A noite pasada, os Boxers actuaron.
Nun golpe coordinado, atacaron os seis líderes que quedaban
das tríades de Taipei.
Os fantasmas.
Chúpame os pés, velliño! Moi malo es!
XU LABIOS DE FIDEO
SHU SORRISO GRANDE
MA FRANCO
LEE LARANXA
ZHOU PELO CRECHO
Pero os Boxers levaron unha sorpresa.
Hai que cortar o mal de raíz.
Avisei os fantasmas do ataque dos Boxers.
E, cando atacaron, deixei os vellos ocuparse dos atacantes ao seu xeito.
Un deles pediu axuda, así que lle mandei a June
e pedinlle que fose delicada.
Espera aí. Fuches a Taiwán,
fixeches todo iso
e volviches?
Tamén trouxen
té verde Spring Mountain!
Libre de impostos!
Como sabían os Boxers a quen atacar?
Os nomes só os sabiades Bruce e ti.
Déchesllos a alguén?
O que?
Non! Como ía facer eu iso?
A menos que estivese con nós na casa de John Cho, pero non.
Claro.
Non importa como o descubrisen.
O que importa é que gañei puntos cos fantasmas
e, ao mesmo tempo, librámonos dos mellores sicarios dos Boxers.
Ai, Deus.
O líder dos Boxers ha de estar cabreadísimo agora mesmo.
Imos celebrar a boa fortuna que temos fronte a nós.
Os fantasmas están a salvo e van vir todos aos Ánxeles.
En serio?
Non lembro a última vez que se xuntaron.
Foi hai 41 anos, cando elixiron o novo cabeza de dragón.
Exacto.
Que é un cabeza de dragón?
O líder supremo de todas as tríades. O xefe de todos os xefes.
Responsable de expandir o territorio, resolver disputas,
manter a paz
e declarar a guerra.
Leva sen habelo desde que morreu o último hai 20 anos.
Ba loitou en contra das eleccións por se non as gañaba el.
Podo garantir que iso non será un problema,
porque vou facer que voten
por min.
Mamá, que dis? Quéreste implicar máis en todo isto?
O meu tempo na sombra acabou.
Carallo!
Ánimo, tía! Loita polo que é teu!
Ou: "Non, tía!"
"Quieta parada, tía!"
Ou, polo menos: "Fai unha pausa, tía. E falámolo como unha familia."
Os fantasmas non aceptarán.
Varios xa me confirmaron o seu apoio.
Os que me coñecen e os que non teñen medo de escoitar a unha muller.
E os demais?
Convencelos vai ser difícil.
Pero...
se Charles Sun,
o primoxénito de Da Sun,
me recoñece como a líder da familia Sun,
digna de ser cabeza de dragón,
os demais irán detrás.
Meu fillo,
está todo nas túas mans.
Apoiareite.
Oe! Non podes poñer a Zhou Pelo Crecho ao lado de Xu Labios de Fideo.
Hai hostilidade aí.
Por? Meteuse unha muller no medio?
Zhou perdeulle o gato a Labios de Fideo.
Pono ao fondo, pero non no asento que mira ao leste.
Ese honor resérvase para Ma Franco.
E lembra coarlle o té.
Como atope unha soa folla dentro,
vai contar a súa leria interminable e aburridísima
de cando comía follas fervidas.
Tío...
que a túa familia se vai converter no fantasma de todos os fantasmas.
Cando entredes vós na sala, Casper, o tipo verde dos Cazafantasmas
e todos os mamóns da peli de Nadal van dicir:
"Apartade. Chegaron os fantasmas de verdade."
Eu esperaba que fixésemos menos disto.
Bruce, estiven pensando.
Igual podías recomendarme á túa familia.
Xa gañei algo de credibilidade con vós
e sei que non son chinés, pero... aínda así, para min es como un irmán.
Podemos montar unha banda con Jonathan, cando saia do caldeiro.
Seriamos coma ti e Charles, só que coreanos e máis guapos.
- Por que queres isto? - Quen non ía querer?
Alguén que o fai fatal.
Fala por ti.
Eu son o Elton John dos gánsters, meu. Un supervivente.
Sigo en pé.
Nos últimos dez días,
cantácheslle á poli,
cediches á tortura,
esmagáronche os putos polgares
e lanzáronche bólas de golf ata que mexaches por ti.
Certo que eu non levo moito no mundo da delincuencia,
pero teño clarísimo que es o peor gánster do mundo
e non sei como tes a sorte de seguir vivo!
Recomendarte?
Por que?
Por covarde?
Incompetente?
Fracasado?
Si, iso último.
Bruce.
Pisa o freo.
Non!
Se esta familia vai ascender, non haberá sitio para pailáns fracasados
que anden por aí facéndonos quedar mal e poñéndonos en perigo.
Éche hora de marchar, neniño.
Lisca.
Chamámoste se necesitamos unha chapuza.
Dixen que lisques!
Oe, Bruce.
Es un bo amigo,
pero vaite odiar por isto.
Polo menos que sobreviva alguén.
E que non o manquen máis.
Vale.
É moi importante empezar ás 20:00.
Preocúpate teu irmán.
Preocúpame que vai ser del cando vaias para Taipei e quede aquí só.
Non lle vai pasar nada.
Igual debía quedar eu nos Ánxeles...
a protexer os nosos intereses.
E a Bruce.
Isto...
gústame, a verdade.
Sabes que?
Unha pastelería vai moi ben para branquear cartos.
Que está pasando?
Son os Boxers? Ai, Deus.
Que hai?
Que está pasando?
- Amigo meu! - Charles.
Coñécelos?
Son os meus irmáns de Taiwán.
Os Irmáns Wang.
Lance, Justin e JC Wang.
Non son familia.
Non sabía que estaban aquí.
- Por que estades aquí? - Mandáronnos vir.
Quen?
Papá...
Como...?
A bala entrou por un lado e saíu polo outro.
- Uns días no hospital, non foi nada. - Pensei que estabas en coma.
Ás veces, debes ver como reaccionan os teus inimigos
cando pensan que estás débil.
E aprendín moito sobre os meus inimigos.
Tamén
oín moito de cada un de vós. Xing mantívome ben informado.
Sabías que estaba ben?
Recibiu ordes de non dicir nada.
Para unha das miñas soldados máis leais, en agradecemento.
Grazas, xefe.
Para a miña amada esposa...
Non hai palabras
para expresar o que sinto por ti agora mesmo.
Fermosísima.
Moi alto estás!
Lembrábate desta estatura.
Moito creciches! 15 anos esperando este día.
Témonos que poñer ao día!
Veña, todos a facer a maleta. Imos a un sitio mellor.
Bruce,
lévasnos ti no coche?
Claro! Si, pero...
no meu coche só hai sitio para catro.
Non, no teu coche só hai sitio para dous.
Un detalliño.
Isto... é para min?
CANALLA
É... o coche!
É o coche dos meus soños!
Lévame a dar unha volta!
Vale, si!
Veña!
Que raio foi iso?
ASISTENTE DO FISCAL DO DISTRITO
Estabas aquí.
Xa non sabía se traballabas aquí.
Por que?
Pois acabo de falar co detective a cargo de investigar os asasinatos das tríades
e di que lle deches a instrución de non arrestar a Charles Sun.
Despois de eu darche a instrución expresa de arrestar a Charles Sun.
Así que supoñía que era o teu xeito de mandarme a tomar polo cu,
dicirme que o deixabas e mudarte a México.
Arrestalo agora é precipitado.
O caso non está listo. Se...
En contra do que normalmente indican as túas expresións faciais, non son parvo.
Sei que Charles Sun te chamou mentres o vixiabas.
Tes máis relación con el do que dis.
- Non é o que pensas. - Espero que saibas o que fas.
- Eu quero trincalo coma o que máis. - E que cho impide?
Está pasando algo grande, Eric.
Cos datos que compilamos sobre Charles Sun,
puiden trazar un perfil dos xefes das tríades.
Hai varios sospeitosos, crucei datos coa Interpol,
e parece que veñen todos de camiño aos Ánxeles.
Voume retirar, polo momento.
Pero conste que deixar a Charles Sun na rúa é un risco.
- Seino. - Sábelo?
Porque, se pasa algo e algún civil sae ferido ou algo peor,
se todo isto nos vén de rebote e se sabe que o deixamos libre,
ten por seguro que che fago comer o marrón.
Vale.
Mi ma, esta tea é coma ter anxos dándome bicos por todo o corpo.
Alá na casa, a cousa vai así.
Só o mellor.
Roupa,
comida,
coches.
Caralludo.
Hai que estar sempre presentable.
Iso dille ao mundo que es o mellor. O máis poderoso.
O traxe fai o traballo por ti.
Xa.
A peza de roupa máis cara que tiven nunca
foi un xersei de Banana Republic.
Da tenda de fábrica.
E estaba rebaixado.
- Era bonito. - Xa, eu non dixen que non fose bonito.
- Era chulo. - Isto gañáchelo.
Seica tes un talento innato.
Fago o que podo para... protexer a familia.
Túa nai fixo un traballazo.
Moi rigoroso.
Sempre se lle deu moi ben ver máis aló.
Non cambiaría nada,
salvo por...
a parte na que a elixen cabeza de dragón.
Iso non vai pasar.
Por que?
Porque te van elixir a ti?
Ti es xusto o que as tríades non necesitan agora mesmo.
Anticuado, con ideas gastadas.
Tes razón.
Coma sempre, querida.
Non debería saír eu.
Debería saír...
Charles.
El non quere ser cabeza de dragón.
Unha merda.
Claro que quere.
Foi criado para iso e para nada máis.
E o susto de saúde que tiven fíxome ver con claridade.
Toca meter sangue novo.
Sangue novo que siga sendo sangue dos Sun.
Papá,
é un honor.
Non é o que esperaba.
Collícheslle cariño a túa nai.
Era de esperar.
Pero isto é o que quero.
Entendes?
Si.
Ben.
Feito, logo.
Unha vez elixido, volverá a Taiwán.
Serás un gran cabeza de dragón.
Papá?
Gran S... Vale, perdón.
Non quero falar por Charles,
pero eu creo que el non...
Bruce.
Serás o segundo fillo,
pero eu tamén o fun.
Vas volver a Taipei con nós.
Os Dragóns de Xade están moi metidos
no negocio do cine alá na casa.
Non.
Bruce queda nos EUA e remata os estudos.
Non podes quedar cos dous.
Iso é decisión de Bruce.
Non.
É decisión miña.
Se me desculpades, estou cansa. Vou descansar.
Oe...
Charles, pódoche...?
Pódoche...?
Oe...
Ti non queres apartarte de todo isto?
Quero dicir...
ti queres ser o gran dragón?
Iso tanto dá.
Carallo.
A hostia, tío. É a rehostia.
Cago na puta!
Mira, os porcos!
Coma el! Cuspidiños!
Pero isto que é?
É Gymkata. A mellor peli de acción de todos os tempos, nada máis.
Ese é Cabot, un operativo
que se mete nun xogo á morte que ninguén gañou.
Fai unha patada desde un cabalo con arcos que tumba 20 tipos dunha vez
e nunca vin nada tan alucinante.
Lévoo intentando desde que o vin.
- Hostia, aí o vai! Calade! - Si.
É a rehostia! Fai...
A rehostia!
Meu, nos 80 era todo mellor, non? Moito mellor.
Como é que non vin este actor en nada máis?
É que non é un actor, idiota do carallo.
É o ximnasta olímpico Kurt Thomas. Unha lenda.
E este é o papel para o que naceu. Entendes?
"Gym", de ximnasia,
e "kata", de...
de karate, non sabes?
Non debía ser "Gymrate"? "Gymrate"?
Kar... "Karnasia"?
Ten máis sentido, non?
Cabeza de porco!
Pero que hostia fas?
Ei, é Gymkata!
Si, xa lembro, meu.
Oe, Charles.
Non prefires ver a canle de cociña?
Non, hostia. Están a botar Gymkata.
- Aí está, meu. - Iso.
Xa sei que sodes familia e iso, pero...
Bruce é unha putiña!
Vamos!
Sabes que, Justin?
Ti es un putón.
Que hostia acabas de dicir?
Xa me oíches,
putón.
Sabes? Xa levo tempo sen matar a ninguén, cabronazo.
Así que veña, merdento do carallo.
Dá unha puñada.
Non.
Os ollos aquí, putiña.
Isto é entre ti e eu, non? Veña, hostia.
- Vai de aí, hostia. - Vale, xa chegou.
- Marica. Putiña marica. - Veña.
- Fóra, hostia! - Non chores.
Vaia banda de mamóns.
Todos os mamóns de Taiwán son así ou estes tamén sobresaen alá?
Salváronme a vida máis veces das que podo lembrar.
Póñense así antes dun gran evento. Así concéntranse e métense no papel.
Están metidos no papel de imbéciles perdidos.
Non!
Se cadra pasáronse un pouco.
Dálles tempo, vale? Aprenderás a querelos.
Son o peor.
E sabes que é o peor tamén? Como actúas ti cando estás con eles.
Ei, ven para acá, pixa de dragón!
Pixa de dragón! É enorme!
Leveille de comer a Bruce.
Supuxen que tería fame.
Non o podes derrotar.
Seguro que isto é o que queres?
Son o seu fillo.
É o que quere el.
Pero non é o que queres ti.
Coñecémonos desde hai nada.
Non fagas que me coñeces.
Coñézote dabondo para saber que cambiaches desde que chegaches.
Vino.
A xente cambia en cuestión de anos ou de días.
O primeiro permanece.
O outro é o que pasa ao estar de vacacións.
Por favor.
Mamá.
Charles, suplícovolo aos dous.
Se seguimos por este camiño, imos morrer todos.
Non necesitamos os traxes nin os coches.
Non é o que nós queremos!
- Non é! - "Nós"?
Levas nisto canto? Unha semana?
Non chega para saber nada.
E non chega para saber que a palabra "querer" é inútil.
Fas o que hai que facer
pola familia.
Ba deunos unhas ordes.
Xa pode gustarnos ou non. É o que imos facer.
É o mellor, mamá.
Polo menos, agora,
igual podemos volver á nosa vida normal de sempre.
Non estamos feitos para este mundo.
Ti e eu non nos parecemos nada.
Eu provoquei todo isto.
O plan para elixir un novo cabeza de dragón,
todos e cada un dos detalles.
Incluso o ataque dos Boxers aos fantasmas foi orquestrado por min.
Espera, ti sabías que os Boxers ían atacar?
Como?
Por que che ía dar os nomes?
Sabía que os Boxers acudirían a ti e que ti acabarías soltándoo todo.
Pensas...
Pensas
que son débil.
Débil non. Es bo.
E a bondade faite predicible.
Mamá.
Por favor! A ver...
Vámonos agora mesmo e volvemos á casa, si?
Deixo a improvisación.
Céntrome só nos estudos.
O que queiras.
- Por favor. - Sempre tan boíño, Bruce.
Enténdote,
pero síntocho.
Non é decisión túa.
É só un atranco.
Non ten o apoio.
Xa o sei.
Pero aínda así podemos...
Admíteo.
Perdiches.
Irás dous pasos por diante do mundo,
pero eu vou un paso por diante de ti.
Porque ti nunca tiveches a miña capacidade de non reaccionar á dor.
Mesmo cando me cravan unha agulla.
A capacidade de non sentir nada.
Eu nunca
abandonaría a miña familia,
o meu fogar.
Nunca deixaría a miña única irmá morrer soa.
Eras unha nena privilexiada e consentida.
E eu convencinte de que te estabas a sacrificar por unha causa maior.
Pero a única causa á que servías era...
a min.
Nada mal para un neno da aldea, non?
Tes razón.
En todo.
Perdín.
E ti gañaches.
Só teño un favor que pedirche.
Quero ir ao salón de peiteado.
Por suposto!
Non hai problema.
Hsiao-Han.
Manterás a túa beleza.
Serás benvida na túa casa se te sabes comportar.
Es bo de máis comigo.
Impórtache?
Ola, Grace.
Alégrome de verte.
A verdade, Bruce, sorpréndeme que teñas a cara dura de volver aparecer en público.
Sabes que te imos matar, non?
Por iso me asegurei de deixarme ver nun espazo grande e público,
con moita xente arredor.
Cres que me importa un carallo matarte en público?
Agora que o dis, doume conta de que igual non fun moi agudo.
Aquí foi onde me secuestraron a semana pasada.
Pero...
necesitaba verte.
Sei dun xeito para acabar coas tríades.
O único que quero de ti, Bruce, é que morras.
A poder ser, con moita dor.
Foi...
Foi miña nai, xúrocho.
Tendeuvos unha trampa.
E a min!
Sei que me coñeces! Non é propio de min traizoar a xente.
Por favor, os dous queremos o mesmo.
Escóitame.
Tes 20 segundos.
Dálle.
Todos os fantasmas están aquí, nos Ánxeles,
agora mesmo.
Esta noite reuniranse por primeira vez nunha xeración
para elixir un rei dragón.
Dirás "cabeza de dragón".
Iso.
Cabeza de dragón.
Pódoche dar o enderezo da reunión.
Ti queres acabar coas tríades. Eu, sacar a miña familia diso.
A oportunidade de conseguilo é a reunión.
Por que cho ía crer desta vez?
Meu irmán díxome que tiña que actuar pola familia,
así que intento protexelos de si mesmos.
Necesito que vexan que hai outro xeito de vivir a vida
e está claro que son o único que pensa que isto é o correcto,
pero,
sexa como sexa,
isto ten que acabar.
Hoxe á noite.
Vale.
Vale?
Pero acabouse o de "asegúrame que Mamá Sun e Charles estarán a salvo."
Imos atacar esa reunión con toda a forza. Sen piedade.
Calquera vale. Paréceche ben?
Miña nai non é un problema. Non vai estar.
E Charles?
Sabe coidarse só.
- Seguro? - Claro que non estou seguro.
Así hai unha posibilidade de que saia disto.
Pero, se non o fago,
entón si que o perdo para sempre.
Todo listo.
Ala.
FBI, DEA, Policía dos Ánxeles, Interpol.
Non sei se me impresiona máis que reunises un equipo así tan rápido
ou que os teñas mirando para un punto,
á espera dunha reunión das tríades que é unha suposición.
Non é tal.
O FBI confirmou que hai líderes das tríades nos Ánxeles.
Viñeron por unha razón.
Cando xuntas todas estas siglas, esíxense resultados. A quen culparán se acaba mal?
Como sabes que a reunión será hoxe?
Porque é día 8. É un número da sorte na cultura chinesa.
- Estamos aquí por numeroloxía? - Por suposto que si.
Toda a reunión: a data, a hora, o lugar...
todo estará planeado coa numeroloxía.
Por iso sei que vai empezar ás oito en punto.
A reunión vaise celebrar hoxe. A cuestión é onde.
E como o imos descubrir?
Cartas do tarot?
Podería ser.
Ou podemos usar o GPS que metín no móbil de Charles Sun.
Agora está no hotel The Langham, pero, en canto saia para a reunión,
rastrexámolo, mandamos baixar os SWAT e arrestámolos a todos.
Ata que ese punto se mova,
esperamos.
Sinto que non poidas vir.
Mellor imos por uns churros.
O que?
Ti e mais eu. Imos...
e xa.
Estás de broma, non?
Que pasa?
Tes algo que dicirme?
Non podemos ir tarde. A cerimonia empeza ás oito en punto.
Vamos.
Sorte.
Non vou deixar que os Wang se metan contigo. Prometido.
Tranquilo.
Despois desta noite, vai ir todo ben.
Podes ser médico
ou dedicarte á improvisación ou rañala todo o día.
Vouche mandar tanta pasta que vivirás coma se John Cho casase con Joe Tsai.
Empeza o bo, irmanciño.
Ti e mais eu
imos telo todo.
Onde vai Charles?
Oe.
Ven para acá. Vai empezar.
...hotel é a excelencia nos resorts do sur de California.
...segunda vez que rebentan en dous meses.
Pódese intentar.
Mark fíxoo moi ben e foi o que máis evolucionou nesta edición.
Empezou bastante mal e logo, semana a semana,
foi mellorando e mellorando
e mellorando.
É unha pena velo irse.
Ola.
Son Bruce Sun.
Si, xa sei, perdón. Escoita, sei que vai soar raro,
pero podes quedar comigo no hotel The Langham agora mesmo?
E trae todas as armas que teñas.
A comer!
Tes plan B?
- Ola! - Que é isto?
Teño un jet lag importante.
Queres un café ou algo? Estás ben?
Vale. Pasou algo malo.
Non é culpa de ninguén, pero hai que facer algo
ou é posible que Charles morra.
Grace é a líder dos Boxers
e digamos que lle contei o da gran reunión das tríades
e van ir alí matalos a todos.
Andabamos atrás dos mamóns que mataron a miña irmá e ti mentres fodías coa xefa?
A verdade é que aínda non chegamos tan lonxe,
e supoño que agora xa nada...
Vale. Vamos.
De verdade?
Sen máis?
Si, se así podo matar a túa moza.
Supoño que se presentará a oportunidade.
Non é a única razón.
Sodes a única familia que teño.
Merda.
- Vamos. - Parade!
Pero que fai?
Sae do medio, TK! Teño que ir a un sitio!
Non! Vasme escoitar.
Bruce, sei por que fixeches o de antes, vale?
A xente subestímame por meu irmán e porque ás veces choro co medo,
pero que non che esqueza que te metín eu en todo isto
e agora son eu o que queda sen unha merda?
Podo axudar.
O que vou facer é perigoso de máis, TK.
Non podo!
Pois...
Que...?
Non me movo!
Se quere ser carne de canón, déixao.
A iso me refiro!
Non me podes protexer, meu.
Fumo herba a moreas, como fatal
e mando mensaxes mentres conduzo!
De algo hai que morrer.
Dálle, mamón!
Vale, veña!
Espera, podo ir?
Non podo ir a ningures con ese cu gordo diante!
Se vés, apura, hostia!
Veña!
Merda.
Pois ponte no meu colo. Entra, senta aquí. Entra xa...
Entra.
- Vamos! - Vale.
Estase movendo.
- Vale, estase movendo. - Vamos!
Vamos!
Hostia!
Veña.
Non revelarei os segredos da sociedade.
Nin sequera a meus pais, meus irmáns nin á miña muller.
Nunca revelarei os segredos por diñeiro.
Morrerei baixo unha miríade de espadas se o fago.
Nunca traizoarei os meus irmáns de xuramento.
Se provoquei o arresto dun dos meus irmáns,
deberei liberalo de inmediato.
Se rompo este xuramento, caerei abatido polo raio.
- Non vexo unha merda. - Bruce!
- Que facedes? - Charles.
- Menos mal. - Non podedes estar aquí.
Tiñas razón, teño algo que dicirche.
- Tes que saír... - Volve. É hora da votación.
- O que sexa ten que esperar. Vaite! - Tes que saír!
Irmáns.
Durante moito tempo, cada un de nós foi polo seu camiño,
perseguindo fins egoístas.
Como resultado,
hoxe atopámonos nuns tempos de fractura e turbulencia.
O humano é inferior ao divino.
Lembro os nosos antepasados, que se enfrontaron a emperadores.
Fixeron recuar exércitos con sabedoría e audacia.
A súa única vantaxe?
Estaren unidos.
Chegou a hora de aprender dos nosos erros, honrar os nosos antepasados
e unírmonos.
Debemos elixir o cabeza de dragón.
E, por sorte,
o destino proporcionounos o candidato perfecto.
Yi Jian.
Todos pensan que é só un loitador violento.
Forxouse na violencia co fin de guiarnos e poñerá orgulloso a vida ao noso servizo.
Yi Jian
é a única opción!
Se non hai obxeccións,
propoño
votar e facelo oficial.
Eu opóñome!
Porque debedes elixirme a min.
Que carallo fai aquí?
Non tes dereito a falar aquí.
Dálle unha oportunidade.
Eu quero oír o que ten que dicir.
Ma Franco é dos nosos invitados máis distinguidos.
Como tal, merece a deferencia.
Pero esta é unha reunión tradicional.
Só os membros da sociedade...
teñen dereito a falar.
Que coincidencia.
Xa é casualidade que eu quedase con Sun Tai Tai antes da reunión
e a nomease abanico branco da miña organización,
o que lle outorga membresía honoraria
e o dereito
a dirixirse a todos nós.
Sun Tai Tai.
Pata de Cadeira non é a opción adecuada para liderarnos.
Pata de Cadeira é un soldado moi capaz, pero sempre será só iso.
Un soldado,
atado para sempre ao deber.
Elixilo a el
é o mesmo que elixir o Gran Sun.
E todos sabedes que o Gran Sun só serve a unha persoa.
A si mesmo.
Quen preferides que guíe o voso futuro?
Alguén que frustrou o brutal ataque contra todos e cada un de vós
ou un dinosauro egocéntrico
que se encolleu covarde nas sombras,
finxindo estar en coma mentres a vós vos atacaban?
Pois ben,
creo que debiamos votar.
Pero, primeiro,
cóntovos unha historia.
Estas follas no té lémbranme a miña infancia.
Está a piques de pasar. Nótoo.
Hai que atraer a túa nai e a Charles para sacalos.
Pero
voume do tema.
Aqueles tempos...
eran tempos duros.
Sabemos o que é pasar penurias.
Non había cartos para comida,
e, ás veces, meus irmáns e irmás e eu
comiamos follas fervidas.
Follas fervidas.
É unha bomba!
É unha...
Bruce?
- Fóra, hostia! - Oi!
Bruce!
- Que fas aquí? - Que hostia...?
Hai unha...
bomba.
Atrás!
Bruce!
Soltade as armas!
Mans arriba!
Atrás! Para atrás!
Movédevos!
Que soltedes as armas!
Abaixádevos. Soltádeas! Ao chan!
Que non se mova ninguén! Soltádeas!
Por favor, non me fagades dano! Non me fagades dano. Só quero marchar!
Cortar o mal de raíz.
- Ei! Quieta aí! - Non!
- Ao chan! - Que se disparen entre eles.
Bruce!
Veña, rapaces!
Xing!
Aquel matou a Botas Sanguentas!
Saíume!
Saíume o da patada!
Vamos, rápido! Vai!
Vai!
- Vamos! - Coidado!
Vai!
A saída!
Isto vai por May.
Dálle.
Tanto dá.
Conseguímolo.
Derrotamos as tríades.
Parabéns.
Estás morta.
Vai!
Vale. Por alí.
Quietos!
Teño dous sospeitosos. Saída oeste.
Os dous ao chan!
Dádelle!
Seguimos contando mortos e feridos,
pero isto vai ser a maior redada ás tríades nunca feita fóra de Asia.
Isto é grande.
Grande para ti, non?
Por agora, ímonos centrar nos mortos e feridos.
Que cres que foi de Charles?
Non puido sobrevivir, non?
Que hostia pasou?
Eran dos Boxers! E da policía!
Como o souberon?
Bruce.
Intentou avisarme.
Túa nai traizoounos.
Hostia!
Non pode quedar sen castigo.
Sabes o que tes que facer.
Non vou matar a miña nai.
Pasouse da raia!
Matala sería apiadarse dela!
Túa nai merece un destino moito peor.
Vivirá coa dor da perda irreparable.
Quero
que mates a Bruce.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández