NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
...dziś dla premiera Harolda Wilsona i jego rządu,
gdy kurs funta spada...
Dzień dobry, panie King.
Dzień dobry.
Deficyt handlowy wynosi 107 milionów funtów.
To najgorszy wynik w historii.
Według rządu wyliczenia są przeinaczone i bez znaczenia.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie King.
Pokażcie ją.
Proszę. Jutrzejsza pierwsza strona.
Za słaba.
To najmocniejszy nagłówek o lewicowym premierze w historii gazety.
„Pokora”, „poczucie winy”? Co to znaczy?
Teraz wiem, co to znaczy.
DOSYĆ TEGO
BUNT PRZECIWKO WILSONOWI
KCIUK W DÓŁ DLA WILSONA
DOSYĆ TEGO
To smutne, kiedy lewicowa gazeta obraca się przeciw lewicowemu premierowi.
Rozważyliśmy tę kwestię
i mamy pomysł, jak odeprzeć dalszą krytykę.
Mów dalej.
Lord Mountbatten.
Co on ma z tym wspólnego?
Jest symbolem minionej epoki
przywilejów i nierówności,
imperium i ekstrawagancji.
- A do tego to napuszony bufon. - Mów dalej.
Jako szef sztabu obrony
nie zgadza się na cięcia budżetowe,
które obiecał pan
w swoim manifeście wyborczym.
Można by przymknąć na to oko,
gdyby nie był taki...
Próżny, fałszywy i upojony władzą.
Tak.
Co proponujecie?
Wyrzućmy go.
Teraz ma co robić.
Mamy go na oku. Takich ludzi,
którzy ciągle się mieszają,
są energiczni i mają koneksje,
lepiej trzymać blisko i mieć na oku,
niż wyrzucać za drzwi.
On należy do innej epoki, Haroldzie.
Wyrzucenie go jest opłacalne i pokaże, że jesteśmy twardzi.
I kto wie?
Może zostaniemy nagrodzeni dobrymi nagłówkami.
Przydałyby mi się dobre nagłówki.
Salut!
Prezentuj... broń!
Jako szef sztabu obrony
wie pan, że skarb państwa prowadzi
szeroko zakrojoną rewizję wydatków na obronę
- i... - Zanim powie pan coś więcej,
przypominam, że proponowane cięcia niezwykle by nas osłabiły,
zwłaszcza na wschód od Suezu.
Czy nasi wrogowie obniżają finansowanie armii?
Nie, zwiększają je pięciokrotnie, dziesięciokrotnie.
W ramach tej rewizji
chcemy wprowadzić parę zmian.
W tym na pańskim stanowisku
szefa sztabu obrony.
Co?
Wyrzucacie mnie?
Skądże, dziękuję panu w imieniu rządu, sił zbrojnych
i całego kraju
za wiele lat chwalebnej służby.
Ależ tak.
Wyrzucacie mnie.
No proszę!
No...
proszę!
To absurd.
Żeby ktoś taki jak lord Mountbatten,
naczelny dowódca aliantów w Azji Południowo-Wschodniej,
jeden z architektów
inwazji na okupowaną Europę,
dzięki której wygraliśmy wojnę,
miał usłyszeć od człowieka, który osiągnął...
nic,
nie dotrzymał obietnic, zniszczył gospodarkę, zrujnował kraj,
że on, Mountbatten, jest zbędny?
To nie absurd,
to nieprzyzwoitość.
Ale kiedy zamykają się jedne drzwi,
inne się otwierają.
„Lichy wróbel nie padnie bez dopuszczenia Opatrzności.
Jeśli stanie się teraz, to nie później, jeśli nie później, to teraz,
jeśli nie teraz, to musi się stać później.
Najważniejsze to być w pogotowiu”.
Co mam teraz zrobić, Barratt?
To nie koniec.
Wkrótce będzie miał pan mnóstwo zajęć.
Tort, proszę pana.
POWODZENIA
- Hip hip... - Hurra!
Dziękuję.
Witamy w domu, proszę pana.
USTAWA O RYBOŁÓWSTWIE
Tak, oczywiście.
Nie powinno być problemów.
Schody to jedyna przeszkoda.
Proszę kończyć, Wasza Wysokość.
Dziesięć minut do Newmarket.
Dziękuję. Co z nim?
Jest jak nowy.
Rana na pewno się zagoiła?
Z pewnością.
Wykastrowany, przyżegany, wypoczęty.
Nic mu się już nie stanie.
Będzie dzisiaj trenował?
Nie, proszę pani.
Jest zbyt mokro i błotniście.
Ostatnio często tak jest.
Ledwo mam kiedy go trenować.
Na pogodę nic się nie poradzi.
Czas na najbardziej oczekiwaną gonitwę tegorocznego Royal Ascot,
Queen Alexandra Stakes.
To najdłuższy brytyjski wyścig.
Tu liczy się wytrzymałość.
Faworytem jest numer dziewiąty,
należący do Jej Wysokości Apprentice.
Wystartowali. Numer sześć, Panic, prowadzi.
Za nim jedynka, Valentine’s Day.
Tuż za nimi jest numer dwa, Olympic Boy.
Ta grupa prowadzi na początku wyścigu.
Daleko za nimi numer dziesięć, Anderson.
Numer dziewięć, Apprentice, na piątym miejscu.
Kiepski początek dla zwycięzcy pucharu Yorkshire.
Panic wciąż prowadzi,
ale Apprentice zaczyna gonić.
Nie dał się wyprzedzić Philemonowi i zajmuje czwarte miejsce.
Wasza Wysokość.
- Wasza Wysokość. - Dickie.
Rozchmurz się.
Apprentice w świetnej formie wchodzi w zakręt.
- Teraz dogania... - Szybciej!
...Olympic Boya. Zajął trzecie miejsce.
Wspaniale odrobił stratę po kiepskim początku.
Apprentice łeb w łeb z Olympic Boyem,
a meta coraz bliżej.
Ostatni zakręt. Panic prowadzi o półtorej długości,
ale Apprentice wciąż walczy.
Ostatnia prosta.
Apprentice biegnie po wewnętrznej, nie odpuszcza... Już prawie...
- Nie uda się. - Apprentice się męczy.
Panic utrzymuje prowadzenie.
Apprentice zostaje w tyle, Valentine’s Day jest drugi.
Olympic Boy z tyłu.
Na mecie tłok.
Panic na pierwszym miejscu.
Za nim Olympic Boy i...
Co robimy źle, Porchey?
Kiedyś wygrywaliśmy.
Teraz ledwo dajemy radę.
Możliwe, że system wprowadzony przez twojego zmarłego ojca
jest obecnie trochę...
Przestarzały?
I może trzeba...
Wywalić go, niech idzie w odstawkę.
Jeśli chcesz dotrzymać tempa Aga Chanom tego świata,
sugeruję pójść w ich ślady.
Co mam zrobić?
Podróżować po świecie. Zapoznać się z nowinkami.
Nie mogę.
Może nie wiesz, ale mam tu pracę.
Chodzi o Francję, nie o Timbuktu.
Są doświadczeni ludzie, którzy mogą cię tymczasowo zastąpić.
Jak pani wie,
rząd chce utrzymać obecny kurs waluty,
tak by funt był wart 2,80 $.
Ale każdy gospodarczy cios,
embargo na ropę, deficyt handlowy
i strajk związku robotników portowych,
utrudnia to zadanie.
Obawiam się, że nie mamy wyrobu.
Musimy zdewaluować funta.
Nie muszę mówić, że robię to z wielkim żalem.
Dla mnie to trudne.
Dla rządu to upokorzenie.
To kiepski moment, ale nie będzie mnie w przyszłym tygodniu.
Może przez dwa tygodnie.
Ale królowa matka zastąpi mnie jako radca stanu.
Robiła to wiele razy.
Wasza Wysokość.
Dobry wieczór.
Parę dni temu
rząd podjął jednogłośną decyzję,
żeby zdewaluować funta.
Wyjaśnię teraz, czemu to robimy
i, co ważniejsze, co to dla was znaczy.
Od teraz funt
będzie wart około 14 procent mniej
w stosunku do innych walut.
Oczywiście to nie znaczy,
że funt tutaj w kraju,
w waszych kieszeniach lub w bankach, został zdewaluowany.
Ale to znaczy, że towary, które importujemy będą droższe.
W wielu przypadkach taniej będzie kupować krajowe produkty.
Decyzja o dewaluacji nie była łatwa.
Przez jakiś czas możemy odczuwać konsekwencje.
Przez trzy lata
walczyliśmy,
zgodnie z naszym obowiązkiem,
z brzemieniem deficytu,
który zostawił nam poprzedni rząd.
Ale nie czas wskazywać winnych.
Mamy szansę wyzwolić się z tych okowów
i wykorzystać nadarzającą się okazję.
Jesteśmy dumnym narodem.
Musimy sami sobie radzić.
Musimy postawić Wielką Brytanię na pierwszym miejscu.
Dziś wieczorem
my, weterani kampanii w Birmie,
zebraliśmy się, żeby odnowić stare przyjaźnie
i wspomnieć braci poległych
w Yenankyaungu i Rangunie.
Pamiętamy, jak toczono te walki.
Po staremu.
Honorowo.
Twarzą w twarz, na bagnety.
Pamiętamy też to porywające uniesienie zwycięstwa,
dzięki któremu przekroczyliśmy Irawadi
i weszliśmy do Mandalaju,
gdzie napotkaliśmy japońską armię...
i rozgromiliśmy ją.
Tak, panowie,
my, wojskowi, zawsze będziemy mogli wspominać dawną chwałę.
Ale co z nowym pokoleniem?
Młodymi mężczyznami i kobietami, za których część z nas oddała życie?
Upadek,
brak znaczenia
i dewaluacja funta szterlinga.
Oto pochmurna przyszłość, która ich czeka.
Dla nich
żar rewolucji nie kuje stali.
Jedynie stapia.
Zgadza się.
Stapia srebro naszych medali
i zamienia w zgliszcza podstawę
naszej ekonomii: naszą walutę.
Tak.
Dobrze mówi.
A zatem...
jeśli temu krajowi pozostała jedynie miniona chwała,
to nacieszmy się nią teraz.
Słusznie.
„Wróć tu, brytyjski żołnierzu.
Wróć tu”.
Dołączycie do mnie?
„Poślijcie mnie na wschód, za Suez,
gdzie jest dobrem każde zło.
Tam nie ma boskich przykazań
i pić można aż po dno.
Woła mnie świątynny dzwon
i to właśnie tam być chcę.
W Mulmejn pod starą pagodą,
patrząc leniwie na morza brzeg.
Do Mandalaju droga,
gdzie flotylla stała sroga.
Siła naszych tam leżała,
gdyśmy szli na Mandalaj!
Do Mandalaju droga,
tam migoczą rybie łuski,
a świt z siłą gromu wstaje
sponad Chin, znad zatoki”.
Co wy na to?
Wyborne.
- Lordzie Mountbatten? - Przepraszam.
Cecil King.
Chciałem porozmawiać,
żeby wyrazić ubolewanie nad tym, jak pana potraktowano.
To oburzający popis ostentacyjnego oportunizmu.
To bardzo miłe.
Potrzebujemy wielkich ludzi, żeby przywrócili nam pewność siebie,
zainspirowali,
a może nawet wyprowadzili z tego bagna.
Powiedziano mi jasno,
że nikogo już nie poprowadzę.
Moi koledzy i ja w to nie uwierzyliśmy,
nawet na moment.
Co więcej,
byłoby nam miło, gdyby odwiedził nas pan na Threadneedle Street.
W Banku Anglii?
Opracowaliśmy propozycję,
którą chcielibyśmy panu złożyć.
Proszę pana.
HARAS DU QUESNAY NORMANDIA, FRANCJA
Wasza Królewska Mość.
Witamy w Haras du Quesnay.
Dziękuję, panie Head.
Ale te formalności są zbędne.
Pośród hodowców to pan jest królem.
To bardzo miłe z pani strony.
Prawi mi pani pochlebstwa.
- Witaj, Alec. - Henry.
Pójdziemy? Dzień dobry.
Oczywiście źrebakiem Lady Danjar był Malin.
Wspaniały ogier.
A to jego dziadek, White Settler.
Zgadza się. Odnosił wspaniałe sukcesy.
Pamiętam. Świetny sprinter.
- To rodowody? - Tak, proszę pani.
Znajdzie tu pani wiele znajomych imion.
Z pewnością.
Jeśli się nie mylę,
- tutaj. - Rety, tak.
Jeden z ulubionych mojego dziadka.
- Jak myślisz? Półroczna? - Tak sądzę.
Dobrze ułożona, ciepłokrwista,
- niezbyt płochliwa. - Rzeczywiście.
- Spójrz na pęciny. - Tak.
Piękne proporcje, znakomity profil.
Tak.
Mogę?
To było zdumiewające.
Nie tylko sam kompleks
i ich nastawienie do hodowli,
ale to, że trzymają młode konie u siebie,
a my wysyłamy je na irlandzkie pastwiska.
Powiedz szczerze, czy to koniec?
Czy pozostaliśmy w tyle?
Jeszcze nie.
Ale jeśli chcemy konkurować,
musimy podjąć stanowcze działania.
Trzeba przemyśleć całą operację.
Zmienić personel
- i podejście. - Tak.
Obecnie najlepsze brytyjskie konie trafiają do Ameryki.
Trzeba zapytać: „Czemu?”.
- Powinnam się tam udać? - Jeśli myślimy o wyścigach,
byłoby najlepiej.
Na dzień albo dwa.
Ale czy nie będziesz potrzebna w kraju?
Zawsze mają mamę.
Moja nieobecność jej służy.
Nie cierpi czuć się stara i zbędna.
Na pewno cieszy się, że znowu jest najważniejsza.
- Dziękuję. - Proszę pana.
- Panie King. - Lordzie Mountbatten.
Wielka Brytania naszego dzieciństwa umiera na naszych oczach.
Kraj bankrutuje, siły zbrojne marnieją,
sprzymierzeńcy rozpaczają.
Jeśli nic się nie zmieni, do 1970 roku
zostaniemy państwem wasalnym.
Pariasem.
Nie wiem jak pan,
ale ja wolałbym umrzeć, niż patrzeć na to bezczynnie.
I dlatego razem z towarzyszami ułożyliśmy plan,
żeby naprawić nasze państwo.
Na czym polega?
Wymienimy premiera
i wprowadzimy rząd tymczasowy.
- Co? - Na jego miejsce
potrzebujemy inspirującego człowieka.
Kogoś, kto zjednoczy naród i będzie budził szacunek.
Kogoś, kto był już przywódcą.
Są oczywiści kandydaci,
ale żaden panu nie dorównuje.
Nie, to nie do pomyślenia.
Powinienem przestać panów słuchać.
I choć mam poważne zastrzeżenia
względem premiera, to, o czym panowie mówią,
to przewrót,
a ja nie mogę mieć z tym nic wspólnego.
W czasie pokoju, owszem,
taka interwencja byłaby nielegalna.
Ale naszym zdaniem to już nie są czasy pokoju.
Okoliczności są bezprecedensowe
i wyjątkowe.
Gerald.
Aby przejąć kontrolę nad gospodarką,
Wilson i jego socjalistyczni koledzy ułożyli plan,
„plan Brutusa”,
który pozbawiłby Bank Anglii wszystkich uprawnień,
zamroził kurs funta wobec innych walut
i wymusił kryzysowe cięcia w budżecie obronnym.
Bankierzy nie mogą kontrolować sytuacji.
Bank Anglii wiedział o wyprowadzaniu złota z kraju od poniedziałku
- i nic z tym nie zrobił. - Jak zareagujemy?
Ograniczymy sprzedaż funta,
przeprowadzimy cięcia w budżecie obronnym i przymusowy wykup
zagranicznych papierów wartościowych pozostających w prywatnych rękach.
Zagłosujmy.
To praktycznie wypowiedzenie wojny...
wolności, demokracji i kapitalizmowi.
Musimy działać.
Aby uratować Wielką Brytanię i świat.
Proponujemy radykalną rewolucję,
którą przeprowadzą bankierzy, biznesmeni i wojskowi.
Profesjonaliści, którzy ocalą nas przed amatorszczyzną, niekompetencją
i rosyjską infiltracją.
A na tymczasowego przywódcę
nie ma lepszego kandydata od pana.
To jest bardzo ciekawe.
Czy mogę zaproponować ponowne spotkanie...
za 48 godzin?
Tak jest.
Funt spada, reszta później.
Podsumowując:
dewaluacja i pożyczka, którą wszyscy będziemy spłacać.
Rząd diametralnie zmienił swoją strategię
po trzech latach dewaluacji i zaprzeczania.
Wilson musi odejść!
Obywatele protestują na Downing Street,
ponieważ skutki dewaluacji...
HODOWLA CLAIBORNE KENTUCKY, STANY ZJEDNOCZONE
Witamy w Kentucky, Wasza Wysokość.
Dziękuję, panie Hancock.
Proszę mi mówić Bull.
- Przykro mi, że pogoda nie dopisała. - To nic. Lubimy, kiedy pada.
- Bull Hancock. - Miło mi.
Na zakupach kupicie mniej za tę samą cenę.
Importowane towary spożywcze podrożeją.
Funt mięsa podrożeje trzy pensy.
W poniedziałek po ogłoszeniu
na giełdzie było pusto.
Nikt nie handlował.
Na zewnątrz, na Throgmorton Street,
tłum maklerów i pośredników debatował, co oznacza spadek funta...
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Hancock.
Badają poziom minerałów. Siarki, wapnia.
Dieta ma kluczowe znaczenie
dla rozwoju kości naszych źrebaków.
- Tak jest. - Tommy jest świetny.
- Dziękuję. - Może odwiedza Anglię?
O nie.
Rano Paryż odkrył, że Francja jest u progu wojny domowej.
Czy zbuntowani generałowie z Algierii wyślą spadochroniarzy?
Szybko przedsięwzięto środki obronne.
Zamknięto wszystkie lotniska.
Nikt w stolicy nie znał zamiarów rebeliantów,
ale wybuchające tu i ówdzie bomby udowodniły,
że nie brakuje tu ich sympatyków.
Zaatakowali dworzec Gare de Lyon
i stację Austerlitz.
Nie wyrządzili znacznych szkód, ale...
Studenci weterynarii spędzają u nas trochę czasu.
Uczą się opieki reprodukcyjnej, opieki nad źrebakami,
dbania o zdrowie stada.
Zależy nam na bliższej integracji tego, co robimy w stadninie,
z badaniami prowadzonymi na świecie.
Który mamy rok, Porchey?
1967. A o co chodzi?
Po tym, co właśnie zobaczyłam,
można pomyśleć, że jest 2067.
Pod względem technologii, zarządzania pastwiskami
i otwartości na nowe pomysły
Amerykanie nie są na innym poziomie, są na innej planecie.
Ten ich zarządca wyścigów robi wrażenie.
Kiedy porównać do niego Cecila...
Jego wiek daje o sobie znać.
Ma 150 lat.
Nie aż tyle. Ale 80.
Nasz drogi Cecil.
Ben-Hur z Newmarket.
Odnosił sukcesy z twoim ojcem.
I z dziadkiem. Wiesz, że został ranny nad Sommą?
Tak. Chyba pora na kogoś nieco młodszego.
Pytanie, kto to może być?
Może... Gordon Richards?
Pracuje dla Weinstocków. Nie puszczą go.
Więc może... David McCall?
Jest dobry.
Myślisz, że by się odnalazł?
- Nie. - Spróbuj.
A ty byś to rozważył?
- Ja? - Czemu nie?
Jesteś genialny i znasz rodzinę na wylot.
To zaszczyt.
Ale mam duże ambicje.
Nie mógłbym przyjąć tej posady,
jeśli nie będę pewny, że zdołamy odnieść sukces.
A jeśli chodzi o nasz rekonesans,
musimy jeszcze coś zobaczyć.
- Co takiego? - Ich trening.
Jeśli mamy uzyskać przewagę,
musimy się dużo nauczyć od Amerykanów.
Porchey, ile to jeszcze potrwa?
Cóż...
- Spróbujesz? - Chętnie.
Panowie.
Tylko w ciągu ostatniej dekady,
według mojej rachuby,
doszło do 73 przewrotów w 46 różnych krajach świata.
Niektóre odniosły sukces, co wydaje się zachęcające.
Dwa lata temu w Ghanie
prezydenta Nkrumaha obaliło zaledwie 500 żołnierzy.
W 1961 w Korei Południowej
generał Park Chung-hee objął władzę przy pomocy 3500 żołnierzy.
A w 1964 w Gabonie
zaledwie 150 żołnierzy zdołało aresztować prezydenta M’bę
i przejąć kontrolę nad państwem.
Oczywiście Cezar przekroczył Rubikon tylko z jednym legionem.
Może nas nie spotkałby jego los.
Sic semper tyrannis, panowie.
Wszystkie zwycięskie przewroty łączy...
pięć kluczowych elementów.
Kontrola mediów,
kontrola gospodarki
i przejęcie celów administracyjnych,
do czego potrzeba czwartego elementu:
lojalności wojskowych.
W Ghanie i Gabonie
wystarczy do tego kilka batalionów,
ale w Wielkiej Brytanii...
musielibyśmy zdobyć parlament,
Whitehall,
ministerstwo obrony i kancelarię rządu.
Premier zostanie aresztowany, rzecz jasna,
razem z wiernymi mu politykami.
Musielibyśmy zamknąć lotniska, kontrolę ruchu lotniczego.
Tak samo dworce kolejowe.
Wprowadzimy godzinę policyjną,
ogłosimy stan wojenny.
A nawet nie wspomniałem o policji.
To wymagałoby kilkudziesięciu tysięcy absolutnie lojalnych żołnierzy,
a nawet w czasach swojej świetności nie mogłem na to liczyć.
Co prowadzi do piątego elementu.
Prawowitości.
Nasz rząd czerpie swoją siłę
ze wspierających go instytucji o długiej historii.
Sądów,
porządku prawnego,
konstytucji.
Żeby z sukcesem przeciwstawić się władzy, je również trzeba obalić.
Ale w rozwiniętej demokracji, takiej jak nasza,
ich autorytet jest świętością.
I dlatego, panowie,
zamach stanu w Wielkiej Brytanii...
nie ma szans powodzenia.
Chyba że...
Chyba że?
Chyba że mielibyśmy poparcie niewspomnianej dotąd osoby.
Widzi pani, jakie ma usposobienie?
Królowa ma do dyspozycji unikalne uprawnienia,
które mogłyby to umożliwić.
W 1834 roku Wilhelm IV użył ich,
żeby odwołać rząd pomimo sprzeciwu parlamentu.
W 1920 przegłosowano ustawę o nadzwyczajnych uprawnieniach,
umożliwiającą suwerenowi w określonych okolicznościach
wprowadzenie stanu wyjątkowego przez proklamację,
co oznacza, że królowa mogłaby rozwiązać parlament
i powołać nowy rząd.
A także premiera.
Jest również naczelną dowódczynią sił zbrojnych.
To jej przysięgali służyć,
nie parlamentowi,
więc mogłaby liczyć na ich wsparcie.
Ona jest naszym Cezarem.
Myśli pan, że rozważyłaby ten pomysł?
Okoliczności są sprzyjające.
Spisałem listę powodów, czemu tak jest.
A jako jej kuzyn
mogę ją łatwo spytać.
Nie jesteś głodna?
Nie.
Jakimś cudem był to jeden z najprzyjemniejszych dni w moim życiu,
a zarazem jeden z najbardziej przygnębiających.
Telefon do pani. Lord Mountbatten.
Oddzwonię.
Powiem ci coś.
- Czy to zostanie między nami? - Oczywiście.
Tak chciałabym spędzać każdy swój dzień.
Posiadanie koni,
hodowanie, wystawianie do wyścigów, to mnie uszczęśliwia.
Myślę, że do tego byłam stworzona, póki nie pojawiło się to inne zajęcie...
do którego stworzony był kto inny.
Ale zrezygnował z niego,
więc najpierw mój ojciec, a teraz ja, robimy coś, co nie było nam pisane.
Sprawiłaś, że to drugie zajęcie wydaje się jedynym, jakie było ci pisane.
To miłe.
Ale to nieprawda.
W takie dni jak ten,
w takich miejscach jak to,
w takim towarzystwie...
można zobaczyć przebłyski tego, co mogło być.
Życia, którego nie ma...
i tego, o ile byłabym szczęśliwsza.
Nie teraz.
Rety. Chyba warknęłam.
- Odrobinę. - Będę musiała się ukorzyć.
Nie trzeba. Zrozumie.
Przykro mi, Wasza Wysokość.
W porządku. Idę.
Tylko Dickie’ego na to stać.
Dziękuję, Martin. Porozmawiam z nim.
Wasza Wysokość.
Zawzięty jesteś. To takie ważne?
Tak, Wasza Wysokość.
Panie premierze.
Proszę pani,
mam powody przypuszczać,
że zawiązano spisek wymierzony we mnie
i demokratycznie wybrany rząd Partii Pracy,
który rządzi w pani imieniu.
Na jego czele stoi członek pani rodziny.
Kto?
Lord Mountbatten.
Który,
w zmowie z Cecilem Kingiem, prezesem grupy wydawniczej Mirror,
próbuje obalić ten rząd.
Muszę przypomnieć Waszej Wysokości,
że rodzina królewska już i tak jest ledwo tolerowana.
Podczas swojej kadencji
robiłem, co mogłem, by panią chronić.
Ale jeśli członkowie rodziny królewskiej
mieliby mieszać się w życie polityczne kraju,
nie miałbym wyboru i musiałbym sprzymierzyć się...
z republikanami w moim rządzie,
których jak dotąd kontrolowałem,
i podjąć działania.
Proszę zostawić to mnie, panie premierze.
Wasza Wysokość.
Dopij, Porchey.
Wracamy do domu.
Lord Mountbatten, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
Chciałaś mnie widzieć.
Owszem.
Cóż, sam miałem podobny pomysł.
Tak się składa, że planowałem wizytę...
w bardzo istotnej sprawie.
Mam przeczucie, które ostatnio towarzyszyło mi w Dieppe,
że wchodzę w pułapkę.
Chciałabym myśleć, że miałeś je też
przy innej niedawnej okazji,
kiedy poszedłeś do Banku Anglii.
Czy to prawda?
Tak, byłem na obiedzie w Banku Anglii,
żeby wysłuchać ludzi,
którzy są przerażeni tym, co spotkało nasz kraj.
Liczę, że też jesteś przerażona.
Być może.
Ale spiskowanie z nimi to nie rozwiązanie.
To początek rozwiązania.
Czemu to robisz?
Czemu bronisz kogoś takiego jak Wilson?
Bronię premiera.
Bronię konstytucji.
Bronię demokracji.
Czy jeśli człowiek w sercu demokracji jej zagraża
mamy bezczynnie patrzeć?
Tak.
Bezczynność jest naszym zajęciem.
Mamy czekać
aż ci, którzy na niego zagłosowali, wybiorą kogoś innego.
Jeśli tak właśnie zdecydują.
Bezczynność przychodzi ci z trudem.
Pozbawiono cię roli i obowiązków, które zawsze miałeś.
Jesteś urodzonym przywódcą.
I wciąż masz ważną rolę do odegrania w tej rodzinie.
Dla mojego męża jesteś niczym ojciec.
Jesteś moim wujem i doradcą.
Musisz zrobić z Karola króla.
Jesteś też bratem swojej siostry.
Kiedy ostatnio ją odwiedziłeś?
Pocieszyłeś?
W ten sposób bardziej byś się zasłużył,
niż kierując bezprawnym przewrotem.
Miło, że znalazłeś dla mnie czas.
Obecnie został mi tylko czas.
Zbyt mało czasu.
Nasza czwórka.
Co?
Nasza czwórka.
A teraz...
zostało dwoje.
Ty zostałeś.
Ja nie.
Ja się zbieram.
Nonsens.
Przyszła taka chwila, mniej więcej kiedy skończyłam 70 lat,
gdy dotarło do mnie, że nie jestem już uczestniczką,
a wyłącznie obserwatorką.
Sam się o tym przekonałem.
Potem nie zostaje nic innego niż czekać
i nie wchodzić w drogę.
Ponoć wchodziłeś ostatnio w drogę.
Kto ci to powiedział?
W tym budynku nie ma tajemnic.
Dostałeś burę
od naszej mężnej królowej?
Owszem.
Co cię tak bawi?
To śmieszne.
Mała dziewczynka strofująca wielkiego admirała floty.
Cieszę się, że cię to bawi.
Sytuacja, z którą mierzy się kraj,
nie jest zabawna.
Kogo to obchodzi?
Poważnie.
Jedną z niewielu radości bycia tak starymi jak my
jest to, że to nie nasz problem.
To nawet nie nasz kraj.
O czym ty mówisz?
Oczywiście, że to nasz kraj.
My, Battenbergowie, nie mamy kraju.
W naszej rodzinie byli królowie i królowe,
ale jesteśmy kundlami.
Trochę niemieccy, trochę greccy,
trochę znikąd.
Cóż,
to jest mój kraj.
Dał mi dom, dał mi nazwisko,
a ja w zamian dałem mu swoje życie.
Gdy teraz go widzę, serce mi pęka.
Powinnaś spać.
Siostro.
Księżno Alicjo znikąd.
Ty.
- Nie dziw się tak. - Dziwię się.
Tak długo cię nie było.
Jak było we Francji i w Ameryce?
Pouczająco.
Tygodniowy wyjazd zamienił się w miesięczny.
Tak.
Z Porcheyem?
Tak.
Miło było?
To były końskie sprawy.
Robiliśmy rekonesans.
Rozumiem.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Jeśli nie, jestem zajęta.
Mianowałaś go zarządcą wyścigów.
- Tak. - Czyli ciągle tu będzie.
Oby.
Przyda ci się.
Przyda się wszystkim.
Słyszałem o Dickie’em.
- O przewrocie. - Dasz wiarę?
Starzenie się musi być trudne.
Tak.
Zaraz skończę.
Naprawdę?
Tak myślę.
Chyba że nie chcesz.
Zaraz się zobaczymy.
Napisy: Krzysiek Ceran