NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wkrótce ruszycie na Księżyc, w podróż liczącą 386 000 km.
Jeśli wam się uda, będziecie pierwszymi ludźmi
na powierzchni innego ciała niebieskiego.
Co chcecie tam odkryć?
Myślę, że jeszcze ważniejsza
od odpowiedzi, które uzyskamy,
będzie możliwość zadania kolejnych pytań.
- Panie Armstrong. - Neil.
Neil! Marvin Miles, Los Angeles Times.
Lądowanie na powierzchni Księżyca wydaje się bardzo trudne.
Kiedy zaczniecie lądować?
I kiedy najpóźniej możecie przerwać akcję?
W ostatnich miesiącach bardzo poprawiliśmy system kontroli lotu.
Zejściem na silnikach w dużej mierze pokieruje komputer.
Pułkowniku Aldrin, czego pan się spodziewa w pierwszych chwilach po lądowaniu?
Ma pan jakieś oczekiwania, nadzieje, obawy?
Natychmiast po lądowaniu
najważniejszy będzie stan lądownika.
Jeśli zostanie uszkodzony, nie będziemy mogli pracować
- i nie zdołamy wrócić. - To astronauci?
- Jesteście pokorni... - Czemu są w pudełku?
Żeby nie złapać zarazków.
...wyraża coś głęboko ludzkiego.
Usiądziesz czy będziesz tak stała?
...przekraczać granice.
Czy bez eksploracji, bez zadawania pytań,
nie staniemy w miejscu jako gatunek?
Departament Stanu USA pytał, czy chcę przekazać wiadomość.
- Jaką wiadomość? - Do pozostawienia na Księżycu.
Zaproponowali to paru osobom z całego świata.
Reprezentantom ludzkiej cywilizacji,
którzy mieliby wysłać wspólną wiadomość od ludzkości.
Co powiedziałaś?
„W imieniu Brytyjczyków
oddaję hołd talentom i odwadze, które zaprowadziły człowieka na Księżyc.
Oby to przedsięwzięcie przysłużyło się wiedzy i dobru ludzkości”.
Wyjątkowo udane.
Jak zostanie przekazana?
Na dysku.
- Jakim dysku? - Krzemowym.
Wysłali zdjęcie.
Malutki dysk z wygrawerowanymi mikroskopijnymi wiadomościami.
„Od planety Ziemia, lipiec 1969”.
Zostawią go w małym, białym pokrowcu.
- Z gałązką oliwną. - Gałązką?
Zielone ludziki będą nią machać.
Idę do łóżka.
Jutro idziemy do kościoła na 9, nie na 10.
Czemu to robimy?
Tydzień w tydzień. Jak lemingi.
Co z tego masz?
- Szczerze? - Z kościoła?
To okazja do namysłu.
Refleksji nad minionym tygodniem, myślenia o kolejnym.
Pamiętnik by wystarczył.
To szansa, żeby rozważyć ważkie kwestie.
Ale nikt tego nie robi.
Głównie myśli się...
o tym, jakie bzdury wygaduje dziekan
i czemu się nie zamknie?
Jest z nami niemal 20 lat.
Lojalność nie czyni go interesującym.
- Witam. - Dzień dobry.
Mają usta, ale nie mówią.
Oczy mają, ale nie widzą.
Mają uszy, ale nie słyszą.
Nozdrza mają, ale...
Widzisz?
To nie kazanie, to narkoza.
Ale nie czują zapachu.
Do nich są podobni ci, którzy je robią
i każdy, który im ufa...
Dość tego. To ostatni raz.
I tak Pan...
Od teraz kiedy wy będziecie tutaj,
ja będę robił coś pożytecznego.
...ale jego imię chwalcie,
a nie fałszywych bożków.
- Michael. - Proszę pani.
Czy to możliwe, twoim zdaniem, że dziekan ma już za sobą...
Jak mogę to delikatnie ująć? Lata swojej świetności?
Parę osób o mało nie zasnęło.
Możemy dyskretnie poszukać zastępcy.
Moglibyśmy? Kogoś z odrobiną...
- Werwy. - Właśnie.
- Zapału. - Dokładnie.
- Ikry. - Tak...
- Wigoru. - Dziękuję.
Jesteśmy na Przylądku Kennedy’ego. Dziś wszyscy lecimy na Księżyc.
- Oglądasz, Anno? - Anno!
Potężny Saturn V, księżycowy ekspres,
jest gotów do opuszczenia platformy 39.
Według planu wystartuje za 30 minut.
To wiekopomne wydarzenie jednoczy świat,
ponieważ wszyscy interesujemy się tą podróżą,
po której Ziemia już nigdy nie będzie taka sama.
16 LIPCA 1969
- Gdzie ona jest? - Kto, proszę pana?
Kiedy mówię „ona” w pałacu Buckingham,
kogo mogę mieć na myśli?
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałem. Gdzie byłaś?
Rozmawiałam przez telefon z potencjalnymi dziekanami.
- Ktoś się nadaje? - Jeden chyba tak.
- Ile ma lat? - Tyle co ty.
- Tak? - Pasuje.
- Do czego? - Do tego zadania.
T minus 15 sekund. Sterowanie wewnętrzne.
Dwanaście, jedenaście, dziesięć, dziewięć...
Zapoczątkowano sekwencję startową.
Sześć...
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
- Start! Rakieta wystartowała. - Leci!
Jest 13.32, Apollo 11 wystartował.
- Wspaniale. - Udało im się.
Niezwykłe.
Co za ludzie, co za odwaga.
- Opuścili wieżę. - Zaczynamy obrót.
Neil Armstrong zgłasza rozpoczęcie obrotu,
po którym Apollo 11...
Jedenaście, tu Houston, silniki sprawne, wszystko gra.
Zrozumiano. Łączność dobra, Houston.
Separacja silnika.
Potwierdzamy.
- Wieży nie ma. - Potwierdzam.
Neil Armstrong potwierdza odłączenie silnika
i segmentu wieży.
Apollo 11, tu Houston.
Mniej niż minuta do zapłonu. Wszystko gotowe.
Zrozumiano.
Zapłon.
Potwierdzamy zapłon. Mamy ciąg.
Apollo 11 osiągnął trajektorię translunarną,
co oznacza, że opuścił ziemską orbitę
i podróżuje w stronę Księżyca z prędkością 39 000 kilometrów na godzinę.
Astronauci zakończyli to,
co nazywają manewrem transpozycji, dokowania i ekstrakcji.
Podczas tej ryzykownej procedury moduł dowodzenia, Kolumbia,
odłącza się od statku, dryfuje do przodu,
obraca się i przyłącza do lądownika księżycowego Orzeł.
Tak połączone moduły następnie odłączają się od rakiety Saturn.
Jak mówiłem, to niebezpieczna operacja, ale wszystko poszło sprawnie.
W przyszły wtorek w Cheshire
odwiedza pan spółkę British Salt.
W środę w Norfolk mamy otwarcie terminalu gazowego.
A w piątek w Macclesfield
dzień otwarty Stowarzyszenia Badań Przemysłu Maszynowego.
Wieczorem Brytyjskie Stowarzyszenie Betonu wydaje kolację,
na której ma pan wręczać nagrodę.
- Mogę przerwać, Wasza Wysokość? - Co?
Nowo mianowany dziekan Windsoru, Robin Woods,
pyta, czy ma pan chwilę.
- Ma pewną prośbę. - Wpiszcie go do kalendarza.
Kolejna atrakcja
obok nagrody Brytyjskiego Stowarzyszenia Betonu.
- Czy to żart? - Niestety nie.
Dziekan jest tutaj.
Tak?
Wasza Wysokość.
Jak mogę pomóc?
Wprowadzając się, moja żona i ja zauważyliśmy,
że na terenie posiadłości jest wiele budynków,
które zdają się być nieużywane.
Konkretnie...
stare kwatery kanoników,
jeden czy dwa budynki Denton’s Commons,
wszystkie domy w North Walls, stare rezydencje pomniejszych kanoników.
Zdaję sobie sprawę, że to...
śmiałe, ale czy mógłbym wykorzystać jeden z nich.
Nie pasuje panu obecny dom?
Nie,
tu nie chodzi o dom.
Od dawna mam pewne marzenie, ambicję, żeby założyć akademię albo konserwatorium.
- Jaką? - Rozwoju osobistego i duchowego.
To coś, co znam z doświadczenia,
ale zaobserwowałem to również...
cóż, u innych.
W pewnym wieku dochodzi się do ściany.
To swego rodzaju kryzys.
Traci się perspektywę, popada w zastój.
To powszechne wśród biznesmenów,
ale i u duchownych.
Szczególnie niezadowoleni bywają duchowni w środku swojej drogi.
Jeden z tych budynków, w tym pięknym otoczeniu,
byłby idealnym miejscem, gdzie księża mogliby odpocząć,
przemyśleć to i owo. Stać się lepszymi.
Robiąc co?
Rozmawiając, czytając, myśląc.
Ten pomysł ma pewien mankament.
Nie stajesz się lepszy, rozmawiając i myśląc.
To wymaga działania.
O tak. Tak się wyrywa z zastoju.
Ale jeśli jeden z budynków jest pusty i chce go pan wypełnić czczym gadaniem,
proszę bardzo.
Dziękuję panu.
Nie będziemy długo czekać. Siedemnaście minut.
20 LIPCA 1969
Lądownik odłączył się od modułu dowodzenia
i zaczął opadać na powierzchnię Księżyca.
Armstrong i Aldrin poślą lądownik
swego rodzaju piruetem, żeby Collins...
- Nigel, obudzisz dzieci? - Tak jest.
- I powiedz królowej. Dziękuję. - Tak jest.
Andrzeju. Już pora.
Edwardzie. Obudź się.
No już. Załóż szlafrok.
Edwardzie, szybko.
Poczekaj.
- Chodźmy. - Chodź!
- To bardzo ekscytujący wieczór. - Zdecydowanie.
Napijesz się z nami, Nigel?
Z chęcią. Dziękuję pani.
Nie ma za co.
Michael Collins został na orbicie.
Kiedy znajdzie się za Księżycem,
będzie odciętym od reszty ludzkości,
najbardziej samotnym człowiekiem we Wszechświecie.
Szybko, Andrzeju.
Chodźcie, dzieci. Szybko.
- ...pionierzy. - Nie wierć się.
Dość skakania.
Są ledwie kilometr nad powierzchnią.
Rety.
Miejsce lądowania wybrano ze względu na równy teren...
Usiądź, proszę.
...najmniejsze uderzenie może unieruchomić lądownik...
- Napije się pan? - Robercie, widzisz?
- To urodziny Roberta. - Jesteśmy wysoko.
Houston, mamy drobne wahania...
Zaraz wylądują.
- Co to? - Nie wiem.
Niewiarygodne.
- Szybko, przegapisz. - Tak.
Co oni mówią?
Przeszedł na sterowanie ręczne. Coś jest nie tak.
- To nierealne. - Wiem.
Sto metrów. Metr w dół.
- A jak nie wylądują? - Prędkość horyzontalna.
Skończy im się paliwo. Cicho, proszę. Cisza.
Dwanaście metrów.
Proszę.
Lądują.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Houston, tu Baza Spokoju.
Orzeł wylądował.
- Człowiek na Księżycu. - Udało się!
Człowiek wylądował na Księżycu.
- Widziałeś? - Tak, tato.
...oglądamy tę transmisję zjednoczeni na całym świecie...
- Niezwykłe. - ...w podziwie.
- Nigdy dotąd cała planeta... - Lecimy na Księżyc?
Nie, kochanie, uważaj na jego głowę.
Meteoryt.
To historyczna chwila dla wszystkich.
- Dla niektórych – nieziemska. - Orzeł wylądował.
- To niesamowite. - A jednak...
my wszyscy, niezależnie od rasy, płci i wyznania,
jesteśmy zjednoczeni dzięki temu niezwykłemu osiągnięciu.
Neil, widzimy cię na drabinie.
Jestem na ostatnim szczeblu.
Podwozie lądownika zagłębiło się w podłoże zaledwie na parę centymetrów,
choć powierzchnia wydaje się
złożona z bardzo drobnych ziaren.
Niemal jak proszek.
Są bardzo drobne.
Schodzę z lądownika.
To mały krok dla człowieka,
ale wielki skok dla ludzkości.
Księżyc ma w sobie surowe piękno.
Przypomina pustynie Stanów Zjednoczonych.
Wygląda inaczej, ale jest piękny.
To przypomina nam,
ile może osiągnąć nasz gatunek.
To nie tylko triumf inżynierii,
to triumf ludzkiej ambicji.
Pragnienia, żeby dość dosłownie sięgać gwiazd.
Myślę, że ta nowa perspektywa, Ziemia widziana z kosmosu,
zjednoczona i wspólna,
doprowadzi do zmiany tego, jak o sobie myślimy.
- Piękny widok. - Coś niezwykłego.
Niezwykły widok.
Niezwykłe pustkowie.
Panie gubernatorze, panie i panowie,
szanowni członkowie delegacji tekstyliów wełnianych.
Bardzo doceniam, że zaprosiliście mnie
do fabryki Thomas Burnley & Sons, tu w Yorkshire.
Przełomowa praca, którą tu wykonujecie, sięgając po...
Przychodzi czas,
moment w życiu każdego z nas,
kiedy sztuczne szczęki i inne protezy ortodontyczne stają się niezbędne.
Według zeszłorocznego badania stanu uzębienia dorosłych...
Mogę?
- Ma pan stery. - Mam stery.
Co pan robi?
- Tego nie ma w planie lotu. - Nikogo tu nie ma.
Proszę pana.
Wysokość przelotowa tej maszyny to 13 kilometrów.
Obaj wiemy, że może lecieć wyżej.
Proszę pana...
No, dalej.
Boże, jak tu pięknie.
Z pewnością,
ale zaraz przekroczymy możliwości techniczne samolotu.
Być może, ale zrozum.
Żyliśmy naprawdę.
Przez chwilę.
Pierwsi ludzie na Księżycu wystartowali w podróż powrotną
66 minut temu.
To nowy rozdział w historii ludzkości.
To koniec wyścigu na Księżyc.
Jakie jest znaczenie tego przedsięwzięcia dla mieszkańców tej planety?
„Nie przestaniemy odkrywać,
a końcem naszego odkrywania będzie powrót tam, skąd ruszyliśmy,
i które to miejsce poznamy po raz pierwszy”.
Te słowa T.S. Eliota nigdy nie były takie prawdziwe.
Znajdujemy się u zarania nowej epoki odkrywania kosmosu.
Potencjał kosmosu nigdy nie był taki namacalny...
Dzień dobry panu.
- Wasza Królewska Mość. - Chryste.
Dzień dobry.
Zastanawiałem się, czy ma pan chwilę, żeby przywitać gości?
W pańskim obozie koncentracyjnym dla wadliwych duchowo?
- Wolę nazywać go ośrodkiem odnowy. - Z pewnością.
Mamy grupę w zróżnicowanym wieku z całej Wielkiej Brytanii.
- Dołączy pan? - Do czego?
To akademia dla przytłoczonych kapłanów.
Zgadza się.
Może pan nie zauważył, ale nie jestem kapłanem.
Tylko żeby się przywitać.
- Teraz? - Czemu nie?
Dobrze. Proszę wsiadać.
Mam wyglądać na rozpaczającego?
Mam dramatycznie wzdychać i stękać?
Nie lubię się wyróżniać.
Nasz gospodarz, Jego Królewska Wysokość książę Edynburga,
chciał was przywitać.
- Jak się Wasza Wysokość miewa? - Dzień dobry.
- Wasza Wysokość. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Wasza Wysokość.
Cóż...
Czym się tu zajmujecie?
Poza bałaganieniem w naszym domu, jak widzę.
Zaczęliśmy od wskazania powodów, dla których tu przyjechaliśmy,
i zadeklarowania, co chcemy osiągnąć.
Może powinniśmy streścić Jego Wysokości.
Michael.
Cóż, jestem tu, ponieważ...
niedawno osiągnąłem taki wiek...
Nie będę pytał.
Postanowiłem się ocenić.
Uznałem, że zasługuję co najwyżej na trójkę z minusem.
- Rety. - Dlaczego?
Wstępując do kościoła,
liczyłem, że wraz z wiekiem
przyjdą pewne objawienia,
rozeznanie,
pogłębienie mojej wiary,
kolejni wierni.
Zamiast tego prowadzę małą parafię na wsi,
wiernych jest coraz mniej.
- Coraz rzadziej przychodzą. - No tak.
Dlatego czujesz się rozczarowany,
osiągnąłeś mniej, niż chciałeś, czujesz się zagubiony.
Tak.
To zagubienie, poczucie bycia zbędnym jest...
Cóż, jest tu jeszcze kilka osób, które to czują.
Bo ludzie się od nas odwrócili.
Odwrócili od kościoła.
Widać jasno, że nie potrafimy do nich przemówić.
Coraz więcej osób spełnia swoje potrzeby duchowe...
gdzie indziej.
Gdzie na przykład?
Na Księżycu. Ja sam...
Na Księżycu. Tak jest, proszę pana.
Pięćset milionów ludzi oglądało lądowanie.
Pięćset milionów
poczuło przed telewizorami to, co kiedyś czuli w kościele.
Poczucie bycia razem, wspólnotę, zdumienie i podziw.
To oczywiście część większej zmiany, wybrania nauki zamiast religii.
Im większe dokonania ma nauka, tym więcej tajemnic wyjaśnia,
a im więcej pytań ma odpowiedzi,
tym mniejsza potrzeba, żeby Bóg był odpowiedzią.
To przypomina mi Keatsa.
„Cóż w sobie masz, Księżycu,
że tak do głębi poruszasz me serce?”
Teraz wiemy, czym jest Księżyc.
Niczym.
Samym pyłem.
Ciszą.
Jednobarwną pustką.
Nie widzimy Boga za tymi skałami i kosmicznym pyłem,
tylko nieprzeniknioną pustkę.
„Gdy patrzę na twe niebo, dzieło Twych palców,
księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził,
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz?
I czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz?”
Co pan o tym sądzi?
Ja?
Powiem wam, co myślę.
Nigdy nie słyszałem takiego pretensjonalnego użalania się nad sobą.
Powinniście ruszyć tyłki,
ruszyć w świat i zrobić coś, do cholery.
To dlatego jesteście tacy zagubieni.
Wierzę, że w każdym człowieku tkwi potrzeba odciśnięcia swojego piętna.
Definiują nas nasze działania. Nie cierpienie.
To całe siedzenie, myślenie i gadanie.
Mam pytanie.
Myślicie, że ci astronauci są pogrążeni w letargu, jak wy? Nie.
Są zbyt zajęci osiąganiem czegoś spektakularnego.
W rezultacie są zjednoczeni ze światem,
zjednoczeni z Bogiem
i szczęśliwi.
To moja rada.
Wzorujcie się na ludziach czynu, takich jak Armstrong, Aldrin i Collins.
Oni dostają same szóstki z plusami. To oni znają odpowiedzi.
A nie banda zapatrzonych w siebie księży, kiszących się w ponurej bezradności.
Jeśli zdecydujecie się na czyny, możecie zacząć od sprzątnięcia podłogi.
Znowu?
Kiedy Departament Stanu USA zapytał...
Drugi raz w tym tygodniu.
...czy wyślemy wiadomość na Księżyc,
zadali też inne pytanie.
Ile razy w roku rodzina królewska jest zmuszana do jedzenia sarniny?
Nie.
Jeśli zjem tego jeszcze trochę,
zacznie mi rosnąć poroże.
- Słuchasz mnie? - Tak.
Nadstawiam uszu. Brązowych, włochatych uszu.
Zakładając, że wrócą bezpiecznie na Ziemię,
a po wszystkich testach będą w stanie,
czy chcemy ich przyjąć na audiencji?
Co? Armstronga, Aldrina i Collinsa?
- Tu w pałacu? - Tak.
Pojadą w trasę po całym świecie.
Mam wyrazić zgodę?
Boże. Tak, proszę.
Wiedziałam, że to cię pocieszy.
To prawda.
Trzeba mnie pocieszać?
Trochę.
Wylądują na lotnisku Heathrow o 14.
Stamtąd zostaną zabrani do amerykańskiej ambasady
na spotkanie z ambasadorem.
Potem do pałacu Buckingham
na audiencję z Ich Wysokościami
królową Elżbietą, królową matką, księciem Edynburga,
księżniczkami Małgorzatą i Anną oraz książętami Andrzejem i Edwardem.
- O której to będzie? - Koło 16, proszę pani.
Podamy im coś? Herbatę?
Raczej nie. Nie ma co tego przedłużać. Nie będą siadać.
Zgadzam się.
Pół godziny od przyjazdu do wyjazdu.
Racja.
Mam prośbę.
- Jeśli mogę? - Proszę pana?
Zamiast się tłoczyć razem z innymi,
może mógłbym spotkać się z astronautami na osobności,
w ramach prywatnego spotkania.
W gronie lotników.
Pilotów.
Porozmawiam z ambasadorem.
Z naszej strony nie ma przeszkód.
Czy 15 minut wystarczy?
Piętnaście minut?
Mają napięty harmonogram.
Żeby porozmawiać o największym osiągnięciu ludzkości?
Nie,
to absolutnie nie wystarczy.
Ale więcej nie dostanę.
PYTANIA
Z Berlina przylecieli do Londynu.
Wizyta astronautów potrwa 22 godziny 15 minut
i będzie wymagała podobnej precyzji co lot kosmiczny.
Słynny na cały świat zespół,
Neil Armstrong, Buzz Aldrin i Michael Collins,
w towarzystwie żon,
został gorąco przywitany przez Brytyjczyków.
Astronauci przyznali, że odczuwają efekty
objazdu po 22 krajach.
Człowiek z planety Ziemia stawia pierwszy krok na Księżycu.
Lipiec 1969.
Wszystko widać wyraźnie.
Światło jest dostatecznie jasne.
Oświetla przód lądownika, tak że wszystko widać.
CZY PRZEZNACZENIE LUDZKOŚCI LEŻY POZA ZIEMIĄ?
- Piękny widok. - Coś niezwykłego.
Niezwykły widok.
Astronauci przybywają do pałacu Buckingham.
Słynny na cały świat zespół, Armstrong, Aldrin i Collins...
- Wasza Wysokość. Pan Neil Armstrong. - Witam.
- Miło panią poznać. - Wzajemnie.
Pani Armstrong.
Pułkownik Michael Collins.
- Miło mi. - Bardzo miło panią poznać.
Miło cię poznać, młody człowieku.
Proszę pana.
Nie mów, że chcesz rozmawiać o dzieciach.
- Długo czekają? - Tylko chwilę, proszę pana.
Pan Neil Armstrong, pułkownik Michael Collins
i pułkownik Edwin Aldrin, Wasza Wysokość.
- To dla mnie ogromny zaszczyt. - Proszę pana.
- Gratuluję wam. - Proszę pana.
Proszę, usiądźcie.
Nie ma potrzeby tak się tłoczyć, miejsca nie brakuje.
Widzę, że odruchowo usiedliście tak,
jak w module dowodzenia.
Nie wiem, czy ktoś wam powiedział, ale sam jestem pilotem
i chciałem...
- Wszystko w porządku? - To tylko katar.
- Proszę... - Czy...
- Jest czysta, obiecuję. - Dziękuję.
Wszyscy jesteście przeziębieni.
Owszem.
No proszę.
Chciałem powiedzieć, jak bardzo podziwiam to, co zrobiliście.
To coś niezwykłego.
W pewien sposób utożsamiam się z wami.
- Na zdrowie. - Przepraszam.
Zapisałem parę pytań.
Początkowo myślałem, że chcę zapytać
o szczegóły techniczne.
Jak to jest poczuć tak ogromne przeciążenie
i tak dalej, ale...
Widzicie...
Zrozumiałem, że...
pytania, na które chcę poznać odpowiedzi...
Chyba jesteście za młodzi, żeby zrozumieć...
Przychodzi taki czas w życiu, kiedy człowiek zaczyna oceniać to,
co osiągnął.
A ze względu na to, jaką pozycję zająłem,
kim się stałem,
kim jest moja żona...
Nie...
Cóż, nie byłem w stanie osiągnąć rzeczy, które chciałbym...
jako mężczyzna,
jako łowca przygód...
Patrząc na was trzech, bohaterów, przy pracy,
czułem się, jakbym oglądał sen.
I dlatego tak bardzo chciałem się z wami spotkać,
nawet jeśli tylko na chwilę, żeby zapytać...
Co myśleliście...
będąc tam.
Neil?
Cóż...
oczywiście czuliśmy ulgę, że misja zakończyła się powodzeniem.
Oczywiście.
No i widok był wspaniały.
- Prawda. - Niezwykły.
Ale nie chodzi mi...
o widoki w tym znaczeniu, raczej o...
perspektywę,
spojrzenie...
na nasze miejsce.
Szczerze mówiąc, nie było na to czasu.
Jako pilot wie pan, że do głowy wbija nam się
protokoły i procedury.
- Trzeba trzymać się zasad. - Tak.
Astronautów dotyczy to jeszcze bardziej.
Spędzamy praktycznie cały czas z listami w rękach, odhaczając pozycje.
Zgadza się, zgadza się.
Wbijamy wzrok w protokół misji
i nie mamy czasu się rozglądać.
- Mamy tyle zajęć. - Tak.
Krótka smycz.
Nie wspominając o zmęczeniu.
Można ćwiczyć, ale nie da się przyzwyczaić do takiego spania.
Spanie.
Neil, może powiesz Jego Wysokości,
co się stało po spacerze?
- Zamieniam się w słuch. - Chce posłuchać.
- Cóż, po spacerze na powierzchni... - Oglądałem go. Każdy krok.
Wróciłem do lądownika. Mieliśmy tylko parę godzin,
żeby odpocząć przed startem, więc...
- Położyłem się, zamknąłem oczy... - Proszę słuchać.
Ale ciągle słyszałem ten hałas. Łup, łup.
Łup. Łup.
- Co? - Łup, łup, łup.
Z zewnątrz?
- Właśnie. Wie pan, co to było? - Co?
Zbiornik wody.
Wydawał taki odgłos. Łup, łup, łup.
Zbiornik.
Zaprojektowali rakietę, która doleciała na Księżyc,
ale porządny zbiornik to za dużo.
Więc tak, niespodzianki na każdym kroku.
Rozumiem.
Miał pan inne pytania?
Nie.
W takim razie, czy my możemy zadać panu parę pytań?
Oczywiście.
Jak to jest?
Co takiego?
Mieszkać w takim miejscu.
Podobno jest tu tysiąc pokoi.
A jeśli dodać wszystkie korytarze razem,
wychodzi sześć kilometrów.
Cóż...
To prawda, że budzi państwa dudziarz?
Ile osób liczy służba?
I ile mają państwo pałaców? Słyszeliśmy o dwunastu?
Zna pan tych ludzi z obrazów?
Jest pan z nimi spokrewniony?
Czy psy śpią z państwem w pokoju?
- To moje. - Oczywiście.
Dziękuję. Ścigamy się.
Start!
- Tak! - Blisko było.
- Raz, dwa, trzy. - Uśmiech.
Jeszcze jedno.
Nie wiem, co sobie myślałem.
Oczekiwałem... gigantów, bogów.
A to trzech niskich facetów.
Bladych, przeziębionych.
Trochę ich rozumiem.
Właśnie dzięki temu się nadawali.
Ale brakowało im klasy i wyobraźni.
Mają poczucie obowiązku, są skromni, można na nich polegać.
Brak im oryginalności i spontaniczności.
I dlatego radzą sobie w kryzysowych sytuacjach.
I są tak rozczarowujący, gdy się ich pozna.
Wyobraź sobie.
Polecieli na Księżyc i nic im nie było,
a Londyn prawie ich zabił.
To nie ich wina.
Nie chcieli być osobami publicznymi,
a z powodu jednego wydarzenia zawsze nimi będą.
Sprawdzili się jako astronauci, ale...
rozczarowali jako ludzie.
Spędzą resztę życia wystawieni na pokaz.
Będą bali się odezwać,
żeby nie ryzykować, że się zdradzą
i bez wątpienia rozczarują.
Zasługują na naszą litość.
Dobrze, że nie było zielonych ludzików.
Pomyśleliby:
„Skoro to najlepsze, co ma do zaoferowania Ziemia,
nie ma co tam lecieć”.
To nie zaczęło się w konkretnej chwili.
Raczej rozwinęło się powoli.
Kropla za kroplą. Wątpliwości,
niezadowolenie,
słabość, dyskomfort.
Otaczający mnie ludzie dostrzegli moją...
irytację.
Oczywiście to nic nowego.
Zawsze byłem zrzędliwym typem,
ale sam przyznaję, że ostatnio się to nasiliło.
Nie wspominając o niemal zazdrosnej fascynacji
osiągnięciami tych młodych astronautów.
Obsesyjnie ćwiczę ponad siły.
Nie potrafię się uspokoić,
poczuć satysfakcję,
spełnienie.
Jeśli spojrzeć na te symptomy,
nie potrzeba geniusza, żeby stwierdzić...
że tkwię po uszy w...
Nawet nie mogę wydusić z siebie, jaki to kryzys.
To ten kryzys.
No i...
Oczywiście czytało się o ludziach zmagających się z tym kryzysem.
Tak jak oni, robię to, co zawsze,
sięgam po te środki co zwykle, żeby poczuć się lepiej.
Do niektórych mogę się tu przyznać, do innych pewnie nie powinienem.
Niedawno zmarła moja matka.
Ona widziała, że jestem wybrakowany.
To dobre słowo.
Wybrakowany.
Dostrzegła, że jej najmłodszemu dziecku czegoś brakuje.
Jej jedynemu synowi.
Wiary.
„Jak tam twoja wiara?”, spytała.
Przyszedłem przyznać, że...
straciłem ją.
I...
nie wiem, co bez niej zostaje.
Ta...
Ta samotność,
pustka i rozczarowanie
związane z tym, że polecieliśmy na Księżyc
i nie znaleźliśmy niczego poza dojmującą pustką,
martwą ciszą,
przygnębieniem.
To jest brak wiary.
W przeciwieństwie do odkrycia...
wspaniałości, ekstazy, cudu...
boskiego stworzenia, planu i celu.
Co próbuję powiedzieć?
Próbuję powiedzieć, że...
rozwiązanie naszych problemów,
moim zdaniem, nie leży...
w genialnym projekcie rakiety ani w nauce, ani w technologii...
ani nawet w odwadze.
Nie, odpowiedź jest tutaj.
Albo tutaj czy gdziekolwiek znajduje się wiara.
I dlatego, dziekanie Woodsie,
wyśmiawszy cię
za to, co ty i te biedne, przytłoczone, zagubione dusze
próbujecie osiągnąć tu, w Domu Świętego Jerzego,
teraz zwracam się do ciebie z szacunkiem
i podziwem,
a także z niemałą dozą desperacji,
żeby powiedzieć:
„Pomocy”.
Pomóż mi.
Muszę też przyznać...
że choć ci trzej astronauci
zasługują na pochwały i szacunek za swoje bohaterstwo,
to bardziej bałem się przyjść tutaj,
niż gdybym miał polecieć tą cholerną rakietą.
Książę Filip i dziekan Robin Woods zostali serdecznymi przyjaciółmi.
Od ponad 50 lat Dom Świętego Jerzego
stanowi centrum zgłębiania wiary i filozofii.
Jego sukces jest prawdopodobnie jednym z największych osiągnięć Filipa.
Napisy: Krzysiek Ceran