NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wasza Wysokość.
Wszyscy w Urzędzie Pocztowym są zachwyceni nowym profilem.
Uważają, że stosownie odzwierciedla
przemianę Waszej Wysokości z młodej kobiety w...
Starą flądrę?
Matkę czwórki dzieci i doświadczoną władczynię.
Poczmistrz generalny stwierdził, że oba wizerunki,
młodszej i nieco starszej królowej,
są niemal identyczne.
Poczmistrz Bevins jest bardzo uprzejmy.
Jest również bezczelnym kłamcą.
- Drobne zmiany fryzury i... - Bardzo wiele zmian.
Taka prawda.
Czas rzadko obchodzi się z nami łaskawie.
Nic na to nie poradzimy.
Trzeba to zaakceptować.
...wyborcy w Huyton
mieli zapewnić mu łatwą reelekcję.
A jednak Harold Wilson musiał zainspirować elektorat,
żeby niezdecydowani wsparli swoimi głosami Partię Pracy
i nie powiększyli zysków Liberałów,
którzy prawdopodobnie będą mieli wpływ na sir Aleca.
Ich los się odmienił.
Wybory w 1950 roku zakończyły przewagę Partii Pracy.
Niektórzy laburzyści mieli już problemy.
Korea i konieczność zbrojeń zrobiły swoje.
Niełatwo wygrać wybory...
- Głośniej, proszę. - Tak jest.
Trudności przeciwnika wydają się bardziej interesujące.
Jest tyle niewiadomych.
Nawet pogoda może rozwiać nadzieje.
Życie Harolda Wilsona uległo zmianie.
O nie!
Co?
Winston miał kolejny zawał.
- Biedny staruszek. - Odwiedzę go.
Wiesz że, jeśli on dziś wygra, będzie chciał się nas pozbyć.
- Kto? - Wilson.
Połowa jego ministrów będzie zaciekłymi antymonarchistami.
Najchętniej by nas ścięli.
Vive la révolution.
Chociaż w Halifax raczej nie mówią po francusku.
Ani w Huddersfield.
Czy skąd on jest.
Słyszałem plotkę, że to szpieg KGB.
Pan Wilson? To śmieszne.
Jego poprzednik, Hugh Gaitskell, został otruty przez Rosjan,
żeby on mógł przejąć stery.
- Kto ci to powiedział? - Znajomy w klubie.
Miał teorię,
że Wilson został zrekrutowany na delegacji w Rosji.
KGB nadało mu nawet kryptonim.
„Olding”.
Skoro ty to wiesz i twój znajomy to wie,
to w MI5 też to na pewno wiedzą
i najwyraźniej ustalili, że pan Wilson jest w porządku,
bo inaczej coś by zrobili.
Może nie spodziewali się, że zajdzie tak daleko.
Nikt się nie spodziewał.
To dowodzi, że tylko państwo powinno sprawować taką kontrolę.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Proszę pana, przypominam o obiedzie w Mirabelle.
Powiedz jej, że nie idę.
- No już. Zmykaj. - Tak jest.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Kim jesteś?
Jestem nowa.
Zakładam, że „nowa” to nie twoje imię.
Nie.
- Więc skoro zapytałam... - Violet, proszę pani.
A gdzie ta druga?
Ta...
Ta gruba.
Odeszła, proszę pani.
Załamanie nerwowe.
Tak?
Pani, lord Snowdon kazał przeprosić...
- Co? - Jedzie robić zdjęcia.
- Co? - Fotografuje wybory.
- Nie. - Spróbuje dołączyć na kawę.
Nie!
Tony.
Otwórz drzwi.
KOMISJA WYBORCZA
Wasza Królewska Mość. Wasza Wysokość.
Sir Anthony, co się dzieje?
Przygotowujemy wystawę
w galerii Guildhall.
- Naszych obrazów? - Portrety wczesnonowoczesnej Europy.
Zgodziła się pani przemawiać.
- Tak? - To była pomyłka.
Pewnie tak.
- Kto to namalował? - Annibale Carracci.
Pierwsze słyszę.
A ten?
- Artemisia Gentileschi. - Jego też nie znam.
Jej, panie.
W naszej rodzinie brakuje koneserów sztuki.
Jesteśmy ze wsi.
- Dzikusy z nas. - Tego bym nie powiedział.
Ale ja to powiedziałem.
Nie zgadzasz się?
Zawsze mówiłem, że zarówno królowa, jak i królowa matka
mają dobre oko.
Jak to? W sumie?
Każda po jednym.
Dobrze, kochanie.
Wychodzę.
Odwróć się.
Powodzenia z Winstonem.
Jeśli mam przemawiać,
może mógłby pan wprowadzić mnie w zagadnienie?
Z przyjemnością.
Pańskiemu poprzednikowi brakowało cierpliwości.
Pan natomiast zawsze sprawia, że czuję się może nie uczona,
ale przynajmniej niegłupia. Doceniam to.
A zatem...
ile trwała epoka wczesnonowoczesna?
Od końca średniowiecza
do rewolucji przemysłowej.
Od późnego wieku XV do późnego XVIII.
A w jakiej epoce jesteśmy teraz?
- Przerażająco nowoczesnej? - To zależy od wyniku wyborów.
- Głosował pan już? Nie powinnam pytać. - Głosowałem.
Na torysów.
Naprawdę?
Miałam pana za lewicowca.
Może kiedyś. Teraz już nie.
- Czyje to? - Rembrandta.
Stary człowiek w wojskowym stroju.
Bardzo tajemnicza postać.
Skoro o tym mowa, co pan myśli o panu Wilsonie?
- W końcu krążą plotki. - Plotki?
Że podczas delegacji w Moskwie skaptowało go KGB.
Nonsens, wiem.
Nie byłbym taki pewien.
Młody socjalista w Rosji, w tamtych czasach...
podatny na sugestie.
To możliwe, że przyswoił pewne...
radykalne poglądy.
Ale teraz jest starszy
i na pewno bardziej rozsądny.
Życie Harolda Wilsona uległo zmianie.
Dawniej był jednym z opozycjonistów,
teraz przewodzi opozycji.
Może nawet zostać premierem.
Konserwatyści mogą bez uszczerbku stracić...
Proszę pana, królowa.
...utrzymają małą, ale dostateczną większość.
- Mój drogi Winstonie. - Wasza Wysokość.
Nie wstawaj.
Jak się czujesz?
Jestem zafascynowany.
To trzyma w napięciu.
- Pan Wilson ma szansę? - Obawiam się, że tak.
Wichura socjalizmu raz jeszcze zawieje w tym kraju.
Nie powinienem tego mówić.
Kiedy byłem premierem,
młody pan Wilson przyszedł poprosić o pozwolenie na wyjazd do Rosji.
Przysłała go...
ta...
Rada Handlowa.
Tak. Rada Handlowa.
Był jednym z pierwszych zachodnich polityków za żelazną kurtyną.
Pamiętam, że pomyślałem, że powinniśmy mieć na niego oko.
...przekonamy się, kto może wygrać.
Nie wyobrażam sobie tego.
Mieć premiera, któremu nie można ufać.
Pamiętając, jak to było z tobą.
Byłem okropnym despotą.
Byłeś moim aniołem stróżem.
Dachem nad moją głową.
Moją silną podporą.
Żelazną wolą w sercu.
Kompasem, który wskazywał mi kierunek.
Mnie i wszystkim innym.
Gdzie byłaby Wielka Brytania bez...
najwspanialszego Brytyjczyka?
Niech cię Bóg błogosławi.
Po długich rządach konserwatystów,
którym towarzyszyły recesja, skandale, rosnące podziały...
Dalej, Margot. Zaśpiewaj coś.
Tak, teraz twoja kolej.
Jezu Chryste.
Kolejny okręg dla laburzystów. Konserwatystów porzuciło 3,5% wyborców.
...na dobrze i źle sytuowanych. Żadna z partii
nie zdołała przekonać większości wyborców,
co unaocznia nie tylko ogólne rozczarowanie rządem,
ale porażkę całej klasy politycznej.
Brawo!
Dziękuję.
...właśnie przyszły.
Tak, wygrała Partia Pracy.
Partia Pracy utworzy kolejny rząd.
Ludzie obudzą się w nowej Wielkiej Brytanii,
której los leży w rękach pana Wilsona.
Przenosimy się teraz do Transport House,
gdzie członkowie i wyborcy laburzystów
świętują zwycięstwo.
Szkarłatny sztandar wznieś
Pod nim walcz po życia kres
Choć tchórze się krzywią A zdrajcy złorzeczą
Czerwone flagi tu dziś łopoczą
Protokół jest następujący.
Po wezwaniu skłania pan głowę.
Najpierw mówi pan „Wasza Królewska Mość”, potem „proszę pani”.
Na koniec znowu „Wasza Królewska Mość”.
Jej Wysokość siada pierwsza. I pierwsza mówi.
Żadnego kontaktu fizycznego. Może pan ująć jej dłoń,
ale tylko jeśli ją panu poda.
Bez spoufalania się, o ile nie zacznie.
Na koniec przyjdę po pana.
Proszę skłonić głowę i podejść do mnie.
Przywódca opozycji, Wasza Królewska Mość.
Panie Wilson.
Dziękuję.
Wasza Królewska Mość.
Naród zadecydował. Pańska partia wygrała wybory.
Jako suweren mam obowiązek
prosić o sformowanie rządu w moim imieniu.
Gratuluję, panie premierze.
Powinienem zacząć od przeprosin.
- Za co? - Za wygraną.
Ma pani sentyment do mojego poprzednika. Pewnie wolałaby pani, by utrzymał posadę.
Mam obowiązek nie mieć preferencji.
Ale wszyscy je mamy, czyż nie? To silniejsze od nas.
Rozumiem urok Eleganckiego Aleca.
Może rozmawiać o wyścigach,
jest dobrze urodzony, wie jak trzymać sztućce.
Ja jestem prostakiem.
Ani trochę.
Ale kraj zadecydował inaczej.
Mieli dość bałaganu konserwatystów.
Chaosu, który szerzyli.
Rosnące ceny ziemi i domów,
zamieszki rasowe, seksafery,
masowe bezrobocie, brak akcesu do Wspólnoty Europejskiej
i deficyt rzędu 800 mln funtów rocznie.
Kłopotliwa spuścizna.
Co pan zrobi z bilansem płatniczym? Będzie dewaluacja?
Nie, proszę pani.
Partia Pracy przeprowadziła raz dewaluację,
bez rezultatów.
Nie możemy stać się partią dewaluacji.
To również kwestia narodowej dumy.
To wciąż wielki kraj, a funt jest potężnym symbolem.
Pewnie niełatwo było się przyzwyczaić.
Do czego?
Jest pani częścią tego symbolu. Pani twarz jest na monetach i banknotach.
Nie.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam twarz ojca na szylingu,
pomyślałam, że to dziwne.
Zrozumiałam wtedy,
że być może kiedyś zobaczę tam własną twarz.
Ale nigdy nie wiadomo, co nam przyniesie los.
Myślał pan, że zostanie premierem?
- Nigdy w życiu. - W końcu nie było powodu.
- Pan Gaitskell był wciąż młody. - Prawda.
Nikt nie mógł przewidzieć, że umrze.
Nie.
- Tak nagle. - Tak.
Niespodziewanie.
Tak.
Ale trzeba przyjąć, co nam daje los.
Racja.
Nie wiem, czego się spodziewałam.
Jego poprzednicy,
Churchill, Eden, Macmillan, nawet Alec,
każdy na swój sposób robił wrażenie.
Byli dostojni.
Ale Wilson nie jest stary ani młody,
wysoki ani niski, głośny ani cichy,
ciepły ani oziębły.
Zdaje się pochodzić znikąd i być kompletnie nijaki.
To dobre cechy dla szpiega.
Co takiego?
Czy to nie cechy dobrego szpiega?
Być kimś, kogo łatwo się zapomina. Nie wyróżniać się z tłumu.
Kiedyś mówiliśmy tak o Henrym, prawda?
Co?
Że byłbyś świetnym szpiegiem.
Nikt nie pamiętał, że cię poznał.
To chyba nieco lepsza sytuacja,
niż gdy wszyscy mają koszmary, bo spotkali ciebie.
Oczywiście droczymy się.
Jeśli chodzi o Tony’ego, nigdy nie wiadomo,
jaki akurat będzie.
Jest zmienny.
Raz kochający, raz nienawistny. Mamo, nie słuchasz.
Oczywiście, że słucham.
Tony cię nie nienawidzi.
Chyba zaczyna.
Nie możesz się nim tak zadręczać.
- Czeka was wyprawa do Ameryki. - Właśnie.
Będziecie razem na okrągło. Jak zgrany zespół.
Twojego ojca i mnie takie wyprawy zawsze zbliżały do siebie.
Mam nadzieję, że masz rację.
- Dziękuję. - Proszę pana.
- Od Margot. - Cudownie.
- Skąd wiedziałaś? - Margot!
Siedemnaście minut od drzwi do drzwi. To chyba rekord.
Mamy jedzenie czy wszystko zjedliście? Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość. Przepraszam.
- Wszystkiego najlepszego. - Gdzie byłeś?
Popatrz.
- Witaj. - Tony.
Tony, usiądź przy swojej żonie.
Czemu? Ciągle ją widzę.
Dopiero co mówiła, że w ogóle cię nie widuje.
Bo ciągle pracuje, podróżuje albo jeździ na nartach wodnych.
To moja nowa pasja.
Wasza Wysokość, telefon.
- Tam jest uroczo. - To okropne bajoro.
Tak się składa, że należy do nas.
Mam tam motorówkę z Sainsburym.
Trzeba ją nakręcić.
Chodzi o to, żeby wychodzić z domu.
To urocze. Dziękuję ci, Elizabeth.
Bardzo urocze.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Henry
Niech nam żyje sto lat
- Hurra! - Wystarczy.
Winston nie żyje.
KWATERA GŁÓWNA MI5, LONDYN
Dzwoni dyrektor kontrwywiadu CIA.
- Oddzwonię. - Dzwoni przez Juliet, proszę pana.
Głowy państw z całego świata przybywają...
Panowie.
...do najważniejszego kościoła Wspólnoty Narodów.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI
- Jim? - Martin.
W nasze ręce oddał się człowiek imieniem Michael Straight.
Muszę z kimś porozmawiać.
Twierdzi, że jest uśpionym agentem Rosjan.
Mówi, że ma informacje, które pozwolą ujawnić wtyczkę KGB,
kogoś z brytyjskich kręgów władzy.
- Gdzie jest? - W Waszyngtonie.
Jutro może być u was.
Zebraliśmy się tu jako przedstawiciele narodu,
żeby pomodlić się wspólnie i pochować wspaniałego człowieka,
który godnie przysłużył się temu krajowi
i walce o wolność.
Będziemy go wspominać z wdzięcznością,
bo w czasie naszej największej potrzeby
został przywódcą i zainspirował naród.
Był orędownikiem niezłomności i czujności.
Jestem Michael Straight.
A ponieważ wszyscy ulegamy pokusie i popełniamy błędy,
módlmy się, abyśmy wspólnie z nim
byli policzeni pośród tych, którym grzechy będą wybaczone
i którzy znajdą się w królestwie niebieskim.
Studiowałem na uniwersytecie w Cambridge.
W tym czasie
po raz pierwszy skontaktowali się ze mną członkowie Partii Komunistycznej.
Rozumiem.
Zapytam Jej Królewską Mość i natychmiast oddzwonię.
Dyrektor Generalny MI5, pan Furnival Jones, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość, dziękuję za przyjęcie.
Niestety muszę powiedzieć,
że zgłosił się do nas były rosyjski agent,
który wskazał szpiega w kręgach brytyjskiej władzy.
Więc to prawda.
- Proszę pani? - Słyszałam plotki.
Początkowo ignorowałam je,
ale gdy poznałam go osobiście,
nabrałam podejrzeń.
Rozumiem.
To, że tak długo mógł działać bez przeszkód,
jest dla nas bardzo kłopotliwe.
Należy do tego podejść ostrożnie.
Dlatego tu jestem.
Zastanawiam się, czy moglibyśmy wyciszyć sprawę.
Co takiego?
To niemożliwe.
Szpieg miałby urzędować na Downing Street?
Chodzi pani o plotki o Haroldzie Wilsonie.
- Tak. - Bardzo przepraszam.
Tak, powszechnie uznaje się,
że KGB wielokrotnie próbowało
zrekrutować Wilsona w młodości, gdy był w delegacji.
Często wtedy podróżował do Rosji,
ale dowody na to, że Rosjanom się udało, są bardzo słabe.
Nie pokładamy w nie wiary.
A otrucie Gaitskella?
Gaitskella nie otruto. Zmarł na toczeń.
A zresztą nawet, gdyby Rosjanie otruli Gaitskella,
pewnie zyskałby na tym George Brown,
a nie Harold Wilson.
Nie uważano wtedy, że Wilson ma szansę przejąć kierownictwo.
Na Downing Street nie ma szpiega?
Nie.
Ale wygląda na to...
że jeden jest w pałacu Buckingham.
Kiedy patrzymy na obraz, chcemy go od razu poznać.
Zrozumieć go.
Ale czy cokolwiek da się w pełni zrozumieć?
Weźmy na przykład tego brodatego psotnika,
weneckiego szulera początkowo przypisywanego Tycjanowi,
dopóki nowe fakty
nie dowiodły, że obraz namalował Lorenzo Lotto.
Uczymy się wraz z upływem czasu.
Prawdy zostają objawione.
W późnym renesansie
obraz po obrazie, dzieło sztuki po dziele sztuki
wydają się pełne ukrytych zamiarów.
Mnogości znaczeń.
Alegoria Prawdy i Czasu Annibale Carracciego,
namalowana w 1584 lub 1585.
Ta skrzydlata postać
ratuje młodą kobietę, jego córkę, przed ciemnością.
On jest Czasem.
Ona jest Prawdą.
Postać poniżej, zdeptana przez Prawdę,
to Oszustwo.
Przesłanie Carracciego jest jasne.
Bądźcie cierpliwi. Prawda wyjdzie na wierzch.
Obawiam się, że kustosz królewskich obrazów,
sir Anthony Blunt, jest czwartym szpiegiem z Cambridge.
Przesłanie zawarte w obrazie powtarza się w rzeczywistości.
Tak było w przypadku Lotta. Gdy obraz został odnowiony, okazało się,
że Oszustwo ma dwie twarze.
Druga twarz Oszustwa jest potworna.
Oprócz tego, że jest wybitnym historykiem sztuki
i pracownikiem pałacu królewskiego,
od 15 lat działa jako agent KGB
i przez niego niemal 2000 tajnych dokumentów wojskowych
trafiło na Kreml.
Prawda może ukrywać się pod powierzchnią.
Pogrzebana, zapomniana.
Ale upływ czasu ją odkryje.
To przypomina Kupca weneckiego.
„Prawda wyjdzie na wierzch.
Zabójstwo nie może być długo ukryte,
ale prawdziwy syn swojego ojca może być.
Bądź co bądź,
prawda w końcu wyjdzie na wierzch”.
Dziękuję.
Liczyliśmy, że to nieprawda.
Często dostajemy takie donosy. Ale...
zatrzymaliśmy i przesłuchaliśmy Blunta.
Niestety przyznał się.
Do wszystkiego.
Co teraz?
Zdradził swój kraj.
Powinien stanąć przed sądem i trafić do więzienia.
A klucz należałoby wyrzucić.
Chyba że ujawnienie jego zdrady
spowodowałoby większe szkody.
Czyli co? Wyciszymy sprawę?
Jak?
Ponoć to miałoby katastrofalny wpływ
na reputację naszego wywiadu.
Ponieważ tak długo go nie wykryliśmy.
A to mogłoby wpłynąć negatywnie na nasze relacje z Amerykanami.
Już i tak tracą do nas cierpliwość.
Jeszcze jedna porażka
i stracilibyśmy wiarygodność.
Co oni sugerują?
Mamy przymknąć na to oko? Pozwolić zdrajcy,
wrogowi naszego kraju, pozostać na wolności?
Zachować nieskalaną reputację?
Żeby nie zawstydzić MI5?
Powinno się go zastrzelić.
Zgadzam się,
ale zamiast tego mam go wychwalać na wystawie.
Jak mam wygłosić przemowę?
Nie wykrztuszę jej z siebie.
Zebraliśmy się tu,
otoczeni skarbami z kolekcji królewskiej,
żeby podziwiać geniusz Rubensa, Tycjana, Rembrandta i Holbeina,
ale to, że możemy go dostrzec,
docenić i zrozumieć,
to zasługa geniuszu innego człowieka,
którego niezwykłe osiągnięcia i wizja zgromadziły nas tu dzisiaj.
Sir Anthony’ego Blunta.
To on zorganizował tę wystawę, nadał znaczenia tajemnicy
i odkrył, co kryje się pod powierzchnią.
Nigdy nie myślałam w ten sposób o historii sztuki.
Jako śledztwie, zagadkach do rozwiązania, poszlakach do znalezienia,
sekretach do odkrycia.
Wiele się nauczyłam.
Szczególnie spodobał mi się portret,
który zawierał inną osobę czającą się pod powierzchnią.
Dobrze go opisałam, sir Anthony?
A może jak zwykle błądzę po omacku?
To nie inna osoba, pani. To ta sama osoba.
W tamtym okresie zdarzało się,
że artysta kończył portret, patron oglądał go
i prosił o namalowanie bardziej pochlebnej wersji.
Artysta malował ją na poprzedniej.
Nie dwie różne osoby.
Dwie różne wersje tej samej osoby.
Równie dobrze mogłyby być różnymi osobami.
Idealizowana wersja, którą chcieliby pokazać,
i mniej pożądana osoba, którą naprawdę są, ukryta pod spodem.
Jest na to słowo. Palimpsest.
Zwykle stosuje się je do manuskryptów.
A to jest „pentimento”.
Pentimento.
Chyba wszyscy tu zebrani
już nigdy nie zdołają zawierzyć czemuś
ani nawet patrzeć na cokolwiek tak jak wcześniej.
Panie premierze.
Wasza Wysokość.
Cieszę się, że pan przyszedł. Mogę osobiście przeprosić.
- Za co? - Nie musi pan rozumieć.
Powiem tylko, że bardzo się co do pana pomyliłam
i chciałam pana przeprosić.
Zna się pan na sztuce?
- Na sztuce? - Tak. Na obrazach.
Szczerze mówiąc, nie.
W głębi serca jestem ekonomistą. Statystykiem.
Interesują mnie liczby.
Im można wierzyć.
Są szczere.
Nie ma w nich tajemnicy ani oszustwa.
Ani alegorii.
Wiadomo, na czym się stoi.
W ich wypadku pozory nie mylą.
Wolę, gdy tak jest.
Zgadzam się.
Jego Wysokość chciałby pana widzieć.
Przepraszam.
Mógłbyś przynajmniej zniknąć po cichu.
A nie zmuszać nas, żebyśmy mieszkali pod jednym dachem.
Zrobić co należy.
To, co byłoby honorowe.
Ale ty nie masz pojęcia, co to jest.
Cóż...
będę cię obserwował.
Jeden niewłaściwy krok, ty zdradziecka żmijo,
a zdemaskuję cię i każę zamknąć.
Na pańskim miejscu zastanowiłbym się nad tym.
Powinien pan przemyśleć własną pozycję.
O czym ty mówisz?
Może pamięta pan, że podczas afery Profumo
mówiło się, że mógł być w nią zamieszany członek rodziny królewskiej.
Nikt nie wiedział kto,
ale mówiło się, że to ktoś blisko tronu.
Bardzo blisko tronu.
Kiedy osteopata będący w centrum skandalu, Stephen Ward,
zabił się,
spekulowano,
że w jego mieszkaniu znaleziono portrety tego członka rodziny królewskiej.
Oczywiście wiele osób chciało je zdobyć.
Na szczęście ktoś szanowany, z koneksjami w świecie sztuki,
zadbał, żeby nie trafiły w niewłaściwe ręce.
Kontaktowałem się ze Stephenem Wardem wyłącznie jako osteopatą.
Jeśli mnie narysował, to na podstawie fotografii.
Wszyscy wmawiamy sobie różne rzeczy, żeby nadać sens przeszłości.
Jeśli wystarczająco często powtarzamy sobie te kłamstwa,
w końcu stają się prawdą.
Dla nas i dla wszystkich innych.
Proszę mi uwierzyć, z chęcią zadbam, by pańska prawda pozostała prawdą.
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Proszę sobie wyobrazić, co by było,
gdyby te obrazy wyszły na jaw teraz.
Jaki podniósłby się zgiełk.
I po co?
To przeszłość.
- Przepraszam na moment. - Oczywiście, Wasza Wysokość.
Anthony’emu Bluntowi zaoferowano pełny immunitet.
Pozostał kustoszem królewskich obrazów
aż do przejścia na emeryturę w 1972 roku.
Królowa nigdy więcej o nim nie wspomniała.
Napisy: Krzysiek Ceran