bu bütünlük olmadan
Ay yüzeyindeki çalışmaları güven içinde tamamlayıp
-yörüngeye dönemeyiz. -Astronotlar mı?
-Mütevazısınız... -Neden bir bölmedeler?
Mikrop kapmamak için.
...insana özgü bir şey ihtiva ediyor.
Oturacak mısın, dikilecek misin?
...sınırları zorlamak.
Keşif yapmadan, sorular sormadan
insanlık olarak duraklama yaşamaz mıyız?
Amerika Dışişleri Bakanlığı mesaj göndermek ister miyim diye sordu.
-Nasıl bir mesaj? -Astronotların Ay'da bırakması için.
Tüm dünyada bir avuç insana sormuşlar.
İnsanoğlunu temsil etmek üzere insan uygarlığından bir kesit.
Ne dedin?
"Britanyalılar adına
insanlığı Ay'a taşıyan vasıflara ve cesarete selam olsun.
Bu uğraşın, insanlığın bilgisini artırması ve hayrına olması umuduyla."
En iyi mesajlarından.
Nasıl nakledilecekmiş?
Bir diskle.
-Nasıl bir disk? -Silikon.
Fotoğrafını gönderdiler, küçücük.
Üstünde mikroskobik boyutta altından bir yazı var.
"Dünya Gezegeninden, Temmuz 1969."
Beyaz bir keseyle bırakacaklarmış.
-Zeytin dalıyla. -Zeytin dalı mı?
Küçük yeşil adamlar için.
Ben yatıyorum.
Yarın kilise ayini dokuzda, onda değil.
Bunu niye yapıyoruz?
Hem de her hafta, koyun gibi.
Sana ne sağlıyor?
-Cidden. -Kilise mi?
Değerlendirme yapma fırsatı.
Önceki haftayı düşünüp sonrakini planlama.
Günlük tutsan aynı şey.
-Hayata dair önemli sorular da sordurur. -Ama kimse bunu yapmıyor.
Tek düşündüğümüz başrahibin yine ne saçmaladığı ve niye susmadığı.
Neredeyse 20 yıldır bizimle.
Bu sadık olduğunu gösterir, ilginç olduğunu değil.
-Merhaba. -Günaydın.
Ağızları var, konuşmazlar.
Gözleri var, görmezler.
Kulakları var, duymazlar.
Burunları var, koku...
Gördün mü?
Vaaz değil, genel anestezik.
Koku almazlar.
Onları yapan, onlara güvenen herkes
onlar gibi...
Yeter, bu sondu.
Böylece Rab...
Bundan sonra pazarları siz buradayken ben vaktimi faydalı bir şeye harcayacağım.
...ama onun sevgisi uğruna,
putlar uğruna değil.
-Michael. -Buyurun efendim.
Sence de başrahibin artık...
Kibarca nasıl söylesem? Kendini tükettiği an geldi mi?
Gözlerini açık tutmakta zorlananlar vardı.
Tedbirli bir biçimde yerine birini arayabiliriz.
Yapabilir miyiz? Biraz daha...
-Şevkli biri. -Evet.
-Canlı biri. -Aynen öyle.
-Enerjik. -Evet...
-Coşkulu. -Sağ ol.
Bugün Cape Kennedy Uzay Merkezinde hepimiz Ay'a seyahat ediyoruz.
-İzliyor musun Anne? -Anne!
Büyük Ay Ekspresi, Saturn V
Cape Kennedy'de 39. platformda kalkışa hazır
ve yaklaşık 30 dakika sonra vaktinde fırlatılacak.
Bu muazzam olay tüm dünyayı emsalsiz biçimde bir araya getirdi
çünkü bu seyahat tüm dünyanın ilgisini çekiyor
ve bu seyahatten sonra Dünyalılar asla aynı olmayacak.
16 TEMMUZ 1969
-Nerede o? -Kim efendim?
Buckingham Sarayı'nda "o" dediğimde kimi kastediyor olabilirim?
Buradasın, seni arıyordum. Neredeydin?
Yeni rahip adaylarıyla telefon mülakatındaydım.
-İyi biri var mı? -Sanırım birini bulduk.
-Kaç yaşında? -Senin yaşlarında.
-Gerçekten mi? -Uygun da.
-Neye? -Teklif ettiğim işe.
Kalkışa 15 saniye. Güdüm ataletli.
On iki, on bir, on, dokuz...
Ateşleme süreci başlıyor.
Altı...
Beş, dört, üç, iki, bir.
-Kalkış gerçekleşti -Fırlattılar!
32'nci dakika, Apollo 11 kalktı.
-Harika. -Başardılar.
Olağanüstü.
Şu adamlara, şu cesarete bak.
-Kule hazır. -Yuvarlanma programı aktif.
Neil Armstrong yuvarlanma ve yunuslama programlarını devreye...
Burası Houston, tüm motorlar devrede. İyi durumdasınız.
Anlaşıldı, sizi net duyuyoruz Houston.
Etek atıldı.
Anlaşıldı, etek atıldı.
-Kule atıldı. -Anlaşıldı kule.
Neil Armstrong hem eteğin hem fırlatma kurtarma kulesinin
atıldığı bilgisini veriyor.
Apollo 11, burası Houston.
Ateşlemeye bir dakikadan az kaldı ve her şey hazır.
Anlaşıldı.
Ateşlendi.
Ateşleme gerçekleşti, itiş başladı.
Apollo 11, ay doğrultusuna giriş için motorlarını ateşledi,
yani Dünya'nın yörüngesinden çıktı
ve saatte 39.000 kilometrelik muazzam bir hızla Ay'a doğru ilerliyor.
Astronotlar konum değiştirme, kenetleme ve tahliye manevrasını tamamladı.
Bu tehlikeli prosedür, komuta modülü Columbia'nın
uzay aracının kalanından ayrılıp ilerlemesi,
ters dönüp ay modülü Kartal'la yeniden birleşmesinden oluşuyor.
Son olarak, bu yeni düzenek Saturn roketinden tamamen ayrılıyor.
Tüyleri diken diken eden bir prosedür ama sorunsuz halloldu.
Haftaya salı Cheshire'da Britanya Tuz Şirketine gideceksiniz.
Çarşamba Norfolk'ta bir doğal gaz terminali açılışı var.
Sonra cuma günü Macclesfield'da
İmalat Endüstrisi Araştırma Derneğinin açık günü var.
O akşam Britanya Beton Derneği bir yemek verecek.
Bir ödül takdim etmenizi istediler.
-Bölebilir miyim Prens Hazretleri? -Ne var?
Yeni Windsor Başrahibi Robin Woods bir dakikanızı almak istiyor.
-Bir maruzatı varmış. -Tamam, randevu ver.
Beton Derneği ödül töreninden sonra dört gözle bekleyeceğim bir şey daha.
-Şaka mı bu? -Ne yazık ki değil.
Kendisi şu an burada.
Merhaba?
-Prens Hazretleri. -Nasıl yardım edebilirim?
Buraya taşınırken karımla fark etmeden edemedik.
Windsor mülkünde çok sayıda boş ve kullanılmayan bina var.
Özellikle de...
Eski Rahipler Avlusu, Denton's Commons'da bir iki bina,
Kuzey Duvarı'ndaki tüm evler, eski rahiplerin ikâmet ettiği evler.
Bunu söyleyerek...
...haddimi biraz aşıyorum ama birini kullanmam mümkün mü?
-Verdiğimiz evi beğenmediniz mi? -Öyle değil.
Bunu ev olarak istemiyorum.
Uzun süredir bir akademi ya da konservatuvar kurma hayalim vardı.
-Ne için? -Kişisel ve ruhsal gelişim.
Bir şey fark ettim.
Hem kendi tecrübe ettiğim hem başkalarında gözlemlediğim bir şey.
Belli bir yaşa ulaşınca insanın nevri dönüyor.
Bir buhran yaşıyor.
Bakış açınız daralıyor, bir çöküş yaşıyorsunuz.
İş adamları ve yöneticiler arasında yaygın ama din adamları da nasibini alıyor.
Kariyerinin ortasındaki din adamlarında ciddi bir memnuniyetsizlik görüyoruz
ve bu huzurlu ortamdaki binalardan biri,
rahiplerin gelip dinlenmesi, güç toplaması, düşünmesi,
kendini geliştirmesi için harika olabilir.
Ne yaparak?
Konuşarak, okuyarak, düşünerek.
Fikrinizin kusurlu olduğunu söylesem?
İnsan kendini, konuşup düşünerek geliştiremez.
Eylemle geliştirir.
İşte bunun gibi. Çöküşten böyle kurtulunur.
Ama binalardan biri boşsa
ve içini boş laf ve düşüncelerle doldurmak istiyorsanız buyurun.
Teşekkürler efendim.
Fazla beklemeyeceğiz, 17 dakikadan az kaldı.
20 TEMMUZ 1969
İniş aracı komuta modülünden ayrıldı
ve Ay yüzeyine inişe geçti.
Armstrong ve Aldrin ay modülünü bir tur döndürerek Collins'in...
-Nigel, çocukları kaldır. -Emredersiniz.
-Kraliçe'ye de haber ver, sağ ol. -Emredersiniz.
Andrew, vakit geldi.
Edward.
Edward, kalkma vakti.
Hadi, sabahlığını giy.
Hadi Edward, çabuk.
Durun.
-Gidelim. -Hadi!
-Çok heyecanlı bir gece, değil mi? -Kesinlikle.
Bizimle bir içki içer misin Nigel?
-Seve seve, sağ olun. -Ne demek?
Michael Collins yörüngede tek başına,
yani Ay'ın arkasına geçtiğinde insanlıkla tüm iletişimi kesilecek.
Evrendeki en yalnız adam.
-Çabuk Andrew. -Çabuk.
Gelin çocuklar, acele edin.
-...göğün öncüleri. -Uslu otur, oyuncağı bırak.
Ay yüzeyinden yalnızca 600 metre yukarıdalar.
Tanrım.
İniş yapacakları yeri yüzeyin düz oluşu sebebiyle...
Otur, lütfen.
...en ufacık bir taş ya da krater darbesi ay modülünde hasara...
-İçki? -Robert, görebiliyor musun?
-Robert'ın yaş günü. -İrtifa fazla.
Houston, biraz dalgalanma var...
-İnecekler. -Bak.
-Ne oldu? -Bilmem.
İnanılmaz.
-John, kaçıracaksın. -Evet.
Ne diyorlar?
Elle kumandaya geçti, bir sorun var.
-Gerçek görünmüyor. -Biliyorum.
Yüz metre kaldı. Dört dakika.
-İnemezlerse ne olacak? -Yatay hız sabit.
Yakıtları bitecek. Sessiz olun lütfen.
12 metre, iki buçuk dakika.
Lütfen.
İnmek üzereler.
-Ne oluyor? -Bilmiyorum.
Houston, burası Sükûnet Denizi.
Kartal indi.
-İnsanlar Ay'da. -Başardılar!
İnsan Ay'a indi.
-Gördün mü? -Evet baba.
...bu görüntüleri izlerken tüm dünya birbirine tamamen...
-Olağanüstü. -...kenetlenmiş durumda.
-Daha önce tüm gezegen... -Ay'a uçalım mı?
Hayır, yapma tatlım. Kafasına dikkat.
Meteor.
Hepimiz için tarihî bir an.
-Bazılarımız için ilahi bir an. -Kartal indi.
-Ay'dalar, inanabiliyor musun? -Ama hepimiz,
ırk, cinsiyet, dinî inanç fark etmeksizin
insanoğlunun bu başarısıyla birlik olmuş durumdayız.
Neil, merdivenden indiğinizi görüyoruz.
Merdivenin en altındayım.
Ay modülünün ayakları yüzeye sadece birkaç santim saplanmış
ama yaklaştıkça bu yüzeyin
incecik tanelerden oluştuğu görülüyor.
Neredeyse toz gibi.
Aşağıda toprak incecik.
Modülden ineceğim.
Benim için küçük...
...insanlık için büyük bir adım.
Kendine özgü, saf bir güzelliği var.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki California çöllerine benziyor.
Çok farklı ama gerçekten çok güzel.
Bu, insanlık olarak nelere kadir olduğumuzun
güçlü bir hatırlatmasıdır.
Bugün burada gördüğümüz şey, sadece bir mühendislik zaferi değil,
tutkularımızın zaferidir.
Tam anlamıyla yıldızlara erişme arzumuzun zaferi.
Bence dünyayı uyum ve birlik içinde uzaydan görmenin
bize kattığı bu yeni bakış açısı
düşünme biçimimizde de ciddi bir değişiklik yaratacaktır.
-Çok güzel bir manzara. -Değil mi?
Manzara muazzam.
Muazzam bir ıssızlık.
Sayın Vali, hanımlar ve beyler,
Yünlü Tekstil Ürünleri Heyetinin saygıdeğer üyeleri.
Beni Yorkshire'daki Thomas Burnley & Sons İmalathanesi'ne,
davet ederek bahşettiğiniz onur için müteşekkirim.
Burada yaptığınız çığır açan işler...
Bir an gelir...
Herkesin hayatında er ya da geç
takma dişler ve ağız protezleri hayatın kaçınılmaz bir gerçeği olur.
Geçen sene yapılan yetişkinlerde ağız sağlığı araştırması...
Müsaadenizle.
-Kontrol sizde. -Kontrol bende.
Ne yapıyorsunuz?
-Bu, uçuş çizelgesinde yok. -Başka trafik yok.
Efendim.
Efendim, bu uçağın servis tavanı 45.000 fit.
-Daha çok yükselebileceğini biliyoruz. -Efendim...
Hadi.
Tanrım, çok güzel değil mi?
Eminim öyledir ama bu uçağın sınırlarını zorluyoruz.
Olabilir ama baksana.
Yaşadığımızı hissettik.
Bir dakikalığına.
Ay'a ayak basan ilk insanlar
eve dönüş yolculuğuna bir saat altı dakika önce başladılar.
İnsanlık tarihinde yeni bir sayfa açıldı.
Ay yolundaki yarış bitti.
Bu gezegenin insanları için bu müthiş girişimin anlamı ne?
"Geri kalmayacağız keşifler yapmaktan
ve tüm keşiflerimizin sonu, başladığımız yere dönüp
orayı tanımak olacaktır sil baştan."
T.S. Eliot'ın bu sözleri, hele ki bugün o kadar doğru ki.
Yeni bir uzay keşfi çağının başlangıcındayız.
Uzay vaadi hiç bu kadar gerçek...
-Günaydın. -Günaydın.
-Prens Hazretleri. -Tanrım.
Günaydın.
Yeni gelenlerle tanışmak için bir dakikanız var mı?
Ruhsal özürlüler için konsantrasyon kampınız mı?
-İstirahat merkezini tercih ederim. -Eminim edersiniz.
Birleşik Krallık'ın her yanından her yaştan insanlar var.
-Katılır mıydınız? -Neye?
Orta kademe, hapsolmuş rahipler için bir akademi bu.
-Doğru. -Farkındaysanız ben rahip değilim.
Selam verseniz yeter.
-Şimdi mi? -Neden olmasın?
Peki, binin.
Çaresizlik emareleri göstermem şart mı?
İç çekip sızlanayım mı?
Ortama uyum sağlamak gerek.
Selam vermesi için ev sahibimizi getirdim, Prens Hazretleri Edinburgh Dükü.
-Nasılsınız Prens Hazretleri? -Günaydın.
-Prens Hazretleri. -Günaydın.
-Günaydın.
-Prens Hazretleri.
Peki...
Neler yapıyorsunuz bakalım?
Evimizi dağıtmak dışında tabii.
Öncelikle her birimizin buraya geliş sebebini bulduk
ve ne buradan ne umduğumuzu konuştuk.
Belki Prens Hazretleri için özet geçebiliriz.
Michael.
Benim buraya gelme sebebim
belli bir yaşa geldikten sonra...
Kaç diye sormayacağım.
Kendime not vermeye karar verdim.
Hak ettiğim notun geçer not olmadığını fark ettim.
-Aman. -Peki neden?
Kiliseye ilk katıldığımda
yaşımın ilerlemesinin bazı şeyler getireceğine inanmıştım.
Yeni aydınlanmalar,
irfan,
daha sağlam bir inanç, daha büyük bir cemaat.
Ama onun yerine kendimi küçük bir kilise köyünde,
giderek küçülen ve ilgisini kaybeden bir cemaatle buldum.
Anlıyorum.
Bu da sende bir hayal kırıklığı yarattı,
yetersiz olma, yönünü kaybetme hissi.
Evet.
Bu yönünü kaybetme ve gereksizlik hissi...
Burada birkaç kişi daha böyle hissetmiş.
Çünkü halk bizden yüz çevirdi.
Kiliseden yüz çevirdiler.
İnsanlarla bağ kurmayı beceremediğimiz aşikâr.
İnsanlar ruhani ihtiyaçlarını başka yerlerde karşılamaya başlıyor.
Nerede mesela?
-Ay'da. Ben... -Ay, evet efendim.
-Ay'a inişi 500 milyon kişi izledi. -Evet.
500 milyon insan
kiliseden elde ettikleri şeyi televizyondan almaya başladı.
Birliktelik hissi, toplum olma hissi, huşu, merak.
Genel olarak dinden bilime bir kayma olduğuna da kanaat getirdik.
Bilimin başarıları büyüdükçe, gizemler çözüldükçe
ve sorular cevaplandıkça
cevapları sağlayacak bir tanrıya olan ihtiyaç azalıyor.
Bu, aklıma Keats'i getiriyor.
"Sende ne var ki Ay,
kalbimi böyle bir kuvvetle yerinden oynatıyorsun?"
Artık Ay'ın ne olduğunu öğrendik.
Hiçbir şey.
Sadece toz.
Sükûnet.
Tek renkli bir boşluk.
O taşların, uzay tozlarının ardında Tanrı'yı görmüyoruz,
sadece bilinmeyen, uçsuz bucaksız arazi görüyoruz.
"Seyrederken ellerinin eseri olan gökleri,
oraya koyduğun ayı ve yıldızları,
soruyorum kendime, insan ne ki, onu anasın?
Ya da insanoğlu ne ki, ona ilgi gösteresin?"
Siz ne dersiniz?
Ben mi?
Söyleyeyim.
Hayatımda hiç bu kadar abartılı, acıklı bir zırva duymamıştım.
Tek ihtiyacınız arka tarafınızı kaldırıp, dünyaya karışıp bir şeyler yapmak.
Bu yüzden kaybolmuş hissediyorsunuz.
Bence her insanın içinde bir iz bırakma isteği vardır.
Bizi tanımlayan şey eylemdir, ızdırabımız değil.
Böyle oturup düşünmeniz, konuşmanız...
Size şunu sorayım.
Size o astronotlar sizin gibi boş duruyor mu?
Tabii ki hayır.
Muazzam bir şey başarmakla meşguller.
Bunun sayesinde dünyayla uyum içindeler.
Tanrı'yla uyum içindeler ve mutlular.
Benim tavsiyem bu.
Eyleme geçen adamları örnek alın. Armstrong, Aldrin, Collins.
Bu adamların notu yıldızlı pekiyi. Soruların cevapları onlarda.
Birbirine sefalet aşılayan, benmerkezci, başarısız bir avuç adamda değil.
Eyleme geçmeye karar verirseniz yeri temizlemekle başlayabilirsiniz.
Yine mi?
Amerika Dışişleri Bakanlığı bize...
Bu hafta ikinci.
...Ay'a göndereceğimiz mesajı sorduğunda bir şey daha sordular.
Kraliyet ailesi yılda kaç kez geyik eti yemeye zorlanıyor diye mi?
Hayır.
Eğer bunu biraz daha yersem yakında boynuzlarım çıkacak.
-Dinliyor musun? -Evet.
Kulağım sende. Gerçi kahverengi ve tüylü ama.
Dünya'ya sağ salim döndükleri takdirde
tüm testlerden sonra hâlâ hayattalarsa
astronotlarla tanışmak ister miyiz?
Ne? Armstrong, Aldrin ve Collins'le mi?
-Sarayda mı? -Evet.
Bir zafer turnesine çıkacaklar.
Cevap olarak evet mi diyeyim?
Tanrım. Evet, lütfen.
Neşeleneceğini biliyordum.
Neşelendim.
Neşelenmeye ihtiyacım mı var?
Biraz.
Heathrow Havaalanı'na ikide varacaklar.
Sonra Grosvenor Meydanı'ndaki Amerikan elçiliğinde
büyükelçiyle buluşacaklar.
Sonra da Buckingham Sarayı'nda
Majesteleri, Ana Kraliçe Elizabeth, Prens Hazretleri Edinburgh Dükü,
Prenses Margaret, Prenses Anne, Prens Andrew ve Prens Edward'la.
-Peki saat kaçta? -Dört gibi efendim.
Çay ikram edecek miyiz?
Muhtemelen hayır, hızlı ilerlesin, oturmasınlar diye düşündük.
Katılıyorum.
Toplam ziyaret süresi yarım saati geçmez.
Pekâlâ.
Bir maruzatım vardı.
-Mümkünse. -Buyurun.
Herkesle beraber gitmek yerine
astronotlarla bire bir görüşmem mümkün olur mu?
Ayrı, özel bir toplantı.
Havacı havacıya.
Pilot pilota.
Büyükelçiyle konuşurum
ama eminim bizim açımızdan mümkün olacaktır.
15 dakika kâfi gelir mi?
15 dakika mı?
Sanıyorum programları çok yoğun.
İnsanoğlunun en büyük başarısını konuşmak için mi?
Hayır.
Tabii ki kâfi gelmez.
Ama belli ki yetinmek zorundayım.
SORULAR
Berlin'den Londra Heathrow Havaalanı'na inen Apollo ay adamları
uzay görevleriyle aynı hassasiyeti ve dakikliği gerektiren
22 saat 15 dakikalık ziyaretlerine başladılar.
Dünyaca ünlü Ay'daki Adam ekibi
Neil Armstrong, Buzz Aldrin ve Michael Collins, eşleriyle beraber
Britanya halkı tarafından çok sıcak karşılandılar.
22 ülkelik gezinin yorgunluğunu hissetmeye başladıklarını belirttiler.
Dünya gezegeninden bir insan Ay'a ilk kez ayak basıyor.
Temmuz 1969.
Her şeyi net görebiliyorum.
Işığın parlaklığı yeterli seviyede,
ay modülünün önüne ışık vuruyor ve her şey net biçimde görülüyor.
İnsanların kaderi bu gezegenin ötesine uzanıyor mu?
-Çok güzel bir manzara. -Değil mi?
Manzara muazzam.
Amerikalı astronotlar Buckingham Sarayı'na varıyor.
Dünyaca ünlü ekip Neil Armstrong, Buzz Aldrin ve Michael Collins...
-Majesteleri, Bay Neil Armstrong. -Merhaba, hoş geldiniz.
-Memnun oldum. -Ben de.
-Bayan Armstrong. -Merhaba.
-Albay Michael Collins. -Merhaba.
-Memnun oldum. -Çok memnun oldum.
Çok memnun oldum genç adam.
Efendim.
Lütfen çocuklardan konuşmayalım.
-Çok mu beklediler? -Hayır, birkaç dakika oldu.
Bay Neil Armstrong, Albay Michael Collins ve Albay Edwin Aldrin.
-Onur duydum beyler. -Efendim.
-Her birinize tebrikler. -Efendim.
Lütfen, buyurun, oturun.
O kadar yakın oturmanıza gerek yok, yerimiz bol.
Komuta modülündeki sırayla oturmanız dikkatimden kaçmadı.
Size söylediler mi, bilmem
ama ben de aslında pilotum ve ben...
-İyi misiniz? -Evet, soğuk algınlığı.
-Buyurun. -Ben...
-Temiz, bana güvenin. -Teşekkürler.
Vay canına, hepiniz soğuk almışsınız.
Evet, aldık.
Evet, işte buradayız.
Yaptığınız şeye hayranlığımı belirtmek istiyorum.
Gerçekten olağanüstü.
Ama kendimi sizinle özdeşleştirdiğimi de söylemek istedim.
-Çok yaşayın. -Affedersiniz.
Ben...
Birkaç soru hazırladım.
İlk başta size teknik sorular sormak istemiştim.
O boyutta bir g-kuvvetinin yarattığı fiziksel etkiler vesaire ama...
Ama...
Şimdi farkına vardım ki...
Asıl cevabını aradığım sorular...
Bunu anlamak için çok gençsiniz ama...
Hayatta öyle bir an geliyor ki insan başarılarını
değerlendirmeye başlıyor.
Bazı sebeplerden ötürü, örneğin buradaki mevkim...
...kim olduğum...
...evli olduğum kişi gibi...
Ben...
Başarmak istediğim şeyleri başarma fırsatım olmadı.
Bir insan olarak.
Bir maceraperest olarak.
Sizin gibi kahramanların yaptıklarını izlemek...
...bir rüya gibiydi.
Sizinle tanışma fırsatına o yüzden atladım.
Sadece on dakikalığına bile olsa. Size şunu sormak istedim.
Ne düşündünüz?
Oradayken.
Neil?
Yani...
Tabii ki görevin başarılı olmasının verdiği rahatlık hissi.
Elbette.
Çok güzel manzaralara tanık olduk, değil mi?
-Evet, olduk. -Olağanüstü.
Sanırım bahsettiğim şey
görüşlerinizden öte...
...insanlar olarak yerimize dair
bakış açınız, gözlemleriniz.
Açıkçası buna pek vakit yoktu.
Bir pilot olarak bilirsiniz ki
size her şeyden öte öğretilen protokol ve prosedür oluyor.
-Kurallara uymak gerekiyor. -Evet.
Astronotlar için bu iki misli.
Tüm vaktimiz elimizdeki listelerde yaptıklarımızın üstünü çizmekle geçti.
Tik, tik, tik.
Görev protokolüne o kadar odaklandık ki dışarı bakmaya vakit olmadı.
-O kadar meşguldük. -Anlıyorum.
-Sıkı kontrol. -Evet.
Ayrıca çoğu zaman takatimiz olmuyordu.
Ne kadar çalışsanız da uykusuzluğa alışamıyorsunuz.
Uyku.
Neil, Prens Hazretleri'ne Ay'da yürüdükten sonrasını anlatsana.
-Duymak isterim. -Duymak istiyor.
-Ay'da yürüyüşü tamamladıktan sonra... -İzledim, her adımını.
Modüle geri döndüm
ve kalkıştan önce dinlenmek için birkaç saatimiz olduğunu biliyordum ve...
-Kafamı koydum, gözlerimi kapadım... -Bekleyin.
Ama tek duyabildiğim bir sesti. Güm güm.
Güm güm.
-Ne? -Güm güm.
Modülün dışından mı?
-Hayır, neydi, biliyor musunuz? -Neydi?
Su soğutucusu.
Güm güm diye ses çıkarıyordu.
Su soğutucusu.
En iyi mühendisler bizi Ay'a götürecek bir roket tasarlıyor
ama düzgün su soğutucusu yapamıyor.
Yani haklıydınız. Sürprizlerle doluydu.
Anlıyorum.
Başka sorunuz var mıydı?
Hayır, yok.
Öyleyse bizim size birkaç soru sormamızın mahzuru var mı?
Yok tabii.
Nasıl bir şey?
Ne nasıl?
Böyle bir yerde yaşamak.
Bin odanız olduğunu duyduk.
Koridorları uç uca ekleyince 6,5 kilometre ediyormuş.
Yani...
Alarmlı saat yerine gaydacınız olduğu doğru mu?
Peki burada kaç kişi çalışıyor?
Kaç sarayınız var? 12 diye duyduk.
Resimlerdeki herkesi tanıyor musunuz?
Hepsiyle akrabalığınız var mı?
Köpekler sizinle aynı odada mı uyuyor?
-O benim. -Tabii.
Sağ olun.
Yarışalım.
Hadi!
-Evet! -Burun farkıyla.
-Bir, iki, üç. -Gülümseyin.
Bir tane daha.
Ne düşünüyordum, bilmem.
Ulu, ilah gibi insanlar beklemiştim.
Ama karşımda üç küçük adam vardı.
Beti benzi atmış, hasta.
Onları anlıyorum.
Onları bu iş için mükemmel yapan niteliklerini.
Ama içgüdüleri, hayal güçleri yok.
Görev bilinçleri, tevazuları, güvenilirlikleri.
Doğaçlama yetenekleri, özgünlükleri yok.
Ama kriz durumunda onları mükemmel yapan bu.
Yüz yüze tanışmak bir hayal kırıklığıydı.
Düşünsene.
Ay'a kadar gidip sağlıklarını koruyorlar ama Londra seyahati canlarına okuyor.
Onların suçu değil.
Ünlü olmak istememişlerdi
ama bir olay yüzünden ebediyen olacaklar.
Astronot olarak bekleneni verdiler.
Ama insan olarak hüsrana uğrattılar.
Hayatlarının sonuna dek gözler üzerilerinde olacak.
Aslında kim oldukları açığa çıkabilir diye ağızlarını açmaya korkacaklar
çünkü hayal kırıklığı kaçınılmaz.
Bu yüzden merhametimizi hak ediyorlar.
İyi ki küçük yeşil adamlar yokmuş.
"Dünya'nın sunabilecekleri bu kadarsa es geçsek de olur." deseler yeridir.
Bu, bir anda başlamadı.
Yavaş yavaş, kademeli ilerledi.
Damla damla şüphe birikti.
Hoşnutsuzluk,
hastalık, rahatsızlık.
Etrafımdaki insanlar genel mahiyette...
...asabiyetimi fark etti.
Tabii bu yeni bir şey değil.
Ben genel anlamda hırçın bir insanım
ama itiraf ediyorum ki son zamanlarda artış gösterdi.
Bu genç astronotların başarılarına karşı hissettiğim
kıskançlıkla karışık hayranlığım da cabası.
İdmanı aşırıya kaçırma takıntım.
Bir türlü huzur bulamamam.
Tatminsizliğim.
Doyum hissetmemem.
Tüm bu emarelere bakınca
durumu anlamak için deha olmaya gerek yok,
tüm belirtiler bu yaşadığım şeyin...
Ne krizi olduğunu söyleyemiyorum bile.
O malum kriz işte.
Ve...
Başkalarının da bu krizi yaşadığını okuyorum, duyuyorum
ve kendimi daha iyi hissetmek için
aynı çarelere, aynı çözümlere başvuruyorum.
Bazılarını bu odada anlatmam mümkün, bazılarını anlatmasam daha iyi.
Yakın zamanda annem vefat etti.
Bir şeylerin eksik olduğunun farkındaydı.
Bu, pek güzel bir kelime.
Eksik.
En küçük çocuğunda bir şeylerin eksildiğini görmüştü.
Tek oğlunda.
İnanç.
"İnancın ne durumda?" demişti.
Burada size itiraf ediyorum ki
inancımı kaybettim.
Ve...
İnanç yoksa geriye ne kalıyor?
Anca...
Yalnızlık,
boşluk ve hayal kırıklığı.
Ta Ay'a gitmenin sonucunda
içinize işleyen bir ıssızlık dışında bir şey bulamamak.
Tam bir sükûnet...
...kasvet.
İşte inançsızlık bu.
Oysa bunlar yerine...
...büyü, coşku, mucizevi...
...yaratılış, Tanrı'nın tasarısını ve amacını arayabilirdim.
Ne demeye çalışıyorum?
Demeye çalıştığım...
...sorunlarımızın çözümü...
...bence aslında
roket yapımındaki maharette, bilimde, teknolojide değil.
Cesarette bile değil.
Hayır, çözüm burada.
Ya da burada, inanç nerede yaşıyorsa orada işte.
Yani Başrahip Woods...
sizin ve bu zavallı, kendi içine hapsolmuş,
yolunu kaybetmiş insanların...
...buradaki, St. George'daki çabalarınızla alay ettim.
Ama artık yaptıklarınıza saygı duyuyorum.
Hayranlık besliyorum.
Hissettiğim çaresizlik de yabana atılır gibi değil.
Demeye çalıştığım...
Yardım edin.
Bana yardım edin.
İtiraf etmeliyim.
O üç astronot kahramanlıkları için övgülerimizi ve saygımızı hak etseler de
bugün buraya gelip sizinle konuşmak
beni bir rokete binmekten daha çok korkuttu.
Prens Philip ve Başrahip Robin Woods hayat boyu arkadaşlıklarını sürdürdü.
St. George's House 50 yıldan uzun süredir
filozofik ve inanca dair keşiflerin merkezi olmuş durumda.
Bu merkezin başarısı Philip'in en gurur duyduğu şeylerden biri.
Alt yazı çevirmeni: Doga Uludag