DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
#PEŁNIASZCZĘŚCIA
Dawno, dawno temu,
za górami, za lasami,
w bardzo zimnym kraju z dala od Stambułu
w pewien letni dzień urodziła się dziewczynka o imieniu Leyla.
Pierwszym żywym stworzeniem, jakie zobaczyła, był bocian.
Wraz z ojcem poleciała za bocianem.
Przez wiele lat podróżowali po całym świecie.
Niestety, dopóki nie skończyła 20 lat,
Leyla nie miała własnego domu ani bliskich, stałych przyjaciół.
W końcu Leyla postanowiła zamieszkać na stałe w Stambule,
najpiękniejszym mieście świata.
Uczyłam się do egzaminu do rana,
ale kocham ten zespół. Są ekstra, prawda?
Cześć. Jestem Ömer.
Leyla.
Wiem. Sarp mnie tu zabrał, żebyśmy się poznali.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Tołstoj powiedział: „Wspaniałe historie zaczynają się na dwa sposoby.
Albo ktoś wyrusza w podróż,
albo nieznajomy przybywa do miasta”.
Leyla, która nie znała miasta i nie miała doświadczenia w związkach,
spędziła dziesięć lat na Morzu Ömer, które wydawało jej się bezpieczne.
Wędrowała poprzez góry i doliny.
Podczas tej podróży zapuściła korzenie i wyrosła.
Ale w międzyczasie zrozumiała, że ta historia nie była zbyt dobra.
I chyba nie Tołstoj to powiedział.
Zresztą nie ma znaczenia, kto to powiedział.
Mów dalej.
Ciąg dalszy naszej smutnej historii.
Leyla poznała pewnego olśniewającego,
ale bardzo drapieżnego ptaka.
Myślisz, że nam nie wyjdzie?
Od razu widziałam zakończenie tego filmu.
Nie ma nadziei?
Nie.
Za szybko wydała osąd.
Na tym polega największy błąd Leyli. Za szybko osądza.
Uważam, że jest niebezpieczny.
Na jego widok zapala mi się czerwona lampka.
Jakby z daleka wołał: „Będziesz przeze mnie cierpieć”.
Ja nie mam z nim nic wspólnego.
Od samego początku wiedziałam, jaki jest.
„Jestem narcyzem. Mam ego wystrzelone w kosmos.
Jestem przebiegły, arogancki.
Zawsze dostaję to, czego chcę”.
A poza tym dźwiga ogromny bagaż.
Ożenił się i rozwiódł trzy razy!
I te kobiety wciąż są w jego życiu.
To prawdziwy kolekcjoner.
Nie chcę być jedną z jego kobiet.
Zakochałem się w tobie, gdy tylko cię ujrzałem.
Chcę się z tobą ożenić.
Chcesz zobaczyć, jak klękam, co?
Nie!
Znasz moje zamiary.
Chcę się z tobą ożenić.
Chcę, żebyś była moją żoną, moim domem.
„Zaufaj mi”, powiedział drapieżny ptak.
„Używam pazurów tylko wobec tych, którzy chcą nas skrzywdzić”.
Szach-mat.
Przegrałam już na początku.
- Rozpraszasz mnie. - To strategia.
Tak nie wolno. W miłości nie ma strategii.
Dobrze.
Zostawmy te dwie figury na pamiątkę dzisiejszego dnia.
Wybierz jedną.
Ty zatrzymaj króla.
Królowa może iść w każdym kierunku i tak daleko, jak chce.
Ale od teraz będziemy wszędzie chodzić razem.
Leyla bezustannie rozmyślała.
Aż w końcu umieściła swój kompas w sercu.
Bo uczucia zawsze wskazywały jej dobry kierunek.
Drapieżny ptak wzleciał wysoko ze szczęścia.
A Leyla wzleciała razem z nim.
Lecieli coraz dalej i dalej, coraz wyżej i wyżej.
Byli tak wysoko,
że gdy spojrzeli zza chmur,
nie widzieli już ziemi.
Mam dla ciebie niespodziankę.
- Tak się cieszę. - Dzień dobry.
Leyla, pokaż mi się.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Nie, spodziewałam się was.
Mamo.
- Jak się masz? - Dobrze.
Będziemy razem świętować.
Chodźcie.
I tak zaczęło się świętowanie przez czterdzieści dni i nocy.
Wszędzie powiewały kolorowe flagi.
Pyszne.
Ale z jakiegoś powodu…
bystre oczy Leyli
widziały tylko czerwone flagi powiewające w oddali.
Mamo, tato. Szczęśliwego Nowego Roku.
Nawzajem.
Wszystkiego dobrego.
Szczęścia i zdrowia w nowym roku. Porozmawiamy rano.
Pa!
- Poznałaś wszystkich moich przyjaciół? - Tak, masz ich strasznie dużo.
Wszyscy mają z tobą jakąś historię.
Czekaj, dopiero się rozkręcamy.
Ile milionów dolarów jest na sali?
- Za dużo. - Mnóstwo.
Połowa gospodarki Turcji.
Przemysłowcy, biurokraci, politycy, prawnicy…
Czy można mieć za przyjaciół samych elegancików?
Więc przyjaciele Cema wygrali 10-0?
- Niech pocałują mnie w dupę. - Tak?
Świetnie się bawię.
- Wujku! - Chodź tu.
Cihan, jak się masz?
- Dobrze razem wyglądacie. - Dziękuję.
Leyla, mogę o coś prosić?
Nie ruszaj ręką, bo ten pierścień mnie oślepia.
- Przestań, wujku. - Wygląda świetnie.
Nie widziałem Defne.
Chyba jest zajęta kierowaniem budową w Dubaju.
Zapomniałam zadzwonić do Şeyyaza.
- Zaraz wracam. - Dobra.
Şeyyaz, szczęśliwego Nowego Roku.
Nawzajem, księżniczko.
W tym roku znowu jesteśmy osobno.
Ktoś powinien za to odpowiedzieć.
Kto wie, gdzie jesteś.
Pewnie latasz po imprezach.
Tak, zgadłaś.
Ustanawiam dla ciebie noworoczne postanowienie.
Załatanie dziur w twojej emocjonalnej zbroi.
A potem podbój Europy i Ameryki.
Europa może być.
Ale nie chcę więcej zbroi i ciężaru.
Dobrze mówisz. Kochany jesteś.
- Przesyłam całusy. - Ja tobie też.
Cem też cię pozdrawia.
Szczęśliwego Nowego Roku, kochana.
Czy na tym przyjęciu nie jest za spokojnie?
Zaprosiłaś go?
Nie, zapomniałam. To źle?
Poznałaś Semę i Adnana?
Nie.
Chodź.
Nikt się nie bawi.
- Niedługo wszyscy zasną. - Właśnie.
Jest co najmniej pięć osób z apki randkowej.
- Sarp, zostaw tę apkę. - Patrz.
Skarbie, wegański bufet jest świetny.
Pomyśleli o wszystkim.
Facetom wystarczy pełny żołądek i puste jaja.
- Co? - No co? Taka prawda.
- Nudzę się. Pójdę do Şeyyaza. - Idzie. Udawajcie, że jest fajnie.
Leyla!
Kochana. Jedzenie jest przepyszne.
- Jest super. - Próbowałaś?
- Buraczki były pyszne. - Bardzo.
Ależ wy kłamiecie.
Ale wiem, co zrobić. Czekajcie.
- Tak! - Nareszcie!
Mam ich gdzieś.
Cem!
No chodź!
Dziesięć!
Zdrowia dla syna.
- Dziewięć! - Stu lat dla Doruka!
- Osiem! - Szczęścia i pokoju!
Siedem!
Żadnych wojen!
Sześć!
Nowego domu!
- Pięć! - Pokoju!
Już było!
- Cztery! - Wolności!
- Wolność. - Trzy!
Mów, Cem!
- Dwa! - Chcę Leyli!
Miłości, miłości!
Obyśmy byli bardzo szczęśliwi.
Szczęśliwego Nowego Roku! Trochę się spóźniliśmy.
- Nie szkodzi. - Witaj, Beliz.
Gökmen Akaroğlu.
Miło poznać.
Po rozpoznaniu sprawy z powództwa
Beliz Temur przeciw Sarpowi Korkuterowi
sąd orzeka rozwód za obopólną zgodą stron
zgodnie z artykułem 166-3 kodeksu cywilnego.
- Cześć. - Cześć.
Szczęśliwego Nowego Roku.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Nawzajem.
Dokładnie o tej godzinie urodziłam Doruka.
Cieszę się, że go urodziłaś.
- Dziękuję, piękna. - Masz upaćkaną buzię.
Umawia się z sędzią, który nas rozwiódł.
Zostaw ten telefon, to też znajdziesz kogoś porządnego.
Z sędzią, który nas rozwiódł!
Nie patrz tak, bo nie mogę jeść.
Jak to nie możesz jeść?
Zeżarłaś wszystko.
Gratuluję wam wszystkim. Razem zarżnęliście całe jagnię.
Proszę cię, Tuan. Nie dzisiaj.
Prosimy jeszcze jedną dużą porcję kokoreç.
Znowu?
Nie rozumiem, jak możecie tyle jeść.
Proszę cię.
Mówię to dla waszego dobra.
O tej porze mięso trawi się najgorzej.
Już ranek. To śniadanie.
Moja kochana.
LEYLA: W TYM ROKU TEŻ WAS KOCHAM
- Mam tłuste ręce. - Ja odpiszę.
ESRA: MY CIEBIE BARDZIEJ!
FUNDA: BYŁO SUPER! SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!
SARP: UMAWIA SIĘ Z SĘDZIĄ, KTÓRY NAS ROZWIÓDŁ… CO TO MA BYĆ!
LEYLA: HA, HA!
FUNDA: TUAN TEŻ CIĘ POZDRAWIA!
MURAT: PRZYJACIELE CEMA BYLI NAMI ZACHWYCENI.
Kochanie. Już go włożyłeś?
Jest piękny. Dziękuję.
Pięknie ci w nim.
Dzięki.
- Teraz czas na twój prezent. - Co?
Nie wygłupiaj się.
Przyjęcie dla mnie było wystarczającym prezentem.
Włóż coś wygodnego. Wychodzimy.
- Wychodzimy? - Tak.
Już prawie świta. Pospiesz się.
- Co mam włożyć? - Coś wygodnego.
Coś wygodnego?
Odwiedzimy Gece?
Wytrzymaj dwie minutki.
Co?
Kupiłeś mi konia?
Ja kupiłam ci sweter, a ty kupiłeś mi konia?
Będzie ci potrzebny, gdy zamieszkasz na ranczu.
Nie wierzę.
Jest taki piękny.
Cześć, przystojniaku.
- Jest bezpieczny i posłuszny. - Cześć.
A do tego bardzo silny.
Mój kochany!
Ale uważaj, żebym się z Kuzeyem nie pobił.
Nazywa się Kuzey? Jest taki piękny.
Jesteś taki piękny, Kuzey.
Jesteś moim koniem?
Cem, to bardzo drogi prezent.
Nie wiem, co powiedzieć.
Bardzo dziękuję.
- Chcesz się przejechać? - Bardzo.
Nie ściągniesz mnie z niego.
Kuzey.
Więc nazywasz się Kuzey?
Esra, nawet nie wiesz, jaki jest słodki, posłuszny i mądry.
I wytresowany.
Rozumie, że jestem początkująca.
Jest niesamowity.
Cudownie.
Masz szczęście. Mają konia, więc ty też będziesz mógł jeździć.
Oczywiście, skarbie. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Kiedy będziecie? Nie spóźnijcie się.
Nie spóźnimy się.
Cem musi się obudzić.
Właśnie się obudził.
Rozłącz się.
Dzień dobry.
Cem! Dzień dobry.
Dobrze, rozłączam się.
Napiszę, gdy będę wychodzić.
Napisz, jeśli czegoś potrzebujesz, to kupię po drodze.
Buziaki.
Soku z pomarańczy?
Nie, dziękuję. Dokąd idziesz?
Nie idę sama. Idziemy razem.
Wczoraj Esra miała urodziny, a dziś są urodziny Doruka.
Nie świętujemy urodzin Esry w Nowy Rok, tylko w następny dzień.
Więc idziemy do Esry.
Nic o tym nie wiedziałem.
Mówiłam ci.
- Że w dzień po Nowym Roku… - Miałem inne plany.
Zorganizowałem nam lot do Bodrum.
Moglibyśmy zjeść lunch na plaży, a potem zostać albo wrócić.
Przepraszam, nie wiedziałam o twoich planach.
Może zróbmy tak.
Wpadnijmy na chwilę do twoich przyjaciół, a potem pojedziemy na lotnisko.
Nie, jest za wcześnie.
Esra spodziewa się nas późnym popołudniem. Przygotuje jedzenie.
A jutro?
Jutro mam spotkanie w sprawie mieszkania.
Jest problem ze wzmocnieniem budynku.
Właściciel prosił, bym przyszła.
Możemy zrobić tak…
Poproszę sąsiada Alego, żeby poszedł za mnie.
Tak zrobię.
- Kiedy zamierzasz się wprowadzić? - Gdzie?
Aha.
Kochanie, już i tak praktycznie u ciebie mieszkam.
Ale kiedyś wprowadzisz się na stałe?
Mamy się pobrać. Tak będzie praktyczniej.
Jasne. Zostaję w tym mieszkaniu, bo…
Może Funda albo Sarp zechcą się wprowadzić.
No i mam mnóstwo rzeczy. Nie miałabym gdzie tego wstawić.
Umowa kończy się we wrześniu.
Nie mogę przekazać mieszkania wcześniej.
Nie pobierzemy się do września?
Jak to?
Nie żartuj sobie ze mnie. Chcesz się spieszyć?
Nie żartuję.
Mówię poważnie.
Wrzesień to jak jutro…
Dzwoniłeś, Cemusiu. Szczęśliwego Nowego Roku.
Defne, mogę oddzwonić?
Dobrze, mój drogi.
Pa.
„Cemusiu”. Od dziecka tak na niego mówi.
Może on nazywa ją „Defnusią”, gdy są sami.
Nie złość się.
- Co jest? - Co?
Kiedyś go uduszę.
- Kogo? - Tuana?
„Sok nie jest organiczny.
W bułeczce jest gluten.
W cieście jest cukier”.
No to zamówimy coś bez glutenu.
Nie chodzi o gluten.
Wygląda na szczęśliwego, ale nic mu się nie podoba.
- Wywołuje poczucie winy. - Ojej.
Pyta: „Co dziś zjemy?
Co obejrzymy? U kogo nocujemy?”.
Zawsze jest jakiś problem.
O nie.
Kochanie.
Nie wyciskajmy soku z pomarańczy. Zmieniłem zdanie.
Może zaparzymy hibiskusa?
Jest czerwony. To dobra energia.
Bo wczoraj zjedliśmy za dużo cukru.
W ten sposób pozbędziemy się obrzęków.
- Racja. - Prawda?
Dobrze. Tak zrobimy.
Dobrze, kochanie.
- Masz hibiskusa? - Tak.
Staraj się nie myśleć negatywnie.
- Leyla! - Płyń z prądem.
- Już. - Raz, dwa, trzy!
- Wszystkiego najlepszego, Esra! - Synu, ty też dmuchaj.
- Sto lat… - Brawo!
Urocze!
- Zrobię zdjęcie. - Ja też.
Sarp, zrób nam zdjęcie.
- Funda, ty też. - Robię.
Tata powiedział,
że związek polega na akceptowaniu się nawzajem w całości.
- Kto chce? - Który zjesz?
Niełatwo kogoś kochać.
- Ja pokroję tort. - Dobra.
- Miał dla mnie niespodziankę. - Opowiedz mi bajkę.
Naprawdę chcesz? Pewnie, że opowiem.
Kochanie kogoś z jego doświadczeniem, jego nawykami, zaletami i wadami,
jest jak siedzenie naprzeciw siebie na huśtawce równoważnej.
Przyjaciele.
Witaj.
- Raz góra, raz dół… - Dziękuję.
- To dla ciebie, a to dla Doruka. - Mój kochany.
- Cześć, Ömer. - Cześć.
Czasem musisz być na dole.
Ale odepchniesz się od ziemi i wrócisz na górę.
Idziemy?
Nudzisz się, co?
Podwieźć cię do mieszkania?
Byłoby super. Jesteśmy już w okolicy.
Spotkanie w sprawie budynku będzie wcześnie rano.
Dobrze.
Chyba nie jesteś zły?
Trudno. Tak już będzie, dopóki ze mną nie zamieszkasz.
Każdy związek zaczyna się bez zasad.
Na początku nikt nie komentuje tych beżowych flag.
Gdy przyzwyczajacie się do siebie, staracie się być zgodni.
Próbujecie się zrozumieć.
CEM: JESZCZE SIĘ NIE SKOŃCZYŁO?
LEYLA: NIESTETY NIE…
JEST TAM ALI YÖREOĞLU?
Poświęcenie i tolerancja.
Na początku nie szczędzimy sobie empatii.
TAK. CZEMU PYTASZ?
BEZ POWODU. BYŁEM CIEKAW.
Ale później, gdy związek się rozwija,
pewne rzeczy zaczynają ci przeszkadzać.
14 LUTEGO – RZYM
Sprawy, które w sobie dusisz, nawarstwiają się.
14 LUTEGO – ROZPRAWA
A potem trudno o tym powiedzieć.
Właśnie tak ludzie oddalają się od siebie.
Nie dopuśćmy do tego.
Nie duśmy nic w sobie.
Przecież już rozmawiamy.
Niewiele mi mówisz.
Zawsze muszę dopytywać.
Też mnie to krępuje.
Wiem, że jest ci przykro, bo nie mogliśmy polecieć do Rzymu.
Ale nawet tego nie mówisz.
Wszystko zbywasz.
Cem!
Co?
Rozmawialiśmy o tym.
Wiesz, że jestem małomówny.
Trudno mi się teraz zmienić.
Ale bardzo cię kocham, Leyla.
Ale to też mi przeszkadza, Cem.
Duże, drogie prezenty… To niepotrzebne.
Wiesz, że cieszą mnie drobiazgi.
O nie.
Przepraszam.
Wesołych Walentynek.
- Na razie, Sarp. - Na razie.
Chce tu zamieszkać. Czeka, aż się wyprowadzę.
A ty na co czekasz?
Wyskakuj, piesku.
Strasznie za tobą tęskniłam. Chodź tu.
- Trochę się spóźniłem. - Nie ma sprawy.
Wielkie dzięki.
Chodź.
Wskakuj.
Związek jest jak żeglowanie po wzburzonym morzu w łódce dla dwojga.
Podróż jest ekscytująca i przyjemna,
ale im dalej od brzegu, tym straszniejsze wydają się fale.
Na nieznanych wodach
jeszcze bardziej chcesz zaufać towarzyszowi.
- Mój kochany. - Buddy, nie wskakuj na łóżko.
Zejdź. Musisz nauczyć się spać sam.
Buddy.
Chodź.
Grzeczny piesek.
Mój kochany.
Bardzo cię kocham.
Ale nic nie poradzimy.
To jego dom.
Dobranoc, piesku.
Chodź tu.
Chodź.
Podróż nieuchronnie cię zmienia.
Albo to partner próbuje cię zmienić.
Nie chcę tego.
Jeśli mówisz do mnie, to nie chcę, żebyś mnie zmieniała.
Dziękuję.
No nie wiem.
Nie sądzisz, że tak jest?
Czy partnerzy z czasem nie upodabniają się do siebie nawzajem?
Nie chcę, żebyś stała się taka jak ja i straciła swoje kolory.
Chcę, żebyś była taka.
Kocham cię taką, jaka jesteś.
Kolorowa.
Muszę odebrać.
- Defne zwykle nie dzwoni o tej porze. - Jasne.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie ma sprawy.
Defne?
Jakiś problem z umową.
Wstrzymali budowę i Cem musiał tam polecieć.
- Do Dubaju? - Tak.
- Kiedy Defne tam jest? - No tak.
Prowadzą razem firmę.
To normalne. Tak to wygląda.
Nie jesteś zła?
Nie. Przecież sama utrzymuję kontakt z Ömerem z powodu Buddy’ego.
Ale oni zachowują się jak papużki nierozłączki.
- A Şeyyaz… - Co?
Przyszłam tylko po kawę.
- Oczywiście. - Jasne.
Aha, Leyla.
Co zrobimy ze sprawą Nil Katmanoğlu?
To znaczy?
Cem ci nie mówi, ale chyba jest niezadowolony,
teraz gdy sytuacja się uspokoiła.
Rozmawiałaś z Cemem?
Od początku mało o tym mówił.
Teraz rozmawia z tobą przez Beliz.
Co się dzieje, Tuan?
Nie przeszkadza wam przeciąg? Trochę mi zimno.
Usiądź tutaj.
- Nie o to mi chodziło. - Chodź.
- Drzwi się otwierają i zamykają. - Tak działają drzwi. To normalne.
- Przenieśmy się… - Siadaj tu!
Nil Katmanoğlu cię pozdrawia.
- Powinienem powiedzieć to delikatnie? - Co?
To druga czy trzecia żona? Zawsze mi się myli.
O rany.
- Pójdziemy zobaczyć wina? - Dobrze.
Czego chciała?
Leyla, producent chce nabyć prawa do książki.
Nakręcą serial. A ja mam grać szefa kuchni.
Żartujesz.
Jasne, że żartujesz.
Żartuję.
Może się uśmiechniesz?
Siedzisz z ponurą miną.
Naprawdę dzwoniła?
Tak. Chciała porozmawiać o Defne.
Przez tę kobietę sam napiszesz książkę.
Mówiła, że też ma o czym opowiadać i że Defne to niebezpieczna kobieta.
Gdy Nil wychodziła za Cema, Defne uznała ją za wroga.
- Uznała Nil za wroga? - Tuba mówiła to samo.
Mówiła: „Łączy ich więcej, niż myślisz”.
Myślę, że to prawda.
Leyla, przejrzyjmy jeszcze szybko akta.
- Potrzymasz? - Jasne.
- Nasz świadek już jest. - Tak?
- Pójdę do niego. - Świetnie.
Zobaczmy.
Ja zacznę, tak jak mówiliśmy.
Napisy: Ewelina Zakrzewska