Spójrz mi w oczy i oddychaj. Wdech, wydech. Zdążymy. Właśnie tak.
Pospieszmy się. Mam rozprawę. To bardzo ważny dzień.
Wiem. Uspokój się, Leylo.
DZIĘKUJĘ, NASTĘPNY
TYLKO PRZYJACIEL
Idziemy.
UWAGA
Chodź.
Spokojnie… Zostaniesz tu do poniedziałku, dobrze? Bramkarz cały w nerwach.
Nadbiega Messi. Atakuje. Strzela! Gol!
Co tu robisz, Sarp?
Gram z Dorukiem. Messi znów strzela. I jeszcze raz! Nadbiega z piłką.
Ömer.
Leylo, zobaczyłem cię pierwszy.
Stań na bramce.
O czym ty mówisz?
O, Panie.
Ömer? Przywiozłam Buddy'ego.
Chodź, Buddy. To jakiś żart?
Chodź tu! Chodź.
Leyla! Wejdź.
Wstydziłabyś się.
Co ja zrobiłam?
Dzielić się każdą radością,
kłopotem i smutkiem,
idąc przez życie
razem i za rękę.
Oby łzy nie zmyły twych oczu,
tak szczerze uśmiechniętych,
nawet, gdy rozejdą się
nasze drogi, przyjacielu. To tylko współpracownicy.
Dzień dobry, skarbie.
LEYLA: DRODZY, JEDLIŚCIE JUŻ ŚNIADANIE?
Chcesz iść?
A ty?
BELIZ: JA WYBIERAM SIĘ DO RODZICÓW, A SARP DO PRACY
Aport!
Sarp nie reflektował.
Mamy już w planach śniadanie.
Pamiętasz moją koleżankę Ebru? Jej mąż i Tuan szykują piknik w lesie.
Całuję, Leylo. Nawzajem.
Dołączysz do nas?
Raczej nie. Może pójdziemy jutro?
Dobrze, całuski!
Idziemy do Ömera.
Chodzicie do niego codziennie?
Nudzi mu się. Pogramy w Rummikub. Rany.
Jego Wysokość przestępca chce się dobrze bawić?
Dzielić się każdą radością i smutkiem. Przestań, bo oberwiesz.
Mam pytanie. Naprawdę tańczyliśmy i śpiewaliśmy
w twoim śnie?
Żałuję, że wam o tym powiedziałam.
Wolisz, żebyśmy kopali leżącego?
Należy mu się. Może się opamięta.
Och, Leylo. Ona ma rację.
Wkurza mnie to. Choć przez jeden dzień
powinien ponieść karę.
Nie ma cię od trzech tygodni. Nawet na pogrzeb nie dają tyle wolnego.
To wyjątkowa sytuacja. Proszę tylko o miesiąc.
Nikt tak nie robi po rozstaniu.
Łatwo powiedzieć. Pewnie nie zna pan nikogo,
kto został porzucony w dniu ślubu.
Weź się w garść i rób swoje. Jesteś silny.
Ma pan rację. Staram się.
Przyjdź przynajmniej do biura w Stambule i popracuj trochę.
Mogę pracować zdalnie. Miesiąc wystarczy. Lekarz kazał mi odpoczywać.
Jestem w rozsypce.
Kończę. Odezwijcie się, jak znajdziecie czas. Na razie.
Mój drogi Buddy. Po pierwsze, mam przyjaciół. A przede wszystkim ciebie.
I nikt nam nie będzie niczego wmawiał, rozumiesz? A teraz włączę muzykę.
Głośniki podłączone… Tańczymy Buddy! No chodź!
Merdaj ogonem!
Erkan! Trzymaj.
Auto już czeka.
Otwórz czasem okno, żeby wywietrzyć mieszkanie.
Jasne.
Ile lat ma ta nastolatka?
To młoda kobieta, Leyla. Prawniczka.
No proszę.
Poznałem jej narzeczonego. To przedsiębiorca.
Życzę mu cierpliwości.
Dlaczego? Ma ładny głos.
Za głośno słucha muzyki.
CEM: JESTEŚ W DOMU? MOGĘ WPAŚĆ?
LEYLA: JASNE…
Stałeś pod drzwiami?
Witam. Proszę wejść.
Dziękuję. Miłego dnia.
W południe miałam zadzwonić. Na wypadek, gdybyś był z Defne.
I byłem.
Wejdź.
Jak się czuje?
Jest jej ciężko.
Biedaczka.
Jest bardzo smutna.
Domyślam się.
Napijesz się kawy?
Nie mogę zostać.
Dlaczego nie?
Zabieram ją do Londynu.
Na razie powinna zostać u mojej mamy.
Seyyaz o tym wspominał.
On nie jedzie.
Czemu nie?
Defne woli jechać sama.
Nie opuszczaj mnie.
Nigdy cię nie zostawię, kochanie. Nigdy.
A raczej z tobą.
Rozumiem.
Nie chciałem wyjeżdżać bez pocałunku.
Zadzwonię.
Dobrze.
Miłej podróży.
Dziękuję.
Kiedy będą gotowe, szefie?
Za kwadrans.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Jak zapomniana w lodówce pralina.
Wyjdźmy na świeże powietrze. Może się z tego otrząśniesz, co?
Chodź.
Dobra.
Nie mówi do mnie od powrotu ze szpitala. Odzywa się tylko do Cema.
Przeżyła wstrząs. Daj jej trochę czasu.
To chyba koniec.
Nie wygłupiaj się.
Ja to wiem. Czuję, że coś się sypie.
Spokojnie. Sprawa jest świeża.
Przestało nam się układać i znalazła powód, żeby mnie rzucić.
Zwariowałeś. Jak do tego doszło? Zawsze tacy jesteście?
Tylko wy się liczycie? Ona straciła dziecko!
Nasze dziecko.
Masz rację. Przepraszam.
Ona musi mieć jakąś traumę z przeszłości. Nie wiemy,
przez co przeszła i jak jej trudno.
Uważasz, że pozbiera się przy nim i wróci?
Wszystko będzie dobrze. Za kilka tygodni wznowicie starania.
Dajcie sobie czas. Nie poddawaj się pod wpływem emocji.
Ona cię potrzebuje.
Potrzebuje jedynie Cema.
Zakład?
Dobra, załóżmy się.
Wchodzę w to. Na jak długo?
Zobaczymy. Jesteś niemożliwy. Ale rogale robisz pyszne.
Na zdrowie.
Za 20 minut lądujemy.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Będzie lepiej.
Obiecuję.
Oya pewnie się niecierpliwi.
Ciekawe, co ugotowała.
Mamo, niedługo lądujemy. Widzimy się za godzinę.
Do zobaczenia. Całuję.
WUJEK: ÖMER CHCE JUTRO WZIĄĆ BUDDY'EGO.
WUJEK: MAM GO ZAWIEŹĆ?
LEYLA: JA TO ZROBIĘ.
WUJEK: NA PEWNO?
LEYLA: NIE BĘDZIESZ WRACAŁ PO TO ZNAD JEZIORA.
W porządku.
To numer dziewięć?
Tak. Chodź. Czekaj na mnie.
Nie zostawię cię tu na długo. Tylko na kilka dni.
Spokojnie. Nagle wszyscy polubili Ömera.
Powoli. Właśnie tak.
Przyniesiesz moją kartę? Biegnij!
Piesku! Mój kochany.
Cześć.
Hej.
Proszę.
Wyrazy współczucia. Dzięki.
Wezmę to.
Chciałeś wziąć Buddy'ego. Co słychać, Balım?
Jak zwykle opatruję rany.
Świetnie.
Odniosę kartę. Cześć.
Za kilka dni po niego wrócę.
Czy przez najbliższy miesiąc możesz go brać na weekendy?
Przemyślę to. I współczuję.
Dzięki.
Nic nie poczułam.
Nic a nic. Nawet się nie zdziwiłam na widok Balım.
Ona lubi padlinę. Zbiera ochłapy.
Niech sobie żyją, jak chcą. Kiedy uciekłam sprzed ołtarza,
zostawiłam negatywne emocje za sobą. Mówię szczerze. Nic mnie już nie boli.
Jesteś pierwszą osobą, której o tym mówię.
Posłuchaj. Możemy zamknąć temat, który wisi nad nami od ślubu?
Nie obchodzi mnie to nagranie.
Wstyd mi, że się wygłupiłem.
Dlatego o tym mówię. Ömer, Balım, nagranie, to wszystko nie ma znaczenia.
Najważniejsza jest nasza przyjaźń. Brak mi słów,
by wyrazić, jak bardzo cię kocham.
Ja kocham cię bardziej niż mój klub. Nie wierzę.
Tak mi ulżyło.
Za naszą przyjaźń.
Zdrowie.
Rozmowa rozwiązuje problemy.
Ale trudno powiedzieć wszystko komuś, kogo się nie zna.
Czasem wystarczy z kimś pobyć, by poczuć się lepiej.
Nawet cisza jest cenna z ludźmi, których znamy od lat.
Ja tego nie kupiłem.
Przy kimś, z kim można odetchnąć, nie trzeba udawać.
A jego zniknięcie odbiera nam oddech.
Otacza cię szczere zaufanie.
Doskonale rozumiem, kim jest dla ciebie Defne.
Pewności nie mam, ale domyślam się, że tak powinno być.
Bo o tym nie mówisz.
No co?
Co cię rozbawiło?
Tęsknię za tobą.
Cem Murathan zmienia temat.
Co robisz jutro wieczorem?
I zaczyna flirtować.
Przyjadę po ciebie o dwudziestej, dobrze?
Co?
Bądź gotowa. Proszę.
Przyjedziesz?
Ciężko mi tu bez ciebie, Leylo.
CEM: O 20.
Brawo!
Masz urodziny!
Chodź do nas! Leyla! Gdzie ty byłaś?
Kompletnie zapomniałam.
A czarownica Funda pamiętała.
Wszystkiego najlepszego.
Pokrój tort.
Sami się podzielicie.
Brawo!
Skarbie, co z rozprawą?
Wyrok zapadnie 5 lutego.
Świetnie. Gdzie Beliz?
Jest zajęta. Szykuje się na wieczór z mężem.
Zaprosiła nas wszystkich.
Mamy plany na wieczór?
To niespodzianka. Umówiłaś się? Umówiłaś.
No co ty?
Dzielić się każdą radością i smutkiem. Milcz.
Wściekła się.
Za Sarpa!
Jest jak za mgłą. Trzeba się przyjrzeć z bliska.
A wtedy przyciąga cię, jak magnes. Jak przepaść, która kusi do skoku.
W taką przepaść warto.
Czy ja wiem, Esro… Trochę się boję. Ale jestem mu skłonna zaufać.
To „mysterium tremendum”.
To znaczy?
Tajemnica, która wywołuje drżenie. Która cię przeraża. Czujesz grozę,
ale chcesz ją zgłębić. Chcesz uciekać, ale coś ci mówi, żebyś została.
Właśnie o to chodzi.
Drogie panie. Jacy odświeżeni!
Przystojniacy. Patrzcie, jakiego mam męża. Łzy mi lecą.
Drapali mi ręce gorącym kamieniem i tłukli drewniakami.
Fajnie? A trzeba cię było namawiać.
Nie mogę się pozbierać. Będę płakał.
Nie ma za co. Leylo, to wspaniały prezent.
Nie dziękuj mnie, tylko Tuanowi. Kochanie! Na zdrowie.
A ja podziękuję Fundzie, że w końcu znalazła właściwego faceta.
To prawda, Fundo!
Sto lat. Dziękuję. Beliz to ominęło.
Możemy to powtórzyć.
Chętnie. Z gorącym kamieniem.
I turecką wanną.
Ale ty stawiasz obiad. Muszę iść.
Nie spóźnij się. Porozmawiamy później. Pozdrów go.
Ode mnie też.
Wpadniemy po kolacji. Bywajcie. Będziemy czekać.
„Mam samolot, to przyleciałem”.
Proszę.
Dziękuję.
Co u Defne?
Potrzebuje czasu.
Dlaczego nie zadzwoni do Seyyaza?
Kiedy przestaniesz go tak nazywać?
Tak nazywają go moi znajomi.
Bo kiedyś coś was łączyło.
Nie musimy do tego wracać.
Dobrze.
Wracasz do Londynu?
Jutro.
Strasznie wieje. Powinienem był wziąć szalik.
Już wchodzimy. Nie przesadzaj. Żegnamy się?
No co ty!
Było miło, ale muszę wracać do restauracji.
Beliz przygotowała niespodziankę.
Ciekawe, kogo zaprosiła. Na pewno moją teściową.
Ty tak nie rób, skarbie. W życiu.
Uważaj. Prawie oberwałem.
Chodźcie.
Dzwoń.
Żona chce mnie zaskoczyć. Dawaj.
Sam otworzę.
Dobra…
Beliz?
Niespodzianka. Zostawiła mnie.
Możesz wyłączyć komórkę?
Proszę.
Dokąd jedziemy?
Zaraz się dowiesz.
Dobrze.
No nie, co jest?
Randka w ciemno.
Nie ufasz mi?
Nie chcę opaski na oczy.
Zepsuje mi makijaż.
W porządku.
Opowiem ci, jak się czuję w tym związku. Gotowa?
Tak.
Zamknij oczy.
Chodźmy.
Stopień.
Tu był kolejny.
Możesz otworzyć.
Co się dzieje?
Teraz jesteśmy na równych zasadach.
Zapraszam do stolika.
Słyszałam o tym miejscu, ale tu nie byłam.
Tak.
Proszę.
Dobrze.
Przystawki są gotowe. Niebawem podamy kolację.
Dziękujemy.
Cała zesztywniałam.
To obawa, że coś nam grozi.
Uważasz, że jestem groźna?
Możesz mnie zranić, jak nikt wcześniej.
Pamiętaj, że rozmawiałam z twoimi
poprzednimi ofiarami.
Gdy kochaliśmy się po raz pierwszy, wypowiedziałaś imię Ömera.
Widzisz?
Błądzę w ciemności tak samo, jak ty.
Cóż…
Ale ciekawisz mnie.
Chcę cię poznać.
Nie wiem, co powiedzieć.
Możesz milczeć. Postaraj się tylko zrozumieć, co czuję.
Chcę z tobą spędzić całe życie.
W porządku? Przepraszam.
Nie wyłączyłaś go? Tak, tylko… Co ja wyprawiam? Wybacz, wyłączałam go.
Już jestem.
Wróciłaś. Na wyłączność.
Umrę tu z nudów.
Nie włączaj go! Mam dość.
Nie wierzę.
Pani Nil?
Nil?
Dziękuję.
Powodzenia.
Dziękuję bardzo!
Leyla. Mam twoją torebkę.
Wielkie dzięki.