NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ATENY, 1967
To koniec, matko przełożona.
Przyniosłem rachunki do wglądu.
Pieniądze się skończyły.
Ale potrzebujemy leków.
Potrzebujemy łóżek.
Potrzebujemy jedzenia.
Nie mogę odprawiać ludzi.
Kiedy w przeszłości
nie starczało pieniędzy,
dokładała matka z własnej kieszeni.
Wszystko już sprzedałam.
Zatem nie mamy wyboru.
Zakon trzeba zamknąć.
Trzy...
dwa...
Dziś w Meet the Press odwiedził nas wyjątkowy gość.
Jego Wysokość książę Filip, książę Edynburga,
jest w Waszyngtonie
w ramach osiemnastodniowej podróży po Kanadzie i USA.
- Witam pana. - Dziękuję. Bardzo mi miło.
Tyle pytań, tak mało czasu.
Na początek chciałbym wyjaśnić coś,
czego my, ignoranccy Amerykanie, po prostu nie rozumiemy.
Czemu nie jest pan królem?
Kiedy król Anglii się żeni,
jego żona, kimkolwiek jest, automatycznie zostaje królową, prawda?
Zgadza się.
Więc co się stało, kiedy królowa wyszła za pana?
Jako mężczyzna czuję się urażony.
Masz do tego pełne prawo.
To potworna niesprawiedliwość.
Skoro o niesprawiedliwości mowa,
niedawno w prasie pojawił się artykuł zaczynający się tak:
„Królowa Elżbieta nie dostała podwyżki
- od ponad 15 lat”. - To prawda.
Artykuł mówi dalej o trudnym wyzwaniu,
jakim dla rodziny królewskiej jest funkcjonowanie na obecnym budżecie.
Czy to prowadzi do jakichś niezręczności?
Tak. W przyszłym roku znajdziemy się pod kreską.
W sumie to świadczy o dobrym gospodarowaniu.
Dotąd operowaliśmy budżetem,
który wyliczono na podstawie kosztów sprzed ponad 15 lat,
kiedy królowa wstępowała na tron.
Więc żeby rodzinę królewską było na wszystko stać...
Musieliśmy bardzo oszczędzać.
Powoli zaczynamy odczuwać efekty.
Jeśli nic się nie zmieni,
będziemy musieli...
Sam nie wiem.
Może będziemy musieli przeprowadzić się na mniejszy metraż.
Do mniejszego pałacu.
Coś w tym guście.
Już i tak mocno zaciskamy pasa,
co nie ułatwia nam życia.
Na przykład mieliśmy mały jacht,
- który musieliśmy sprzedać. - Naprawdę?
Wkrótce będę musiał zrezygnować z polo i tego typu rzeczy.
Dziękuję bardzo. Po przerwie będziemy mieć kolejne pytania...
Połączenie międzynarodowe. Z Londynem.
01946 0200.
- Halo, mówi Ken. - Ken, tu John Armstrong.
Jestem w Nowym Jorku, piszę o Alim.
Właśnie widziałem wywiad, którego udzielił tu książę Edynburga.
To będzie 600 słów. Na pierwszej stronie.
Masz ją.
Nie pożałujesz.
Prezentuj broń!
Chciałem rozpocząć to spotkanie od sytuacji we wschodniej Nigerii,
ale zważywszy na artykuł w Guardianie
o księciu Edynburga...
Tak, powinniśmy od tego zacząć.
Jak zareagowali ministrowie?
Zasadniczo pozytywnie.
Z uwagi na kiepskie prognozy finansowe
chciałbym zasugerować, żeby rząd posłuchał rady Armstronga
zawartej w artykule
i sprzedał przestarzałą i zbędną własność kraju:
rodzinę królewską.
Zasadniczo?
Jak zwykle kilka osób jest rozochoconych.
Benn, Crossman, Castle.
To normalne.
Może zrobimy ściepę na nowego kucyka dla księcia?
W obecnej sytuacji gospodarczej,
kiedy uczciwie pracujące rodziny w całym kraju walczą o przetrwanie,
narzekanie na własną sytuację ze strony takiego zadufanego darmozjada
jest nie tylko niestosowne, lecz wręcz obraźliwe.
Pewnie wiesz, ile oni kosztują podatników każdego roku.
Dwa i pół miliona.
Dla porównania przeciętna rodzina...
To wiem. Tysiąc sześćset siedem funtów.
Rocznie. Rodzina królewska kosztuje cztery razy tyle każdego dnia,
a teraz prosi o więcej!
- Więcej! - No wiesz.
Gra w polo nie jest tania.
Jak oni śmią! Kiedy połowa...
Zmartwiła mnie reakcja pozostałych.
Niezdecydowanych.
Przed artykułem
powiedziałbym, że w rządzie jest sześcioro zwolenników
obcięcia wydatków na rodzinę królewską
przeciwko czternastce, którą nazwałbym powściągliwą.
Teraz to raczej dziesięć do dziesięciu.
To znaczna i niepokojąca zmiana.
A co pan myśli?
Ja, pani?
Tak, panie premierze, pan.
Ma pan decydujący głos.
Zawsze byłem zwolennikiem monarchii.
Jak wiadomo.
Ale kiedy ubóstwo deklaruje
mąż najbogatszej kobiety na świecie,
kiedy brytyjskich podatników prosi się o podwyżkę w takiej chwili,
nawet ja zaczynam...
mieć wątpliwości.
Co chce, żebyśmy zrobili?
Mamy zamieszkać w przybudówce?
Jeździć autokarem?
Wspominał o podróżach.
Królewski jacht finansuje marynarka,
nasze samoloty – siły powietrzne,
a wakacje Małgorzaty w Ameryce
kosztowały skarb państwa 30 000 funtów.
A pracowała przez dwa dni.
„Wakacje” Małgorzaty nie tylko zaowocowały wielomilionową pomocą,
zaskarbiły jej również przychylność światowej prasy.
A to więcej niż pan Wilson i jego...
niekompetentni gospodarczo socjalistyczni kumple zdołali osiągnąć.
Zostaw to mnie.
Co to znaczy?
To znaczy, że to wymaga reakcji.
I to zdecydowanej.
- Filipie... - Zasługujesz na godziwe wynagrodzenie.
Wszyscy zasługujemy.
Nie spocznę, póki go nie dostaniemy.
To prawdziwy cejloński szafir
otoczony diamentami.
Nie ma szafirów tego rozmiaru.
Nawet ułamek byłby wart...
Proszę go obejrzeć.
Kiedy wymyśli pan uczciwą cenę,
rozważę, czy go sprzedać.
Znajdzie mnie pan w Zakonie Marty i Marii,
ulica Pefkon 10, Neo Iraklio.
Niewiarygodne!
Dzisiejsi złodzieje biżuterii! Posuną się do wszystkiego!
Aresztowaliście ją?
- Kogo? - Tę fałszywą zakonnicę.
Nie ma w niej nic fałszywego, idioto.
To prawdziwa zakonnica. I księżna.
Co?
To Alicja, księżna Grecji i Danii. Urodziła się na zamku Windsor.
Jej wujem był car Rosji,
prababką królowa Wiktoria,
a jej syn jest mężem angielskiej królowej.
Ustaliłeś już cenę, mój drogi?
Złotko, jesteś tam?
Słyszysz mnie?
Złotko?
Halo, złotko?
Wasza Wysokość.
Halo, złotko?
Słyszysz mnie?
Odbierz.
Halo?
Wasza Wysokość.
Halo? Złotko?
- Wasza Wysokość. - Tak.
- Jego Królewska Mość... - Nie do mnie.
Ja jestem „kochaniem” albo „kapustą”. „Złotko” to ktoś inny.
Widzisz? Działa.
Chciałeś mnie widzieć?
Tak.
Słuchaj...
- Rozmawiałem z pułkownikiem Adeane. - Tak.
- Martinem Charterisem. - Tak.
I Williamem Heseltinem.
Twoimi najbardziej znienawidzonymi ludźmi.
Zebraliśmy się razem...
W klatce dla gadów?
W zoo?
Nie. W ramach nowej akcji mającej na celu poprawę naszego wizerunku
- wprowadzamy cię do gry. - Co?
Nie jak piłkę.
No, może trochę jak piłkę.
W tym celu
chcę, żebyś wzięła udział, razem z całą rodziną,
w nagraniu filmu, który pokaże telewizja.
Opowiadałem ci tę historię, prawda?
Kiedy byłem mały...
- Tak. - ...uciekliśmy z Grecji.
- W skrzynce cytryn. - Pomarańczy.
A to dlatego, że ludzie obrócili się przeciwko rodzinie królewskiej.
Tamtego dnia zostaliśmy wypędzeni.
Wygnani.
Nie miałem domu, rodziny.
I...
nie chcę tego dla nas.
Chcę, żeby ludzie nas lubili, żeby czuli, że nas znają.
Wiem, że cenisz swoją prywatność,
ale myślę, że masz cechy, które polubią,
jeśli cię poznają.
Zasadniczo jesteś...
warta swojej ceny.
Jak para wytrzymałych butów?
Czy jest coś lepszego od pary wytrzymałych butów?
To brzmi okropnie.
Tak.
Sądziłem, że to powiesz.
Ale jeśli ty i pozostałe gady nalegacie...
Obawiam się, że tak.
PUBLICZNY WIZERUNEK TELEWIZJA BBC
Film?
Tak.
Film dokumentalny.
Tony, chcesz...
To znaczy, że nie będziemy grać.
Ani udawać.
Tylko pokażemy prawdę.
Jak na filmie przyrodniczym.
Lubię je.
Ale tym razem
to my jesteśmy zagrożonym gatunkiem.
Dokładnie. Będą nam towarzyszyć w codziennym życiu,
żeby udowodnić wszystkim innym to, co my już wiemy.
Czyli co?
Jak ciężko pracujemy.
I ile wnosimy.
Jak zasługujemy na pieniądze podatników.
Będziemy musieli przywyknąć do ciągłej obecności kamer.
Nie ciągłej. Będą z nami, z przerwami, parę miesięcy.
Więc...
musicie się dobrze zachowywać.
Strasznie mocne to światło.
Cofnij je, dobrze?
- Przepraszam panią. - Dziękuję.
Ronald Lee.
David Salt.
Terry Edwards.
Wasza Wysokość.
Sally Phipps.
Pewnie wydaje się to pociągające.
Drużyna olimpijska na obiedzie, amerykański prezydent na kolacji.
Ale to ciężka praca,
wymaga przygotowań i wydatków.
Jeśli chodzi o rezultaty,
lubię myśleć, że jesteśmy...
warci każdego pensa.
Panowie, tutaj.
Dalej.
- Panie premierze. - Dzień dobry.
Niemal spodziewałem się kamer.
Świateł, mikrofonów...
Słyszał pan?
Tak.
Obawiam się, że mój mąż zapalił się do tego pomysłu.
A choć nie znam się na telewizji, znam się na małżeństwach.
Wiem, kiedy trzeba pozwolić komuś błyszczeć.
Mamy wiele do omówienia. Między innymi przewrót w Atenach.
Tak. Sądzę zresztą, że pani teściowa wciąż tam mieszka.
Według Biura Spraw Zagranicznych może być w niebezpieczeństwie.
Ogłoszenie publiczne.
Rząd upadł.
Wojsko przejęło kontrolę nad miastem i nad państwem.
Wszyscy cudzoziemcy muszą natychmiast wyjechać.
...ujęcie ze stołem i...
A ja będę mówił o przygotowaniach.
Nagramy pana rozmowy z pracownikami.
Rozumiem. Ile to potrwa?
Będziemy gotowi za moment.
To jest najnowszy scenopis?
Kontynuujcie.
Tak jest.
Witaj.
Rozmawiałam z premierem.
Jak wiesz, w Atenach trwa przewrót wojskowy.
Tak.
Biuro Spraw Zagranicznych uważa, że należy wysłać samolot
po twoją matkę.
- Żeby zamieszkała z nami. - Tutaj?
Tak, tutaj. Zgodzisz się, że mamy parę wolnych pokoi.
- Kiedy? - Jak najszybciej.
- Jutro? - Nie możemy.
- Czemu nie? - Nie widzisz,
że wszędzie są kamery?
Owszem, zauważyłam.
Moja matka nie może zakłócić zdjęć.
- Wiesz, jaka jest. - Ekscentryczna.
Mało powiedziane.
Nie należy do naszego świata i nie pasuje do niego.
Większość dorosłego życia spędziła w szpitalach.
Nie...
Nie jest zdrowa.
A w tym dokumencie chodzi o wizerunek.
Musimy być bardzo ostrożni.
Nie zgadzam się.
Jesteście gotowi?
Zaczynajmy.
- Kamera. - Szybciej.
Powinna tu przylecieć.
Ma 82 lata.
Jeśli bycie matką księcia Edynburga i teściową królowej to za mało,
należy pamiętać, że jest babką przyszłego króla.
Sprowadźcie ją.
Dajcie jej pokój obok księżniczki Anny. Będzie miała na nią oko.
Tak jest.
Żegnaj, moja droga rodzino.
Żegnajcie, moje drogie siostry.
Niech Bóg wam błogosławi.
Niech Bóg ma was w opiece.
Dziękuję, mój drogi.
Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Proszę tędy.
Wasza Królewska Mość.
Cieszymy się, że dotarłaś tu bezpiecznie.
Jesteś bardzo uprzejma.
Niezwykle uprzejma.
Bubbikins?
Obawiam się, że twój syn jest w tej chwili niedostępny.
Właśnie kręcimy film.
Co?
To bez znaczenia.
Wkrótce cię odwiedzi.
Jesteś zmęczona. Ktoś zabierze cię do pokoju.
Dziękuję.
Bubbikins.
Tak.
Pokój Waszej Wysokości.
Cudowny.
Jak nam idzie?
Wasza Wysokość, przyjechała księżna Alicja.
Dziękuję, Martin.
Mamo, proszę!
Mamo!
Czekają na pana.
Wczesny ranek. Dom w Highgate w Londynie.
Konsultant Rex...
Kręcą, kochanie.
Kręcą nas, jak oglądamy telewizję,
żeby ludzie mogli obejrzeć,
jak oglądamy telewizję, w swoim własnym telewizorze w domu.
Sięgnęliśmy nowego dna banalności.
...pierwszy komputer w Europie.
Łatwo się ich używa. Według ekspertów
za 20 lat
we wszystkich domach będą specjalne gniazda na komputery,
które będą tańsze do wypożyczenia
od telefonów.
Co teraz?
Czy mamy coś powiedzieć?
- Tak. - Ale co?
Czy ktoś przygotował tekst?
Chyba chodzi o to,
żeby nie było tekstu. To ma być zwykły wieczór.
Wieczory zwykle tak nie wyglądają.
Gdyby to był zwykły wieczór,
byłybyśmy każda u siebie,
w smutnym odosobnieniu, w osobistych pałacach.
A nie w takim ścisku.
Jak na jakiejś koszmarnej Gwiazdce.
Rex Malik sądzi, że w przyszłości komputery będą uczyć dzieci.
Każdy dom będzie miał komputer
sprzężony z centralnym mózgiem...
Wasze Królewskie Mości, Wasze Wysokości,
może mogłybyście skomentować to, co oglądacie.
To byłoby prostsze...
gdybyśmy oglądały coś zajmującego.
Zgoda. To jest zabójcze.
Może po drinku byłoby lepiej.
- Wszystko jest lepsze po drinku. - Nie wszystko.
Nie bądź taką cnotką.
Colin.
Cięcie.
Dzięki Bogu.
Halo?
Mój drogi.
Można?
Oczywiście.
W całym pałacu nie mogłam znaleźć zapałek.
Kto to?
Matka księcia Edynburga.
Alicja, księżna Grecji i Danii.
...dla BBC.
Na litość boską.
Niech ktoś to przerwie.
Natychmiast, do cholery!
Proszę opowiedzieć o zakonie.
Nazywa się Zakon Marty i Marii,
a mieści się przy ulicy Pefkon 10, w Atenach.
Poza tym...
Proszę opowiedzieć o Grecji. Czy kraj ma kłopoty?
Czy to dlatego jest pani tu...
Przestańcie.
To koszmar.
Musimy ją wywieźć,
- żeby nikt jej nie widział. - Co?
Kręcimy film dokumentalny
o kluczowym znaczeniu dla naszego wizerunku.
Tym razem filmowcy zgodzili się oddać taśmę.
Następnym razem mogą tego nie zrobić.
Jej obecność tutaj
może wykoleić całe przedsięwzięcie.
- Czemu jesteś na nią taki zły? - Nie jestem.
Jesteś wściekły.
Widziałeś się z nią, odkąd przyjechała?
Nie widziałeś.
Mam dla ciebie radę.
Przestań traktować mnie protekcjonalnie.
Przestań się wtrącać i mieszać. Po prostu przestań. Nic nie wiesz.
Wiem, że to twoja matka.
Technicznie rzecz biorąc.
Co to ma znaczyć?
To znaczy, że mnie urodziła.
Nigdy nie była matką.
Filipie.
Filipie!
Rosa przybiegła w środku nocy,
mówiąc: „Potrzebujemy więcej wiader!”.
To było niczym słuchanie orkiestry nocą.
To było całkiem śmieszne,
choć wszystkie byłyśmy przemoczone
- i zmarznięte. - Jesteście we dwie.
Wasza Królewska Mość.
Yaya opowiadała mi
niezwykłe historie ze swojego życia.
Doprawdy?
Czy niczego ci nie brakuje?
- Proszę. - Nie.
Mam więcej niż potrzeba.
Ale jej zakon nie ma.
- Kochanie! - Potrzebuje 200 funtów na dach.
Naprawdę?
To prawda.
A także 300 funtów na leki i łóżka.
Piszemy listy do sponsorów i dobroczyńców z prośbą o pieniądze.
Pałacowa papeteria
mogłaby pomóc.
Poza tym możemy coś sprzedać.
Na przykład?
Obraz.
Obraz?
Albo zegar.
Jest tu tyle zegarów.
Chyba brak kilku nikogo nie zaboli?
To nie takie proste.
Niektóre nie należą do nas.
Ale może twój syn będzie taki dobry i złoży datek.
Bubbikins.
Tak, Bubbikins.
W międzyczasie dostaniesz więcej papierosów,
a po powrocie zorganizujemy wyprzedaż.
Nie wstawaj.
Co?
- Dzień dobry, Bridget. - John.
Czekasz na ten film?
Z wypiekami na twarzy.
Dzień dobry.
Dobrze.
Włącz.
Pałac Buckingham, znany na całym świecie jako dom królowej Elżbiety II.
- Dotąd był fortecą... - Zaczyna się.
...niedostępną dla postronnych.
Teraz się to zmieni.
Pozwolono nam zajrzeć za kurtynę
i pokazać dom najważniejszej brytyjskiej rodziny.
Z początkiem dnia...
O nie, mam straszną fryzurę.
Mówi się, że kamera dodaje ile kilogramów?
- Mało kto pomyślałby... - Cicho!
- ...że jak wielu poddanych... - Głośniej.
królowa ma pracę biurową. Zarządza pięcioma wydziałami,
w czym pomagają jej sekretarze.
Dziękuję.
To są...
rekomendacje dla...
To oni układają harmonogram królowej.
W pałacu nic nie dzieje się bez ich wiedzy.
Kolejne godziny
oznaczają kolejne obowiązki.
Oto lista tytułów...
Najpierw zebranie Tajnej Rady.
Pewnie zastanawiacie się, czemu nikt nie siada.
Nikt tego nie wie.
Ale to zachęca, żeby się streszczać.
Ciekawe, co jest nudniejsze.
Udział w takim zebraniu czy oglądanie go w telewizji.
Nie tylko królowa ma królewskie obowiązki.
Królowa matka również często występuje publicznie.
Przynajmniej uchwycili twój dobry profil.
Patrz, mamo, zrobili zbliżenie.
Jestem gotowa, panie DeMille!
Jedną z ulubionych rozrywek królowej
jest doglądanie mierzącej 60 hektarów stadniny w Sandringham.
Ale królewskie obowiązki nigdy się nie kończą.
Podobnie jak liczne rauty i bankiety.
Zawsze trzeba się szykować na jakąś okazję.
Jaka by nie była,
jedzenie i obsługa muszą być pierwszorzędne.
Te przyjęcia mogą wydawać się luksusem, ale mają wielkie znaczenie dla kraju.
Podobnie jak protokół.
Ambasadorowie muszą być traktowani identycznie,
by nie wydawało się, że któryś jest faworyzowany.
To zaszczyt, Wasza Wysokość.
To było bardzo ciekawe, panie ambasadorze. Problemy świata są skomplikowane.
Ale przyjęcia i obowiązki to nie wszystko.
Choć królowa i książę Filip często są daleko od swoich dzieci,
wakacje to czas dla rodziny.
Dlatego wyjeżdżają na nie regularnie i często.
- Dobranoc, John. - Dobranoc, Tully.
Najchętniej jeżdżą do zamku Balmoral,
prywatnej rezydencji królowej w szkockim regionie Highlands.
„Wczoraj wieczorem cały kraj obejrzał dokument,
który miał przywrócić rodzinie królewskiej należne jej miejsce
w sercu narodu.
Niestety zobaczyli co innego.
Trudno odgadnąć, co sobie myśleli,
wpuszczając kamery do pałacu.
Że pozbawieni otoczki ceremoniału i tajemnicy
zadziwią nas tym, jacy są normalni,
jak bardzo podobni do nas?
Że oglądając, jak podróżują z zamku do zamku,
z pałacu do pałacu, jachtami i samolotami, które opłacamy,
jak spacerują po należącej do nich ziemi,
łowią ryby w należących do nich rzekach
i grilują w należących do nich lasach,
zadumamy się nad tym, jak niezmordowanie pracują,
jaką wartość reprezentują
i stwierdzimy, że powinniśmy im płacić więcej?”
Głośniej, John.
Nie wstydź się!
Niech wszyscy usłyszą.
- Dawaj. - „Nawet najbardziej zajadli monarchiści
muszą przyznać, że najpotężniejszą bronią w arsenale monarchii
jest jej tajemniczość,
- z której bierze się jej majestat”. - Dobrze powiedziane!
„Jedyne, co jest w nich imponujące,
to ogrom rozdmuchanego poczucia tego, co im się należy...
i zamiłowanie do rozmów o niczym,
które skróciłyby męki konającego”.
Dobra robota, John.
Brawo!
Wspaniała oglądalność.
To najchętniej oglądany dokument
w historii.
I cudowne recenzje w dzisiejszych gazetach.
Były okrutne.
Nie te, które czytałem.
Lubię myśleć, że rozumiem telewizję
na równi z ekspertami.
Zawdzięczam jej swoją polityczną karierę.
To dlatego, że z biegiem czasu nauczyłem się, jak sobie radzić.
Jak sprawić, by mi służyła.
Być może rodzina królewska do niej nie pasuje.
- Telewizja jest dobra dla zwykłych ludzi. - Właśnie o to chodziło.
Żeby pokazać, że za bramami pałacu jesteśmy normalnymi ludźmi.
Pani, nie jesteście normalni.
Nie?
Budzimy się rano,
kładziemy wieczorem.
Pracujemy, męczymy się, przeziębiamy.
Znosimy żenujących wujków i kolejne Gwiazdki.
Jesteśmy normalni.
Ale ludzie tak nie myślą.
I...
jeśli wolno mi to powiedzieć, tu sprawa się komplikuje...
Nie chcą, żebyście byli normalni.
Czego zatem chcą?
Proszę mówić. Wszyscy chcemy wiedzieć.
Czego od nas chcecie?
Szczerze mówiąc, sami nie wiemy.
Ale macie być idealni.
Macie być ideałem.
Żaden człowiek taki nie jest.
Tylko Bóg.
Dlatego wolałabym, żeby rodzina królewska była ukryta,
nie przyciągała uwagi.
Dla naszego własnego dobra.
Ale to niemożliwe.
Cały czas musimy być na widoku.
Więc jak to rozwiązać?
Najlepsze, co dotąd wymyślono, to rytuały i tajemniczość...
dzięki którym pozostajemy ukryci, choć na widoku.
Wszystkie te iluzje,
sekrety i protokół,
nie służą temu, żeby nas odseparować.
Tylko utrzymać przy życiu.
MAJESTAT RODZINY KRÓLEWSKIEJ ZBURZONY PRZEZ KAMERY TELEWIZJI
- Dzwoniłeś? - Tak.
Usiądź.
Wygląda na to, że dokument nie tylko nie zadziałał tak, jak liczyłem,
ale narobił jeszcze więcej szkód.
Zamiast pisać o tym, że jesteśmy warci swojej ceny,
komentatorzy chóralnie wyśmiewają naszą...
naszą sztywność,
głupotę,
próżność,
ekstrawagancję...
- Ostrzegałam cię. - Nawet nie mów.
Ostrzegałam.
To zawsze był głupi, szkodliwy pomysł.
Naprawdę musisz być taka bezpośrednia i bezlitosna przy każdej okazji?
Jak sądzisz, po kim to mam?
Co zrobisz?
Liczyłem, że porozmawiamy o tym, co ty zrobisz.
Chciałbym...
zaprezentować cię The Manchester Guardian.
Żeby napisali o tobie długi artykuł.
Czemu nie The Daily Telegraph albo Daily Mail,
jakaś gazeta, która choć trochę nam sprzyja?
Bo w obliczu tej fali krytyki
poparcie naszych najbardziej zajadłych krytyków
zrobi większe wrażenie.
Jeśli nas poprą.
Jesteś najbardziej oszczędną, racjonalną
i bezpretensjonalną arystokratką, jaką mamy.
Jeśli ktokolwiek może nas uratować, to ty.
John, właśnie dzwonił rzecznik prasowy pałacu.
Niech zgadnę. Żądają przeprosin,
mówią, że moja krytyka jest niepatriotyczna...
Nie, oferują nam wywiad z księżniczką Anną.
Co? Z tą naburmuszoną panienką?
Tak, a co dziwniejsze,
poprosili, żebyś to ty go przeprowadził.
Naprawdę oszaleli.
- Północną bramą, proszę. - Jasne.
John Armstrong z Guardiana.
Do Anny.
Do kogo?
Do księżniczki Anny. Na wywiad?
Oczywiście. Proszę tędy.
Proszę tu zaczekać.
Dziękuję.
- Teraz, yaya. - Co?
Biegnij.
Szybko!
Panie Armstrong, nie poinformowano pana?
Jej Wysokość księżniczka Anna...
źle się czuje.
Jest przeziębiona i niedysponowana.
Nikt mi nie powiedział.
Przykro mi. Odprowadzę pana.
Kto to?
Kto?
Ta zakonnica.
To...
To księżna Alicja.
Kto?
Matka Jego Wysokości księcia Edynburga.
Porozmawiałaby ze mną?
Z pewnością nie. Jeśli mógłby pan...
- Sam zapytam. - To byłoby niewłaściwe.
- Proszę... - Dzień dobry.
Dzień dobry. John Armstrong.
Piszę o rodzinie królewskiej dla Guardiana.
Mogę zadać parę pytań?
Co?
John Armstrong z Guardiana. Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Zgodziła się.
Jak mogę ci pomóc, mój drogi?
Cóż...
myślę, że Brytyjczycy
bardzo chcieliby dowiedzieć się czegoś o teściowej królowej.
Naprawdę?
O tak.
Zacznijmy od samego początku.
Jestem taka stara.
To długo potrwa.
Nigdzie mi się nie spieszy.
Cóż...
urodziłam się w zamku Windsor.
Królowa Wiktoria była obecna przy moich narodzinach.
Naprawdę?
Wszyscy mieli mnie za spowolnioną.
Spowolnioną?
W jakim sensie? Była pani powolna?
Nie, mój drogi.
Spowolniona tutaj.
Rozumiem.
Urodziłam się głucha.
Przykro mi.
Ale poza tym normalna?
Ja tak myślałam.
Ale inni nie.
Zdiagnozowano u mnie schizofrenię.
I wysłano do zakładu opieki.
Psychiatrycznej?
Tak.
Leczył mnie Sigmund Freud.
Nie był łagodnym człowiekiem.
Proszę mówić.
Spędziłam tam nieco ponad dwa lata.
Ale zdołałam uciec.
ELEKTROWSTRZĄSY...
JEJ HISTERIĘ...
THE GUARDIAN ŚWIĘTA KSIĘŻNA
Bubbikins.
„Powszechnie w dowcipach o teściowych słyszy się...
że ich wizyty są koszmarem.
Ale wizyta tej teściowej jest błogosławieństwem.
Księżna Alicja jest kimś wyjątkowym:
członkinią rodziny królewskiej,
która wycierpiała więcej od nas,
pracowała ciężej od nas
i uczyniła więcej dobra od nas.
Głucha od urodzenia,
pozostawała niezrozumiana,
marginalizowana i niedoceniana.
Lekarze skazywali ją na tortury.
Prześwietlali jej łono rentgenem, żeby wywołać menopauzę i obniżyć libido...
przepisywali elektrowstrząsy,
żeby leczyć jej histerię.
Mogła ulec rozgoryczeniu.
Zamiast tego zajęła się działalnością charytatywną,
służbą publiczną
i walce o sprawiedliwość społeczną,
często wiele przy tym ryzykując”.
Jest tego dużo więcej. To...
To list miłosny.
Muszę cię przeprosić.
Za co?
Za brak wiary.
Cały ten czas ukrywałem cię przed kamerami,
podczas gdy powinnaś być na pierwszym planie.
Jeśli ktokolwiek musi kogoś przeprosić,
to oboje wiemy, że powinnam to być ja.
Twoje siostry miały matkę. Choć trochę.
Kiedy musieliśmy opuścić Grecję,
nie mogłam sobie poradzić.
Potrzebowałam opieki.
Potrzebowałam pomocy.
Ale nie otrzymałaś pomocy.
Tylko tortury.
Starali się.
Nie.
Skazali cię na barbarzyńską terapię.
Wykazałaś się niebywałą odwagą, wznosząc się ponad to.
Nie zrobiłam tego sama.
Nie mogłabym.
Miałam pomoc na każdym kroku.
Bubbikins, wspominałeś o braku wiary.
Jak tam twoja wiara?
Jest uśpiona.
Co?
Jest uśpiona.
To niedobrze.
Niech to będzie dar matki...
dla jej dziecka.
Moja jedna rada.
Uwierz w coś.
To pomaga.
Nie.
Nie tylko pomaga.
Wiara jest wszystkim.
Chyba się przejaśnia.
Co powiesz...
na spacer?
Przesuniemy obiad z lordem i lady Casey na dwunastego,
co oznacza, że będzie czas na prezentację królewskiego sztandaru
szkole lotnictwa RAF w Little Rissington dziewiątego.
Dobra robota. Dziękuję, Michael. To wszystko?
Jeszcze jedno, proszę pani.
Dokument o rodzinie królewskiej
wzbudził zainteresowanie zagranicznych nadawców.
Kanadyjska telewizja,
australijska telewizja,
- amerykańskie CBS... - Nie.
- Proszę pani? - Nie sądzę.
Rozumiem.
BBC zamierza wyemitować go ponownie za trzy tygodnie.
Również nie sądzę.
Uważam, że najlepiej będzie, jeśli tego filmu
już nikt nigdy nie zobaczy.
Zajmiesz się tym?
Tak, pani.
Napisy: Krzysiek Ceran