NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyjaciele.
Spotykamy się dziś...
AKRA, GHANA
...nie jako obywatele Ghany, Gwinei,
Maroka, Algierii, Senegalu czy Mali,
lecz jako Afrykanie...
którzy mają dość braku szacunku i wykorzystywania
przez skorumpowane imperialne siły przeszłości.
Przyszedł czas na nowe alianse
z tymi, którzy rozumieją znaczenie Afryki
i skłonni są traktować nas jak równych sobie,
nie jak poddanych
czy niewolników.
Nadszedł nasz czas.
Czas zdecydować o własnym przeznaczeniu!
Czas na socjalistyczną Afrykę!
Czas na Afrykanów!
Bywało lepiej.
Pod koniec sezonu wyślemy leśników.
- Dobrze. - Stary dąb ledwie się trzyma.
Jest taki wiekowy.
Trzeba go będzie ściąć.
- Szkoda. - Rozpadało się na dobre.
Mój wnuk, Daniel.
Pamiętam go. Byłam na chrzcinach.
Owszem.
Powinniśmy wrócić, ukryć się przed deszczem.
Tak.
Pójdę po kable, akumulator padł.
Znowu?
- Mogę pomóc? - Dziękuję.
I raz. I dwa.
- Wszystko dobrze? - Tak, dziękuję.
W Pałacu Elizejskim straż oczekuje przybycia pana Kennedy’ego.
Francuzom schlebia, że odwiedził Paryż
przed wiedeńskim spotkaniem z Chruszczowem.
Kiedy, twoim zdaniem, należałoby uczciwie przyznać,
że jest się osobą w średnim wieku?
Przestań, wciąż jesteś młoda.
Widziałam się dziś w lusterku.
Wyglądam jak staruszka.
Przed tobą wciąż kolejne dzieci.
To prawda.
Zaczekaj, aż pierwsze pójdzie do szkoły,
i będziesz mogła mówić o średnim wieku.
Wtedy będę stara.
Przyjeżdża do Paryża...
- Nie! - Znowu!
- Mamo, ostrożnie. - Prezydent…
Jest wypożyczony!
Nie.
Udało się.
Boski makaron z serem.
Cały weekend był boski.
- Szkoda, że muszę wyjechać. - Dokąd?
Przyjdą na kolację.
- Państwo Kennedy? - Wiedeń, Paryż, a potem Londyn.
Wydajemy nieformalną kolację w pałacu Buckingham.
Ależ ona młoda. Sądziłam, że jest w twoim wieku.
Bo jest.
Nie.
Dziękuję.
Patrz, widać ją.
Cały Paryż mówi o uroku i elegancji małżonki pana Kennedy’ego, Jackie,
która skupia na sobie całą uwagę.
Śliczna jest, nieprawdaż?
Owszem.
SZANOWNA PANI KENNEDY
Ze spraw bieżących niepokój budzi sprawa Ghany.
Nkrumah przyjmuje wrogie nastawienie wobec Zachodu.
Oddala się od Wspólnoty?
Raczej pędzi bez opamiętania.
W czyje ramiona?
Rosjan, pani.
Wczoraj przyjął w Akrze Breżniewa.
Kogo?
Przewodniczącego Prezydium Rady Najwyższej,
który poleciał do Ghany rozmawiać o ukochanym projekcie Nkrumaha.
- O zaporze? - Zgadza się.
Nkrumah chciał zaangażować Amerykanów.
Owszem, ale dla Rosjan to okazja,
by wyprzedzić Amerykanów, zdobyć punkt zaczepienia
i sprawić, że kontynent stanie się czerwony.
Poprośmy Amerykanów, by przebili ofertę.
Będę o tym rozmawiał z prezydentem Kennedym,
- gdy przyjedzie. - Dobrze.
- Po jego tryumfie w Paryżu. - Istotnie.
Sądziłam, że de Gaulle za nim nie przepada.
Tak też było.
- Co wpłynęło na zmianę? - Pierwsza dama.
- Cóż takiego zrobiła? - Oszołomiła Paryż.
Prezydent de Gaulle jadł jej z ręki.
- Jak to osiągnęła? - Mówi płynnie po francusku.
Jak my wszyscy.
Debatowała z filozofami oraz intelektualistami,
aż nastroje antyamerykańskie zniknęły.
Jest ładna, jak sądzę.
A to w końcu Francuzi.
Jest także inteligentna,
studiowała na Sorbonie i w prestiżowej École Libre des Sciences Politiques.
„Najbardziej urzekająca i inteligentna kobieta na Ziemi”.
Tak mówią.
A teraz przybędzie do Londynu. Pokażmy się z najlepszej strony.
Panie premierze.
Wasza Królewska Mość.
Wybierając suknię,
należy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak chciałoby się w niej poczuć.
Z pewnością nie gorzej od innych, jak mniemam.
Dokładnie. Zwłaszcza gdy w grę wchodzi starszeństwo.
- Bez przesady. - Rangą, Wasza Królewska Mość.
Mam coś konkretnego na myśli.
Pani Kennedy może i olśniła Paryż, ale Francja jest republiką,
a tu mamy monarchię.
Afiszujmy się, skoro jest czym.
Spojrzałem na rozmieszczenie gości przy stole...
Wdech, pani.
- Jeszcze odrobinę. - Pani Kennedy przy wuju Dickiem.
- Już. - Na jego prośbę.
Męczył mnie od tygodni.
Jak zresztą twój szwagier.
- Berthold? - Owszem.
Szuja.
Jak również nasz premier i ambasador USA.
Coś podobnego.
Wszyscy proszą o miejsce obok niej.
Mogę popuścić.
- Nie. - A jeśli i ja o to poproszę?
- Usiądziesz obok Teodory. - Mojej siostry?
Nie widziałeś jej od lat.
To siostra, a nie... Sama wiesz.
Nie wiem.
Nie ona.
Jako twój mąż powinienem siedzieć
obok najstarszej rangą kobiety z ich strony.
Mógłbyś tego oczekiwać jedynie podczas oficjalnej kolacji.
Tym razem kancelaria premiera
wręcz błagała, by spotkanie było nieformalne.
Dlaczego?
Żeby nie drażnić Francuzów.
Co oni mają do tego?
De Gaulle sprzeciwi się naszemu wejściu do EWG,
jeśli uzna, że jesteśmy za blisko z Amerykanami.
- To nieformalna kolacja. - Dobrze.
- Każdy może usiąść, gdzie chce? - Owszem.
Przesadzę Dickiego obok mojej siostry
i ulokuję się obok pierwszej damy.
Skoro musisz.
Tak.
Muszę.
Dziękuję.
Panu również.
Prezydent i pierwsza dama już są.
No proszę.
Mógłbyś nieco powściągnąć swój entuzjazm?
Nie.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Wszyscy poszaleli.
Idą.
Witamy panią w pałacu Buckingham.
- Dziękuję. - Panie prezydencie.
Witam.
Jej Królewska Mość oczekuje w Salonie Błękitnym.
Przed kolacją będzie krótkie przyjęcie.
- Świetnie. - Masowa histeria.
- Przedziwne. - Owszem.
- Pani. - Dziękuję.
Kochanie.
Na litość boską.
- To też arystokracja. - Bardzo śmieszne.
O rety.
Najpierw prezydent.
Wasza Królewska Mość.
- Bez ukłonu? - Bez.
- Pani Kennedy. - Wasza Miłość.
Wasza Królewska Wysokość.
Pani Kennedy.
Dobry wieczór, Wasza Najjaśniejsza Wysokość.
Boże.
Na litość boską.
Panie prezydencie.
- Panie prezydencie. - Wasza Miłość.
- Nie dostali protokołu? - Dostali.
Nie przeczytał go!
Tak, a więc... zaczynamy?
Jackie.
- Co ona wyprawia? - Bóg jeden wie.
Pani Kennedy...
Mam wrażenie, że popełniliśmy tysiące gaf.
Bywało gorzej. Choć nie wiem kiedy.
- Drinka? - Chętnie.
- Przepraszam. - Istny koszmar.
Współczuję mu.
Ponoć w Wiedniu za zamkniętymi drzwiami Chruszczow go upokorzył,
traktując jak małego chłopca.
Nic dziwnego, że zimna wojna...
Zmysłowość... Pominiemy ten temat.
Istotnie.
Jak było?
Wspaniale. Jest boska.
- Doprawdy? - I przerażająco bystra.
Cóż...
Co robisz?
- Chce, żeby ją oprowadzić. - Tak?
- Ja to zrobię. - Poprosiła mnie.
Nie. To mój dom. Ja to zrobię.
Pani Kennedy?
Wszystko w porządku?
Mam nadzieję, że moja żona nie sprawia kłopotu.
Jest pan najszczęśliwszym mężczyzną na Ziemi.
Wiem.
Choć mnie mówią to samo.
Oczywiście.
Dokąd idą?
Nie mam bladego pojęcia.
Sala Tronowa.
W pierwszych latach panowania królowej Wiktorii
urządzano w niej bale i koncerty.
Dziś odbywają się tu głównie audiencje,
nadania i sesje zdjęciowe rodziny królewskiej.
Idziemy dalej?
Galeria obrazów.
Oto mój prapraprapradziadek, król Jerzy III.
W 1761 roku kupił Buckingham
dla żony, królowej Zofii.
A to kto?
Jeden z Pittów, Pitt Młodszy.
Znany z paraliżującej nieśmiałości. To cecha, która jest mi bliska.
Ponoć nie potrafił spojrzeć ludziom w oczy.
A jednak został naszym premierem.
Doskonale rozumiem.
Z natury też jestem nieśmiała.
Tędy do naszych prywatnych pokoi.
Droga na skróty.
O ile istnieje w tym miejscu prywatność,
tutaj można się poczuć swobodnie.
Wyobrażam sobie.
Każdy potrzebuje schronienia.
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego ktoś, kto tak jak ja nie znosi przykuwać uwagi,
skończył jak złota rybka w słoju, jakim jest Biały Dom.
Ale później zrozumiałam, że jest w tym przewrotna logika.
Chętnie ją poznam.
Osoba nieśmiała szuka kogoś silnego, kto ją ochroni.
Rozumiem.
A silne jednostki zwykle lubią życie na świeczniku.
Karmią się uwagą.
Zanim się obejrzymy, ten, który miał nas ochraniać,
staje się przyczyną, dla której trafiamy na świecznik.
Jack wśród tłumu czuje się jak w niebie.
Kampanie, kwesty, wystąpienia publiczne. Wtedy ożywa.
Wolałby w świetle jupiterów przemawiać do tysięcy ludzi,
niż zostać sam na sam ze mną.
A pani pomysł na niebo?
Lubię własne towarzystwo, samotność na wsi.
Dokąd pani wyjeżdża?
Na farmę Glen Ora, godzinę drogi od Waszyngtonu.
W Maryland?
- W Wirginii. - No tak.
- Witaj, Stuarcie. - Pani.
- Pora jedzenia? - Tak.
Mój Boże.
- Szczeniaczki. - Cześć, jak się wabisz?
Sugar, a to jej szczenięta.
Chodź tu, mały.
- Whisky i Sherry. - Hej.
Bardzo mądrze, trzeba uważać.
Paradoksalnie,
choć muszę rozmawiać z wieloma ludźmi,
najszczęśliwsza jestem ze zwierzętami.
Ja również.
Moja siostra byłaby lepszą, a na pewno naturalniejszą pierwszą damą.
Moja też. To urodzona królowa.
Najwspanialsza z brytyjskich władczyń. W jej mniemaniu.
Polubiłam ją, choć sądziłam, że jej nie znoszę.
Oczarowała mnie.
- To dla mnie nauczka. - Żeby?
Nie oceniać po pozorach.
Patrick musiał się pomylić.
- Patrick? - Plunket.
- Byliśmy na Świętoszku. - W restauracji?
W teatrze. To słynna sztuka.
- Wiedziałam. - Czyżby?
- Tragedia. - Farsa.
- Pissarra. - Moliera.
Pissarro był malarzem.
Kiedy ostatnio byłaś w teatrze?
Albo w galerii? Czytałaś jakąś książkę?
Ty dzikusko.
Dzięki.
Co z Patrickiem?
Był na kolacji u Radziwiłłów,
gdzie gościła twoja nowa przyjaciółka, pani Kennedy.
Odezwał się dziś rano, by przekazać, co opowiadała.
Co takiego?
Zapytaj Patricka.
Nie było to co prawda najmilsze,
ale głuchy telefon wszystko zniekształca.
To z pewnością nic takiego.
Nie martw się!
Prezentuj broń!
Na ramię broń!
Do nogi broń!
Prezentuj broń!
- Patrick. - Wasza Królewska Mość.
Miło, że przyszedłeś.
- Nie mam daleko. - Wciąż mieszkasz za rogiem?
- W koszarach? - Tak.
I przemierzasz kraj wszerz i wzdłuż w poszukiwaniu rekrutów?
Owszem.
Ponoć ostatnio widziałeś się z pierwszą damą.
- Z kim? - Z panią Kennedy.
- Małgorzata wspominała. - Tak?
Tak.
Jak było?
Sympatycznie, bez sensacji.
- Wiesz, jak jest u Radziwiłłów. - Nie wiem.
- Dobrze karmią. - Nie pytam o dania.
Chcę wiedzieć, co mówiła.
Dorastaliśmy razem, zawsze byliśmy wobec siebie bardzo otwarci.
- To prawda. - Tak.
Nie zmieniajmy starych zwyczajów.
Dobrze.
Słyszałem, jak mówiła...
- Mogłem się przesłyszeć... - Tak?
Że Buckingham to smutny, podrzędny pałac w opłakanym stanie,
jak zaniedbany prowincjonalny hotel.
I że robi wrażenie przestarzałej instytucji,
dla której nie ma miejsca we współczesnym świecie.
Rozumiem.
Czy miała coś do powiedzenia o mnie?
- Lilibet. - Patrick.
Byłem przy drugim końcu stołu...
Powiedziała, że...
„głową państwa jest kobieta w średnim wieku,
tak nieciekawa, niepojętna i bezbarwna...
że ograniczenie roli Wielkiej Brytanii w świecie było wprost nieuniknione”.
Cóż...
Trzeba ją ponownie zaprosić.
ŚCIŚLE TAJNE
WYWIAD AMERYKAŃSKI DONOSI...
ŻE KOMITET CENTRALNY KOMUNISTYCZNEJ PARTII ZSRR...
Złe wieści w sprawie projektu zapory Nkrumaha.
Prezydent Kennedy się wycofał.
Dlaczego?
Amerykanie warunkowali swój udział
zerwaniem przez Ghanę kontaktów z Rosjanami,
zaś Nkrumah wczoraj w Moskwie otrzymał Order Lenina,
najwyższe odznaczenie.
Od samego Chruszczowa.
- Co teraz? - Nie wiem.
Chciałbym mieć asa w rękawie.
Jak prezydent Kennedy pierwszą damę?
Wyślijcie mnie.
Dokąd?
Do Ghany. W podróż prywatną.
Mowy nie ma.
- Wykluczone. - Dlaczego?
Wizyta koronowanej głowy to komplement.
Zbyt wielki.
Pokazalibyśmy, że faworyzujemy Ghanę.
A to odstręczy Nigerię, Sierra Leone, Tanganikę...
Zatrzymamy Nkrumaha we Wspólnocie i odsuniemy go od Rosjan.
Królowa nie może mieszać się do polityki.
Ale chyba mogę stanąć w obronie Wspólnoty Narodów?
Wasza Królewska Mość,
to niebezpieczne i prowokacyjne.
Moim zdaniem lot do Ghany byłby fatalnym błędem.
„Podróży tej nie da się usprawiedliwić w żaden sposób.
Jest nieetyczna, niekonstytucyjna i niewybaczalna”.
Co powinnam zrobić? Nic?
Nie pozwoliłbym ci na gierki z kimś tak przebiegłym jak Nkrumah.
Jesteś cyniczny.
A ty naiwna.
Podczas ostatniego spotkania Nkrumah był nikim,
dziś jest „Lwem Afryki”. Napuszcza Sowietów na Amerykanów.
A ciebie pożre na lunch.
Powinnaś zostać w domu i odgrywać swoją rolę.
- Kukiełki. - Monarchini.
- Marionetki. - Jeśli chcesz.
Rzecz właśnie w tym, że nie chcę.
Przybyła.
Dziękuję. Urocze.
Idziemy?
- Stać. - Stać.
- Chwileczkę, Wasza Królewska Mość. - Tak?
Reporterzy.
Wasza Królewska Mość, Ghana wita z pokorą.
Tak.
- Cieszymy się z wizyty. - Świetnie.
Cofnąć się.
Gotowi?
Dziękuję.
Dostał, czego chciał.
Zdjęcie trafi na pierwsze strony gazet w Afryce.
Pozostali przywódcy umrą z zazdrości.
Jeśli to pomoże...
Adeane.
Połącz.
Bezpieczne połączenie z Ghaną.
Miał zerwać wszelkie kontakty z Sowietami.
- Nie zrobił tego. - Gotowe.
- Panowie? - Dziękuję.
Dziękuję.
Wyjść.
Halo?
Wasza Wysokość.
Panie premierze?
Otrzymałem potwierdzenie, że do Ghany przybył zespół inżynierów,
by rozpocząć prace nad zaporą.
Cóż... To dobra wiadomość, czyż nie?
Namawialiśmy Amerykanów, by wrócili.
Mówimy o Sowietach.
Wygląda na to, że Nkrumah z nami pogrywał.
- Co? - Wyprowadził nas w pole.
Wykorzystał Waszą Królewską Mość,
tak jak się obawialiśmy.
Elżbieto, co się stało?
Dobry wieczór. Martin.
Odradzam.
Słucham?
Chce być sama.
Musi pomyśleć.
Pani.
O co chodzi?
Co robisz?
Elżbieto?
Tu pułkownik Charteris.
Dzwoni Martin Charteris.
Sytuacja w Ghanie się rozwija.
Co robisz?
Oboje rozumiemy podniosłość tej chwili.
Owszem. A rozumiemy również warunki?
Wygląda na to, że negocjują.
- Mianowicie? - Wyprowadźcie ją!
Wasza Królewska Mość?
O Boże.
Co się dzieje?
Wziął ją za rękę.
Dwa, trzy, cztery.
Tańczą.
Królowa tańczy...
z tym Afrykaninem.
Co? Kto to ustalił?
Ktoś to ustalił?
Zdecydowanie nie.
Co to za taniec?
Trudno stwierdzić.
Chyba fokstrot.
Fokstrot.
Panie i panowie.
Człowiek, którego z dumą nazywam 35. prezydentem Stanów Zjednoczonych,
a z jeszcze większą dumą - moim bratem.
John F. Kennedy.
Dziękuję, Bobby.
Co to dziś znaczy być Amerykaninem?
Dostatek, siłę, przywileje?
Z pewnością.
Ale też niepokój.
Rozglądam się i widzę naród podzielony jak nigdy dotąd.
Nigdy od czasów wojny secesyjnej
nie zaznaliśmy takiego upadku ducha i intelektu.
Na nasze agencje nadzoru spadła kolejna plaga, próchnica,
która bierze początek w Waszyngtonie i dociera do wszystkich zakątków USA.
Zbyt wielu z nas zeszło z właściwej drogi,
straciło wolę i poczucie historycznego celu.
Czas na odrodzenie, na nowe pokolenie przywódców,
którzy nas uzdrowią.
Ale nie osiągniemy tego sami.
Dlatego proszę każdego z was, zostańcie pionierami tego odrodzenia,
uzdrowienia, przywrócenia wielkich wartości amerykańskich:
wolności, tolerancji i równych szans.
Dopiero wtedy będziemy mogli
podjąć się przywództwa w prawdziwie wolnym świecie.
Niech Bóg błogosławi was i Stany Zjednoczone.
- Dziękujemy. - Fantastycznie.
Wieczór wart zachodu.
Miłe panie, pozwólcie.
Wizyty brytyjskiej rodziny królewskiej w byłych koloniach
zwykle nie trafiają na pierwsze strony amerykańskich gazet,
ale taniec królowej z przywódcą...
Co jest, skarbie?
…afrykańskiego państwa przyciągnął uwagę świata.
Jak i samego prezydenta Nkrumaha,
który ujęty tym gestem...
Rano jadę z dziećmi do Glen Ora.
- To nie weekend.. - ...stają się sojusznikami...
Jest środa. Dla mnie to już weekend.
Nie bądź taka.
Odbierz mi godność i powiedz, jaka mam być.
Chciałem tylko podziękować.
Po raz kolejny w ostatnim czasie
odegrałaś kluczową rolę w polityce zagranicznej.
Państwo afrykańskie, które mknęło w ramiona komunistów,
pozostanie jednak z Zachodem.
Co to ma wspólnego ze mną?
Straszna Królowa Grube Kostki.
- Co? - Jej Królewska Tępota.
Nieciekawa Korona.
Chyba dotarło do niej, co plotłaś podczas londyńskiej kolacji,
i to zachęciło ją do działania.
Gdyby nie te wyzwiska, nie zaryzykowałaby reputacji
i wbrew doradcom nie poleciałaby do Ghany, by sprowadzić Nkrumaha na dobrą drogę.
Niezły numer z tym tańcem.
- A wszystko to dzięki tobie. - Czekają.
Spokojnie, w Glen Ora się na nią nie natkniesz.
W Glen Ora nie.
Ale mam się zatrzymać w Londynie w drodze z Indii i Pakistanu.
Radziłbym więc unikać pałacu Buckingham.
- Znaczy „prowincjonalnego hotelu”. - To może być niełatwe.
Jej siostra umówiła je na lunch.
A to dopiero.
Będą lecieć pióra. Koniecznie mi o tym opowiedz.
Chodź, Bobby.
Wkrótce wzniesiemy się na wysokość przelotową 7600 metrów.
Pogoda powinna dopisywać
aż do samego Londynu.
Reakcje międzynarodowe na podróż do Ghany.
- Dobre czy złe? - Jak najlepsze.
Rzucę okiem.
Więc...
New York Times nazwał to „zręcznym posunięciem...
KRÓLOWA OLŚNIEWA NA BALU W GHANIE
...błyskotliwym przykładem politycznej gry na przetrzymanie”.
Gazety australijskie podziwiają zaangażowanie w sprawy Wspólnoty,
zaś Illustrated London News pisze o „niezwykłym sukcesie osobistym”.
Tryumfowanie ci nie przystoi.
Gazety w Ghanie nazywają cię socjalistką.
Doprawdy?
Jeszcze jedno.
Pierwsza dama, pani Kennedy.
Co z nią?
Jej kancelaria zwróciła się z prośbą o prywatną audiencję przed lunchem.
W jakim celu?
Nie wspomnieli.
- Gdzie jest lunch? - W pałacu Buckingham.
Przyjmijmy ją więc na zamku w Windsorze.
Czasem potrzebna jest forteca.
Zamek w Windsorze.
Oczy do przodu!
Trzymać szyk!
Na prawo marsz!
Droga dla straży Jej Królewskiej Mości!
Lewa, prawa...
Witamy, pani Kennedy.
Zapraszam.
Tędy, pani Kennedy.
Pani Kennedy, zapraszam.
Wasza Królewska Mość, pani Kennedy.
Wasza Królewska Mość, dziękuję za przyjęcie.
Pani Kennedy.
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Herbaty?
Prosiłam o spotkanie sam na sam przed piątkowym lunchem,
bo winna jestem przeprosiny.
Za co?
Obie znamy odpowiedź.
Dziękuję.
Podczas spotkania towarzyskiego po naszej ostatniej wizycie
pozwoliłam sobie na niemądre uwagi,
- które, jak sądzę, dotarły do pani. - Nie ma potrzeby o tym wspominać.
Istotnie dostałam raport...
w sprawie pewnych pani wypowiedzi.
Przyznaję, iż byłam zaskoczona.
Uwagi te w żaden sposób nie przystawały do wrażenia,
jakie ja wyniosłam.
Ale nauczyłam się, a pani zapewne też, żeby nie traktować niczego zbyt poważnie.
Ludzie mówią różnie i z różnorakich powodów.
Ich słowa często się przeinacza albo błędnie rozumie,
a w rezultacie wszyscy się złoszczą i złorzeczą.
Jestem pewna, że nie chciała mnie pani obrazić.
Bo i z jakiej przyczyny? Ledwie się znamy.
Jednak zachowałam się niewybaczalnie, więc o wybaczenie nie proszę,
ale proszę pozwolić mi wyjaśnić.
Oczywiście.
Podczas poprzedniej wizyty w Londynie zapewne sprawialiśmy wrażenie
oszołomionych sukcesem.
Istotnie.
Najbardziej rozchwytywana para w świecie.
Lecz prawda jest taka,
że wciąż miałam problemy po narodzinach naszego syna.
Jack również nie czuł się najlepiej.
Delikatnie rzecz ujmując, byliśmy przemęczeni.
Gdy dotarliśmy do Paryża,
przyznam,
brylowanie sprawiło mi przyjemność,
w Pałacu Elizejskim...
Ja tylko towarzyszę Jacqueline Kennedy podczas wizyty w Paryżu.
Sprawia mi to radość.
Jack nie lubi być na drugim planie.
- Za zamkniętymi drzwiami... - Wyobrażam sobie.
Były też inne przyczyny.
Nasz lekarz,
doktor Jacobson, przed dłuższymi podróżami aplikuje nam „koktajle”.
Witaminy...
i inne substancje.
Żeby nas rozruszać
albo wyciszyć.
Przed tamtą kolacją podał mi coś,
co miało mi poprawić nastrój...
a zamiast tego
rozwiązało mi język.
Dowiedziałam się, że te straszne uwagi dotarły do Waszej Królewskiej Mości.
Nie umiem wyrazić, jak bardzo dręczy mnie myśl,
że mogłam urazić kogoś, kogo tak podziwiam.
- Bardzo to uprzejme. - Ale to prawda.
To, jak pani wykonuje obowiązki, jak radzi sobie z napięciem,
ile osobistych poświęceń to wymaga,
nie wspominając o opanowaniu i godności Waszej Królewskiej Mości.
Dla mnie jako kobiety jest to inspirujące.
To, co pani zrobiła w Ghanie... było niezwykłe.
Powinnam była powiedzieć, że nie zrobiłam nic wielkiego.
Ot, po prostu wsiadłam do samolotu.
Poleciałam tam wyłącznie dlatego, że przy pani czułam się bezużyteczna.
Chciałam pokazać, że coś znaczę.
Powinnam być pani szalenie wdzięczna.
Ale nie odezwałam się.
Siedziałam...
i słuchałam.
- Delektując się zwycięstwem. - Tak.
Oczekujesz ode mnie bury?
A nie zasłużyłam?
- Nie. - Była złamana.
Krucha i zagubiona.
Postąpiłaś, jak należało.
Obraziła ciebie, nas wszystkich. Nie jesteś święta.
- Nie. - To już wiemy.
Gdy trzeba, potrafisz być lodowata.
Wiem.
Brawo.
- To ostatni, ale i najcięższy. - Dobrze.
- Proszę napiąć łańcuch. - Tak.
Właśnie tak, dobrze!
- Mam! - I powoli w górę.
- Pani. - W czym rzecz?
Pilnie wzywają Waszą Królewską Mość.
Dobrze.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Coś się stało.
Na miejscu zdarzenia panowało istne pandemonium.
Ludzie, słysząc strzały, krzyczeli i padali na ziemię.
Reporterzy donoszą, że prezydent Kennedy leżał na oparciu siedzenia.
Wszyscy krzyczeli.
Ktoś widział krew na głowie prezydenta.
Na razie tyle z Waszyngtonu,
łączymy się z naszą redakcją w Londynie.
Tu Londyn.
Mamy informacje z Dallas, że prezydent żyje,
ale jest w stanie krytycznym.
Został postrzelony w głowę.
John Connally, gubernator Teksasu, dostał postrzał w klatkę piersiową.
Pani Kennedy szlochała, próbując podtrzymać głowę męża.
Reporterzy widzieli to, gdy auto mknęło do szpitala.
W drugim samochodzie był wiceprezydent Lyndon Johnson.
Prezydent Kennedy wciąż ma przetaczaną krew,
ale jeden z dwóch księży wezwanych do jego łóżka
udzielił prezydentowi Kennedy’emu ostatniego namaszczenia.
Zszokowane panie Kennedy i Connally
wciąż trwają u boku mężów.
Nie żyje.
Wczoraj późnym popołudniem...
Mówiłaś, że była nieszczęśliwa w małżeństwie.
Owszem.
Tak jest z nieszczęściem.
Wystarczy, że zdarzy się coś znacznie gorszego,
a owo nieszczęście staje się szczęśliwym wspomnieniem.
Wciąż się nie przebrała.
Nie mogli jej czegoś znaleźć?
Jest cała we krwi męża.
Myślę, że to celowe.
...nim ciało zostanie przeniesione do Kapitolu.
Ostatni dzień życia pierwszego katolickiego prezydenta USA.
A ty dokąd?
Lyndon Johnson, zaprzysiężony na pokładzie samolotu
w niespełna 100 minut po zgonie prezydenta Kennedy’ego...
Jest 36. prezydentem USA...
- Wasza Królewska Mość. - Michael.
Ogłoś proszę tygodniową żałobę na całym dworze królewskim.
Niech zabrzmią dzwony w opactwie westminsterskim.
Pani, zwyczaj nakazuje, by w dzwony uderzyć tylko...
Gdy umrze członek rodziny królewskiej.
Proszę jednak, aby dzwony rozbrzmiewały co minutę, przez godzinę,
od 11.00 do południa.
Tak jest.
Amerykanie łączą się w modlitwie z prezydentem Johnsonem,
prosząc o wsparcie i nadzieję
w obliczu tych bolesnych wydarzeń.
Szanowna Pani Kennedy,
Napisy: Krzysztof Kowalczyk