ขอให้มีความสุข ดูแลตัวเอง
อย่าให้ฉันต้องเป็นห่วงเธอ
อนาคตอีกยาวไกล
ยังรอเธออยู่
สักวัน ที่รักของฉัน
เธอจะเจ็บจนชินไปเอง
สักวันก็คงชิน
(ขอบคุณที่แวะมา)
(#ถามมาแล้วฉันจะตอบ)
เวลาเรามีความรัก
เราจะเปิดช่องว่างให้คนอื่น เข้ามาในหัวใจ ในชีวิต
เราจะบอกเขาว่า "เข้ามาสิ ฉันรักคุณ"
"ฉันไม่สนใจความเป็นไปได้ ที่วันหนึ่งเราอาจจะเหมือนไม่รู้จักกัน"
"ที่ตรงนี้เคยเป็นของฉัน ตอนนี้มันเป็นของคุณด้วยแล้ว"
(เลย์ล่า)
ตอนแรกเราจะกระดี๊กระด๊ามากๆ
จนรู้สึกเหมือนความรักทำให้หัวใจพองโต
และเราก็รักได้มากกว่าเดิม
เหมือนตอนเด็กๆ ที่เราเคยพูดกันว่า "รักเท่าโลก"
แล้วก็ทำท่าอ้าแขนกว้างๆ
แบบนั้นเลย
(กรมตำรวจอิสตันบูล)
จากนั้นก็จะมีบางอย่างเกิดขึ้น
จนโลกใบนั้นแตกสลายลงในพริบตา
เราก็อึ้งอยู่ตรงนั้น ตัวทรุดลงไปพิงซากที่เหลืออยู่
(เลย์ล่า ทายลัน มือถือ)
ฮัลโหล
(เลย์ล่า ทายลัน - สนามบินอตาเติร์ก แชร์ไลฟ์โลเคชั่น)
เวลาเราแยกจากใครหรือที่ไหน
โดยเราไม่ได้อยากไป หรือโดยกะทันหัน
เราจะรู้สึกขาดหาย
เราพยายามเก็บชิ้นส่วนที่แตกกระจาย ขณะที่รีบลาจากมาด้วย
แต่แน่นอน มันเก็บได้ไม่ครบหรอก
ยังไงมันก็…
มีอีกหลายชิ้นส่วนที่ถูกทิ้งไว้ กระจัดกระจายไปทั่ว
แล้วจิตใจเราก็จะยึดติดอยู่กับชิ้นส่วนที่หายไป
(สนามบินอตาเติร์ก)
คำถามว่าเรายังเหลืออะไร
มันอยู่ในใจให้คอยคิดเสมอ
พอเวลามีโอกาส
เราก็อยากกลับไปที่นั่นอีกครั้ง
ยินดีต้อนรับครับ คุณเลย์ล่า คุณเชมบอกไว้แล้วว่าคุณจะมา เชิญครับ
เราอยากกลับไปที่นั่นอีกครั้ง
แล้วไงต่อ
มันก็…
มันก็คล้ายๆ เกมท้าทาย
ฉันกับเออแมร์ก็เคยรู้สึกแบบนี้
จริงๆ นั่นคือสาเหตุที่เรากลับไปคบกัน
จนหมั้นกัน
แล้วก็อยากแต่งงานกัน ทั้งที่รู้สึกว่ามันไปไม่รอด
ตอนที่รู้จริงๆ ว่าไปกันไม่รอด
ทุกอย่างมันก็จบไปแล้ว
ฉันกับเออแมร์ไม่ใช่คู่รักกันแล้ว
แต่เรากลายเป็นเพื่อน
ที่จริงๆ ก็รักกันมาก
เราเป็นพ่อกับแม่ของบัดดี้
ฉันไม่มีอะไรค้างคากับเออแมร์แล้ว
น่าเสียดายที่เราไม่มีโอกาสได้สะสางกับทุกคน
มันเป็นไปไม่ได้ ที่เราจะไม่สะทกสะท้านเลยเวลาจบความสัมพันธ์
ถนนที่เราเคยเดิน ตอนนี้มันเหงากว่าเดิม ไม่ปลอดภัยเท่าเดิม
แม้แต่กลิ่นที่เราเคยชอบก็กลับกลายเป็นไม่คุ้นชิน
ทำไมคุณถึงอยากเจอผมที่นี่
คำถามที่ต้องตอบมีตั้งเยอะ แต่คุณอยากรู้เรื่องนี้เหรอ
ทำไมถึงมาเจอกันที่นี่เนี่ยนะ
ก็ถูกของคุณ
โอเค
ถามมาเลย
ไม่ว่าคุณจะถามอะไร ผมก็จะตอบ
ทำไม
(อาลี)
คุณไปเจอเชม มูราธานทำไม
ใช่ เธอทำแบบนั้นทำไม
เธอรายงานเขาต่อสำนักงานอัยการไปแล้วนะ
คุณอยากเล่นเกมใหม่ของเชมให้จบสินะ
แล้วก็อยากท้าทายเชมด้วย
ใช่
"การเดินทางเริ่มต้นที่การพลัดพราก"
"เมื่อเราออกสำรวจเส้นทางถนนที่ไม่คุ้นเคย
เราจะออกห่างจากความคุ้นชินกับสถานที่เดิม"
"เราอยากไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่"
"แต่เราก็ได้ยินเสียงหนึ่งกระซิบว่า
เรากำลังจะสูญเสียบางอย่างไป อย่างไม่มีวันหวนคืน"
"เรารู้ว่าเสียงนั้น สักวันจะกลายเป็นตัวตนของเราเอง"
ให้ตายสิ บาร์โบ แก้บทเลย
"เสียงกระซิบว่าเรากำลังจะสูญเสีย" ถามจริง
โอเค ก็ได้
เลย์ล่า
คุณไปไหนมา
หายไปตั้งหลายวันแน่ะ
ฉันไปเคาะประตูก็ไม่มีใครมาเปิด
สุดท้ายฉันก็เลยตัดสินใจมาหาที่ทำงาน
เก่งนะที่หาเจอ
คุณไปไหนมา
ไม่ต้องตอบเลี่ยงๆ เลยนะ
ตอบมาตามจริง
คุณหลบหน้าฉันเหรอ
คุณหลบหน้าฉันจริงๆ ด้วย ทำไม
ผมไม่ได้อยากจะห่างคุณนะ แต่…
ตอนผมได้ยินเสียงกระซิบ
ว่าเรากำลังจะสูญเสียบางอย่างไป อย่างไม่มีวันหวนคืน…
คุณโอเคไหมน่ะ
ฉันสบายดีค่ะ
คุณล่ะ
บอกตรงๆ ผมสับสนนิดหน่อย
บอกก่อนเลยนะ ผมชอบคุณมากๆ
ผมคิดว่าผมปิดบังไม่ได้หรอก
- ผมพูดเหมือนวัยรุ่นเลยนะ ว่าไหม - ไม่เลย
- ฉันก็ชอบคุณมากๆ - โล่งอก ผมดีใจที่ได้ยินนะ
ถึงผมจะไม่แสดงออกก็เถอะ แต่เต้นดี๊ด๊าอยู่ในใจแล้ว
แต่ว่า…
นี่มันพล็อตเรื่องคลาสสิก แบบสาวสวยอยู่ข้างบ้านหนุ่มโสดหรือเปล่า
ผมว่ามันไม่ใช่นะ
ผู้ชายทุกคนที่ได้เจอคุณหลงรักคุณทั้งนั้น เลย์ล่า
คุณเปล่งประกาย คุณเป็นเหมือนบ่อน้ำพุแห่งชีวิต
คุณฉลาด
แถมยังสวยอีกต่างหาก
ไม่ว่าใครก็หลงคุณ เหมือนเห็นแสงแล้วเดินเข้าหา
สิ่งที่สำคัญคือคุณต้องการอะไร
คุณต้องการอะไร โฟกัสคุณอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร
คุณหมดรักกับเออแมร์ตั้งแต่ก่อนจะเลิกกัน
กับเชฟก็ไม่เคยจริงจัง
แต่เชม มูราธาน
คุณเลิกคิดถึงเขาได้หรือยัง คุณก็รู้ว่าเขาเป็นตัวปัญหาขนาดไหน
เราคงมีสิ่งที่วิเศษมากๆ ด้วยกันได้
ผมอยากจะแก่ไปกับคุณนะ
เชื่อผมเถอะ กับทุกคนที่ผมคบมา เท้าผมก้าวออกนอกประตูไปหนึ่งข้าง
มือข้างหนึ่งจับลูกบิดเตรียมเปิดแล้ว มันมีความรู้สึกขาดหาย
แม้แต่กับแม่มายาก็เหมือนกัน ซึ่งผมก็รักและแคร์เธอมากๆ นะ
ผมเองก็แปลกใจ แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ผมคิดจะอยู่ต่อจริงๆ เลย์ล่า
ผมชอบคิดถึงอนาคตกับคุณบ่อยๆ
ผมหมายถึง…
ผมปล่อยมือจากลูกบิดได้เป็นครั้งแรก
แต่คุณล่ะต้องการอะไร
ผมจำได้ว่าคุณบอกว่า คุณหนีไปพักใจเสมอเวลาเลิกกับใคร
มันคงน่าเสียดายนะ ถ้าผมเป็นได้แค่ที่พักใจให้คุณ
เพราะนี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ ที่ผมอยากจะปล่อยให้ผ่านไปเลย
ผมรู้ตัวเองดี
นี่แก อย่ามองฉันแบบนั้นสิ
(ซาร์ป)
ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ฉันจะย้ายออก
ทำไมล่ะ เพื่อน
ห้องนี้มันใหญ่ไม่พอสำหรับเราสองคนอีกแล้ว
สายแล้ว
เอาล่ะ ไปก่อนนะ
รอแป๊บ เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่ได้ ฉันต้องไปหาอาจารย์ก่อน แล้วเข้าเรียน
- อย่าสายนะ จุ๊บๆ - เดี๋ยว ผมไปด้วย
รอแป๊บ อย่าเพิ่งไป
ชิ
- โอเค บ๊ายบาย - ผมรักคุณ
ผมรักคุณนะ
ยิ้มอะไร ไอ้บ้า
ฉันสงสัยว่าตอนจบ เราจะปลอบใจนายกันยังไงดี
"ตอนจบ" ฉันกับเลย์ล่าก็แต่งงานกันไง
แหงสิ เธอคงแต่งกับนายหรอก
นี่
นายอิจฉาพวกฉันเหรอ
นายหัวร้อนเลยนะน่ะ
นายหัวเสียเพราะเลย์ล่าไม่ได้เลือกนาย
ทำอย่างกับเธอเลือกนายงั้นแหละ นายเข้าไปขวางหน้าเธอ
ให้ตายสิ คืนนั้น…
- ช่างมันเถอะ - พูดมาเลย จะได้ไม่ต้องเก็บกด
- ไม่มีอะไร ช่างมันเถอะ - พูดมาเลย เพื่อน
"ฉันชอบเลย์ล่า แต่เธอไม่ได้เลือกฉัน" พูดมาสิ มันจะยากอะไร
ให้ตายสิ นายนี่เหลือเชื่อจริงๆ
เพื่อน
ฉันคุยกับเธอก่อน ฉันลองเชิงให้นายแล้วนะ
เธอไม่ได้สนใจนายเลยสักนิด
เธอรักนายก็จริง แต่รักแบบน้องชาย
ไปตายซะ
เพื่อน ตอนเราเจอกันครั้งแรก มันเหมือนสายฟ้าฟาดเลยนะ
สายฟ้าบ้านนายสิ
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันรู้สึกอะไรแบบนี้
ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอ
พอเลย เพื่อน อย่ามาฮอลลีวูดกับฉัน
นายหัวร้อนว่ะ หัวร้อนจริงๆ
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ
นายตะโกนว่า "ผมรักคุณ" เธอไม่เห็นจะตอบ
ไม่ตอบอะไรล่ะ ให้ตายสิ
เพื่อน จริงๆ นายหลงรัก พ่อเลย์ล่าต่างหาก รู้ตัวใช่ไหม
จำได้ไหมว่านายตื่นเต้นที่ได้ยิน
ว่าเธอเป็นลูกสถาปนิกดัง มาเฮียร์ ทายลัน
จำที่นายพูดกับฉันได้ไหม
"พาฉันไปแนะนำที ขอร้องล่ะ"
"ฉันจะได้ไปฝึกงานกับพ่อเธอ"
จำได้ไหม
นายนี่มันเลวจริงๆ
ไปไกลๆ ตีนเลย ออกไปให้พ้น
แต่เดี๋ยวพอเธอทิ้งนาย นายก็จะมาหาฉัน
นายได้น้ำตาตกแน่
นายจะต้องร้องไห้นั่งดูเราอยู่ห่างๆ
ฉันคงได้แต่ขำว่ะ เพื่อน
หัวเราะทีหลังดังกว่าโว้ย
ทำอะไรน่ะ ไอ้บ้า ให้มันน้อยๆ หน่อย
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณต้องใจเย็นๆ ไว้
ไง
- อ้าว จะไปไหนน่ะ - บอกแล้วไง ฉันจะย้ายไปอยู่กับเออแมร์
อะไรนะ วันนี้เหรอ
เขาไม่พอใจที่ฉันคอยช่วยอยู่ห่างๆ น่ะ
ฉันควรจะย้ายไปอยู่ด้วยเลย
- เขานอนโซฟาจนปวดหลังแล้ว - ใช่เลย
แต่ฉันอยู่กับนายจนชินแล้วนะ
เพื่อนรัก เธอมีบัดดี้ แล้วเธอก็มีอาลีอีกคน โอเคนะ
เราอยู่บ้านเดียวกัน ทำงานก็ที่เดียวกัน ไปเที่ยวก็ไปด้วยกัน
เว้นระยะให้คิดถึงกันบ้างเถอะ
โอเค ก็ได้
- ฉันไปบริษัทนะ - เดี๋ยวก่อน
เอาอาร์ทิโชกที่เหลือไปด้วย คืนนี้พวกฉันไปกินข้างนอก
โอเค
เธอดูแลให้ผมอิ่มท้องเสมอ
นี่ ระวังนะ ฝามันไม่สนิท
- เจอกันที่ออฟฟิศนะ พี่ชาย เจอกัน - ได้เลย
เรื่องนี้สนุกนะ
เศร้าสำหรับฉันน่ะสิ
คุยกันออกรสเชียวนะ
ใช่เลย
ฮานเดทำให้เราพูดได้โดยไม่รู้ตัวเลย
ฉันเล่าไปตั้งหลายอย่างแน่ะ
ฮานเด แบร์คานต์เขียนอัตชีวประวัติ แทนผมได้เลยนะ ถ้าเธออยากทำ
รู้ไหมว่าดิเล็กกับเออแมร์ เป็นรักแรกของกันและกันด้วยนะ
รู้สิ
เขารู้จักดิเล็กตาเหล่อยู่แล้ว
ซาร์ปอาจจะเป็นคนตั้งชื่อนั้นให้ฉันเองด้วย
ไม่จริงนะ
เราเรียนมัธยมปลายที่เดียวกัน แล้วก็เข้ามหาวิทยาลัยที่เดียวกัน
แต่ทำไมก็ไม่รู้ เขามาเจอฉันแค่เวลาไม่มีใครอยู่
คุณก็พูดเกินไปหน่อย
ไม่ได้เกินความจริงเลยสักนิด
เขาอายมากถ้ามีใครเห็นว่าอยู่กับฉัน
สมัยเรียนฉันต้องหลบเพื่อนคุณตลอดเลยนะ
ไม่เอาน่า ดิเล็ก
ดิเล็ก ฉันเข้าใจคุณเลยนะ
อย่าเลย
เขาไม่บอกใครเลยว่าเราเลิกกัน
ฉันมารู้ว่าเราเลิกกันแล้ว ตอนเห็นเขาไปกอดผู้หญิงคนอื่น
- กอดเลย์ล่า - ใช่
จริงเหรอ เออแมร์
- มีคนที่ร้ายกว่าคุณจริงๆ ด้วย - ใช่
เดี๋ยวนะ พวกคุณคบกันเหรอ
หา
โธ่เอ๊ย
พวกคุณนี่ไม่เคยโตเลย ทำตัวเหมือนวัยเรียนตลอด
- เห็นด้วยสุดๆ - ดื่มให้พวกเราเลย
ผู้หญิงต้องโตเร็วก็เพราะผู้ชายนี่แหละ
(เออแมร์)
เบ็ตตี้ ช้าๆ
มานี่ หนูน้อย นี่
นิ่งเลย
เออแมร์
ฉันดิเล็กไง
ไม่จริง
ดิ… ว้าว
คุณเปลี่ยนไปเยอะเลย ผมจำไม่ได้
ฉันเลิกใส่แว่นหนาๆ แล้ว เลยจำไม่ได้มั้ง
สาวที่ไหนน่ะ
- น้องชื่ออะไร - เบ็ตตี้
เบ็ตตี้ แหม
- นี่บัดดี้ ลูกผมเอง - น่ารักมากเลย
มานี่ ยัยหนู นั่งลงเลย นั่ง
นิ่งๆ
ผมไม่ได้เจอคุณตั้งแต่สมัยเรียน คุณทำงานอะไรเหรอ
ก็นะ ฉันคิดได้ว่าไม่อยากเป็นสถาปนิก
ก็เลยไปเรียนจิตวิทยา นั่นแหละ
ดีนะ เยี่ยมเลย
ฉันติดตามคุณในโซเชียลด้วย
ผมไม่ทันสังเกตเลย
พอเห็นคุณออกข่าวหลายๆ ครั้ง
ฉันก็เริ่มติดตามคุณ
นั่นสิ
พวกสื่อใช้ผมเป็นข่าวแทบลอยด์
ใช่ไหมล่ะ เจ้าหนู
ทุกสิ่งที่เราทำ เราทำตัวเองทั้งนั้น เออแมร์
คุณรับผมเข้าบำบัดแล้วเหรอเนี่ย
โอเค จริงๆ ก็ดีนะ ผมอยากบำบัดอยู่พอดี
ช่วงนี้ผมต้องการคนช่วย
เนอะ เจ้าหนู
ฉันแนะนำหมอได้นะ
แน่นอน ฉันบำบัดให้เองไม่ได้
ทำไมบำบัดเองไม่ได้
เพราะหลังจากเราเลิกกัน
ฉันเองก็ต้องเข้าบำบัดไม่น้อยเลย
จริงเหรอ ไม่เชื่อ
ฉันยอมรับอดีตได้แล้ว
ไม่มีปัญหากับตอนนั้นแล้ว
แต่ฉันไม่แน่ใจว่าจะมองคุณอย่างเป็นกลางได้ไหม
พูดจริงเหรอ
ผมทำร้ายคุณขนาดนั้นเลยเหรอ
ตอนนั้นเรายังเด็ก
ฉันเลิกเป็นเด็กหลังเลิกกับคุณ เออแมร์
ฉันไม่มีอะไรค้างคากับเออแมร์แล้ว
น่าเสียดายที่เราไม่มีโอกาสได้สะสางกับทุกคน
คุณยังรักเขาอยู่ไหม
เออแมร์เหรอ ไม่เลย
ไม่รักนะ
แล้วผู้ชายที่ทำให้คุณสงสัยว่า "เรายังเหลืออะไร" ล่ะ
ก็ไม่
ไม่รักแล้ว
เพราะฉันคิดได้ว่าฉันไม่เคยรู้จักเขาคนนั้นจริงๆ
คุณเป็นใคร
ใจจริงคุณสกปรกเหมือนภาพลักษณ์หรือเปล่า
คุณเป็นแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ
พ่อผม
มือผมเปื้อนเพราะตามเก็บกวาดให้เขา
ผมจัดการกับเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่พ่อเสียไป
คุณหลอกตัวเองแบบนี้เหรอ
คุณโกหกจนชิน ถึงขั้นมาหลอกใช้ฉัน
ผมไม่เคยทำอะไร ให้คุณเป็นอันตรายเลยนะ เลย์ล่า
คุณคือตัวอันตราย เชม
อันตรายจริงๆ คือคุณต่างหาก
คุณทำลายทุกคนและทุกสิ่งที่คุณสัมผัส
เดฟเนเป็นคนเดียว
ที่ผมรู้สึกผิดด้วย
นอกจากนั้น
ไม่มีใครมือสะอาดหรอก
(เดฟเน)
คุณสองคนเป็นไงบ้าง
วันนี้ปวดหลังนิดหน่อย แต่เราก็สบายดี
คงเป็นเพราะไม่ได้ทำงาน ฉันเดินไปเดินมา ไม่มีอะไรทำ
- ก็ดีนะ คุณน่าจะชอบ - ใช่ แน่นอน
(เลย์ล่า: เมื่อกี้พิมพ์อะไร ทำไมลบ)
- ขอโทษนะ - ไม่เป็นไร
มีอะไรเหรอ
ฉันถ่ายรูปหนึ่งไว้เมื่อหลายปีก่อน
ฉันรู้จักรอยยิ้มแบบนี้ เชม
คุณกำลังมีความรัก
กับเลย์ล่านี่ ทุกอย่างดูแตกต่างโดยสิ้นเชิงเลยนะ
ผมก็อยากให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
- ฉันคุยกับคุณแม่โอยา - เหรอ
คุณแม่ถามว่าฉันสบายดีไหม
เราไปเซอร์ไพรส์คุณแม่อาทิตย์หน้ากันไหมคะ
ตอนนี้ผมไปไหนไม่ได้ แต่ถ้าอยากไป คุณไปกับเฟย์ยาซก็ได้นะ
(เลย์ล่า: ???)
ขอโทษนะ
ช้าๆ พวก
ช้าๆ อย่าหงุดหงิด
ค่อยๆ
ช้าๆ พวก
ขึ้นอานให้รุซการ์เลยค่ะ
ฉันขี่เอง มันจะได้นิ่ง
วันนี้มันหงุดหงิดมากเลย คุณเดฟเน อย่าดีกว่าครับ
มันไม่หงุดหงิดกับฉันหรอก
มานี่
แต่คุณเชมห้ามไว้นะครับ เขาไม่อยากให้คุณขี่ม้า
- ฉันอยากขี่ - มานี่
เดฟเน
จัดโต๊ะเสร็จแล้วนะ ที่รัก
เชฟสุดหล่อพร้อมบริการแล้ว มาเร็ว
เดฟเน
เกิดอะไรขึ้น
บอกเชมด้วยนะ
มาเร็ว ไปโรงพยาบาลกันเถอะ
อย่าไปจากฉันนะ
แน่นอน
ผมจะไม่มีวันไปจากคุณ สุดที่รัก
(เชย์ยาซ "เฟย์ยาซ")
ฮัลโหล
เฟย์ยาซ
ว่าไง
ช่วยฉันด้วย
ผมไปส่งได้นะ
- ไม่ๆ ฉันขับรถมา - อ๋อ โอเค
คุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปหา
- เชย์ยาซ ไปไหนคะ - โอเค
ถ้าเชมมาถึงแล้ว บอกให้เขาโทรหาผมนะ
อย่าบอกเขานะ อย่าให้เขารู้เลย
อย่าพาไปคลินิกนะ
พาฉันไปที่ที่ไม่มีใครอยู่ที
เธอบอกให้ผมไปช่วย
ผมก็คงต้องการให้เธอช่วยเยียวยาผม
ผมรู้สึกดีตอนเธอโทรมาในยามลำบาก
รอบตัวเธอคงไม่มีใครนอกจากผมมั้ง
ที่นั่นต้องดีต่อเดฟเนแน่ ฉันมั่นใจเลย
แต่ที่สำคัญ มีคุณอยู่ก็ดีต่อใจเดฟเนด้วย
ขอบคุณมากนะ เลย์ล่า
ไม่เป็นไรค่ะ อยู่นานแค่ไหนก็ได้เลยนะ
ไว้เรื่องเงียบลงแล้วฉันจะไปหา
โอเค ไว้เจอกันนะ
ผมเอาขวดเหล้าออกหมดแล้ว
ในบ้านไม่มีเหลือแล้วครับ
ขอบคุณครับ คุณซาบรี ขอบคุณมาก
ตู้เย็นก็มีของเต็ม
ถ้าต้องการอะไร โทรหาผมได้เลย ผมจะรีบมาในสองนาที
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ
หมดยุคแล้วสินะ
เชม มูราธานจบเห่แล้ว
(รวบตัวเชม มูราธาน)
คุณรู้สึกยังไง
ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในความมืดเหมือนเขา
ฉันเดาถูกมาตลอด
นอกจากเดฟเนแล้ว ผู้หญิงทุกคนที่คุณแต่งงานด้วย
เป็นแค่ฉากหน้าที่คุณใช้ทำธุรกิจ อย่างนั้นใช่ไหม
ทูบา เจ้าของหอศิลป์ ระดับนานาชาติ เป็นภัณฑารักษ์
นิลก็มีแบรนด์ไวน์ระดับนานาชาติ
คุณใช้ผู้หญิงทุกคนในชีวิตทำธุรกิจ
เบลิซคอยบงการนิลแค่เพราะคุณสั่ง
คุณเป็นคนสั่งให้ฮานเด แบร์คานต์คอยตามฉัน
แค่เพื่อเบนความสนใจ ดึงกระแสไปทางอื่น
ระหว่างที่ฉันจัดการเรื่องไร้สาระพวกนี้
คุณก็ชักใยอยู่ใต้จมูกฉันนี่เอง
ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน
ฉันขอแช่งให้คุณตกนรก พูดจริงๆ
คุณบุกรุกบ้านฉัน บ้านฉันเลยนะ
ไม่งั้นผมก็ไม่ได้เจอคุณน่ะสิ
ที่จริง ตอนเราเจอกันครั้งแรก
เราเข้าใจกันนะ
ถ้าจะเล่นกับโคลน ก็ต้องพร้อมสกปรก
เขาท้าทายฉัน ชวนฉันเล่นเกม
อย่าให้เรื่องนี้เละเทะไปกว่านี้เลย
ฉันมองเห็นกับดักอยู่แล้ว
แล้วฉันก็ยังเต็มใจลงไปเล่นเกมนั้น
ฉันลงไปเล่นเกมนั้นทั้งที่รู้ว่ามันจะจบยังไง
คิดว่าฉันเป็นคนอันตรายไหมล่ะ
คุณทำร้ายผมได้มากกว่าที่ใครเคยทำ
ปล่อย
เกมนี้อาจไม่มีผู้ชนะ แต่…
ฉันก็ได้แก้แค้นให้ผู้หญิงทุกคนที่เขาทำร้าย
ตอนผมรู้ว่าคุณโกหกผม ผมเสียสติไป
สมองผมเริ่มทำงานไม่ปกติ
คุณมันโรคจิตจริงๆ เชม
ตอนที่ผมรู้ว่าผมเสียคุณไปแล้ว
ผมก็ใจสลาย
ผมขอโทษเป็นพันครั้ง
ฉันซาบซึ้งกับคืนนั้นนะ
ผมเสียใจอย่างสุดซึ้งเลย
ผมขอโทษ
ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขทุกอย่างเถอะ ขอร้อง
เกมจบแล้ว
น่าเสียดายนะ
ทุกอย่างที่คุณอยากพูดน่ะ
เก็บไว้พูดในศาลเถอะ
เพราะฉันจะแฉเรื่องสกปรกของคุณให้หมด
ผมไม่โดนอะไรหรอก
งั้นเหรอ
เดี๋ยวรู้กัน
คุณก็อยู่ในความมืดเหมือนผม
89-251 สถานี 252
88-902
- ขอผมกระทืบมันเถอะ ไอ้เวร - ซาร์ป
- อะไร - เพื่อน…
คุณจะพาเขาไปไหน
อ้าว กุญแจ
กุญแจฉัน
เดฟเน
ไม่ต้อง เลย์ล่า ผมเอง
ไปเถอะ ฉันจัดการให้
ว่าไง
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา