NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PAR ATAKUJE KRÓLOWĄ
Krytyk królowej znów w akcji! Par atakuje królową!
Dziękuję.
Krytyk królowej!
Krytyk królowej znów w akcji!
- Witaj, Jack. - Co podać?
Wszystkie tytuły, proszę.
- Niedzielną też. - Szykuje się prasówka?
Owszem.
Krytyk królowej znów w akcji! Par atakuje królową!
KRÓLOWA W OCZACH PARA
DRWINY PARA
KRYTYK KRÓLOWEJ ZNÓW W AKCJI
Nie, dziękuję.
Wybacz.
Królowa przemawia „jak pruderyjna pensjonarka”,
a jej wypowiedzi są „nie do wytrzymania”.
LIGA LOJALISTÓW IMPERIUM
- Ma rację. - Myślisz?
Tak. Ona jest pruderyjna.
Wychodzi.
- Cofnąć się, panowie! - Proszę nie napierać.
- Lord Altrincham? - Tak.
Ty zdrajco!
Naprawdę?
Poważnie?
Tak?
Poinformuję Jej Królewską Mość, dziękuję.
Czas płynie.
Nie czeka na nikogo.
- Dobrego dnia. - Wzajemnie.
Co tym razem?
Lord Altrincham dostał cios.
Poniżej pasa?
Lepiej. Prosto w twarz.
Z całej siły, jak mówią.
Któryż rycerski poddany to uczynił?
Niestety nie znamy szczegółów.
Do incydentu doszło przed studiem telewizyjnym.
Sprawca trafi na komisariat przy Bow Street,
skąd zostanie zwolniony bez zarzutów.
Zacny człowiek.
Tak. Bardzo.
Przed którym studiem?
Independent Television Network,
gdzie Altrincham udzielił wywiadu.
Komu?
W programie o znamiennym tytule Impakt.
Kiedy będzie nadawany?
Dziś o 21.00.
IMPAKT Z ROBINEM DAYEM
Powiedz to ludziom. Powiedz w telewizji.
Odpowiedzi na pytania nurtujące wiele osób.
Oto Impakt, program,
który bierze pod lupę bieżące sprawy,
by je państwu przybliżyć.
Przepraszam.
Robin Day zadaje pytania.
Właśnie się zaczyna.
Dzisiaj gość, którego ze względu na rozgłos
przedstawiać nie trzeba: lord Altrincham.
W ciągu zaledwie kilku dni
jego prowokatorskie ataki na królową
w periodyku, którego jest wydawcą,
stały się najważniejszym wydarzeniem dnia i spowodowały kryzys konstytucyjny.
Zacznę od prostego pytania.
Królowa jest głową państwa,
jest uwielbiana i szanowana na całym świecie.
Dlaczego pan tak jej nienawidzi?
MARIONETKI
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
National & English Review! Dwa szylingi.
‎National & English Review!
Dzień dobry, Fred.
National and English Review! Dwa szylingi!
...za długo.
Ludzie zaczynają zauważać. Dlatego...
Dlatego czas położyć kres doktrynie
i wprowadzić kapłaństwo kobiet, by ocalić Kościół anglikański.
Instytucję, która na naszych oczach staje się przestarzała i nieistotna.
Kto napisze tysiąc słów?
- Cześć, Patricia. - Toffi?
Postaw tutaj, skarbie.
- Boskie. - Jak sama Patricia.
Proszę.
Usiądź.
Dobrze, jeśli nie ma chętnych,
sam coś napiszę.
Dalej: reforma Izby Lordów.
Dermot, miałeś się tym zająć?
- Posmak orzechów. - Melasy.
I Europa. Trzeba opracować oficjalne stanowisko.
Jesteśmy za wspólnym rynkiem czy przeciw?
Za czy przeciw?
- Toffi, John? - Spróbuj.
Nie jestem miłośnikiem toffi.
Nie wiedziałam.
Nie wiesz o mnie wszystkiego.
Nie przeszkadza mi sam smak,
ale... mam bolesne wspomnienia.
W dzieciństwie trafiłem do dentysty,
bo kawałek toffi...
Boże...
tylko nie to.
Przepraszam.
Muszę...
„Musicie zrozumieć,
że od waszej wytrwałości i wytrzymałości
podczas tej męczącej, powtarzalnej pracy,
a także od waszej odwagi wobec przeciwności losu,
w znakomitej mierze zależy szczęście i dobrobyt
tej wspólnoty jako całości.
Każdy naród zawdzięcza
pomyślny rozwój hartowi ducha
przeciętnych kobiet i mężczyzn”.
Pracujących kobiet i mężczyzn?
To godniejsze określenie.
„Przeciętnych” brzmi dobrze.
Pomyślałem, że powinien pan rzucić okiem.
To projekt kolejnej przemowy królowej.
Mam pewne wątpliwości.
Tak?
Przepraszam, że przekraczam swoje kompetencje...
- Tommy. - Martin.
Zamierzałeś przekroczyć swoje kompetencje.
Chodzi o przemowę królowej
w fabryce Jaguara.
- Co z nią? - Zastanawiam się...
Jest pan z niej zadowolony?
Oczywiście.
Inaczej nie przekazałbym jej królowej
do akceptacji, którą natychmiast otrzymałem.
- Czytała to? - Nie musiała.
Zapytała, czy jestem zadowolony, potwierdziłem.
To Jej Królewskiej Mości wystarczyło.
Ważniejsze jest jednak, jak widzę,
czy wystarczy to pułkownikowi Charterisowi.
Nie sądzi pan, że przemowa ma zły wydźwięk?
W jakim sensie?
Paternalistycznym.
Mogę?
Dziękuję.
Biorąc pod uwagę...
nastroje panujące po sytuacji w Suezie
w nowej Brytanii...
ton tej przemowy jest nieco...
Jaki?
Staromodny.
I narazi królową na ataki.
- Czyje? - Gazet.
Poddanych.
Gdybym miał dostać szylinga za każdym razem, gdy jakiś postępowiec
albo liberał ostrzega przed atakiem pospólstwa na Koronę,
byłbym bogaty.
Brytyjczycy uwielbiają władcę,
to stanowi o brytyjskości, to ich definiuje.
Najgorsze, czego doświadczyłem, to apatia,
z którą lud akceptuje króla albo królową jak niebo nad głowami.
Od apatii do powstania jeszcze długa droga.
Korona może liczyć na wsparcie gazet z dwóch powodów.
Po pierwsze, nie ma czego atakować.
To przewaga monarchii konstytucyjnej.
Korona nie ma władzy, więc nie mają na co narzekać,
a nawet gdyby chcieli, najpierw dadzą nam znać.
Pałac zagrozi im bojkotem podczas kolejnego królewskiego wydarzenia,
zmuszając ich do wycofania się.
Bo ci sami ludzie, którzy mieliby znienawidzić królową,
kupują gazety w milionowych nakładach.
Dlaczego? Bo ją kochają.
Niepotrzebnie się martwię?
Martin.
Wyciągnij ten nieodparty wniosek samodzielnie.
Trochę skrócę
- i zaokrąglę z tyłu. - Cudownie.
Dziękuję. Bardzo mi się podoba.
Dziękuję.
Sądziłem, że chcesz mieć więcej dzieci.
Owszem.
Cóż więc, na Boga, zrobiłaś z włosami?
Coś nie tak?
Jest schludnie i rozsądnie.
Mało podniecająco.
To modna fryzura.
Wszystkie żony wojskowych tak się noszą.
- Doprawdy? - Tak.
Bardzo praktyczna.
Jeśli zechcesz się przejechać motocyklem,
nie musisz wkładać kasku.
Mnie się podoba.
- Osobiście nie mam nic przeciwko. - Przestań.
Ochroni cię przed spadającymi cegłami.
Ale jeśli zależy ci na powiększeniu rodziny
i chcesz zachęcić męża do prokreacji...
Owszem.
...przyjrzyj się Jayne Mansfield.
Albo Ricie Hayworth.
Rita Hayworth...
Sir William Lyons.
- Wasza Królewska Mość. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Interesujące.
Hala badawczo-wdrożeniowa.
To rozumiem.
To jest Nigel Willoughby.
Rysuje nasze prototypy.
Studiował pan rysunek? Cudownie.
- To nadwozie? - Owszem.
Skończony model MK-1.
Ładny.
Osiąga ponad 160 kilometrów na godzinę.
Imponujący.
Ciekawe skórzane wykończenie.
Z krowy czy z konia?
Dzień dobry.
GABINET STOMATOLOGICZNY
Pragnę wyrazić
radość z dzisiejszej wizyty.
Jestem z mężem pod wrażeniem
tak ciepłego powitania.
Pragniemy
wyrazić naszą wdzięczność
za pracę, którą wykonujecie.
Rozumiemy, że w tym niespokojnym,
zabieganym świecie wielu z was
wiedzie bezbarwne, samotne życie,
uskarżając się na monotonię.
Powinniście zrozumieć, że to od waszej wytrwałości i solidności
podczas tej męczącej, powtarzalnej pracy
w znakomitej mierze zależy szczęście
i dobrobyt tej wspólnoty jako całości.
Każdy naród zawdzięcza pomyślny rozwój
hartowi ducha przeciętnych kobiet i mężczyzn.
Bądźcie dumni z tego,
jak wiele zależy od was.
Nawet jeśli życie zdaje się wam monotonne,
wasza praca ma prawdziwą wartość...
Lord Altrincham?
Wieczorne wydanie! News Chronicle!
Wieczorne wydanie!
Mam prośbę. Wychodzisz?
Nie muszę.
Królowa wygłosiła idiotyczną przemowę.
Chcę niezwłocznie ją skomentować.
Znajdę kogoś innego.
To nie kłopot, nie mam żadnych planów.
Dziękuję.
Czas zadać sobie pytanie: czyżby monarchia utraciła magię?
Mam kolejną myśl.
Świetnie.
Raczej wywrotową.
Walter Bagehot powiedział kiedyś,
że pierwszym obowiązkiem monarchy jest inspirować.
Zdaje się, że królowa nie potrafi sklecić dwóch zdań bez kartki...
Monarchia nie przetrwa, nie ma szans na rozwój.
Dwór królewski nie idzie z duchem czasu.
Królową powinni otaczać doradcy...
Dzień dobry.
- Podróż była spokojna? - Bardzo.
Miło jest wrócić.
Oby się rozpogodziło.
Dobry strzał.
National & English Review!
Dwa szylingi.
Dziękuję.
Dziękuję!
National & English Review!
Proszę. Bardzo dziękuję. Dwa szylingi.
KRYTYKA KRÓLOWEJ I MONARCHII
PAR ATAKUJE KRÓLOWĄ
DRWINY PARA
Rozumiem.
Jasne.
Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkadzam, Wasza Królewska Mość.
Warto dziś pominąć pewne gazety.
Dlaczego? Co znów zrobiła twoja siostra?
Nie chodzi o księżniczkę Małgorzatę.
Niejaki lord Altrincham napisał artykuł.
Nie znam. A ty?
We własnej gazecie,
National & English Review.
Też nie znam.
Kilka gazet zdążyło go już przedrukować częściowo lub w całości.
Co to za artykuł?
Dość krytyczny, Wasza Wysokość.
LORD OBRAŻA KRÓLOWĄ
Jakim prawem?
Powiedz szczerze, mamo.
Zgadzasz się z tym?
Ani trochę.
Mówię nie tylko jako matka.
Godzinę temu dzwonił sekretarz prasowy.
Większość poddanych nie podziela zdania Altrinchama
i jest oburzona jego zachowaniem.
Nieistotny artykuł,
napisany przez nieistotnego człowieka do nieistotnej gazety.
Zauważony tylko dlatego, że jest sierpień, ludzie są na wakacjach,
rząd ma przerwę i nie ma o czym pisać.
Dziś 85% społeczeństwa jest przeciw niemu,
jutro to będzie 95%.
Pożałuje, że się urodził.
- Zdrajca! - Tchórz!
Przepraszam.
Przepraszam. Dziękuję.
Przepraszam.
Wezwałem was, ponieważ godzinę temu zadzwonił producent telewizyjny,
który zaprosił mnie, bym udzielił wywiadu.
W którym programie?
Impakt z Robinem Dayem.
Szkoda, że to Day.
Wiem, jest przerażający.
Nie wygłupiaj się.
Właśnie dzięki niemu zyskasz na wartości.
Nie sądzisz, że to pułapka?
Wpadłeś w pułapkę, pisząc ten artykuł.
Jesteś najbardziej znienawidzonym człowiekiem w kraju.
Paradoksalnie tylko Day może ci pomóc.
Jak? Widziałeś, jak prowadzi wywiady.
Rozkłada ludzi na łopatki, rozrywa na strzępy.
Tak, ale kontroluj się wobec niego,
odpowiadaj uprzejmie, z szacunkiem i inteligentnie,
a przekonasz ludzi do siebie.
Dziękuję.
Lordzie Altrincham, witam.
- Idziemy? - Tak.
Tędy. Dziękuję za przybycie.
Ile mam czasu?
Szybka charakteryzacja i za dziesięć minut zaczynamy.
- Zapraszam tutaj. - Dobrze.
Proszę częstować się wodą.
To nie potrwa długo.
- Wszystko gra? - Tak.
Czeka.
- Jest gotowy? - Miejmy nadzieję.
Do dzieła.
Wie pan, jak to wygląda?
Nagranie teraz, emisja wieczorem.
Tak.
Dziękuję.
Pięć, cztery, trzy...
Dzisiaj gość, którego ze względu na rozgłos
przedstawiać nie trzeba: lord Altrincham.
W ciągu zaledwie kilku dni
jego prowokatorskie ataki na królową
w periodyku, którego jest wydawcą,
stały się najważniejszym wydarzeniem dnia i spowodowały kryzys konstytucyjny.
Zacznę od prostego pytania.
Królowa jest głową państwa,
jest uwielbiana i szanowana na całym świecie.
Dlaczego pan tak jej nienawidzi?
Nic podobnego.
Skąd więc ta krytyka?
To jakby zapytać krytyka sztuki, dlaczego ją krytykuje.
Jestem zapalonym monarchistą.
Monarchia konstytucyjna to nasz najlepszy wynalazek.
Czyżby?
Owszem. Monarchia zapewnia ciągłość.
Symboliczna głowa państwa góruje nad wyrachowanymi interesami
egocentrycznych, ambitnych polityków,
którzy zmieniają się na stanowiskach,
mówiąc słowami króla Leara, „jak przypływy i odpływy morza”.
Monarchia, jeśli dobrze funkcjonuje, może zjednoczyć społeczeństwo.
Może nadać ton i stać się ucieleśnieniem narodu.
Problem w tym, że jak na razie tego nie robi.
Według pana niewiele robi dobrze?
Nieprawda.
Chciałby pan, by Jej Królewska Mość miała nadludzką moc?
Wystarczy nieco spontaniczności.
Sądząc po artykule, chciałby pan,
by królowa była mędrcem, lepszym mówcą, osobowością telewizyjną.
A w dodatku sumienną, obowiązkową, oddaną monarchinią i matką.
Sugeruję jedynie, by podczas występów publicznych
była bardziej naturalna.
Styl, w jakim przemawia, jest nie do wytrzymania.
Brzmi, jakby ją duszono.
Miałem nieprzyjemność usłyszeć
jedno z wystąpień, siedząc w poczekalni u dentysty.
Byłem przerażony
obojętnością i apatią, z jaką ta przemowa się spotkała.
Przyzna pan jednak, że bycie królową i głową Kościoła
to niełatwe zadanie.
Pan wybaczy, ale to o wiele trudniejsze niż wydawanie małego periodyku.
Zgadzam się. Jej Królewska Mość ma pozornie niewykonalne zadanie.
Musi być zwyczajna i niezwykła, boska, a jednocześnie taka jak my.
Zwyczajność nie oznacza jednak nijakości i nieudolności.
Ani braku taktu.
Kogo pan oskarża? Jej dworzan?
Skoro dwór źle funkcjonuje,
krytyka należy się jego głowie.
Królowej?
Owszem. Tylko ona może się pozbyć złej służby.
To ona ich zatrudnia i tylko ona może ich zwolnić.
Może i źle służą, niektórzy, moim zdaniem, są fatalni,
ale odpowiedzialność spoczywa na niej, nie na nich.
To tylko najemnicy.
Ataki na naszą władczynię nie mają końca.
Powiem tak:
krytyka monarchii i Jej Królewskiej Mości
nie daje mi satysfakcji.
Ale pamiętajmy, że od czasów II wojny światowej i Suezu
Brytania zmieniła się nie do poznania.
A monarchia funkcjonuje jak w czasach przedwojennych,
jakby nic się nie stało.
Królowa i jej dworzanie nie mogą zapominać,
że jeszcze niedawno monarchie były regułą, a republiki wyjątkiem.
Jednak dziś proporcje się odwróciły.
Monarchie są wyjątkiem.
Lordzie Altrincham, musimy kończyć.
Dziękuję za odpowiedzi na pytania.
Kolejne wydanie Impaktu w przyszłym tygodniu o tej samej porze.
Dobranoc.
Świetne wystąpienie.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
Miłego dnia.
Dziękuję.
Na żywo jeszcze bardziej przeraża...
- Lord Altrincham? - Tak.
Ty zdrajco!
To on?
Gratulacje!
- Brawo. - Brawo.
Kieliszek wina?
Czy coś mocniejszego? Brandy?
Czemu nie?
Świetna robota.
- Humphrey. - Cześć.
Brawo. Cóż za opanowanie.
- Naprawdę? - Bohater dnia.
- Wasza Królewska Mość. - O co chodzi?
Jest reakcja gazet
na wczorajszy wywiad i atak na lorda Altrinchama.
Niestety niezgodna z naszymi oczekiwaniami.
Dlaczego?
Altrinchama uderzył członek
skrajnie prawicowej Ligi Lojalistów Imperium,
grupy nacisku, która prowadzi kampanię przeciw rozwiązaniu imperium
i wyznaje doktrynę angielskiej supremacji rasowej.
Mój Boże.
Wygląda na to,
że po wczorajszym wywiadzie Altrinchama
ludzie uznali, że mówił rozsądnie.
Zgadza się z nim blisko połowa kraju.
Potwierdzają to nowe sondaże.
Cztery na pięć listów do Daily Mirror popiera Altrinchama.
Nawet typowo konserwatywny Daily Mail
dziś zmienił ton.
Co więcej,
prawdopodobnie zaniepokojony telefonami, które otrzymuje,
premier sugeruje spotkać się o tydzień wcześniej,
by omówić tę sytuację osobiście.
Mój Boże, kryzys konstytucyjny.
Mam nadzieję, że przeprosisz też pana Macmillana.
Pani?
Przyczyną zamieszania jest źle napisana przemowa,
którą wygłosiłam bez przeczytania, bo ci ufałam.
Może winnam otaczać się młodszymi, dynamicznymi dworzanami,
którzy znają dzisiejszy świat.
Wasza Królewska Mość.
Sądzi pan, że to sprawa rządu?
Owszem.
Dzwonią do mnie zaniepokojeni ambasadorzy z całego świata.
Nie muszę przypominać, jak wiele innych krajów
obaliło monarchię i przyjęło ostatnio status republiki.
Egipt, Bułgaria, Włochy, miesiąc temu Tunezja.
Nam to jeszcze nie grozi, czerwone światło jeszcze się nie pali,
Żółte też nie, ale nawet żółtego nie chcemy.
Sądzę, a rząd się ze mną zgadza,
że należałoby to opanować jak najszybciej.
- W jaki sposób? - Oczywisty.
Zgasić płomienną mowę Altrinchama.
Mam cię!
Berek!
Pałac proponuje spotkanie z niejakim Charterisem.
Sprawdziłem,
kiedyś był jej prywatnym sekretarzem.
- No proszę. - Zanim umarł król.
- Była wtedy księżniczką. - A teraz?
Jest zastępcą sekretarza.
To nie pionek, ale też nie goniec ani skoczek na szachownicy.
Idź.
Żeby dać się spławić?
Pokaż, że jesteś otwarty i chcesz współpracować.
Gdyby tego chcieli, wysłaliby kogoś ważniejszego.
Idź!
Dobrze.
Weź listę sugestii, zaleceń.
Nie idź z pustymi rękoma.
John, zaczekaj!
Twój ząb! John!
Przepraszam.
- Komentarz? - Przepraszam.
Lordzie Altrincham!
Lord Altrincham?
- Tak. - Tędy proszę.
Miło, że to spotkanie na szczycie.
W pewnym sensie.
To tutaj, lordzie Altrincham. Pułkownik Charteris przyjdzie niebawem.
- Dziękuję. - Sir.
Widzę, że coś nas łączy.
Cóż takiego?
Wasza Królewska Mość.
Mówiłem o zdjęciach z Eton i Sandhurst.
Tam pan uczęszczał, jak mniemam?
Tak.
By zostać członkiem straży królewskiej w pałacu św. Jakuba i w Windsorze.
Nie pasuje to do rewolucjonisty.
Śmiałem wygłosić własne zdanie,
więc wszyscy założyli, że chcę spalić świątynię.
Tymczasem ja pragnę, by przetrwała.
Wszyscy w tej świątyni pragniemy usłyszeć,
co musimy zrobić, by przetrwać.
Zaczynamy?
Odpowiada panu mój głos? Rozumie mnie pan?
- Tak. - Nie jest zbyt zduszony?
Nie do wytrzymania?
- Skądże. - To dobrze.
Cóż więc miałabym zmienić?
Rzecz nie w tym, co zmienić,
ale by przyznać, co już się zmieniło.
- Co? - Wszystko.
I przygotować się na fakt, że żyjemy w czasach, w których...
tacy jak ja...
- Mogą mówić, co myślą? - Właśnie.
- Jak im się żywnie podoba? - Tak.
Proszę przypomnieć dlaczego.
Bo skończyła się epoka uległości.
Cóż pozostaje?
Anarchia?
Równość.
Cóż to za równość, gdy monarcha nie może się bronić?
Może.
Ale nie kojarzę żadnego monarchy,
któremu ataki na poddanych wyszły na dobre.
Za to wie pan, co na dobre
może wyjść obecnej monarchini?
Owszem.
Monarchini, przed którą siedzi, pan wybaczy...
nieudolny polityk, nieznany dziennikarz
i poucza ją, jak ma robić, co do niej należy.
Jestem równie zakłopotany, Wasza Królewska Mość.
- Przygotował się pan. - Owszem.
Jak napisałem w artykule, sporządziłem całą listę spostrzeżeń
czy też rekomendacji, ale na potrzeby tego spotkania
ograniczyłem ją do sześciu.
Tylko?
Trzech, by coś rozpocząć, i trzech, by z czymś skończyć.
- Zacznijmy od tych ostatnich. - Dobrze.
Bal debiutantek.
Zakłada, że dziewczęta z pewnej klasy społecznej prezentuje się władcy,
zaś z innych klas nie,
bo nie są akceptowalne.
Tak niesprawiedliwy proceder
powinien odejść z pokoleniem naszych dziadków po wojnie.
Dalej.
Rozwodnicy powinni być dopuszczeni do kręgów królewskich.
Dlaczego?
Władca jest głową Kościoła Anglii, który nie uznaje rozwodów.
To nieżyczliwe, dyskryminujące,
może niezgodne z prawem.
Dalej.
Sugerowałbym pozbyć się całego pokolenia dworzan,
którzy wciąż tkwią w przeszłości
niczym strusie z głowami w piasku.
Nie pozwalają, by dwór się rozwijał i dotrzymywał kroku światu.
Te „strusie” stoją na straży niezbywalnej funkcji monarchii:
zachowania tradycji.
Wasza Królewska Mość pytała o zdanie.
Tylko je przekazuję.
Co miałabym rozpocząć?
Otworzyć się.
Opuścić most zwodzony.
Dać się poznać.
Nie zamierzam.
Nadać przemowę bożonarodzeniową w telewizji.
Stać się bardziej dostępną.
- I w końcu... - Wreszcie.
Zacząć spędzać czas z normalnymi ludźmi.
Nie tylko dworem i szlachtą,
ale też zwykłymi, przeciętnymi ludźmi,
klasą pracującą.
Otworzyć drzwi,
postawić na egalitaryzm.
Niech i oni poznają Waszą Królewską Mość.
Proszę na chwilę wyjść.
Oczywiście.
I zawołać mojego sekretarza.
Tak jest.
Wasza Królewska Mość.
Pułkowniku Charteris?
Wasza Królewska Mość.
Lordzie Altrincham, zapraszam.
Gdy tam wróciłem, już jej nie było.
Jakby rozpłynęła się w powietrzu.
Proszę usiąść.
Charteris zabronił mi mówić, że widziałem królową,
i jeśli kiedykolwiek o tym wspomnę, pałac zaprzeczy.
Przyznają jednak, że spotkałem się
z zastępcą sekretarza Jej Królewskiej Mości
i że zgodzą się na jedną lub dwie rekomendacje.
Powiesz które?
Światła, szybko. Uważajcie na kamerę.
Teraz to. Dobrze. Weźcie resztę kabli.
Czuję się jak aktorka.
Pospolita tancereczka.
Nie żartuj.
Czym się różnię?
Ćwiczę kwestie i ujęcia, poddając się charakteryzacji.
Jesteś królową Zjednoczonego Królestwa.
Która ćwiczy kwestie i ujęcia, poddając się charakteryzacji.
Wasza Królewska Mość.
Już.
- Dokąd idziemy? - Zapraszam.
Pani?
Pięć, cztery, trzy...
Wesołych Świąt.
Dwadzieścia pięć lat temu mój dziadek nadał pierwsze życzenia bożonarodzeniowe.
Dziś mamy kolejny przełom.
Dzięki telewizji pojawię się w wielu waszych domach w Święta.
Moja rodzina często gromadzi się przed ekranem telewizora,
tak jak w tej chwili, i tak właśnie sobie was dziś wyobrażam.
Mam nadzieję, że dzięki temu nowemu środkowi przekazu
życzenia staną się bardziej osobiste i bezpośrednie.
Przez mą funkcję wielu z was wydaję się
niedostępną dziedziczką królów i królowych z odległej historii.
Kimś, kogo twarz znacie z gazet i nagrań,
ale kto nigdy nie ma wpływu na wasze codzienne życie.
Lecz teraz, choć na kilka chwil,
witam was w zaciszu własnego domu.
To, że choć niektórzy z was mogą mnie dziś zobaczyć,
to kolejny przykład tego, jak szybko postępują zmiany wokół nas.
Pragnę przeczytać kilka wersów z Wędrówki pielgrzyma.
„I choć dotarłem tu z wielkim trudem,
nie żałuję niczego, co przyszło mi pokonać,
by przebyć tę drogę.
Przekazuję mój miecz temu, kto przyjdzie po mnie w tej wędrówce.
Moją odwagę i zręczność temu, kto na nie zasłużył.
Blizny moje świadczyć będą o bitwach,
które stoczyłem w imię tego,
który dziś da mi za to nagrodę”.
Oby rok 1958 przyniósł wam Boże łaski
i wszystko, czego pragniecie.
Życzę wam wszystkim, starym i młodym, gdziekolwiek jesteście,
radości, zadowolenia i spokoju, jakie niosą ze sobą
Święta Bożego Narodzenia.
Koniec transmisji.
Gratulacje, pani.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
- Cześć. - A niech mnie.
Ładnie wyglądasz. Piękna suknia.
- Dziękuję. - I oryginalna fryzura.
Tony zna najlepszego stylistę, jedynego, któremu można zaufać.
Jak się nazywa?
Victor Gabon? Chyba nie.
Vidal Baboon?
- Vidal Baboon? - Chyba.
Gadał w nieskończoność o włosach jako formie geometrycznej.
- Pięknie. - Dziękuję.
Jeśli masz numer do tego Baboona, przekażę go żonie.
Czy to normalne, że mężczyzna poleca kobiecie doskonałego fryzjera?
W Tonym nie ma absolutnie nic normalnego,
ale postawił sobie za cel, że mnie ulepszy.
- Twój własny Altrincham. - Tak.
Tylko lepszy w łóżku, jak mniemam.
- Dobry Boże. - Spójrz.
- Proszę. - Dziękuję.
Kto to?
Może David Smith, sprzedawca samochodów?
- A to? - Sądzę, że Harry Jones, alias Młot.
Bokser z Old Kent Road.
Poza tym przyszli: restaurator, kierowca autobusu,
pracownik banku i policjantka.
- Otwieramy się na ludzi. - Owszem.
Równamy się z prawdziwym światem. Demokratyzujemy.
Znosimy...
kolejne użądlenia i ugryzienia.
I stopniowo, kawałek po kawałku...
tracimy nasz autorytet, absolutyzm i boskie prawa.
Pani?
Historia monarchii w tym kraju kroczy ścieżką
upokorzeń, poświęceń i ustępstw, by przetrwać.
Atak baronów, potem kupców, a teraz dziennikarzy.
Nic dziwnego, że walczymy o każde dygnięcie, protokół i precedens.
Tylko tyle nam zostało.
Ostatnie strzępy zbroi.
Od imperatorów przez królów do...
- Czego? - Kompletnie niczego.
Do marionetek.
Dobrze, włóżmy rękawiczki.
Kazałam zarządcy wprowadzić rotację gości między daniami.
Jeśli trafi ci się safanduła, będziesz musiała go znosić góra kwadrans.
Państwo Smith.
Miło mi. Panie Smith.
- Witam. - Bardzo mi miło.
- Państwo Patel. - Witam.
Dziękuję za przybycie.
- Pan Harry „Młot” Jones. - Słyszałam o panu.
Przepięknie pani wygląda w tej sukni.
Pan Martin Jones.
WDROŻONO NIEMAL WSZYSTKIE REKOMENDACJE LORDA ALTRINCHAMA.
- Sierżant Ethel Danmyer. - Witam.
Dziękuję za przybycie.
Nasze pieski.
PO PEWNYM CZASIE W PAŁACU PRZYZNANO, ŻE LORD ALTRINCHAM
UCZYNIŁ NAJWIĘCEJ DLA MONARCHII W XX WIEKU.
W ROKU 1963 LORD ALTRINCHAM ZRZEKŁ SIĘ TYTUŁU
I ZACZĄŁ SIĘ PRZEDSTAWIAĆ JAKO...
JOHN GRIGG KWIECIEŃ 1924 - GRUDZIEŃ 2001
Napisy: Krzysztof Kowalczyk